ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ σε σκηνοθεσία Φρόσως Λύτρα – ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ-κριτική Νίκης Πρασσά

ayto to paidi

Αρχές Ιουνίου και εν μέσω παραστάσεων που πραγματοποιούνται στα πλαίσια του ελληνικού φεστιβάλ, μια παρέα νέων και μεγαλύτερων δημιουργών αποφασίζουν να προτείνουν οι ίδιοι κάτι διαφορετικό. Ο πάντα δραστήριος στην σύσταση καινοτόμων πραγμάτων Ελληνικός Κόσμος φιλοξένησε μια ομάδα εικαστικών, ηθοποιών, μία σκηνοθέτη κι έναν ταλαντούχο μουσικό στον πολύ όμορφο βιομηχανικό χώρο στο Κτήριο 56, με είσοδο από Πειραιώς 254, στον Ταύρο.

Φτάνοντας όχι με τόση ευκολία εκεί, Παρασκευή βράδυ των επίσημων εγκαινίων, (η δυσκολία οφείλεται στην έλλειψη μεταφορικού μέσου που με ανάγκασε να περπατήσω ένα σκοτεινό δρομάκι, με κάποιους φυσικούς κινδύνους) με περίμενε ένα καράβι, έτοιμο να σαλπάρει για μια ακόμα εκστρατεία όπως εκείνες που έφταναν κάποτε σε λαβύρινθους για να τις διηγηθεί μετέπειτα η ιστορία. Ένα δροσερό αεράκι εξαπέλυε την ορμή του πάνω μας, καθώς περιμέναμε την είσοδό μας σε ό,τι έμοιαζε ως ένα περίεργο μείγμα διάφορων μορφών τέχνης. Ρίχνοντας μια ματιά στον χώρο έμεινα ομολογουμένως άφωνη, όχι μόνο από το βαθύ μπλε που έριχνε τον ψυχρό του τόνο στο ημίφως – για να μην πω ολοκληρωτικό σκοτάδι – δημιουργώντας μία υποβλητική ατμόσφαιρα, αλλά και επειδή το στήσιμο ήταν πανέξυπνο, με στοίβες εφημερίδων να περιμένουν τους αδημονούντες θεατές, και κιβώτια μέσα στα οποία πιθανώς ήταν τοποθετημένοι πίνακες και λοιπά έργα να δεσπόζουν ως σκηνικό πλαίσιο δράσης μιας σκληρής πραγματικότητας.

Το κείμενο του Joel Pommerat «Αυτό το παιδί», γραμμένο προ πενταετίας, μιλάει για τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, αναζητώντας τα αίτια της σημερινής κοινωνικής κρίσης και έκπτωσης ηθών στον βασικό πυρήνα της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο πολιτισμός – πατέρας, αδύναμος να επιβληθεί ή πολύ περισσότερο απών από την ζωή των ανήλικων επιγόνων του, ενώ την ίδια στιγμή η μητέρα – κοινωνία δεν μπορεί να υποστηρίξει τα θέλω και τις επιθυμίες του…ούτε καν τις βασικές ανάγκες που κατά κανόνα θα έπρεπε να υπαγορεύει το μητρικό της ένστικτο, αφήνοντας πίσω της νεκρά κορμιά στην χειρότερη, δυσκίνητα στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Ο διάλογος των σκηνών με τα εκάστοτε έργα τέχνης –με την επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού – εμπρός των οποίων εκτυλίσσονταν, ήταν άκρως λειτουργικός, με μερικά να ξεχωρίζουν, όπως το πορτρέτο της Μέριλυν – νεότερης και γηρασμένης – απόλυτα δεμένο με το κείμενο που τσάκιζε κόκκαλα με τις αλήθειες και τις ενοχές που μαρτυρούσε. Το ίδιο επιτυχημένη όλη η εικόνα, από τον πίνακα μέχρι τη βαλίτσα, όπου μία μητέρα εγκαταλείπει σε ξένους το παιδί της, προκειμένου αυτό να ευτυχήσει. Και αν θα έκανα μία προσωπική επένδυση, αυτή θα αφορούσε οπωσδήποτε τον πίνακα με τις πεταλούδες.

Η Φρόσω Λύτρα πολύ ορθά τοποθέτησε την Σοφία Μιχαήλ ως συνδετικό κρίκο των επί μέρους σεκάνς, κρύβοντάς την επιμελώς ή αφήνοντάς την διακριτικά εκτεθειμένη στη δυσοσμία της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Βλέπετε ήταν ένα κοριτσάκι που προσπαθούσε να βρει αγάπη και ζεστασιά εκεί όπου μόνο ανώδυνες δεν ήταν οι συγκρούσεις των μελών μιας φαμίλιας. Αυταρχικές μανάδες / πατεράδες που προσπαθούν να επιβληθούν στα, ήδη με την ιδιότητα του γονιού, παιδιά τους, εξαγριωμένοι έφηβοι που επιτίθενται στους καταβεβλημένους κηδεμόνες τους – και ανίκανους να υψώσουν το ανάστημα τόσο μέσα όσο, πολύ περισσότερο, εκτός της οικίας τους -, 10χρονα έξυπνα αγόρια που παλεύουν ενάντια στις εξαρτήσεις της μητρικής αγκαλιάς. Δυστυχώς η πένα του 48χρονου Γάλλου συγγραφέα , δεν προοιωνίζεται έναν κόσμο έτοιμο να αναστηλωθεί, μιας και εγκαταλείπεται στην επιβεβαίωση της γνώσης πως οι αμαρτίες των γονέων πραγματικά θα παιδέψουν τα τέκνα τους.

Στα συν της παράστασης οι ηχογραφημένες ομιλίες – μονόλογοι των χαρακτήρων, σαν εισαγωγή στην προσωπική τους περιπέτεια και παράλληλη αποκάλυψη των μύχιων φόβων τους. Η σκηνοθετική γραμμή μου άρεσε, μιας και η χορεύτρια – οδηγός μας δρασκελώντας τον χώρο υπό τις πάντα ζοφερές νότες του Γασπαράτου (τα έχω γράψει όλα γι’αυτόν τον άνθρωπο, είναι από τις σπάνιες φορές που απολαμβάνω και κατά μονάς τους ήχους μίας παράστασης) έδινε την απαραίτητη συνωμοτική νότα στο όλο εγχείρημα. Για να καταλήξει η ίδια – χωρίς το λευκό μπαλόνι – να γεννά την αρχή του προσωπικού της εφιάλτη (το κυκλικό της παράστασης λειτουργεί ως κατάρρευση της χάπι εντ συνταγής).

ayto to paidi1

Η Βίκυ Βολιώτη, πάντα λιτή και περιεκτική, αποτελεί ασφαλή επιλογή για δύσκολα κείμενα που δεν θέλουμε να καταλήξουν να παίζονται υπερδραματοποιημένα. Πιο πολύ ωστόσο στάθηκα στον εξαιρετικό Αντίνοο Αλμπάνη, έναν ηθοποιό που δεν είχα ξανασυναντήσει θεατρικά και ομολογώ ότι με εντυπωσίασε. Σε μία δυνατή αναμέτρηση με το φάντασμα ενός αυταχρικού πατέρα, ανίκανος να ξεφύγει τις σκιάς εκείνου επί πολλών ετών, καταφέρνει να κάνει την επανάστασή του, με μία κλιμάκωση στο ξέσπασμά του που θα θυμάμαι για πολύ καιρό. Κοντά του και ο νεαρότατος – με φιζίκ 14χρονου – Νεκτάριος Λουκιανός, που αν και έχει μέλλον, μας δίνει ένα γερό δείγμα τον εκφραστικών δυνατοτήτων του. Η πιο συγκλονιστική στιγμή του έργου, εκείνη της αναγνώρισης ενός πτώματος από μία γυναίκα, (πιθανόν του γιου της) αν και υπέροχα γραμμένη και σκηνοθετημένη, είχε το ελάττωμα της κάπως επιτηδευμένης ερμηνείας των πρωταγωνιστριών Ματσάγγου και Πεφάνη (όχι τόσο της δεύτερης). Γενικά στα μειονεκτήματα θα θεωρήσω κάποιες από τις ερμηνείες, που τις βρήκα πιο παρωχημένες του ύφους μέσα στο οποίο εντάσσονταν.

Παρέμεινα λίγο παραπάνω στο θεατρικό μέρος του έργου, ωστόσο ο λόγος για να δείτε την παράσταση έχει να κάνει με την υψηλή αισθητική της. Μιλάμε για ένα χάρμα οφθαλμών που σε καλεί να έχεις διαρκώς σε εγρήγορση τις προσληπτικές σου ικανότητες προκειμένου να αφεθείς στη μαγεία ενός κάδρου. Προσεγμένη στην κάθε της λεπτομέρεια, από τα ιδιαίτερα κοστούμια – Ειρήνη Τσακίρη / Σοφία Νικολαίδη – μέχρι τον υποβλητικό φωτισμό – Γιώργος Τέλλος – αναφερόμαστε σε μία προσπάθεια που έγινε με μπόλικο μεράκι και αρκετή όρεξη, και μπράβο σε όλους όσους συμμετείχαν, παλιούς, νεότερους και νέους δημιουργούς. Τέτοιες ομαδικές δουλειές χορταίνουν τον πεινασμένο για εναλλακτικές επιλογές θεατή, και όσοι επιθυμείτε να δείτε πώς μπορείς να μαγειρέψεις και να σερβίρεις χωρίς συντηρητικά, δεν έχετε παρά να κατηφορίσετε την πρώην οδό Πολυκράτους και να γευτείτε την φρεσκάδα του αποτελέσματος. Μετά από εβδομήντα λεπτά θα θέλετε κι άλλο… 

«Αυτό το παιδί» του Joël Pommerat 10 Iουνίου-15 Ιουλίου 2011 «Ελληνικός Κόσμος»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: