FRANKENSTEIN – ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ MIGMA, κριτική παρουσίαση Νίκης Πρασσά

FRANKENSTEIN MIGMA

Όχι έναν, ούτε δύο αλλά τρεις μήνες επιτυχίας γνώρισε η χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Migma, προτού επαναληφθεί με νέους συντελεστές στον ίδιο χώρο. Στον αριθμό 30 της οδού Κασομούλη, ελάχιστα μέτρα από τον σταθμό του Μετρό στο Ν.Κόσμο, ο Παύλος Κουρτίδης έφτιαξε μία μικρή και ζεστή στέγη, προκειμένου να φιλοξενήσει τα όνειρά του. Κατά περιόδους μάλιστα, αρέσκεται να υποδέχεται και τις προτάσεις νέων ομάδων ή να παραχωρεί την σκηνή σε φεστιβάλ, όπως το επικείμενο του χορού.

Αφορμή για την δική μου επίσκεψη, η παρακολούθηση του Frankenstein, της τελευταίας δουλειάς του Κουρτίδη, την επιτυχία της οποίας ανέφερα στην εισαγωγή. Για όποιον γνωρίζει τα θεατρικά πράγματα, αποτελεί αμέσως σπουδαίο γεγονός η επανάληψη μίας παράστασης χοροθεάτρου, εν μέσω οικονομικής κρίσης και σε χώρο που, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι και δεν έχει την προβολή του Παλλάς.

Η επιλογή μου για το βράδυ της δεύτερης μαγιάτικης Κυριακής, μπορώ πλέον να πω πως κρίνεται επιτυχημένη. Το ένστικτό μου με έφερε σε επαφή με το έργο ενός ανθρώπου που λειτουργεί ενστικτωδώς, ως δημιουργός. Όπως το επί σκηνής υποκείμενό του, έτσι κι ο ίδιος, ωθεί τους χορευτές του στα άκρα, με μία όμως διάθεση που έχει σκοπό να απελευθερώσει τις ερμηνευτικές τους δυνάμεις, και συνάμα να εξυπηρετήσει το καλλιτεχνικό του πόνημα.

Διαλέγοντας τον γνωστό μύθο της Σέλλευ, ο Κουρτίδης διασκευάζει τις όποιες λογοτεχνικές ανησυχίες σε μία οπερετική χορογραφία, εγκλωβίζοντας τα “τέρατα” της ιστορίας μέσα σε μία λευκή, υδάτινη, εγκατάσταση. Εκεί ο ήρωας του κατασκευάζει τα σώματα, ξεχνώντας τις ψυχές, με αποτέλεσμα αυτό που στη συνέχεια να βλέπουμε να μοιάζει με κουκλοθέατρο, οι φτιαγμένες από σάρκα όμως κούκλες του οποίου, αυτονομούνται από ανάγκη ή προδιάθεση και δοκιμάζουν να ερμηνεύσουν το έτερον, το άνω και το δίπλα. Ο θεός – επιστήμονας, τρελός από πίστη στο όραμά του, και οι μικρές οντότητες που ο ίδιος έφερε στη γη, παρακολουθούν τον κόσμο γύρω τους, όπως εμείς παρακολοθούμε αυτούς. Σαν να βλέπεις την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής, τα πλάσματα δημιουργούνται, κινούνται, αναρωτιούνται, φοβούνται, έρχονται σε επαφή, σε ρήξη, ματαιοκοπούν, ερωτεύονται, κα στο τέλος αλαζονικά παίρνουν την θέση τους στον κόσμο, εξοντώνοντας την αιτία της ύπαρξής τους (αυθάδεια ή προπατορικό αμάρτημα λέγεται αυτό;).

Ο Κουρτίδης μέσα από μία ωραία κι έξυπνη χορογραφία, άπλωσε σε δύο επίπεδα τις σκηνές δράσεις, κι έδωσε στο κοινό την ευκαιρεία να παρακολουθεί κατά βούληση τα τεκταινόμενα στον ύψωμα ή το έδαφος αντίστοιχα. Χωρίσματα και πύλες που ανοιγοκλείνουν, δίνουν την δυνατότητα της εικόνας μέσα σε εικόνα, ενώ το νερό αποτελεί στοιχείο κλειδί σε μερικές από τις πιο συναρπαστικές χορογραφίες – ειδικά το ελέυθερο κολύμπι των τεσσάρων κοριτσιών στο πάτωμα θα αργήσει να εγκαταλείψει την μνήμη μου. Η τελική δε έξοδος που δεικνύει την κυκλική πορεία των πραγμάτων, μας αφήνει την πικρή γεύση μιας κάθαρσης που ήρθε μεν, είναι ωστόσο επισφαλής ως γενεσιουργός αιτία μιας νέας ύβρεως.

Το εξαιρετικό με τη δουλειά τόσο του ίδιου όσο και του συνόλου των χορευτών του, είναι πως καταφέρνει να ταλαντώσει τα σώματα έτσι ώστε να φαίνονται πραγματικά άδεια. Ανέκφραστα πρόσωπα, κορμιά που πάλλονται από ανάγκη να ενεργοποιηθούν, χωρίς οποιαδήποτε συνείδηση ή αίσθηση κάποιου σκοπού. Μου άρεσε πολύ η διαφοροποίηση από το ζοφερό κλίμα του μύθου, με τις χιουμοριστικές αναφορές που απομακλιμάκωναν την κάπως βεβαρημένη τόσο από το σκηνικό (Λέων Βήτα), όσο και από τα φώτα (την έλλειψή τους θα έλεγες – Απόστολος Τσιτσώνης) ατμόσφαιρα.

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει η ενδιαφέρουσα μουσική που πλαισιώνει το εγχείρημα – Σταύρος Μαρκόνης – που συνδιαλέχτηκε με τους ερμηνευτές, βοηθώντας αυτούς όσο και το κοινό να μεταλάβουν τον άρτο του εφιάλτη, δίνοντας σάρκα σε μια σκοτεινή αλληγορία.

Η παράσταση αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή σας, γιατί έχει ένα σωρό αρετές. Καταρχήν οι ίδιοι οι χορευτές έχουν κοπιάσει και αυτό φαίνεται, με την μεθοδική και άψογη εκτέλεση των ερμηνευτικών τους καθηκόντων. Η διάρκειά της – μόλις εξήντα λεπτά – βοηθάει στη συμπύκνωση ιδεών, και δεν επιτρέπει την όποια φλυαρία ή το ξεχείλωμα. Η μουσική θα σας ηλεκτρίσει (εξαιρετικό το κομμάτι που ακούγεται κατά τη διάρκεια που ακινητοποιούνται οι χορευτές στις δέσμες νερού), ενώ η χορογραφία θα σας κάνει να θέλετε να ξαναγεννηθείτε…ως χορευτές.

Μιας και του χρόνου το έργο θα μας ξανασυντροφέψει, δεν έχετε παρά να βάλετε από τώρα στις πολιτιστικές σας εξορμήσεις την διέθυνση του θεάτρου ΠΚ. Μέχρι τότε δοκιμάστε το φιλόξενο σπιτικό του Κου Κουρτίδη παρακολουθώντας κάποια από τις παραστάσεις του φεστιβάλ χορού. Εγώ σίγουρα θα το κάνω!

FRANKENSTEIN ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΚ, Τελευταίες Παραστάσεις 2ου κύκλου 7,8,14&15 ΜΑΙΟΥ 2011

Μια σκέψη σχετικά μέ το “FRANKENSTEIN – ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ MIGMA, κριτική παρουσίαση Νίκης Πρασσά

Add yours

  1. Πραγματικά ήταν πολύ ωραία παράσταση. Δεν έχω πάει σε άλλες χορευτικές παραστάσεις αλλά ομολογώ οτι έφυγα ενθουσιασμένη! Ο τρόπος που χορεύουν δεν αναδεικνύει μόνο το πόσο καλή διεργασία έχουν κάνει αλλά αναδεικνύει με τρόπο άμεσο θα έλεγα (σαν ευθεία βολή στο μέρος του εγκεφάλου μας που ελέγχει την αισθητική αντίληψή μας) το πόσο όμορφο είναι το ανθρώπινο σώμα όταν είναι γυμνασμένο με αθλητικό τρόπο και όχι παραμορφωμένο απο υπεράσκηση σε γυμναστήρια.
    Επίσης το νερό εκτός απο πολύ ωραίο εφέ, παίζει και τον ρόλο της πηγής ζωής και του εξαγνιστικού μέσου.
    Πάρα πολύ καλή δουλειά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: