Συνέντευξη Χρήστου Στέργιογλου στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) για το “Παρτάλι”: “Και αν εκείνος που διαφωνείς τελικά έχει δίκιο;

xristos_stergioglou_gia_to_partali


Θεσσαλονίκη. Ένα αινιγματικό, γοητευτικό πλάσμα, με παλιομοδίτικα φορέματα, περιφέρεται στα στενά του Βαρδαρίου. Παρτάλι, τον φωνάζουν. Ποιος είναι; Τι ψάχνει; Ένας μονόλογος στηριγμένος στο Παρτάλι, το γνωστό μυ­θιστόρημα του Θόδωρου Γρηγοριάδη, μας εισάγει σε ένα παιχνίδι μεταμφιέσεων και εξομολογήσεων.

Από την Κατερίνα Κόμητα Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Παρότι εγνωσμένης αξίας ρολίστας κι ίνας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, ο Χρήστος Στέργιογλου έχει κάτι από τον αέρα θεατρίνου πα­λαιάς κοπής. Έχοντας στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες, τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά, πέρυσι πρω­ταγωνίστησε στον Κυνόδοντα του Γιώρ­γου Λάνθιμου και με την ερμηνεία του συνέβαλε στη θεαματική πορεία του έρ­γου που έφτασε να είναι υποψήφιο για Όοκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας Φέτος, επανέρχεται στο Ελληνικό Φεστι­βάλ ως Παρτάλι (όπως λέγεται αλλιώς το κουρελιασμένο ρούχο), σ’ ένα μονό­λογο που βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του σκηνοθέτη, ψυ­χίατρου και δραματοθεραπευτή Στέλιου Κρασανάκη.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας κάποια πράγματα για το έργο…

Το Παρτάλι είναι ο μονόλογος ενός ανθρώπου, ο οποίος μεγάλωσε στα χρό­νια του πολέμου και της Κατοχής. Η μη­τέρα του, από φόβο μήπως τον πάρουν στρατιώτη και σκοτωθεί, τον ανάγκαζε να ντύνεται μόνο με φουστάνια, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος αυτός να φο­ράει αποκλειστικά ρούχα του αντίθε­του φύλου.Η ιδιαιτερότητα του αυτή καθόρισε όλη του τη ζωή. τους έρωτες του, τη δουλειά του. Σε κάποια φάση της ζωής του, ένας έρωτας τον οδηγεί στην Αμερική όπου θα δουλέψει επί χρόνια σε drag show, αφηγούμενος τη ζωή του. Στην παράσταση τον συναντάμε στο 1991, σε ηλικία περίπου 60 ετών.Το Παρτάλι, όπως τον κορόιδευαν παλιά, έχει μόλις επιστρέψει στην Ελλάδα ως δοξασμένη Μις Παρτάλες με σκοπό να επαναλάβει το σόου που τον έκανε διάσημο στην Αμερική. Κάποια στιγμή, όμως, παρασύρεται, και η παράσταση του, από σόου. μετατρέπεται σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση…

Συναντήσατε κάποιες ιδιαίτερες δυ­σκολίες δουλεύοντας το ρόλο;

Κάθε ρόλος έχει την ίδια δυσκολία: ο ηθοποιός πρέπει να ψάξει να βρει την καρδιά, την αλήθεια του ρόλου, κι ύστερα να φροντίσει ώστε αυτή η αλή­θεια να εκτιναχθεί. Εγώ τουλάχιστον έτσι τους ψάχνω τους ρόλους. Είναι δύσκολη η οδός αυτή, γιατί δεν έχει κανένα εφέ, κανέναν εντυπωσιασμό. Είσαι μόνος, αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και τους θεατές

Πείτε μου μια σκέψη που σας δημι­ουργήθηκε δουλεύοντας το Παρ­τάλι…

Αν δεν σε καθοδηγούν οι φόβοι σου, αν δεν το φοβηθείς αυτό που έρχεται μπο­ρεί να είναι μια τεράστια ανακούφιση.

Καλός συνεργάτης για εσάς ποιος εί­ναι;

Αυτός που του έχεις και σου έχει εμπι­στοσύνη. Θα σας δώσω ένα παρά­δειγμα: Στο Παρτάλι συνεργαστήκαμε πέντε άνθρωποι. Κάθε φορά που κάποιος από εμάς έλεγε πως κάτι δεν του άρεσε, αμέσως το αλλάζαμε χωρίς καν να του ζητήσουμε να δικαιολογήσει την άποψη του. Σε όλες τις αποφάσεις μας η αποδοχή έπρεπε να είναι ομόφωνη…

Αυτή η εμπιστοσύνη που λέτε, πόσο συχνά απαντά άραγε στο θέατρο;

Πάρα πολύ σπάνια. Ωστόσο, κατά ένα μαγικό τρόπο, τον τελευταίο καιρό, πά­ντα συμβαίνει να με καλούν να συνεργαστούμε άνθρωποι με τους οποίους μιλάμε την ίδια γλώσσα. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο, γιατί κάποιος βλέπο­ντας τη δουλειά σου, καταλαβαίνει σ’ ένα βαθμό αν μπορεί να συνεργαστεί μαζί σου ή όχι. Κι ύστερα, αυτή η επιθυ­μία για συνεργασία, μ’ένα μαγικό τρόπο, γίνεται και πράξη.

Θέλετε να πείτε ότι κατά κάποιο τρόπο οι άνθρωποι έλκονται;

Βεβαίως ναι! Θέλω να πω, δεν είναι τυ­χαίο που τα τελευταία χρόνια δουλεύω μόνο με ανθρώπους που συνεννοού­μαι

Έχετε ποτέ παρατήσει μια δουλειά λόγω έλλειψης συνεννόησης

Όχι, γιατί πιστεύω ότι ακόμα κι αν δεν συμφωνείς με το σκηνοθέτη, από τη στιγμή που βρέθηκες σε μια δουλειά, πρέπει ν’ ακολουθήσεις τον κώδικα του. Επίσης αυτό που έχω καταλάβει εδώ και χρόνια, είναι πως υπάρχει πάντα η περίπτωση ο άνθρωπος με τον οποίο διαφωνείς να έχει τελικά δίκιο. Μ’ άλλα λόγια, αυτό που θέλω να πω είναι πως η δουλειά μας απαιτεί ταπείνωση. Προσωπικά, έχω συνηθίσει να παίρνω από τους ανθρώπους που συνεργάζομαι μόνο τα καλά τους στοιχεία. Αυτά που με βοηθούν να προχωράω.

Όταν βλέπετε κάποιον συνάδελφο σας για πρώτη φορά επί σκηνής, τι είναι αυτό που σας κάνει να πείτε ότι είναι καλός ηθοποιός;

Όταν βλέπω την καθαρότητα του κι όταν με παρασέρνει σε κάτι που μου ήταν απρόβλεπτο. Όταν καταφέρνει να δημιουργήσει έναν ανοιχτό διάλογο με­ταξύ μας, χωρίς να μιλάμε.

Στην πορεία της καριέρας σας, θυμά­στε κάποια δουλειά που σας έκανε ν’ ανεβείτε ένα σκαλοπάτι, να γίνετε κα­λύτερος ηθοποιός

Όχι. Αυτό που θυμάμαι είναι οι στιγμές που έχω αισθανθεί αυτό που εγώ ονο­μάζω «άνοιγμα». Κι αυτές α στιγμές πρέ­πει να ομολογήσω πως είναι ελάχιστες. Έχω παίξει πάνω αηό εκατό θεατρικά έργα, κι αυτή την αίσθηση πρέπει να την έχω νιώσει συνολικά πέντε λεπτά. Και πάλι πολλά λέω…

Αυτό το «άνοιγμα» που περιγράφετε, τι ακριβώς είναι;

Δεν ξέρω να σου πω. Είναι κάτι που σε συνδέει λες με ολόκληρη την ανθρω­πότητα.

Σας συμβαίνει μόνο στο θέατρο;

Όχι. Είναι εντελώς απρόβλεπτο το πότε θα συμβεί. Μπορεί στις πρόβες, μπορεί στη σκηνή, στο σινεμά- το έχω νοιώσει ακόμα και σε μια ανάγνωση ποιημάτων. Δεν ξέρω πότε μπορεί να συμβεί, ξέρω όμως τις προϋποθέσεις που πρέπει να υπάρχουν για να το νιώσει κάποιος.

Και ποιες είναι αυτές οι προϋποθέ­σεις;

Να πηγαίνεις στην πρόβα χωρίς να υπάρχει κανένα θέμα παρεξήγησης με τους συνεργάτες σου· να μην απαξιώ­νεις την τωρινή σου δουλειά βλέποντας την απλώς ως ένα σκαλοπάτι για μια μελλοντική, καλύτερη· να είσαι ολότελα μέσα σ’ αυτό που κάνεις κάθε φορά.

Αν σας ρωτούσα σήμερα, για ποιο λόγο γίνατε τελικά ηθοποιός, τι θα μου απαντούσατε;

Δεν έχω ιδέα και δεν μ’ ενδιαφέρει να το ψάξω. Αυτό που ξέρω είναι πως ο έρω­τας και η δουλειά μου είναι τα δύο πράγ­ματα που με ευχαριστούν περισσότερο στη ζωή μου.

Όταν ακούτε τη λέξη καλλιτέχνης, τι σκέπτεστε;

Για μένα καλλιτέχνης δεν είναι απαραί­τητα ένας άνθρωπος που ασχολείται με την ηθοποιία, τη λογοτεχνία ή τη ζω­γραφική. Μπορεί να είναι κάλλιστα κι ένας μανάβης που δεν πουλάει σάπια προϊόντα. Το λέω αυτό γιατί το έχω δει και το θαύμασα: πήγα κάποτε σε ένα μα­νάβικο όπου όλα ήταν τοποθετημένα τέλεια. Τα χρώματα βρισκόταν σε από­λυτη αρμονία και δεν υπήρχε ούτε ένα χαλασμένο προϊόν. Για μένα λοιπόν, αυ­τός που δεν δίνει χαλασμένα προϊόντα είναι μεγάλος καλλιτέχνης! Αυτό ακρι­βώς θα ήθελα να κάνω κι εγώ: να μη δώσω ποτέ χαλασμένα προϊόντα στους ανθρώπους που έρχονται να με δουν να παίζω.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Συνέντευξη Χρήστου Στέργιογλου στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) για το “Παρτάλι”: “Και αν εκείνος που διαφωνείς τελικά έχει δίκιο;

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: