Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: “Σκηνοθετώ για να λέω όχι στο φόβο”. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)

theodoropoulos_vagelis Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Ο διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σκηνοθετεί τον τα­λαντούχο νέο ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα στη Βρομιά, τον θεατρικό μονόλογο του Αυστριακού Ρόμπερτ Σνάιντερ. Ένα έργο αντιρατσιστικό και τραγικά επίκαιρο, που ο Θεοδωρόπουλος το είχε ανεβάσει άλλη μια φορά, προφητικά -ή, καλύτερα, πολύ διορατικά-, 14 χρόνια πριν. Τι έχει αλλάξει από τότε; Και γιατί, το καλοκαίρι της μεγάλης κρίσης, της μεγάλης εθνικής ανασφάλειας, επέλεξε το συγκεκριμένο έργο, τον συγκεκριμένο συγγραφέα;

Η ανάγκη του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου να κάνει πολιτικό θέα­τρο είναι απολύτως προφανής. Από τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου, το πρώτο έργο που ανέβασε με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, μέχρι τα Ορφανά του Ντένις Κέλι της χειμερινής σε­ζόν που μας πέρασε, ο σκηνοθέτης επιμένει στο πολιτικό σχόλιο μέσω του θεάτρου, παρότι, όπως ο ίδιος τουλάχιστον λέει, «το θέατρο δεν μπορεί να δώσει λύσεις μόνο ερω­τήματα μπορεί να εγείρει».

Φέτος, στο πλαίσιο του Φεστι­βάλ Αθηνών, σκηνοθετεί τον τα­λαντούχο νέο ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα στη Βρομιά του Αυστριακού Ρόμπερτ Σνάιντερ. Ένα έργο αντι­ρατσιστικό και τραγικά επίκαιρο, που ο Θεοδωρόπουλος το είχε ανεβάσει άλλη μια φορά, προφη­τικά -ή, καλύτερα, πολύ διορα­τικά-, 14 χρόνια πριν. Με την αφορμή αυτή μιλάει για την Ελ­λάδα της κρίσης και του ρατσι­σμού και δεν μασάει καθόλου τα λόγια του.

Εμμένετε πολλά χρόνια στο πολιτικό θέατρο. Άραγε θεωρείτε ότι το θέα­τρο μπορεί ναλλάξει τα πράγματα;

Όχι, δεν νομίζω ότι αλλάζουν τα πράγ­ματα έτσι. Ωστόσο, ως πολίτες μιας χώ­ρας θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε ενερ­γοί. Από τα εφηβικά μου χρόνια μέχρι σήμερα δεν έχω πάψει να λειτουργώ ως ενεργός πολίτης κι αυτό είναι φυσικό να φαίνεται, τόσο στη δουλειά μου, όσο και στις επιλογές μου. Η δουλειά του θεά­τρου δεν είναι να αλλάξει τα πράγ­ματα. .. Το καλό πολιτικό θέατρο δεν εί­ναι το διδακτικό θέατρο, είναι αυτό που θέτει ερωτήματα. Μόνο ερωτήματα πρέπει να προσφέρει το θέατρο, όχι απαντήσεις.

Μα τα ερωτήματα τίθενται, ούτως ή άλλως, εκ των πραγμάτων. Σήμερα, ο Έλληνας πολίτης έχει ήδη πάρα πολλά ερωτήματα, κι όλα αναπά­ντητα

Δεν είναι όμως έτσι η ζωή, να ψαχνόμα­στε πάντα μέσα σε ερωτήματα;

Φέτος με τη Βρομιά δίνετε την εντύ­πωση ότι θέλετε να κάνετε ένα ακόμα αντιρατσιστικό σχόλιο. Τι πιστεύετε; Οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές;

Όχι δεν είμαστε, απλά παρασυρόμαστε και επηρεαζόμαστε σε μια εποχή που πραγματικά υπάρχει πολύς φόβος. Υπάρχει λοιπόν αυτή η πραγματικότητα: ο φόβος μπορεί να οδηγήσει τον άν­θρωπο σε συντηρητικές απόψεις, πόσο μάλλον όταν δεν λειτουργεί το κράτος. Παρ’ όλα αυτά, οφείλουμε να αντιστε­κόμαστε, γιατί κάποια κόμματα, όπως είναι η Χρυσή Αυγή ή ο ΛΑΟΣ αλλά και ένα κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας πο­ντάρουν πάνω σε αυτό το φόβο για να μαζεύουν ψήφους. Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής στο δημοτικό συμβού­λιο της Αθήνας είναι αδιανόητο. Επίσης αδιανόητο είναι, αν τύχει και σε κλέψει κάποιος, αυτόματα να μισείς το σύνολο των μεταναστών. Θυμηθείτε τον Νίκο Κούνδουρο, έναν άνθρωπο 100 χρόνια προοδευτικό, που με το που τον χτυπήσανε, έκανε τις δηλώσεις που έκανε…

Τελικά τι σχέση έχει η ελληνική κοι­νωνία με τους μετανάστες;

Μετανάστης είναι ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του, είτε για πολιτικούς είτε για οικονο­μικούς λόγους· αλλιώς γιατί πεινάει. Ο Έλληνας λοιπόν θα έπρεπε να βουτάει λίγο το μυαλό στη μνήμη του: Είμαστε μια χώρα που έχει στείλει έξω 10 εκα­τομμύρια μετανάστες, όσο δηλαδή είναι ο πληθυσμός της Ελλάδας σήμερα. Φοβάμαι ότι για ένα κομμάτι της ελλη­νικής κοινωνίας, ο μετανάστης λειτουρ­γεί ως καθρέφτης που μέσα του ο Έλλη­νας βλέπει τον εαυτό του, τον πατέρα του, τον παππού του. Κι επειδή τώρα έγινε μικροαστός κι έχει πιάσει την καλή -αν και τώρα αυτό ξανασυζητιέται- θέ­λει να πάψει να βλέπει αυτό το είδωλο, θέλει να σπάσει τον καθρέφτη.

Οι μετανάστες έχουν μερίδιο ευθύ­νης για όσα συμβαίνουν τον τελευ­ταίο καιρό στην Αθήνα;

Πείτε μου: Αν ένας φτωχός Έλληνας σκο­τώσει κάποιον, φταίει όλη η εργατική τάξη; Δεν μπαίνω σε τέτοιου είδους δι­λήμματα. Μέσα στους μετανάστες θα υπάρχουν σίγουρα και εγκληματικά στοιχεία, όμως ας μη μπερδεύουμε τα πράγματα κι ας μην προσδίδουμε εύκο­λους χαρακτηρισμούς. Ένας μετανάστης που κάνει μια διαδρομή είκοσι ώρες με τα πόδια και στο δρόμο κλέβει μια ντο­μάτα, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εγκληματίας. Δεν μπορούν να γεμίσουν οι φυλακές για μια ντομάτα. Ας γεμίσουν πρώτα από τον κάθε Ψωμιάδη και από τον κάθε Τσοχατζόπουλο. Ας τα διαχω­ρίσουμε επιτέλους: Είναι άλλο πράγμα αυτός που πιστεύει ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι απλώς ένα κομμάτι κρέας κι εύκολα καρφώνει το μαχαίρι του για να κλέψει μια κάμερα, και άλλο ένας μι-κροκλεφτάκος που για να χορτάσει την πείνα του έκλεψε δυο ντομάτες. Αλλά μην τα ισοπεδώνουμε όλα, γιατί σε αυτή την ισοπέδωση παίζεται το πολιτικό παι­χνίδι. Ο μετανάστης έρχεται εδώ γιατί πεινάει, γιατί θέλει να ταΐσει το παιδί του κι έτσι, όσα συρματοπλέγματα και να του βάλουν, άλλα τόσα λαγούμια θα σκάψει για να χορτάσει την πείνα του. Κι αυτό δεν είναι σημείο των καιρών. Στην ιστο­ρία του ανθρώπου, σε όλες τις εποχές, συνέβησαν μετακινήσεις πληθυσμών προς αναζήτηση τροφής.

Advertisement

One comment

  1. Κι εγώ αν επαιρνα επί χρόνια κρατικές επιδοτήσεις 130.000 ευρώ το χρονο από τους φόρους που πληρώνουν οι φτωχοί εργαζόμενοι αυτής της χώρας αλλά και χοντρές ιδιωτικές επιδοτήσεις από Νιάρχους κλπ (για να φοροαπαλλάσονται) εύκολα θα το «έπαιζα» προσφυγοκάπηλος και πλατειοκάπηλος….. Άλλωστε είναι ωραίο να είσαι τεμπέλης και να δηλώνεις εραστής της εργασίας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.