Ergon Ensemble: Μουσικές συγκλίσεις και αποκλίσεις Τετάρτη 4 Μαΐου 2011, 20.30 Μέγαρο Μουσικής

ergon_ensemble_4 5 201_MEGARO

Ergon Ensemble:

Μουσικές συγκλίσεις και αποκλίσεις

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011, 20.30

Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Το Ergon Ensemble επιστρέφει στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος την Τετάρτη 4 Μαΐου (ώρα: 20.30), για μια νέα συναυλία με έργα Βαρέζ, Στραβίνσκι, Βέμπερν, φαν ντερ Άα, Λίγκετι και Κόκορα. Η εμφάνιση αυτή εντάσσεται στον Κύκλο «Μουσικές του 20ού και 21ου αιώνα». Το Ergon Ensemble είναι το μουσικό σύνολο του Φεστιβάλ Παξών, το οποίο η Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών τίμησε, τον Δεκέμβριο του 2009, με ειδική διάκριση για τη σημαντική προσφορά του στην πολιτιστική ζωή της ελληνικής Περιφέρειας. Η εμφάνιση του Ergon Ensemble στο Μέγαρο πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Μουσική Ακαδημία Ensemble ModernIEMA και την υποστήριξη του Paxos Festival Trust. Το Σύνολο θα διευθύνει ο Γάλλος αρχιμουσικός Φρανκ Ολλύ. Η εμφάνιση αυτή εντάσσεται στη Σειρά «Μουσικές του 20ού και 21ου αιώνα».

Χορηγοί επικοινωνίας της Σειράς:

clip_image010

clip_image012clip_image014clip_image016

clip_image018

Το Ergon Ensemble είναι ένα ευέλικτο 15μελές σύνολο που δημιουργήθηκε το 2004 στο πλαίσιο του Εαρινού Μουσικού Φεστιβάλ Παξών, σε συνεργασία με τη φημισμένη Διεθνή Μουσική Ακαδημία του Εnsemble Modern (ΙΕΜΑ), στην οποία συμμετέχουν οι μουσικοί του Ergon όλα αυτά τα χρόνια. Υπεύθυνος του Ergon Ensemble είναι ο συνθέτης Αλέξανδρος Μούζας ενώ τoν καλλιτεχνικό συντονισμό του σχήματος έχει αναλάβει η Νάντα Γερουλάνου.

         

Στη συναυλία της 4ης Μαΐου, επικεφαλής του Συνόλου θα είναι ο Γάλλος αρχιμουσικός Φρανκ Ολλύ, παλαιός συνεργάτης του Ensemble Modern, ο οποίος έχει εξειδικευθεί στη σύγχρονη μουσική και όπερα και θεωρείται ιδανικός στη διδασκαλία και διεύθυνση έργων του Βρετανού Τζωρτζ Μπέντζαμιν. Ο Ολλύ είναι επίσης Μουσικός Διευθυντής του σουηδικού συνόλου σύγχρονης μουσικής KammarensembleN. Έχει διευθύνει σε πρώτη εκτέλεση έργα Λάχενμαν, Γκαίμπελς, Έετβες, Ριμ και άλλων, καθώς και την παγκόσμια πρώτη του έργου «Πάθος» του σύγχρονου Γάλλου συνθέτη Πασκάλ Ντυζαπέν. Επίσης, θα παρουσιάσει με το Εnsemble Modern, σε περιοδεία, τη νέα όπερα του Χέλμουτ Έρινγκ. Ο Φρανκ Ολλύ έχει εμφανιστεί σε μεγάλα θέατρα και συναυλιακούς χώρους στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη, έχει συνεργαστεί με διακεκριμένα μουσικά σύνολα (Φιλαρμόνια, Εθνική Ορχήστρα της Ισπανίας, Φιλαρμονική του Ελσίνκι, Ορχήστρα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, κ.ά.).

Εντγκάρ Βαρέζ (1883-1965) & Octandre (1923). Ο αριθμός 8 φαίνεται πως ασκούσε μια παράξενη γοητεία πάνω στον Βαρέζ. Δεν πρέπει να αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι η διάρκεια του Octandre (σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά οκτανδρία) είναι 8 λεπτά και το ότι το έργο έχει γραφτεί για οκτέτο: φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, φαγκότο, κόρνο, τρομπέτα, τρομπόνι και κοντραμπάσο. Η σύνθεση αυτή ανήκει στη λεγόμενη πρώτη αμερικανική περίοδο του Γάλλου πρωτοπόρου δημιουργού, που από πολλούς αναγνωρίζεται ως ο θεμελιωτής της ηλεκτροακουστικής μουσικής. Το Octandre συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των έργων που συνέθεσε ο Βαρέζ για τη Διεθνή Ένωση Συνθετών (International Composers’ Guild), την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος προκειμένου να προωθήσει την προβολή νεωτερικών συνθετών από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη. Ο Βαρέζ μελέτησε μουσική στην Schola Cantorum και το Ωδείο των Παρισίων και είχε την τύχη να έρθει σε επαφή με εμβληματικούς εκπροσώπους του ντανταϊσμού και του κινήματος του υπερρεαλισμού, καθώς και λαμπρές προσωπικότητες από τον χώρο της μουσικής όπως ο Ερίκ Σατί, ο Ρίχαρντ Στράους, ο Κλωντ Ντεμπυσσύ και ο Φερρούτσιο Μπουζόνι. Συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Γάλλο λογοτέχνη και ιστορικό Τέχνης Ρομαίν Ρολλάν και τον Αυστριακό συγγραφέα, ποιητή και λιμπρετίστα Χούγκο φον Χόφμανσταλ. Ως συνθέτης, υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργικός, αλλά πολλά από τα σχέδιά του δεν τελεσφόρησαν ή έμειναν ημιτελή. Κάποια άλλα, ωστόσο, που ευοδώθηκαν, καταστράφηκαν. Παρόλ’ αυτά, η προμηθεϊκή δύναμη του ρυθμικά και ηχοχρωματικά περίπλοκου ιδιώματος αυτού του «Κολοσσού των ήχων», όπως τον αποκαλούσε ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Μίλλερ, υπήρξε καθοριστικής σημασίας για πολλούς μεταγενέστερους ομολόγους του όπως οι Μπουλέζ και Νταλλαπίκκολα.

Ιγκόρ Στραβίνσκι (1882-1971) & Η ιστορία του στρατιώτη (σουίτα, 1918) Ο Στραβίνσκι, ο οποίος υπήρξε μια από τις κορυφαίες μορφές της μουσικής του 20ού αιώνα, επηρέασε βαθύτατα τον Βαρέζ. Μάλιστα, ιδιαίτερη επιρροή άσκησαν στον Γάλλο συνθέτη «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» και ο «Πετρούσκα». Η σουίτα της «Ιστορίας του στρατιώτη» που θα παρουσιαστεί από το Ergon Ensemble στη συναυλία της 4ης Μαΐου, είναι η συντετμημένη –ενορχηστρωτικά– εκδοχή (πνευστά, έγχορδα, κρουστά) του πρωτότυπου έργου. Η σουίτα αποτελείται από πέντε μέρη: 1. Εμβατήριο του στρατιώτη, 2. Το βιολί του στρατιώτη, 3. Μικρό κοντσέρτο, 4. Τανγκό/Βαλς/Ράγκταϊμ και 5. Χορός του διαβόλου. Επιπλέον, υπάρχει και μεταγενέστερη εκδοχή σουίτας που συνέθεσε ο Στραβίνσκυ το 1920, ο οποίος, ως γνωστόν, πειραματίστηκε με πολλά διαφορετικά μουσικά στιλ κατά τη διάρκεια της σχεδόν εβδομηκονταετούς συνθετικής πορείας του. Στην πρωτότυπη μορφή της, «Η ιστορία του στρατιώτη» είναι ένα μουσικοθεατρικό έργο-μπαλέτο φαουστικής εμπνεύσεως, γραμμένο για τρεις ηθοποιούς (αφηγητής, στρατιώτης και διάβολος) και επτά όργανα σε κείμενο του Σαρλ-Φερντινάν Ραμύζ. Η μουσική ακολουθεί τη φόρμα του μελοδράματος και κατακερματίζεται σε σύντομης διάρκειας εικόνες (tableaux). Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Λωζάννης το 1918 με τον Ζωρζ Πιτοέφ. Σκοπός του Στραβίνσκυ ήταν ο θίασος να περιοδεύσει αμέσως μετά στην ελβετική ύπαιθρο. Όμως, τα σχέδιά του ναυάγησαν εξαιτίας της επιδημίας ασιατικής γρίπης, η οποία κράτησε τα ευρωπαϊκά θέατρα κλειστά επί μακρό χρονικό διάστημα. Στην Ελλάδα, «Η ιστορία του στρατιώτη» ανέβηκε το καλοκαίρι του 1998 στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Μουσικού Ιουλίου» σε μουσική διεύθυνση Νίκου Τσούχλου και σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.

Άντον Βέμπερν (1883-1945) & Opus 6 – εκδοχή για σύνολο μουσικής δωματίου (1920) Ο Άντον Βέμπερν, από κοινού με τους Σαίνμπεργκ και Μπεργκ, υπήρξε ένας από τους στυλοβάτες της λεγόμενης «Δεύτερης Σχολής της Βιέννης», η οποία ταυτίστηκε με τον σειραϊσμό και την ατονικότητα. Ο Βέμπερν υπήρξε μαθητής του Σαίνμπεργκ και επηρεάστηκε από αυτόν ως προς την αποκλειστική χρήση της μεθόδου της δωδεκάφθογγης κλίμακας. Ήταν μάλιστα εκείνος που απομακρύνθηκε εντελώς από κάθε τονική αναφορά στα έργα του (σε αντίθεση με τον Σαίνμπεργκ και τον «συμμαθητή» του Μπεργκ), αν και υιοθέτησε αρκετές παλιές μεθόδους επεξεργασίας του υλικού του δίνοντας μεγάλη προσοχή στους τονισμούς και τη χρήση των παύσεων. Παρότι δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός συνθέτης (κατά τη διάρκεια της ζωής του εκδόθηκαν μόνο 31 συνθέσεις), το έργο του είχε σημαντική επίδραση σε νεότερους δημιουργούς, ειδικότερα σε εκείνους της μεταπολεμικής πρωτοποριακής μουσικής όπως οι Μπουλέζ, Νόνο και Στόκχαουζεν. Η αυθεντική εκδοχή του Οpus 6 του Βέμπερν γράφτηκε την περίοδο 1909-10. Ο πλήρης τίτλος του πρωτότυπου έργου είναι «Έξι κομμάτια για μεγάλη ορχήστρα». Αποτελείται από έξι μέρη και πρωτοπαρουσίαστηκε σε πλήρη ορχηστρική μορφή το 1913 στην Βιέννη υπό τη μουσική διεύθυνση του Άρνολντ Σαίνμπεργκ. Η σύνθεση αυτή γνώρισε περαιτέρω επεξεργασίες από τον Αυστριακό δημιουργό στα 1920 (εκδοχή για σύνολο δωματίου) και αργότερα στα 1928. Οι μουσικολόγοι θεωρούν ότι το Opus 6 προοιωνίζει την έλευση του δωδεκαφθογγισμού και ότι συνιστά μία από τις πιο αξιόλογες παρτιτούρες της πρώιμης περιόδου του Βέμπερν.

Παναγιώτης Κόκορας (γεν. 1974) & Cramma (2006). Ο συνθέτης αναφέρει στο σημείωμά του: «Το έργο είναι παραγγελία του μουσικού ιδρύματος Φρομ του Πανεπιστήμιου του Χάρβαρντ και η πρεμιέρα του δόθηκε από το σύνολο ICE (International Contemporary Ensemble) στη Νέα Υόρκη το 2007. Ο τίτλος του κομματιού αναφέρεται σε ένα ομοιογενές μείγμα που αποτελείται από δύο ή περισσότερα στοιχεία που αναμειγνύονται. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας έχει συνήθως διαφορετικές ιδιότητες -μερικές φορές πολύ διαφορετικές- από εκείνες των αρχικών συστατικών». Το Cramma είναι γραμμένο για φλάουτο, κλαρινέτο, πιάνο, βιολί, βιόλα και βιολοντσέλο με μικροφωνική ενίσχυση και απέσπασε, το 2007, το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Gianni Bergamo στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Ο Παναγιώτης Κόκορας μελέτησε σύνθεση στην Αθήνα και στην Βρετανία. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ (τομέας μουσικής τεχνολογίας) με υποτροφίες του κληροδοτήματος «Αλεξάνδρα Τριάντη» και της Βρετανικής Ακαδημίας. Έργα του έχουν μεταδοθεί από πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και έχουν παρουσιαστεί σε δεκάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο. Συνθέσεις του έχουν αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις σε 39 διεθνείς διαγωνισμούς. Οι δημιουργίες του κυκλοφορούν από γνωστές δισκογραφικές εταιρείες σε 29 CD. Ο Παναγιώτης Κόκορας έχει λάβει παραγγελίες από παγκοσμίου κύρους μουσικούς και εκπαιδευτικούς φορείς (Ίδρυμα Φρομ, IRCAM, κ.ά.), καθώς και από σημαντικά φεστιβάλ. Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται περισσότερες από 45 συνθέσεις ηλεκτρονικής μουσικής για μικτά μέσα, οργανικά σύνολα και ορχήστρα. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Σύνθετων Ηλεκτροακουστικής Μουσικής. Εδώ και 6 χρόνια διδάσκει στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Μίχελ Φαν ντερ Άα (γεν. 1970) & Mask [Μάσκα] (2006). Η σύνθεση αυτή δημιουργήθηκε κατόπιν παραγγελίας ολλανδικών, γερμανικών και πορτογαλικών καλλιτεχνικών φορέων στον νεαρό δημιουργό. Γράφτηκε για ενόργανο σύνολο (φλάουτο, κλαρινέτο, τρομπέτα, κόρνο, τρομπόνι, κρουστά, έγχορδα) και προηχογραφημένο υλικό. Σκοπός του Ολλανδού καλλιτέχνη ήταν να καλύψει και να αποκαλύψει τις μουσικές διαστρωματώσεις του έργου, δηλαδή τα στρώματα της μουσικής που επικαλύπτουν το ένα το άλλο. Έτσι, προκύπτει ένα παράξενο παιχνίδι, με το ηχογραφημένο υλικό να «μασκάρει» τις νότες που παίζει ζωντανά το οργανικό σύνολο. Ταυτόχρονα παρεμβάλλονται διακοπές που φέρνουν στην επιφάνεια κρυμμένα μουσικά στρώματα, ενώ ένας περκασιονίστας παράγει ήχους παίζοντας με μία φαρδιά μονωτική ταινία πάνω σε ένα τραπέζι. Ο Μίχελ Φαν ντερ Άα είναι ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης που δεν πειραματίζεται μόνο με τη μουσική, αλλά και με τον κινηματογράφο και το θέατρο. Ο ίδιος μάλιστα υποστηρίζει ότι τα τρία αυτά στοιχεία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα μεταξύ τους και, ως εκ τούτου, ο ρόλος του συνθέτη μοιάζει με εκείνον του σεναριογράφου στο σινεμά. Για τον Φαν ντερ Άα, οι ήχοι είναι εύπλαστοι σαν τους ανθρώπους και έχουν τον δικό τους χαρακτήρα, έναν χαρακτήρα με μεγάλη εκφραστική δύναμη που επηρεάζει τον ακροατή. Εκτός των σπουδών του ως ηχολήπτη στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης και της θητείας του δίπλα σε φημισμένους Ολλανδούς συνθέτες, ο Φαν ντερ Άα έχει ακόμη σπουδάσει σκηνοθεσία στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και έχει λάβει μέρος σε Εργαστήρια Σκηνοθεσίας στο Θέατρο του Λίνκολν Σέντερ. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους και τηλεοπτικές παραγωγές που έχουν κερδίσει εγκωμιαστικές κριτικές. Ο πολυβραβευμένος δημιουργός διευκρινίζει ότι χρησιμοποιεί τη σκηνοθεσία, το φιλμ και το σάουντρακ ως επιπρόσθετα όργανα στις συνθέσεις του, προκειμένου να διευρύνει το μουσικό του λεξιλόγιο. Έργα του έχουν ερμηνευθεί σε όλο τον κόσμο, σε μεγάλα φεστιβάλ, από γνωστές ορχήστρες και κυκλοφορούν σε δίσκους ακτίνας.

Γκυέργκυ Λίγκετι (1923-2006) Kammerkonzert [κοντσέρτο δωματίου] (1969-70). Τελευταίο έργο της βραδιάς είναι το Κοντσέρτο δωματίου του ουγγρικής καταγωγής Αυστριακού Γκυέργκυ Λίγκετι (1923-2006), ο οποίος, στα πρώτα χρόνια της συνθετικής πορείας του, επηρεάστηκε από τον Μπάρτοκ. Στη συνέχεια, δοκίμασε τις δυνάμεις του στην ηλεκτρονική μουσική, την τεχνική της ηχομάζας, την μικροπολυφωνία, τους αφρικανικούς πολυρυθμούς και την αφαίρεση, ενώ αργότερα στράφηκε στον κινηματογράφο και τον οπερατικό υπερρεαλισμό με την περιώνυμη λυρική δημιουργία του «Le Grand Macabre». Το τετραμερές Kammerkonzert γράφτηκε 14 χρόνια μετά την αυτομόληση του Λίγκετι από την Ουγγαρία στη Δύση για πολιτικούς λόγους. Πάντως, φαίνεται ότι αυτό το χρονικό διάστημα ήταν υπεραρκετό για τη σφυρηλάτηση του ξεχωριστού ύφους του Λίγκετι, ενός ύφους τόσο προσωπικού που διαφοροποιείται από κάθε είδους «σύγχρονη σχολή» (σειραϊσμός, νεοκλασικισμός ή ηλεκτροακουστικές τάσεις). Σε ό,τι αφορά στην ενορχήστρωση της παρτιτούρας αυτής(πνευστά, έγχορδα, πληκτροφόρα), αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι ο Λίγκετι αντιμετωπίζει ισότιμα κάθε όργανο ως προς τον ρόλο του μέσα στο έργο και ότι το ιδίωμα που διαμορφώνει ο συνθέτης αποτελεί προανάκρουσμα για την επιστροφή του σε μια πιο μελωδική γλώσσα, τη δεκαετία του 1970.

Το Ergon Ensemble στηρίζεται σε έναν βασικό πυρήνα σολίστ, ο οποίος ενισχύεται κατά περίσταση από νέους καλλιτέχνες, αναλόγως με τις απαιτήσεις των εμφανίσεων του συγκροτήματος. Σκοπός του είναι η προβολή της σύγχρονης μουσικής, ελληνικής και ξένης, μέσα από ερμηνευτικά ακριβείς εκτελέσεις υψηλού επιπέδου. Στις άμεσες προτεραιότητες του Συνόλου είναι η δισκογραφία, η εκπαιδευτική δραστηριότητα και η συμμετοχή σε παραγωγές που συνδυάζουν διαφορετικές μορφές τέχνης (χορός, μουσικό θέατρο, πολυμέσα). Πολύτιμος αρωγός του Ergon Ensemble σε αυτή του την προσπάθεια είναι το έμπειρο Ensemble Modern (ΕΜ), που συνιστά έναν από τους πλέον καταξιωμένους θεσμούς στην ερμηνεία του σύγχρονου ρεπερτορίου και αποτελεί έναν από τους ελάχιστους αυτοδιοικούμενους καλλιτεχνικούς οργανισμούς στον κόσμο. Δημιουργήθηκε το 1980 και η έδρα του βρίσκεται στην Φρανκφούρτη.

Η διακεκριμένη Ορχήστρα δωματίου (ΕΜ) ανέλαβε την πρωτοβουλία, το καλοκαίρι του 2003, να ιδρύσει τη δική της Διεθνή Ακαδημία, η οποία λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν του Ensemble Modern, ενός συνόλου που, κατά τους ειδικούς, ενσαρκώνει «τη μνήμη της μοντέρνας μουσικής» μέσα από τη μακρά πορεία του. Τα μονοπάτια αυτής ακριβώς της μνήμης καλούνται να εξερευνήσουν με ποικίλους τρόπους οι φοιτητές της Διεθνούς Ακαδημίας του ΕΜ, αφού έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το δικό τους εκπαιδευτικό πρόγραμμα, να συμμετάσχουν σε συμπόσια και συναντήσεις και να έρθουν σε επαφή με παγκοσμίου κύρους δημιουργούς της σύγχρονης μουσικής. Επιπλέον, στους φοιτητές δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν υποτροφίες και να μελετήσουν σύγχρονες συνθέσεις για σόλο όργανο και παρτιτούρες μουσικής δωματίου με μέλη του Ensemble Modern, εστιάζοντας την προσοχή τους κυρίως στις ερμηνευτικές τεχνικές. Η Ακαδημία πραγματοποιεί επίσης Διεθνή Σεμινάρια Σύνθεσης σε πολλές χώρες –μεταξύ των οποίων και η Ιαπωνία– σε συνεργασία με αναγνωρισμένους φορείς και διακεκριμένες προσωπικότητες (Τζωρτζ Μπέντζαμιν, Χέλμουτ Λάχενμαν, κ.ά.), ενώ διοργανώνει και κύκλους μαθημάτων τελειοποίησης, ορισμένοι από τους οποίους έχουν λάβει χώρα και στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Εαρινού Φεστιβάλ Παξών.

Ergon_Ensemble_4_MAY_2011_20-30_MEGARO

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: