Εταιρεία Θεάτρου Pequod: Από την υπόθεση εργασίας στην εκτέλεση της ταυτότητας, της Στελίνας Αποστολοπούλου

prrasino poria

“Υπόθεση εργασίας” της ομάδας Pequod
σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ξανθόπουλου

Από την υπόθεση εργασίας στην εκτέλεση της ταυτότητας

Το “τι” επιλέγω καλείται να ορίσει αυτό που είμαι, την ταυτότητα και την διαφορετικότητα της ύπαρξής μου . Η εργασία, εκτός από τρόπο επιβίωσης και παραγωγής, προδίδει τη δομή της σκέψης και την κατεύθυνση των επιλογών μου. Όχι ακριβώς σαν το “είμαι αυτό που κάνω” αλλά “είμαι αυτό που επιλέγω”. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η επιλογή, σου επιβάλλεται και κατά μυστήριο πάντα τρόπο, παραμένει επιλογή(!!).Σκεφτείτε εκείνα τα έντομα που ομαδικά εργάζονται για την επιβίωσή τους, έρποντας το ένα πίσω από το άλλο χωρίς ποτέ να συναντιούνται, παρά μόνο για να συγκρουστούν το ένα πάνω στο άλλο. Αν λοιπόν από την μεριά του ανθρώπου, η εργασία ξεκίνησε από την ανάγκη του να στεγαστεί , να τραφεί και εν γένει να προστατευτεί, εκείνο που τον διαφοροποιεί, ίσως να είναι η δυνατότητά του να επιλέγει, ακόμα κι αν αυτό είναι η πίστη του και το νόημά της.

Pequod_a5

“..χωρίς τη στολή του θα τρελαινόταν..”

Κομμάτι ενός μύθου ή και πραγματικότητας, δεχόμαστε πως η εργασία, από την ανάπτυξη της ικανότητας ως τη στολή που σε καλύπτει αυτές τις αναγκαίες 8 ώρες της ζωής σου, δεν αποτελεί ανοίκεια φορεσιά αλλά σε κάθε περίπτωση προέκταση του εαυτού. Χάνοντας κάτι απ’ αυτή, χάνεις το εφήμερο περίβλημά σου.

“Το χρήμα είναι η διάθεσή μου”

Pequod_a15

Το άκουσα κι αυτό μεταξύ άλλων που είτε με σόκαραν, όχι επειδή δεν τα υποπτευόμουν αλλά γιατί τα αρνιόμουν, είτε με επιβεβαίωσαν. Η παραγωγή κλείνει μέσα της την ευτυχία μας και αυτό είναι που μας χαρακτηρίζει ως όντα του καταναλωτισμού. Η παραγωγή του γόνιμου προϊόντος φτάνει να αποτελεί προϋπόθεση της ύπαρξης του ρευστού και όχι την ανάγκη μου να προσφέρω.

“Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν το βούρκο. Γεμίζει με άσχημα πράγματα όταν δεν έχει τι να κάνει”

“Μου αρέσει να ζωγραφίζω. Ίσως να μην έχει κανένα νόημα. Ξέρω όμως ότι μου αρέσει”

“Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πιστεύει σε ένα νόημα”.

Πρόκειται ίσως για μια συνεχή διαδικασία κατασκευής και όχι ανακάλυψης νοημάτων. Στην δεύτερη περίπτωση θα δημιουργούσαμε τα μέσα και όχι τους τρόπους. Αν η ανία είναι το σύμπτωμα της ανακάλυψης, η σκέψη είναι το σύμπτωμα της ύπαρξης, με μόνο ίσως καταπραϋντικό το αίσθημα της ικανοποίησης και της ανταμοιβής. Και κάπως έτσι καταλήγουμε να κυνηγάμε το χρόνο ,που τον αισθανόμαστε μόνο ως παρελθόν. Μήπως όμως μας το “παίρνουν” για να μην αισθανόμαστε τίποτα άλλο;

Εδώ παρέθεσα ορισμένες φράσεις από τις ιστορίες που άκουσα και που συνέθεταν τον σκελετό του κειμένου της παράστασης. Ίσως όχι απόλυτα πιστές και αυτούσιες ,αλλά σίγουρα δεν αμφιβάλλω για το νόημά τους.

Pequod_a5

Από τη σκηνοθετική άποψη έως τη σκηνογραφική πραγμάτωση, αντιλαμβανόμαστε την επιθυμία κατάθεσης μιας διάφανης, ενσωματωμένης στον υπόλοιπο χώρο σκηνικής πραγματικότητας. “Χωρίς κουστούμια, σκηνικά, μακιγιάζ”. Αναρωτιέμαι αν αποτελεί επιλογή του “να μην ορίζεται καμία επαγγελματική ιδιότητα” όπως αναφέρει η Αγγελική Παπαθεμελή σε συνέντευξή της ή την σημείωση της ανησυχητικής τάσης προς εξομοίωση της ανθρώπινης ταυτότητας όπου όλοι κάποτε θα κινούμαστε θα τρώμε ,θα βαδίζουμε και θα σκεφτόμαστε με τον ίδιο ρυθμό και τρόπο. Είδα την απλή συνεργατική σχέση να εξελίσσεται ανάμεσα στη χειραψία και την πάλη. Ανάμεσα στον περίπατο και τον αγώνα δρόμου .Είδα τα πρόσωπα να προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον αποσκελετωμένο εργασιακό χώρο, που δεν προδίδει καμία διαφορετικότητα, και στον έξω απ’ αυτό άδειο κόσμο.

Αν η επιλογή, κατασκευάζει την ταυτότητά μας ,η επιβολή την εκτελεί. Μήπως όμως έχουμε, επιλέξει κρυφά να μας επιβάλλουν ;

Pequod_a3

Προβληματισμός και αισιοδοξία, πίκρα και ευχαρίστηση, χιούμορ και συγκίνηση και πολλά άλλα αντιφατικά συναισθήματα ανακατεύτηκαν ,καλώντας τη σκέψη του κοινού να παράγει τα δικά της νοήματα και τις δικές του επιλογές- θέλω να πιστεύω!

Κάπου εδώ τελειώνοντας τη ενθουσιώδη σκέψη μου, θα ήθελα να αναφέρω ένα περιστατικό που όχι απλά με εκνεύρισε, αλλά με έκανε να καταλάβω και να παραδεχτώ τελικά τα κριτήρια με τα οποία το ελληνικό κοινό καθίσταται ως τέτοιο στην πλειονότητά του. Φτάνοντας στο χώρο της παράστασης μισή ώρα πριν την έναρξη αποφάσισα να αναζητήσω τη θέση μου. Αφού με τακτοποίησε η ευγενική ταξιθέτρια βάλθηκα να ακούω τις γύρω συζητήσεις που αφορούσαν την παράσταση και κάπου εδώ έγινα έξω φρενών. Πίσω μου καθόταν μια παρέα σινιαρισμένων κυριών που αναρωτιόταν, γιατί η προέλευση ήταν τόσο μικρή και η μία εξ αυτών έδωσε την απάντηση που όλοι περιμέναμε: “Γιατί οι ηθοποιοί δεν είναι και πολύ γνωστοί”. Δεν μίλησα. Ευτυχώς που σέβομαι τις προσωπικές επιλογές! Βεβαίως και είναι σημαντικό το “ποιόν” πάω να δω, αλλά ακόμα σημαντικότερο το “τι” πάω να δω. Συνήθως ρίχνω και μια ματιά στην περιγραφή του έργου και όχι μόνο στους συντελεστές. Αυτό όμως δεν είναι καινούριο και δυστυχώς δεν το βλέπω ούτε να φθείρεται.

Δεν πειράζει όμως. Αρκεί που έχουμε μια ταυτότητα(!!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: