ΣΙΛΒΙ ΓΚΙΛΕΜ: Σταρ με τους δικούς της όρους (εφ)

SYLVIE_GUILLEM_STAR_ME_TOUS_DIKOUS_TIS_OROUS

Γεννημένη Παριζιάνα, έδειξε από νωρίς τις ιδιαιτέρες σωματικές τις δυνατότητες, ξεχωρίζοντας για την εκ­πληκτική ευλυγισία της. Κόρη γυμνάστριας, προ­πονήθηκε από νωρίς από τη μητέρα της, και μάλιστα με τόση επι­τυχία που υπήρξε υποψήφια για τη γαλ­λική ολυμπιακή ομάδα. Όλα αυτά, ώς τη μέρα που την πρόσεξε ο τότε διευθυ­ντής της Σχολής Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού και της προσέφερε μια θέση στη σχολή. Η Σιλβί ήταν 11 χρο­νών. Πέντε μόλις χρόνια αργότερα, συμ­μετείχε σε παράσταση της Όπερας του Παρισιού και δύο χρόνια μετά το ντε­μπούτο της βρέθηκε αίφνης κάτω από τους προβολείς της δημοσιότητας κερ­δίζοντας το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου Varna.

Την επόμενη χρονιά, το 1983, ο Ρού­ντολφ Νουρέγεφ έγινε καλλιτεχνικός δι­ευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού. Θέλοντας να βάλει το στίγμα του και να προωθήσει νέα ταλέντα, δίνει στην 18χρονη Σιλβί, έναν μεγάλο ρόλο στον Δον Κιχώτη του. Καθώς εκείνη απο­δεικνύεται αντάξια της εμπιστοσύνης του, οι ευκαιρίες που της προσφέρει αυ­ξάνονται. Η Γκιλέμ χορεύει σημαντικούς ρόλους στις παραστάσεις του αλλά και σε χορογραφίες του Μπαλανσίν, του Ρόμπινς και άλλων σημαντικών χορογρά­φων διευρύνοντας την παιδεία και καλ­λιεργώντας τις δεξιότητες της. Από την επόμενη χρονιά, και μετά την επιτυχία της στη Λίμνη των Κύκνων, η Γκιλέμ γίνε­ται η παρτενέρ του Νουρέγεφ στη σκηνή και εμφανίζεται σε ολοένα και πιο τολμηρές παραγωγές, πετυχαίνοντας πάντα να κλέβει την παράσταση. Ο Φόρσαϊθ εί­ναι ένας από τους σημαντικούς χορο­γράφους που αναγνωρίζει και χρησιμο­ποιεί στο έπακρο το ταλέντο της, χτίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους γύρω της. Η ακραία, ανατρεπτική και κά­ποτε ριψοκίνδυνη κινησιολογία του, απο­τελεί το ιδανικό περιβάλλον για να προ­χωρήσει η Γκιλέμ πέρα από τις κλασικές φόρμες.

Το 1989 η εικοσιτετράχρονη Σιλβί σόκαρε τον Νουρέγεφ εγκαταλείποντας το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού για να χτυπήσει την πόρτα του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου, που τη δέχεται ανενδοίαστα – τι ειρωνεία αφού εκείνος τους την είχε συστήσει! Στο Λονδίνο, η Γκιλέμ ξεκινά με τη Λίμνη των Κύκνων. Η παράσταση γίνεται δεκτή με ενθουσιάσμό. Η φινέτσα το βάθος και η τόλμη της επί σκηνής επαινούνται, αλλά και πάλι επικρίνεται από μερικούς επειδή επιτρέπει στις σωματικές της ικανότη­τες να επισκιάζουν την εκφραστικότητα ή την ευαισθησία της σε σχέση με το ρόλο. Στο Λονδίνο τελειοποίησε την τε­χνική της, εκφραστικά και τεχνικά, φτά­νοντας στα άκρα για να επεκτείνει τα όρια της. Δούλεψε με πολλούς σύγχρο­νους χορογράφους, αλλά ίσως η σχέση της με τον Μορίς Μπεζάρ να ήταν η ση­μαντικότερη. Οι προκλήσεις που της προσέφερε εκείνος στάθηκαν καταλυ­τικές, καθώς απαιτούσαν από εκείνη να ενοποιήσει το μέσο με το περιεχόμενο, να χρησιμοποιήσει δηλαδή το κορμί της για να εκφράσει τον βαθύτερο προσω­πικό της ηφαιστιογενές τοπίο. Το 1990 επέστρεψε στο Παρίσι για τρεις παρα­στάσεις που είχαν την απήχηση ροκ συ­ναυλίας, αποδεικνύοντας περίτρανα πια πως εκείνο το όχι στον Νουρέγιεφ ήταν σωστό.

Ακολούθησαν πολλά βραβεία, συμπε­ριλαμβανομένου του Παρασήμου της Λεγεώνας της Τιμής που της απένειμε ο Φρανσουά Μιτεράν, και παραστάσεις στη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη και ολόκληρο τον κόσμο. Μέχρι σήμερα, η ηλεκτρο­φόρα σκηνική παρουσία της ενθουσιά­ζει τους κριτικούς και ξεπουλά τα εισι­τήρια. Δίνοντας πάντοτε το προσωπικό της στίγμα, προσδίδει άκρα δεξιοτεχνία, θεατρικότητα, χάρη και δύναμη σε κάθε της ρόλο. Με το ιδανικό της σώμα, την εκφραστικότητα των πράσινων ματιών της» τη χαρισματική σωματική ευφυΐα της και τις εκπληκτικές εκτάσεις των μα­κριών ποδιών της αποτελεί σίγουρα μο­ναδική περίπτωση. Μέχρι σήμερα, η «Δε­σποινίς Όχι», αρνείται να έχει ατζέντη, «επειδή, τελικά, εσύ θα πάρεις την από­φαση έτσι κι αλλιώς». Τα πολλά όχι της καριέρας της (όχι αυτή η χορογραφία, όχι αυτός ο παρτενέρ, όχι αυτό το θέα­τρο) την έχουν γλιτώσει από τους συνή­θεις τραυματισμούς του επαγγέλματος -λέγοντας όχι σέβεται τον εαυτό της, επαγγελματικά, αλλά και προσωπικά: δεν δέχτηκε ποτέ να απαλύνει τις εκφραστι­κές της ρυτίδες, να βάψει τα μαλλιά της, που πια γκριζάρουν ή να στολιστεί για μια συνέντευξη. Όταν πριν από λίγα χρό­νια δέχτηκε να φωτογραφηθεί για τη «Vogue», ξεσήκωσε αντιδράσεις, κάνο­ντας το και πάλι με τους δικούς της όρους: γυμνή, ξυπόλυτη, εντελώς άβαφη και με λυτά μαλλιά. «Αυτή είμαι».

Υπάρχουν πάντα εκείνοι που επιμέ­νουν πως τα ανοίγματα της κατέστρε­ψαν τη γραμμή του κλασικού μπαλέτου. Και κάποιοι άλλοι απαντούν πως τα ανοίγματα αυτά (σήμα κατατεθέν της) απλά διεύρυναν τα όρια της τέχνης της, ανοίγοντας νέους δρόμους για τις μπα­λαρίνες του μέλλοντος. Εξάλλου, έχει χο­ρέψει κλασικούς και σύγχρονους ρόλους με την ίδια επιτυχία, έχει χορογραφήσει, και η καριέρα της ακόμη ακμάζει – ποιος ξέρει σε ποια κατεύθυνση θα την οδη­γήσει στο μέλλον το δυνατό της ένστικτο και τα περίφημα όχι της…

Sylvie Guillem (Συλβί Γκιλλέμ)- “6000 μίλια μακριά”, 19-20 Ιουλίου 2011, 21:00 Ηρώδειο-ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011

sylvie_guillem_star_me_tous_dikous_tis_orous_

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.