Άλφιο & Τόνιο Νέντα και δύο Λόλες. Συνέντευξη Δημήτρη Πλατανιά, Έλενας Κελεσίδη, Γεωργίας Ηλιοπούλου & Ειρήνης Καράγιαννη με Κατερίνα Κόμητα (ΕΦ)


dimitris_platanias_alfio_kai_tonio

Ακραία ερωτικά πάθη, ζήλια, δίψα για εκδίκηση, υπέροχες μελωδίες και πασίγνωστες άριες. Το Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγει φέτος την αυλαία του με δύο αγαπημένες σε κοινό και ερμηνευτές όπερες, την Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι και τους Παλιάτσους του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Επί σκηνής θα βρεθούν καταξιωμένοι έλληνες αλλά και ξένοι σολίστ, ενώ η συμμετοχή του αρχιμουσικού Λουκά Καρυτινού και του σκηνοθέτη Γκρέιαμ Βικ, ενός από τους κορυφαίους σκηνοθέτες όπερας, εγγυώνται το άρτιο αποτέλεσμα. Συναντήσαμε τρεις ερμηνεύτριες και έναν ερμηνευτή της παράστασης. Η Ειρήνη Καράγιαννη και η Γεωργία Ηλιοπούλου που θα ερμηνεύσουν τη Λόλα στη διπλή διανομή της Καβαλερία Ρουστικάνα, ο Δημήτρης Πλατανιάς που θα ερμηνεύει Άλφιο και Τόνιο σε Καβαλερία Ρουστικάνα και Παλιάτσους αντίστοιχα, και η Έλενα Κελεσιδη που, φέτος, για πρώτη φορά θα ερμηνεύσει Νέντα στους Παλιάτσους, μοιράστηκαν μαζί μας μερικά από τα μυστικά του κόσμου της όπερας.

Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

[VIDEO] CAVALLERIA RUSTICANA 3 6 2011 ΗΡΩΔΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011

Σπούδασε κιθάρα και φιλολογία, αλλά τελικά τον κέρδισε το λυρικό τραγούδι. Ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς αν και η μπήκε στο χώρο του λυρικού τραγουδιού σε σχετικά μεγάλη ηλικία, στα 29 του χρόνια, κάλυψε πολύ γρήγορα το χαμένο έδαφος. Το 2000, μευποτροφία «Αλεξάνδρα Τριάντη», συνέχισε τις σπουδές στην Ιταλία και ήδη εδώ κ χρόνια εμφανίζεται σε σημαντικά θέατρα του εξωτερικού. Στην Καβαλερία Ρουστικάνα ερμηνεύει Άλφιο ενώ στους Παλιάτσους θα εμφανιστεί ως Τόνιο. Δύο εμφανίσεις σε δύο διαφορετικούς ρόλους το ίδιο βράδυ θα έλεγε κανείς ότι είναι μια δύσκολη δουλειά για έναν λυρικό τραγουδιστή. Ωστόσο, αφού ο βερισμός περιλαμβάνεται στο αγαπημένο του ρεπερτόριο, ο Δημήτρης Πλατανιάς μάλλον παίζει εντός έδρας

Δύο έργα, δύο ρόλοι σε μια παρά­σταση; Είναι δύσκολο αυτό το μοίρα­σμα;

Σίγουρα είναι πάρα πολύ κουραστικό, γιατί κανείς οφείλει να ξέρει πάρα πολύ καλά πότε θα πρέπει να κάνει οικονομία δυνάμεων και πότε όχι. Αλλά και από άποψη υποκριτικής είναι πολύ προκλη­τικό, αφού τις δύο φορές που θα εμφα­νιστώ επί σκηνής δεν θα πρέπει να είμαι ο ίδιος άνθρωπος Η διαφορά μεταξύ των δύο ηρώων, του Αλφιο και του Τόνιο, πρέπει να είναι πολύ διακριτή και αυτό είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο.

Στα 29 σας αλλάξατε τα πάντα στη ζωή σας και αφιερωθήκατε στο λυ­ρικό τραγούδι. Τι ακριβώς συνέβη τότε;

Έκανα μαθήματα τραγουδιού και ταυ­τόχρονα δίδασκα κιθάρα. Ας πούμε ότι είχα το τραγούδι για να γεμίσω λίγο το χρόνο μου. Ωστόσο μετά, σε πολύ λίγο διάστημα ήρθε η υποτροφία και τα πράγματα κυλήσανε λίγο από μόνα τους. Φυσικά και έπαιξε μεγάλο ρόλο το ότι σπουδάζω μουσική από μικρό παιδί, αλλά και το γεγονός ότι οι γονείς μου ήταν ερασιτέχνες χορωδοί.

Στα πρώτα στάδια της καριέρας σας αποδεχόσασταν κάθε προσφορά για ρόλο ή είχατε περιθώρια επιλογής;

Όταν ξεκινάς την καριέρα σου -κι αυτό ισχύει για όλους- κάνεις και πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε- ρόλους που ίσως να μην ταιριάζουν ακριβώς στις φωνητικές σου δυνατότητες και δυνά­μεις. Παρ’ όλα αυτά καλό είναι ο καθέ­νας να ξέρει επακριβώς τι του γίνεται. Από την άλλη βέβαια, αν δεν δοκιμά­σεις δεν μπορείς να ξέρεις τις δυνάμεις σου. Είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι όλο αυτό. Προσωπικά πάντως, δεν νομίζω ότι έκανα πάρα πολλά πράγματα που ήταν ενάντια στη φύση μου και στη φωνή μου.

Είπατε ότι δεν ξέρεις τις δυνάμεις σου αν δεν τις δοκιμάσεις. Νομίζω ότι κα­νείς είναι σε θέση να γνωρίζει τις δυ­νατότητες της φωνής του και πριν ερ­μηνεύσει ένα ρόλο επί σκηνής.

Σύμφωνοι. Όμως κάποια στιγμή ίσως θα πρέπει να υπερβείς λίγο τα όρια για να δοκιμάσεις τη φωνή σου. Πάντα με προ­σοχή και σύνεση βέβαια.

Η απόδοση ενός λυρικού τραγουδι­στή μπορεί να εξαρτηθεί και από το θέατρο στο οποίο εμφανίζεται;

Όταν εμφανίζεται κανείς σε ένα σπου­δαίο θέατρο, οι απαιτήσεις είναι μεγα­λύτερες και το κοινό πιο απαιτητικό, γι’ αυτό και προσπαθείς να δώσεις τον κα­λύτερο σου εαυτό. Δεν εννοώ ότι, όταν εμφανίζεσαι σε ένα ήσσονος σημασίας θέατρο, δεν θα πρέπει να δίνεις ό,τι κα­λύτερο έχεις Προσωπικά, θέλω να τρα­γουδάω με τον ίδιο τρόπο είτε εμφανί­ζομαι στην Ελλάδα, είτε στο Λονδίνο, είτε στη Βενετία, γιατί αυτό οφείλει να κάνει ένας επαγγελματίας τραγουδι­στής. Όμως μοιραία, στα πιο σπουδαία θέατρα, η πίεση και η ένταση να δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό είναι μεγαλύ­τερη.

Σε παλιότερη συνέντευξη σας είχατε δηλώσει ότι ένας καλός τραγουδι­στής βρίσκει πάντα δουλειά. Φαντά­ζομαι θα υπάρχει μεγάλος αντίλογος σε αυτό

Εμμένω στην άποψη μου. Όταν κάποιος είναι πραγματικά καλός τραγουδιστής δηλαδή έχει χάρισμα, είναι καταρτισμέ­νος και μελετάει, βρίσκει πάντα δουλειά. Βεβαίως όχι πάντα αυτό που ζητάει, αλλά θα βρει δουλειά.

Υπάρχει περίπτωση, περνώντας τα χρόνια, ένας λυρικός τραγουδιστής ναρχίσει να αισθάνεται ότι πάει να βγάλει το μεροκάματο; Να γίνει δη­λαδή το τραγούδι μια απλή δουλειά;

Ναι θα μπορούσε να συμβεί και αυτό.

Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις εί­ναι μοιραίο να συμβεί κάτι τέτοιο.

Σε ποιες περιπτώσεις;

Ξέρετε, εκτός από τα πολύ σπουδαία, υπάρχουν τόσα πολλά θέατρα στον κό­σμο.. . Πολλές φορές λοιπόν είναι και το σύστημα που δουλεύουνε τέτοιο, είναι δηλαδή τόσες πολλές οι παραστάσεις, που είναι σαν να πηγαίνεις να βγάλεις το μεροκάματο. Αυτό έχω την εντύπωση ότι συμβαίνει στα όχι πάρα πολύ σπου­δαία θέατρα της Γερμανίας. Κάποιους τραγουδιστές βέβαια τους ευνοεί αυτή η πρακτική, γιατί ξεκινώντας από εκεί, ανέρχονται σιγά σιγά..

Ένας λυρικός τραγουδιστής βγάζει ικανοποιητικά χρήματα;

Ναι ικανοποιητικά, ενώ όσοι δουλεύουν και εκτός Ελλάδος θα έλεγε κανείς ότι βγάζουν αρκετά χρήματα.

Υπάρχει κάποιος τον οποίο συμβου­λεύεστε όταν πρέπει να λάβετε απο­φάσεις για την καριέρα σας; Ένα εί­δος κόουτς;

Ναι, φυσικά, έχω δυο-τρεις ανθρώπους που τους εμπιστεύομαι και τους συμβου­λεύομαι κάθε φορά, αν και ο δικός μου ο δρόμος είναι λίγο ως πολύ προκαθορι­σμένος ως προς το ρεπερτόριο.

elena_kelesidi_nenta

Η υψίφωνος Έλενα Κελεσίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πρώην Σοβιετική Ένωση, στο σημερινό Καζακστάν, από Έλληνες γονείς. Σπούδασε στο Κονσερβατοριο του Αλμάτι και από το 1992 ζει στην Ελλάδα. Από το Ί 994, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο της Λυρικής Σκηνής ως Κονστάντσε στην Απαγωγή από το σεράι, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι: Αλλεπάλληλες εμφανίσεις στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν και σε άλλα σπουδαία θέατρα όλου του κόσμου. Παρότι έχει συνεργαστεί με σημαντικούς μουσικούς (Μενουχίν, Ντομίνγκο,Ναγκάνο, Σαγί κ.ά.) εξακολουθεί να έχει τη σπιρτάδα μιας καθημερινής γυναίκας. Προκλητική, άπιστη Νέντα στους Παλιάτσους, με «ξανθιά περούκα, έξτρα στήθος και ποπό», ως άλλη Μέριλιν Μονρόε. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να δούμε

Πώς αισθάνεστε που θα ερμηνεύσετε Νέντα;

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, γιατί ο ρό­λος αυτός είναι καινούργιος για μένα. Δεν είναι μόνο που τον τραγουδάω πρώτη φορά, είναι και που, σε επίπεδο υποκρι­τικής είναι ένας ρόλος πολύ διαφορετι­κός. Η Νέντα είναι πολύ διαφορετική απ’ όλα αυτά τα αθώα κοράσια που συνήθως ερμηνεύω, όπως η Μικαέλα, η Λιου, η Ιουλιέτα ή η Τζίλνια, που αγαπούν ειλι­κρινά και δίνουν και τη ζωή τους για τον έρωτα. Η Νέντα είναι μια γυναίκα που ξέ­ρει τι θέλει, που δεν αγαπάει τον άντρα της και τον απατάει συνειδητά.

Το έργο του Λεονκαβάλο παρουσιά­ζει μια εποχή στα τέλη του 19ου αι­ώνα. Στη φετινή παράσταση διατηρήθηκε η εποχή αυτή;

Όλο το έργο έχει τοποθετηθεί στο 1950 με ό,τι σημαίνει αυτό για την όλη ατμό­σφαιρα και τα κοστούμια του έργου. Θα πω μόνο ότι στο δεύτερο μέρος της όπε­ρας εμφανίζομαι με ξανθιά περούκα, έξ­τρα στήθος και ποπό, κάτι σαν Μέριλιν Μονρόε, σαν μια σεξοβόμβα ηθοποιό. Αυτό είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ και θεωρώ πως είναι πολύ προκλη­τικό…

Η εξωτερική εμφάνιση μιας λυρικής τραγουδίστριας τι ρόλο μπορεί να παίξει στην καριέρα της;

Πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Μάλιστα τα τε­λευταία είκοσι χρόνια η εμφάνιση έγινε κάτι πάρα πολύ σημαντικό για την όπερα. Παλιότερα ήταν πολύ διαφορετικά: Μια γυναίκα με πολλά παραπανίσια κιλά μπορούσε να έχει την καριέρα που άξιζε η φωνή της. Η Κάλλας ήταν εκείνη που άλλαξε τα δεδομένα. Συνειδητά έχασε πάρα πολλά κιλά, γιατί κατάλαβε ότι η εμφάνιση μπορούσε να γίνει ο κα­ταλύτης στην καριέρα ενός καλλιτέχνη. Τώρα πια η σκηνή σε θέλει αδύνατη και κούκλα, γιατί αυτό είναι που ψάχνουν οι σκηνοθέτες. Από την άλλη, υπάρχουν πράγματι ρόλοι, για παράδειγμα η Ιου­λιέτα, που δεν μπορεί να τους παίξει μια χοντρή γυναίκα, ακόμα κι αν έχει ωραία φωνή.

Είναι γεγονός ότι η ομορφιά πάντα μαγνήτιζε και θα εξακολουθήσει να μα­γνητίζει τον κόσμο. Και είναι ακόμα γε­γονός ότι το κοινό είναι σήμερα πολύ πιο απαιτητικό απ’ ό,τι ήταν πενήντα χρόνια πριν. Φταίει το ίντερνετ, το σι­νεμά, τα life style περιοδικά; Πάντως, κάποιος που πληρώνει για να δει μια πα­ράσταση, συνήθως απαιτεί να πάρει ευχαρίστηση σε όλα τα επίπεδα: θέλει να βλέπει επί σκηνής μια κούκλα που να τραγουδάει εξαιρετικά.

Τις κριτικές τις διαβάζετε; Σας αφο­ρούν;

Δεν τις διαβάζω ποτέ, το θεωρώ χάσιμο χρόνου. Κι αυτό ισχύει τόσο για τις κα­λές, όσο και για τις κακές κριτικές. Όπως συμβαίνει και σε εμάς τους καλλιτέχνες, υπάρχουν κριτικοί που είναι πολύ κα­λοί, υπάρχουν οι λιγότερο καλοί και οι κακοί. Και για να είσαι καλός κριτικός, πρέπει να είσαι πάρα πολύ επαγγελμα­τίας. Να ξέρεις από όπερα να ξέρεις από φωνές από ορχήστρα Ένας καλός κρι­τικός ξέρει ακόμα και τις νότες που τρα­γουδάει ένας τραγουδιστής. Ούιως ή άλλως πάντως, ένας τραγουδιστής ξέρει πολύ καλά πώς πήγε η παράσταση του. Αν ήταν καλός ή κακός, ποια ήταν τα δυνατά σημεία του και ποια τα λάθη του.

Μεταναστεύσατε στην Ελλάδα από το Καζακστάν το 1992. Θυμάμαι ότι σε παλιότερη συνέντευξη πριν τρία χρόνια μου είχατε πει «Τώρα πια ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φύγεις από μια χώρα για να αναζητήσεις την τύχη σου σε μια άλλη. Γιαυτό και πιστεύω ότι όλοι οι μετανάστες αξίζουν ένα παράσημο ανδρείας». Εξακολουθείτε να το πιστεύετε;

Καταλαβαίνω πολύ όλους αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν μια καλύτερη ζωή σε άλλες χώρες. Πρέ­πει να ζουν σαν άνθρωποι, να έχουν δι­καιώματα. Είναι γεγονός όμως πως πια η κατάσταση είναι πάρα πολύ περίπλοκη και η Ελλάδα βρίσκεται σε πάρα πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση. Έτσι εί­ναι δύσκολο να βρεθεί η σωστή ισορ­ροπία. Δεν είμαι ρατσίστρια, όμως πι­στεύω ότι κάθε ένας που έρχεται στην Ελλάδα πρέπει να υπακούει στους νό­μους, να αγαπάει αυτή τη χώρα και να προσφέρει σε αυτή. Τότε μόνο αυτή η χώρα θα τον αγαπήσει.

Έχετε σκεφτεί τι ζωή και τι καριέρα θα κάνατε αν, αντί για το 1992, ερχόσα­σταν στην Ελλάδα το 2011;

Πριν αποφασίσουμε να μετακομίσουμε οικογενειακώς είχα βρεθεί δύο φορές στην Ελλάδα για συναυλίες. Είχα μα­γευτεί και κάπως έτσι πάρθηκε και η απόφαση της μετοίκησης. Αν επισκε­πτόμουν σήμερα την Ελλάδα και την έβλεπα σε αυτή την κατάσταση, δεν θα ερχόμουν με τίποτα. Και δεν μιλάω για την οικονομική κρίση. Μιλάω για την έλλειψη τάξης, την ανασφάλεια που αι­σθάνεται κανείς όταν βρίσκεται στην Ομόνοια, στην Πατησίων, γενικά στην καρδιά της Αθήνας. Ό,τι έγινε με το κέ­ντρο της πόλης είναι απαράδεκτο και δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα. Δεν είναι εύκολη η λύση, αλλά είναι απα­ραίτητη.

georgia_iliopoulou_lola

Με πατέρα καθηγητή λυρικού τραγουδιού στο Εθνικό Ωδείο και νονό τον σπουδαίο βαθύφωνο Φραγκίσκο Βουτσίνο, θα έλεγε κανείς πως η πορεία της Γεωργίας Ηλιοπούλου ήταν, σε μεγάλο βαθμό, προδιαγεγραμμένη. Εκτός από κλασικό τραγούδι, σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά και υπήρξε από τους κύριους συντελεστές αναβίωσης της ελληνικής οπερέτας. Σε μια από τις δύο διανομές, στην Καβαλερία Ρουστικάνα, θα ερμηνεύσει τη Λόλα.

Πώς προσεγγίσατε το ρόλο;

Ο ρόλος είναι νομίζω πάρα πολύ απλός: Η Λόλα είναι το μήλον της έριδος και παράλληλα μια φύση αρρωστημένα εκ­δικητική. Είμαστε λοιπόν δύο εκ διαμέ­τρου διαφορετικοί χαρακτήρες, γιατί εγώ δεν είμαι, ούτε φύσει ούτε θέσει, εκδικητικός άνθρωπος. Κι αυτό ακριβώς είναι που με έλκει στο ρόλο: Ότι πρέπει να βγάλω μέσα στο θέατρο ένα χαρα­κτήρα που δεν διαθέτω.

Η ιστορία της Καβαλερία Ρουστικάνα διαδραματίζεται σε μια εποχή πολύ μακρινή από τη σημερινή. Μπορεί άραγε ν’ αγγίξει το κοινό σήμερα; Αυτή η ιστορία που λέτε ότι είναι πολύ μακρινή, θα μπορούσε όμως να είναι και πολύ σημερινή. Αντίστοιχα εγκλή­ματα πάθους γίνονται ακόμα και σή­μερα, και είναι σίγουρο πως θα εξακο­λουθήσουν να γίνονται. Δεν αλλάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων…

Πώς επιλέξατε ν’ ασχοληθείτε με την όπερα;

Ο πατέρας μου υπήρξε καθηγητής λυρι­κού τραγουδιού στο Εθνικό Ωδείο, έτσι στο σπίτι υπήρχαν πάντα αυτά τα ακού­σματα. Μάλιστα ήμουν μόλις τεσσάρων χρονών όταν είδα την πρώτη μου παρά­σταση, εδώ στο Ηρώδειο, με τον νονό μου τον αείμνηστο Φραγκίσκο Βουτσίνο.

Οι ηθικές ανταμοιβές που προσφέρει η δουλειά άραγε αντισταθμίζουν τις δυσκολίες του επαγγέλματος;

Όχι. Προσωπικά ακόμα περιμένω την ηθική ανταμοιβή που θα ήθελα. Πι­στεύω όμως πως θα έρθει σιγά σιγά στην πορεία, γιατί η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να κάνω βιαστικά βήματα. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι καλλιτέχνες που λάμπουν ξαφνικά σαν το πυροτέ­χνημα και μετά το ίδιο ξαφνικά σβή­νουν. Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης πρέ­πει να έχει αργή και σταθερή πορεία.

Πώς νομίζετε ότι έρχεται η δικαίωση. Μέσα από την κριτική, μέσα από το χειροκρότημα ίσως;

Το χειροκρότημα δεν είναι απόδειξη, γιατί πολλές φορές μπορεί να είναι και πληρωμένο. Ξέρετε, πολύ εύκολα μπο­ρείς να έχεις βάλει από κάτω 20-30 φί­λους σου για να σου φωνάζουν «μπρά­βο». Αυτό το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές. Αντλώ ικανοποίηση όταν είναι ευ­χαριστημένοι οι συνεργάτες μου, ο εκά­στοτε μαέστρος, οι συνάδελφοι μου και τελευταία εγώ.

Αν ξαναγεννιόσασταν, θα θέλατε να κάνετε αυτό που κάνετε;

Με μεγάλη σιγουριά σας απαντώ πως όχι. Γιατί είναι πολύ ανταγωνιστικό το επάγγελμα και οι χαρές που παίρνεις είναι πολύ λιγότερες από τις πίκρες. Το γιο μου, που είναι σήμερα τεσσάρων χρονών, θα τον απέτρεπα να ασχοληθεί με αυτό.

Υπάρχουν ρόλοι που θα αρνιόσασταν ή πιστεύετε ότι μια λυρική τραγουδί­στρια πρέπει να δοκιμάζει τα πάντα;

Όχι. Είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να δοκιμάζει τα πάντα. Πρέπει να σέβεται τη φωνή της, τον εαυτό της τον κόσμο, και πρέπει να κινείται πάνω στο ρεπερ­τόριο που ταιριάζει σιη φωνή της. Γιατί, αν κάνεις πράγματα που είναι έξω από τη φωνή σου, το πληρώνεις ακριβά. Ξέ­ρετε, πολλές φορές οι τραγουδιστές νο­μίζουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Δεν είναι έτσι όμως. Γι’ αυτό και βλέ­πουμε ανθρώπους 55-56 χρονών που κανονικά θα έπρεπε να τραγουδάνε κα­ταπληκτικά πράγματα, να έχουν τελειώ­σει. Αν δεν την αγαπήσεις τη φωνή σου και δεν τη χρησιμοποιήσεις σωστά, θα σε τιμωρήσει σε βάθος χρόνου, αυτό το πιστεύω.

Ακούτε παλιές ηχογραφήσεις όταν δουλεύετε έναν ρόλο;

Αν και έχω ακούσει πάρα πολύ μουσική στη ζωή μου, όταν είναι να μελετήσω ένα ρόλο το αποφεύγω. Γιατί υπάρχει περίπτωση την ώρα που μελετάς να ακούσεις ένα λάθος και μετά να το κουβαλάς. Έτσι, προσπαθώ πρώτα να με­λετήσω πάρα πολύ καλά το ρόλο για να τον έχω τέλεια μουσικά. Στη συνέ­χεια θα πάρω το δίσκο και θα τον ακούσω.

Υπάρχει κάτι που διδαχτήκατε μέσα από το λυρικό τραγούδι; Την αυτοπειθαρχία και την ταπεινοφρο­σύνη. Ο καλλιτέχνης για να πάει μπρο­στά πρέπει να είναι ταπεινός. Κι όσο πιο ψηλά ανεβαίνει, τόσο πιο ταπεινός πρέ­πει να γίνεται.

Ποιοι είναι οι ρόλοι που θα θέλατε να παίξετε;

Δυσδαιμόνα από τον Οθέλο, Μιμή από τους Μποέμ, Μαργαρίτα από τον Φά­ουστ κι ενδεχομένως, λίγο αργότερα, όταν θα είναι πιο ώριμη η φωνή μου, Νέντα από τους Παλιάτσους. Και πολλά άλλα πράγματα…

Άλλα είδη μουσικής ακούτε;

Μου αρέσει πάρα πολύ η τζαζ και από ελληνικά η ηλεκτρονική μουσική, δη­λαδή ο Μιχάλης Δέλτα, ο Κωνσταντίνος Βήτα, η Λένα Πλάτωνος. Παλιότερα άκουγα και ποπ, είχα μια εμμονή, μια τρέλα με τους Cure (γέλια). Επίσης, μου αρέσει πολύ η ελληνική ροκ σκηνή και λατρεύω το Βασίλη Παπακωνσταντίνου…

Η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη σπούδασε γαλλική φιλολογία και τραγούδι στην Ελλάδα και συνέχισε τις σπουδές της με υποτροφίες «Μαρία Κόλλας» και «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» στη Ρώμη, στη Βαρκελώνη και στο Μιλάνο, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα χορού και υποκριτικής στο Λονδίνο. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται ένα βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό Τζουζέττπε ντι Στέφανο στο Τράπανι της Σικελίας, όπου εμφανίστηκε ως Κάρμεν, και αρκετές εμφανίσεις σε μεγάλα θέατρα της Ευρώπης. Σε μια από τις δύο διανομές ερμηνεύει τη Λόλα στην Καβαλερία Ρουστικάνα.

Πείτε μου δυο λόγια για το ρόλο και τι σας έλκει σε αυτόν.

Ο ρόλος της Λόλας δεν είναι μεγάλος αλλά είναι νευραλγικός γιατί χωρίς τη Λόλα δεν υπάρχει δράμα. Είναι η αφορμή της δυστυχίας της Σαντούτσας και του θανάτου του Τουρίντου. Είναι ο άνθρω­πος που πράττει χωρίς βαθιά σκέψη και εξαιτίας της καταστρέφονται όλα γύρω της Με αυτή την έννοια, με έλκει αυτό που θα πρέπει να αποφεύγουμε στη ζωή: Το να είμαστε δηλαδή επιπόλαιοι και να μένουμε σε μικροεγωισμούς και καπρίτσια. Γιατί για τον εγωισμό και την ανοη­σία της στιγμής δημιουργείται το δράμα. Έτσι λοιπόν, ως ρόλος με κεντρίζει πιο πολύ θεατρικά παρά φωνητικά.

Γιατί επιλέξατε ν’ ασχοληθείτε με την όπερα;

Η αλήθεια είναι πως δεν το επέλεξα συ­νειδητά γιατί ξεκίνησα να τραγουδάω σία 15 μου χρόνια, πολύ μικρή για να μι­λάμε για συνειδητές επιλογές. Νομίζω πως η αιτία ήταν η αγάπη των γονιών μου για την όπερα και η δική μου αγάπη για το θέατρο. Και φυσικά η συγκυρία, το γεγονός δηλαδή ότι με άκουσαν κά­ποιοι άνθρωποι.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ρόλος και γιατί;

Δεν έχω εμμονές με ρόλους. Μετά από κάποια χρόνια, πραγματικά έμαθα να αγαπάω το κάθε τι που κάνω, ακόμα και πράγματα τα οποία εκ πρώτης όψεως μπορεί να μη φαίνονται και τόσο δελεα­στικά. Φυσικά κάποια πράγματα που έχουν μια μεγαλύτερη δυσκολία ή μια μεγαλύτερη θεατρικότητα με έλκουν περισσότερο και μου δίνουν μια παραπάνω ικανοποίηση. Τελικά όμως γνωρίζω καλά ότι κάθε εμπειρία έχει να προσθέσει κάτι στη γνώση μου, στη προσωπικότητα μου και γενικά στη ζωή μου.

Άραγε ποια είναι τα συστατικά μιας «ντίβας»;

Για μένα «ντίβα» είναι κάτι που δεν μπο­ρεί να αμφισβητηθεί στο χώρο του και που, ακόμα κι αν αμφισβητείται, είναι υπέρ της μ’ έναν τρόπο, δικαιώνεται. Η ντίβα έχει το απόλυτο «authority», όσο παράλογο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Και δεν είναι τυχαίο ότι η Κάλλας ήταν και θα είναι η μεγαλύτερη ντίβα όλων των εποχών. Δεν υπάρχει κάτι στις ερ­μηνείες της που να αμφισβητείται.

Κατά τη γνώμη σας μέχρι πότε μπορεί να τραγουδάει μια μέτζο σοπράνο;

Μια τραγουδίστρια, όπως άλλωστε και ένας τραγουδιστής, μπορεί να τραγου­δάει μέχρι τότε που την θέλει η σκηνή και ο κόσμος. Μην ανησυχείτε, το σύ­στημα σε ξερνάει στην ώρα σου…

Τι εννοείτε λέγοντας το «σύστημα»;

Το σύστημα είναι το θέατρο, ο κόσμος, οι καταστάσεις, η δυναμική που στηρί­ζει και παράγει θέαμα. Να είστε λοιπόν σίγουρη ότι κανείς δεν έχει φύγει πριν την ώρα του αν δεν το έχει θελήσει ο ίδιος, ούτε έχει μείνει επί σκηνής παρά τη θέληση του συστήματος.

Άραγε οι παραγωγές αντιμετωπίζουν τους καλλιτέχνες με τον τρόπο που θα έπρεπε;

Προσωπικά έχω ένα παράπονο από τους φορείς και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αισθά­νομαι ότι δεν αγαπάνε όσο θα έπρεπε την τέχνη και το θέαμα, γιατί δεν αγαπάνε τον καλλιτέχνη. Σήμερα οι καλλιτέχνες περ­νάνε μια από τις πιο δύσκολες εποχές γιατί είναι είδος αναλώσιμο. Αν παρατη­ρήσετε, στις αφίσες αναφέρεται το έργο, το θέατρο, ο μαέστρος και ο σκηνοθέ­της, όχι όμως τα ονόματα των τραγουδι­στών. Κανείς δεν σκέφτεται πως αν ο κό­σμος είχε μεγαλύτερη σχέση με τους καλλιτέχνες θα αγαπούσε πιο πολύ το θέατρο και θα το παρακολουθούσε πε­ρισσότερο; Φυσικά ουδείς αναντικατά­στατος όμως και καθένας μοναδικός. Αυτό λοιπόν μου λείπει από τις παραγω­γές να αισθάνεσαι ότι σε θεωρούν ση­μαντικό εκείνη την ώρα που κάνεις κάτι.

Λέτε δηλαδή ότι οι ερμηνευτές αντι­μετωπίζονται ως εργαλεία;

Κάπως έτσι, ναι. Αλλά από την άλλη πλευρά ίσως να φταίει και το γεγονός ότι αρκετές γενιές τραγουδιστών δεν κατάφεραν να μαγέψουν το κοινό όσο κάποιοι άλλοι παλιότερα.

Ωστόσο, φαντάζομαι ότι αν υπήρχε μια δεύτερη Κάλλας δεν θα μπορούσε κανείς να την κρατήσει στο επίπεδο του εργαλείου

Μα και τότε που υπήρχε η Κόλλας, αν μπορούσαν να το κάνουν θα το είχαν κάνει πολύ ευχαρίστως. Όμως δεν μπο­ρούσαν να το κάνουν γιατί η Κόλλας ήταν αυτό που ήταν…

Άραγε αν πρωτοεμφανιζόταν σή­μερα, τι μοίρα θα είχε;

Δεν ξέρω αν υπάρχουν σήμερα τα ανά­λογα αφτιά που υπήρχαν τότε αλλά και τα μάτια που τη λάτρεψαν. Γιατί τότε το κοινό είχε μια άλλη αγάπη και μια άλλη γνώση για την όπερα. Βέβαια, για να μην υποτιμήσουμε και την εποχή μας, σή­μερα γίνονται παραγωγές πολύ πιο εν­διαφέρουσες και άρτιες και υπάρχουν σκηνοθέτες πολύ σημαντικοί και πλέον η όπερα έχει αποκτήσει μια θεατρική υπόσταση που δεν την είχε παλιότερα και που ίσως και να την προκάλεσε και η ίδια η Κάλλας. Κι όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέρουσες ισορροπίες… 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: