ΡΟΝΤΕΝ: Κείμενα Fiorenzo Fisogni Εισαγωγή Carlos Reyero (Καθημερινή, Βιβλιοθήκη Τέχνης)


ronten kathimerini

Για πολλούς, ο Ροντέν είναι μια φυσιογνωμία που προκαλεί αμηχανία. Δεν υπάρχει λόγος να αποφύγουμε αυτή τη διαπίστωση, ούτε καν στην αρχή αυτού του κειμένου, εκεί όπου θα περίμενε κανείς να ξεκινήσει ένας πανηγυρικός. Άλλωστε, είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαλυθεί το συντομότερο δυνατόν η αντίφαση που φαίνεται να κρύβει ένας αληθινός καλλιτέχνης. Για όποιον έχει αφεθεί στη γοητεία του Ροντέν, και νιώθει ικανοποίηση που αγγίζει τα όρια του ενθουσιασμού αντικρίζοντας τα έργα του, θα ήταν πολύ αποκαλυπτική πάντωςμια επανατοποθέτηση στα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Η αγάπη του κοινού για το έργο του Ροντέν φαίνεται ότι δεν έπαψε ποτέ να μεγαλώνει, τόσο ανάμεσα στους «εκλεκτούς» —ο Ρίλκε έλεγε ότι όποιος είχε διανύσει ήδη ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, «εδώ θα ανακαλύψει την ίδια τη ζωή, σε όλες της τις διαστάσεις»—, όσο και ανάμεσα στους «πολλούς», πάντα διψασμένους για καλλιτεχνικές εικόνες στις οποίες να προβάλουν τις εικόνες της ψυχής τους —Ο σκεπτόμενος ή Το φιλί είναι από τα πιο κοινά έργα των λεγόμενων «φανταστικών μουσείων». Άλλωστε, κανένας σύγχρονος γλύπτης -και βέβαια κανένας γλύπτης του 19ου αιώνα— δεν θα άξιζε να μπει τόσο ομόφωνα στο πάνθεον των μεγαλύτερων όλων των εποχών, μαζί με τον Φειδία, τον Ντονατέλο, τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Μπερνίνι.

Παρίσι, συνοικία Mouffecard, rue l’ Arbalete Νοεμβρίου 1840, To να γεννηθεί στο Παρίσι ήταν μεγάλο προνόμιο για κάποιον που επρόκειτο να ακολουθήσει καλλιτεχνική σταδιοδρομία. Δεν είχε σημασία αν γεννιόταν στην εργατική συνοικία Mouffetard και ήταν γιος του υπάλληλου του τοπικού αστυνομικού τμήματος Jean-Baptiste Rodin και της. Marie Cheffer, μιας δυνατής, θρησκευόμενης γυναίκας από τη Λοραίνη. Η πρωτεύουσα έδινε μεγάλες ευκαιρίες, για διάφορους λόγους, κατά την περίοδο εκπαίδευσης του Ροντέν. Παρά την ταραχώδη πολιτική και κοινωνική κατάσταση (Πόλεμος της Κριμαίας, εντάσεις μεταξύ Γαλλίας και Πρωσίας, αυτοκρατορία του Ναπολέοντα, Γ’), καλλιτέχνες και συγγραφείς δημιουργούσαν πολύ σημαντικά έργα, στα οποία παλαιά πρότυπα και νέες αξίες, ιδεώδη και πραγματικότητα, συγκρούονταν και αλληλοεπηρεάζονταν. Το 1857 ο Φλωμπέρ εκδίδει τη Μαντάμ Μποβαρύ και ο Μπωντλέρ τα Άνθη τον κακού, κείμενα που έφερναν την υπαρξιακή δυσφορία και ανησυχία στο προσκήνιο της τέχνης· στο Σαλόνι των: Απορριφθέντων, ο. Μανέ έθετε τις βάσεις του Ιμπρεσιονισμού και με το Γεύμα στη χλόη (1863) έδειχνε ότι τα παλαιότερα έργα μπορούσαν να ερμηνευτούν με πιο σύγχρονο βλέμμα· ο Κουρμπέ, «ο πιο απορριφθείς από τους απορριφθέντες», ζωγράφιζε πίνακες γεμάτους αλήθεια, χωρίς δεσμεύσεις. Επιπλέον, στους νέους με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και σε εκείνους που δεν γίνονταν δεκτοί στη περίφημη Σχολή Καλών Τεχνών, το Παρίσι έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν την αποκαλούμενη Μικρή Σχολή· σε αυτή τη σχολή γράφτηκε το 1854 ο νεαρ Φρανσουά Ωγκύστ Ρενέ Ροντέν (Frangois Auguste Rene Rodin)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.