[video] NIJINSKY ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΚΗΝ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ 18 6 2011 ΗΡΩΔΕΙΟ-Κριτικές

nijinsky_18_6_2011


image

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011, στις 21:00

Φεστιβάλ Αθηνών

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Σταύρος Σ. Τσακίρης

Nijinsky: Είμαι μια μαριονέτα του Θεού…


Χαμένος στις αναμνήσεις του, σε μια κλινική της Ελβετίας, ο θρυλικός χορευτήςΝιζίνσκυ ακροβατεί ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν ενώ σταδιακά βυθίζεται στην τρέλα και την απελπισία. Προσπαθεί να θυμηθεί και να ξαναζήσει τη ζωή του.Οι σκέψεις για την τέχνη του, η φυσιογνωμία του Ντιάγκιλεφ, της γυναίκας του Ρόμολα, στοιχειώνουν τις μέρες του. Οι παραισθήσεις και οι πόνοι του. Οι μοναχικές μέρες μιας μεγαλοφυΐας του χορού που γνώρισε την παγκόσμια καταξίωση, αλλά και η συγκλονιστική μαρτυρία ενός σχιζοφρενούς που ζει τη μοναξιά και την απόρριψη. Ένας καθημερινός πόλεμος ανάμεσα στο καλό και το κακό, την αληθινή ζωή και το φάντασμα της τέχνης. Ο καλλιτέχνης είναι μια μαριονέτα του Θεού, λέει.

Nijinsky b

Οι γιατροί, ο Ντιάγκιλεφ, η Ρόμολα, υπηρέτες, γκαρσόνια, νοσοκόμοι αλλά και φαντάσματα περαστικών μορφών όπως και μια τάξη νέων χορευτών κυκλοφορούν γύρω του, έρχονται και χάνονται, την ώρα που εκείνος, σε μια συνεχή αναζήτηση του Θεού, φιλοσοφεί για την αγάπη, το θάνατο, το χορό, το καλό και το κακό.

Μια φιλόδοξη περφόρμανς του Σταύρου Σ. ΤσακίρηΈνα ιδιότροπο ντοκιμαντέρ πάνω στην τρέλα και τη δημιουργία. Ένα σκηνικό δρώμενο, μια πρωτότυπη δημιουργία κι όχι «θεατροποιημένη» βιογραφία, για τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ μεγαλοφυΐας και παράνοιας και την υπόσταση της τέχνης, εμπνευσμένη από το «Ημερολόγιο του Βασλάβ Νιζίνσκυ», το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Ρόμολα Νιζίνσκυ, την αυτοβιογραφία της Μπρονισλάβα Νιζίνσκυ, την αλληλογραφία της Τ. Καρσάβινα και δημοσιεύματα της εποχής, με έναν αξιόλογο θίασο.

Ο Σκηνοθέτης για το κείμενο και την παράσταση:

Ο NIJINSKY ο μεγαλύτερος χορευτής όλων των εποχών, ο θρυλικός Φαύνος του απομεσήμερου, ο πρώτος χορογράφος και ερμηνευτής της Ιεροτελεστίας της Άνοιξης, ο Πετρούσκα του Στραβίνσκι, ο νεαρός των Παιχνιδιών του Ντεμπισί, σταματάει το χορό στα 29 του χρόνια και κλείνεται για μεγάλα διαστήματα σ’ ένα άσυλο στην Ελβετία. Δεν επικοινωνεί πια με καλλιτέχνες, δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτόν οι εφημερίδες, οι ιμπρεσάριοι, το κοινό. Η πιο αγαπημένη προσωπικότητα του χορού πεθαίνει στη μοναξιά μετά από τριάντα χρόνια σιωπής. Στη διάρκεια της σιωπής του γράφει σε τέσσερα τετράδια τις σκέψεις του, τους φόβους του, τις φαντασιώσεις του και τις εμμονές του. Ο θεόπνευστος καλλιτέχνης, μοναδικότητα και κοινωνική ιδιαιτερότητα, ένα κατεξοχήν μοντέλο του 19ου αιώνα, με το θάνατο του NIJINSKY βρίσκει και το φυσικό του τέλος.

Ακούγονται εκτός από την πρωτότυπη μουσική αποσπάσματα από τα έργα Πετρούσκα (Ι. Στραβίνσκι), Παιχνίδια (Κλωντ Ντεμπισσύ), Το απομεσήμερο ενός Φαύνου (Κλωντ Ντεμπισσύ).

Η παράσταση περιέχει τολμηρές σκηνές και κάποιες λεκτικές ακρότητες.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – Κείμενο: Σταύρος Σ. Τσακίρης

Σκηνικά – Animation Graphics: Αλέξανδρος Ψυχούλης 
Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Κίνηση: Κωνσταντίνος Ρήγος
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη Στεφανία Μπαγλατζή

Φωτογραφίες Δημήτρης Στουπάκης

Παραγωγή Omicron 2

Ερμηνεύουν:

Nijinsky- Diagilef: Κωνσταντίνος Ρήγος
Nijinsky- Diagilef: Γιάννης Τσορτέκης
Romola: Ευδοκία Ρουμελιώτη 
Δασκάλα Τ. Καρσάβινα: Τατιάνα Παπαμόσχου

Kira Nijinsky: Αποστολία – Γαλάτεια Τσακίρη,

Μαρία Σιμώνι Τσακίρη

Νοσοκόμοι – Γιατροί – Performers Μαριέττα Βέττα, Χλόη Θεοδωροπούλου,

Τάσος Καραχάλιος, Γιάννης Νικολαΐδης

Συμμετέχουν σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης

Ακούγεται ο Γρηγόρης Βαλτινός

Σκηνικά: Αλέξανδρος Ψυχούλης 
Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Χορογραφική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ρήγος
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Στεφανία Μπαγλατζή

Σάββατο 18 Ιουνίου, στις 21:00

Φεστιβάλ Αθηνών

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Σταύρος Σ. Τσακίρης

Nijinsky: Είμαι μια μαριονέτα του Θεού…

Διάρκεια

1 ώρα 20 λεπτά περίπου

                                                      ΚΡΙΤΙΚΕΣ

NIJINSKY – ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κριτική της Νίκης Πρασσά

Από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο κος Τσακίρης και με αφορμή, όπως ο ίδιος δηλώνει, το ημερολόγιο του διάσημου χορευτή και χορογράφου του προηγούμενου αιώνα, αποφάσισε να φτιάξει μία παράσταση προκειμένου να ερευνήσει ζητήματα που τον απασχολούν. Στο δικό μου το μυαλό πάντως, η μόνη φράση που είχε καρφωθεί καθ όλη τη διάρκεια του έργου ήταν «μέτρον άριστον». Δυστυχώς όμως η αμετροέπεια κυριάρχησε για μία ακόμα φορά στις καλλιτεχνικές προθέσεις και τα αποτελέσματα τους.

Ήταν το 2001 που ο Paul Cox χρησιμοποίησε τον σπουδαίο ηθοποιό Derek Jakobi προκειμένου να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο, ενώ ταυτόχρονα θα ιχνηλατεί την πορεία προς την σχιζοφρένεια ενός δυνατού σώματος και εκκεντρικού πνεύματος. Ο Νijinsky λίγους μήνες πριν εγκλειστεί σε άσυλο και εγκαταλειφθεί στην ιατρική βοήθεια, καταγράφει σκέψεις που οπωσδήποτε δείχνουν τον ψυχικό πόνο, την δίψα για αγάπη, το πείσμα για δημιουργία, την ανάγκη της οικογένειας, ταυτόχρονα όμως αποτελούν απολήξεις της σκέψης ενός ταλαιπωρημένου και βασανισμένου μυαλού. Είναι μεγάλη η συζήτηση για το σε τι ωφελεί η αποθέωση ενός ανθρώπου στην εκδοχή που εξυπηρετεί καλύτερα τις δικές μας επιθυμίες, παρ όλα αυτά έστω και αν θεωρηθεί πως οι αλήθειες που γράφονται έχουν την δύναμη να λειτουργούν ως θέσφατα, πιστεύω πως ακόμα κι έτσι το έργο που παρακολούθησα δεν είχε στο ελάχιστο διάθεση έρευνας, αλλά κινούταν στην κατεύθυνση της δημιουργίας εντυπώσεων.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του υποστηρίζει πως στην ουσία θέλησε να πλάσει μία παράσταση με αφορμή το ημερολόγιο του Πολωνικής καταγωγής χορευτή, την βιογραφία της συζύγου του και κείμενα της αδερφής του, ώστε να μιλήσει για την σχέση καλλιτέχνη – κοινωνίας. Είναι όμως προφανές από τον τίτλο, πως θέλησε να εκμεταλλευτεί το όνομα και τις ιδέες, μιας και οπωσδήποτε υπάρχει μεγάλη μερίδα του κοινού που ενδιαφέρεται για μύθους και θρύλους, πόσο μάλλον τόσο παραγνωρισμένους στην εποχή τους και με πηγές ελλιπείς όσον αφορά το έργο τους. Το κείμενο που ο κος Τσακίρης συνέθεσε, έτσι όπως παρουσιάστηκε, έμοιαζε με κομμάτια παζλ που έμπαιναν με λάθος τρόπο, σε λάθος θέση.

Η σχολή χορού που ζωντάνευε κάθε τρεις και λίγο δεν είχε κανέναν λόγο ύπαρξης, παρά μόνο να δικαιολογήσει την παρουσία ανθρώπων στο πρότζεκτ. Η αφήγηση ακολουθούσε την σύγχυση του μυαλού του Nijinsky , με τους κράχτες – επεξηγηματικούς υπέρτιτλους να τοποθετούν τις εικόνες σε ένα χωροχρονικό πλαίσιο ή τους διαλόγους στα κατάλληλα στόματα.

Ο Γιάννης Τσορτέκης δεν είναι καθόλου μέτριος ηθοποιός, πλην όμως όσα επιχειρούσε επί σκηνής θα ήταν πολύ αποτελεσματικότερα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο δράσης. Σα να λέμε πώς το περιβάλλον ήταν η παραφωνία στην πολύ καλή ερμηνευτική του πρόταση. Το γυμνό, η σεξουαλική πράξη, οι ορμές, σε καμία περίπτωση δεν με τρομάζουν, δεν τις απεχθάνομαι και δεν βρίσκω πως δεν έχουν λόγο ύπαρξης σε παραστάσεις. Όταν όμως αποτελούν σκοπό σαν πρόκληση και όχι μέσο έκφρασης, περισσότερο ενοχλούν παρά υπογραμμίζουν μια ενδεχόμενη καταπίεση. Ειδικά η σκηνή όπου ο Τσορτέκης επαναλαμβάνει λέξεις – ταμπού και ο Κ. Ρήγος αυνανίζεται όχι μόνο δεν κλιμακώνει την όποια παρανοική συμπεριφορά αλλά θα έλεγα ότι αποπροσανατολίζει κιόλας. Την περίπτωση του Ρήγου ως χορευτή δεν την γνωρίζω, μιας και δεν έχει τύχει να δω τον ίδιο να χορεύει. Υποθέτω πως στο παρελθόν του υπήρξε πολύ καλός, ίσως και εκπληκτικός. Το Σάββατο στο Ηρώδειο όμως είδα έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε- έχων καλή κίνηση – ηθοποιός υπό τις οδηγίες μίας συμβατικής σκηνοθεσίας. Με το αρχικό και τελικό στήσιμό του μάλιστα, απλά επιβεβαίωσε την διάθεση να συγκινήσει με συμβολισμούς που ο ίδιος ο Νijinsky δεν ξέρω κατά πόσο θα δοκίμαζε.

Το σκηνικό με τα νερά και τους κουβάδες που τα γράμματά τους δήλωναν την κοινωνική κατακραυγή και η ντουλάπα μέσα στην οποία κρύβονταν οι πικάντικες λεπτομέρειες της ζωής του χορευτή – η ερωτική σχέση του τόσο με τον Diaghilev όσο και με τις κοκότες του Παρισιού – αν δεν χάνονταν στο προφανές, επιβεβαιωμένα δεν άγγιζαν ούτε κατ ελάχιστον το ανατρεπτικό, την αποκάλυψη. Η εύκολη πάλι συγκίνηση που προσπάθησε να εκμαιεύσει λίγο πριν τους τίτλους τέλους με την απαγγελία της μικρής κόρης, στην δική μου περίπτωση δεν ήρθε ποτέ.

Η μουσική του Κηπουργού όπως πάντα υψηλής αισθητικής, κρίμα όμως που δεν γινόταν να την απολαύσεις. Σε κάποια στιγμή ο Ρήγος στάθηκε μπροστά στη σκηνή και άρχισε να μιλάει – όχι δυνατά – λέγοντας «Είμαι μία μαριονέτα, είμαι ένας χορευτής» , το κοινό στα πάνω διαζώματα δυσκολευόταν να καταλάβει με αποτέλεσμα κάποιοι να αποφασίσουν να χειροκροτήσουν – μάλλον έχοντας χάσει εντελώς την υπομονή τους. Ηχογραφημένα πάλι ο Γρηγόρης Βαλτινός ανάτεμνε ένα έγκλημα που δεν έμελλε να γίνει ποτέ.

Πιθανώς η δουλειά του Κου Τσακίρη να δικαιούται μία δεύτερη ευκαιρία, σε κλειστό όμως χώρο. Καλύτερα θα ταίριαζε ένα ανέβασμα στην Πειραιώς, με πιο συμπαγές κείμενο.

Ο Nijinski αναφέρεται κάποια στιγμή και στους κριτικούς θεάτρου, βάλλοντας εναντίον τους για τον μη δημιουργικό τους ρόλο. Οι καλλιτέχνες γράφει αφοσιώνονται στην τέχνη και οι κριτικοί κερδίζουν από αυτήν την αφοσίωση. Πόσο όμως είναι ένας καλλιτέχνης αφοσιωμένος στην τέχνη του σήμερα; Τα αποτελέσματα επί σκηνής αποκαλύπτουν πληθωρικότητα στο ξέρω, άρνηση στο αναζητώ. Κι αν ο Nijinsky παρεξηγήθηκε επειδή μιλούσε μία γλώσσα που έμελλε να ανακαλυφθεί χρόνια αργότερα – αναφέρομαι ασφαλώς στον χορό του – αυτό που είδα στο Ηρώδειο μοιάζει να θέλει να επικοινωνεί άμεσα με το κοινό μιας «υποψιασμένης πνευματικής κοινότητας», αυτής που το σύγχρονο λάιφσταιλ έχει επιβάλλει στα πολιτιστικά πράγματα του τόπου.

http://www.enet.gr/

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Ο Νιζίνσκι δεν θα συμφωνούσε

«Νιζίνσκι: είμαι μια μαριονέτα του Θεού» – Φεστιβάλ Αθηνών

Νομίζω πως ο όποιος σχολιασμός οφείλει να ξεκινήσει -και να τελειώσει μάλλον- με την άστοχη, παράλογη και πανάκριβη επιλογή του Ηρωδείου για τη νέα διερευνητική σκηνοθετική απόπειρα του Σταύρου Τσακίρη.

Συνηθίζουμε να λέμε πως ο χώρος διεκδικεί τα δικαιώματά του στη συνολική σηματοδοσία του θεάτρου, ότι αποτελεί βασικό ρυθμιστή της διαπραγμάτευσης μεταξύ θεάματος και θεατή. Γνωστά όλα αυτά. Κι όμως στην περίπτωση του «Νιζίνσκι: είμαι μια μαριονέτα του Θεού» λησμονήθηκαν ολωσδιόλου. Η παράσταση δεν φιλοδόξησε ποτέ να εξελιχθεί σε διάλογο ανοιχτού χώρου. Δεν έλαβε ούτε καν υπόψη τους θεατές που βλέπουν από πάνω προς τα κάτω, που κάθονται εμπρός και πλάγια σε σχέση με τα επί σκηνής δρώμενα. Είναι μια παράσταση που αφορά τα πρώτα καθίσματα του Ηρωδείου, ταιριαστή σαν υπόμνηση στον ελιτισμό του μοντερνισμού, με τον οποίο βαρύνεται και ο τιμώμενος χορευτής και χορογράφος, τέλος πάντων αταίριαστη για το μεγάλο κοινό που φυσιολογικά στοχεύει κάθε παρουσίαση στο ιστορικό θέατρο.

Η παράσταση συλλαμβάνει τον Νιζίνσκι κλεισμένο σε κάποιο νοσοκομείο της Ελβετίας, μισό στο σκοτάδι της παράνοιας, μισό στο θάμπος της ιδιοφυΐας, εγκλωβισμένο σε ένα παραλήρημα που θα μπορούσε να είναι εξίσου λόγια τρελού και προφήτη. Εκεί ο στυλοβάτης του σύγχρονου χορού ανακαλύπτει (ή συγκαλύπτει) τον απόλυτο προορισμό της τέχνης του: την πνευματικότητα του σώματος. Ο Γιάννης Τσορτέκης κατά κάποιον τρόπο αναλαμβάνει την πλευρά της καθόδου και του εκφυλισμού, την ίδια στιγμή που ο Κωνσταντίνος Ρήγος με τις χορογραφικές κινήσεις του νευρόσπαστου περνά μέσα από τη μνήμη εκλάμψεις από το φάσμα της πρώιμης ακμής του χορευτή. Το σώμα του χορευτή πέφτει, τη στιγμή που το σώμα του χορού υψώνεται.

Καθώς τα πάντα εδώ είναι μια μυστική συναγωγή κινήσεων και νευρώνων, μυών και ρυθμικών εναλλαγών, οι λέξεις δεν μπορούν παρά να αποτελούν τον αμήχανο μεταφραστή του αοράτου. Γι’ αυτό ο εικαστικός Αλέξανδρος Ψυχούλης στήνει με κουβάδες-γράμματα έναν σκηνικό καμβά λέξεων που μόνες τους παραφράζουν, αλλοιώνουν, καθηλώνουν τη δημιουργία του Νιζίνσκι σε γλωσσικά στερεότυπα. Το υγρό περιεχόμενό τους, άβολο, επιθετικό κι επικίνδυνο για έναν χορευτή, άλλοτε χύνεται ταπεινωτικά πάνω στον τρελό μάγο, άλλοτε χώνεται ενοχλητικά στα πόδια του. Τι άλλο διατηρούμε άλλωστε από τον μέγα χορευτή παρά ελάχιστα στιγμιότυπα και το ημερολόγιό του; Στάσεις και λέξεις από ό,τι υπήρξε κάποτε η έκφραση του ιερού.

Ο Τσακίρης φανερά μελέτησε τον Νιζίνσκι σαν τελευταίος εγγεγραμμένος στη μακρά λίστα των δημιουργών, οι οποίοι είδαν στην άνοδο και -κυρίως- στην πτώση του Νιζίνσκι το μέγα άλμα προς τον ουρανό και την ακόλουθη ανθρώπινη πτώση. Ωραία όλα αυτά, μα κάπως παλιά τώρα πια, θαμπά από τη χρήση. Και αν υπήρχαν αγαθές προθέσεις, χάθηκαν όλες στον κουβά του Ηρωδείου και στη διανοουμενίστικη αγκύλωση του σκηνοθέτη. Οι δύο βασικοί συντελεστές, Γιάννης Τσορτέκης και Κωνσταντίνος Ρήγος, αφίλιωτοι μεταξύ τους. Η Ευδοκία Ρουμελιώτη και η Τατιάνα Παπαμόσχου, καπελωμένες από τη διδακτική αφήγηση της δραματουργίας. Οι σπουδαστές του χορού, ένα χαριτωμένο φόντο στην εικόνα του εσταυρωμένου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι το φορτωμένο αυτό και ναρκισσευόμενο μαρτυρολόγιο θα συναντούσε ποτέ τη συγκατάθεση του Νιζίνσκι. Δεν υπήρξε καν στην ουσία του προκλητικό. Σταματώ, λοιπόν, εδώ. Ατυχής στιγμή για τον σκηνοθέτη και το Φεστιβάλ. *

http://www.iefimerida.gr

Τάσος Θεοδωρόπουλος

Ηρωδειακή προχώ πετυχεσά στο Φεστιβάλ Αθηνών, με τον Κωνσταντίνο Ρήγο να τσαλαβουτάει σε τενεκέδες και τον Γιάννη Τσορτέκη να μας δείχνει τον Γιακουμή του. Άμοιρη Πέγκυ Ζήνα, τι σε περιμένει πάλι του χρόνου.

ΚΛΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΡΑΝΑ

Επειδή η μουσική μας ενώνει.

Από τον Τάσο Θεοδωρόπουλο (terra_gelida@hotmail.com )

Έλεγα να μη σχολιάσω τη χοροθεατρική παράσταση «Nιζίνσκι, μια μαριονέτα στα χέρια του Θεού» που είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω στο Ηρώδειο, αφού αφενός δεν έχει νόημα όταν περνάς τόσο καλά με κάτι να το αναλύεις, αφετέρου δεν υπάρχει μεγαλύτερο αντίδοτο στην καλοκαιρινή κατάθλιψη από ένα camp θεατρικό ξεμπούρλεμα. Ένα ανυπόγραφο ρεπορτάζ όμως στα Nea on line, με τίτλο «Η αβάσταχτη ένταση του Νιζίνσκι», που αποθέωνε το δρώμενο, λύγισε όλες μου τις αρχικές αντιστάσεις. Ξεκινάει το κείμενο με την εξής φράση: «Γυμνός, με σπασμούς δυνατούς να συγκλονίζουν το κορμί του, ο Γιάννης Τσορτέκης ως Βάτσλαβ Νιζίνσκι σπαράζει στις ύστατες στιγμές του». Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι ύστατες διαρκούσαν γύρω στη μιάμιση ώρα που διαρκούσε και η παράσταση, κατά τις οποίες ο ηθοποιός κοπανιόταν σαν το χταπόδι, αφού μετά το πρώτο μισάωρο αποφάσισε να καλύψει τα αχαμνά του, που τα είδαμε όλοι φάτσα φόρα και επαναληπτικά. «Αυτή τη σκηνή θα κρατήσουν ίσως περισσότερο από όλες στη μνήμη τους οι θεατές» συνεχίζει το ρεπορτάζ. Ποια σκηνή; Αυτό δεν ήταν σκηνή, ήταν το έργο ολόκληρο, με τον Ρήγο από πίσω να χοροθεατρίζεται μιμούμενος μία τη μαριονέτα, άλλη μια αναπαριστώντας την προκλητική χορογραφία του Νιζίνσκι από τον «Φαύνο», σαν να είναι η Μαντόνα σε εκείνη τη live περφόρμανς του «Like a Virgin» που πηδούσε τις μαξιλάρες, κι άλλη μία τσαλαβουτώντας μέσα σε τσίγκινους κουβάδες με νερά, με τους οποίους λίγο πριν οι ηθοποιοί της σκηνής είχαν λούσει τον γυμνό Τσορτέκη. «Απόδειξη, και το θερμότατο χειροκρότημα του κοινού» λέει παρακάτω ο αμερόληπτος συντάκτης, ξεχνώντας να αναφέρει ότι επρόκειτο για κοινό ενός άδειου κατά το ήμισυ Ηρωδείου, που στη συντριπτική του πλειοψηφία αποτελούταν από γνωστούς των συντελεστών και των μαθητών που έπαιζαν τον ρόλο των κομπάρσων. «Πρωταγωνιστής της παράστασης αναδείχτηκε και το ιδιότυπο σκηνικό, πλασμένο από ασημί και κίτρινους εσωτερικά κουβάδες που στήνονταν και δημιουργούσαν και λέξεις όπως Ημερολόγιο», καταλήγει ο ευγενικός αρθογράφος. Μόνο τη λέξη Ημερολόγιο είδατε, γλυκέ συνάδελφε; Η λέξη «πούστης» σάς ξέφυγε όταν σχηματίστηκε ή μήπως εκείνη την ώρα είχατε απορροφηθεί ξανά από την ερμηνεία του Τσερτάκη, που σφαδάζοντας σαν το μοσχάρι μετά από χτύπημα με βαριοπούλα, ούρλιαζε για ένα πεντάλεπτο «καυλί, εγώ καυλώνω, εσύ καυλώνεις, έχω καυλί» και ξανά από την αρχή, για όσους προφανώς δεν το παρατήρησαν ίσως λόγω μεγέθους, ίσως, τι να πω, από τις γυμνές του εμφανίσεις στη σκηνή. Όλη τώρα αυτή η πετυχεσά υποτίθεται ότι αναδείκνυε μέσα από τα χρόνια της ψυχιατρικής νοσηλείας που κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ιδιοφυούς χορευτή, την ταραγμένη του ψυχή, και την πάλη του ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία του και την αγάπη του για τη γυναίκα του και την κόρη του, με κορυφαίους διαλόγους τα «Είσαι ένας πράσινος δρυοκολάπτης, εγώ δεν είμαι ένας πράσινος δρυοκολάπτης» και τον αγαπημένο, επιπέδου αφοί Μαρξ και βάλε, διάλογο του Νιζίνσκι με τον εραστή, μέντορα και βασανιστή του Ντιαγκίλεφ, με λεπτή, σπαστή, χαριτωμένα αδελφίστικη φωνή, για να μη χαθεί το υπονοούμενο: «Νιζίνσκι: “Λατρεύω το κονιάκ”. Ντιαγκίλεφ: “Δυστυχώς έχω ξεχάσει το μπουκάλι στην κρεβατοκάμαρα μου”». Κι εγώ τις καπότες στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, ρε φίλε, θες να το κάνουμε αμαξάτο; Στη διάρκεια όλων των παραπάνω, η ομολογουμένως υπέρκομψη Τατιάνα Παπαμόσχου με στρατιωτικό βηματισμό και ύφος φράου Χέλγκα μία μας εξηγούσε κομμάτια της ζωής του χορευτή, μία έβγαζε πύρινους μονολόγους για την αξία του καλλιτέχνη και την μπίχλα του κριτικού που δεν μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο του καλλιτέχνη, αλλά ζει παρασιτικά γράφοντας γι’ αυτόν (ανήκω, ανήκω, κυρία Τατιάνα μου, αν είναι να μην μπορώ να καταλάβω την προ εικοσαετίας μετεβηφική πρωτοπορία περιφερειακού θιάσου, πράγμα που σημαίνει ότι είμαι μια χαρά στα λογικά μου. Εκεί ανήκω, σε αυτούς τους κριτικούς),  μία έκανε τη γιατρίνα του Νιζίνσκι, και άλλη μία τη δασκάλα του μπαλέτου, λέγοντας στους υπόλοιπους ηθοποιούς προστάγματα τύπου «αν, ντε, πλιέ», μη σου πω και πλισέ αν κρίνω από το συγχρονισμό τους. Οι οποίοι υπόλοιποι ηθοποιοί, που από ό,τι κατάλαβα ήταν μαθητές μίας σχολής θεάτρου, όταν δεν έκαναν τον προαναφερθέντα πλισέ, σφουγγάριζαν τη σκηνή που είχε μουλιάσει από τα νερά (προφανώς οι συνδικαλισμένες καθαρίστριες του θεάτρου είχαν πάρει τα μέτρα τους και είπαν «ή το μαζεύετε, έτσι μπουρδέλο που το κάνατε ή το κλίνουμε το μαγαζάκι»), μετακινούσαν τους κουβάδες, μετά άδειαζαν τα νερά των κουβάδων σε κάτι γυάλινα βάζα που μέσα είχαν κεράσια και ζάχαρη (τα οποία τα είχε ανακατέψει σε ένα άλλο κουβά η σύζυγος του Νιζίνσκι) και μετά τα ξαναάδειαζαν όλα αυτά στη σκηνή. Πράγμα που σίγουρα ήταν πολύ συμβολικό και ποιητικό, κι αυτό είναι καλό πράγμα, γιατί η ποίηση σε βοηθάει να καλυτερεύσεις τη ζωή σου, εμένα για παράδειγμα μου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο από την ανατριχίλα και έτσι πυροδοτήθηκε μέσα μου η απόφαση να κάνω χαλάουα, που, όπως και να το κάνεις, καλυτερεύει και τη δική σου τη ζωή και του άλλου που ξαπλώνει δίπλα σου και δεν αγκυλώνεται με τη γαϊδουρότριχα.

«Σηκώθηκε η τρίχα σας κάγκελο; Το ιατρικό προσωπικό του ινστιτούτου αισθητικής Νιζίνσκι σας περιμένει για ριζική αποτρίχωση και άλλες (ψυχο)θεραπείες».

http://www.athinorama.gr

«Νιζίνσκυ- Είμαι μια μαριονέτα του Θεού!» – Τα έκαναν… μούσκεμα!

22 Ιουν 110

Το πλατό  του Ηρωδείου γέμισε με κουβάδες νερό για το σκηνικό της παράστασης «Νιζίνσκυ: Είμαι μια μαριονέτα του Θεού». Ο Ρώσος χορευτής Νιζίνσκυ εμφανίζεται ολόγυμνος στην αρχαία σκηνή. Με κουβάδες τον καταβρέχουν με λύσσα οι υπαλλήλοι του φρενοκομείου, στο οποίο τον έχουν κλείσει. Αυτός είναι σε παραλήρημα και νομίζει ότι μιλάει με το Θεό. Υποφέρει τόσο από την ψυχική του αρρώστια, όσο και από τις επιστημονικές (;) μεθόδους που χρησιμοποιούσαν πάνω του οι ψυχίατροι.

SOCIAL

Σας αρέσει αυτό το άρθρο;

Ο Βατσλάβ Νιζίνσκυ είναι ένας από τους κορυφαίους χορευτές του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1890, στα 18 του χρόνια χόρευε πρώτους ρόλους σε θέατρο της Μόσχας και στα 19 του είχε κατακτήσει το Παρίσι. Ένα άσχημο, κοντό ανθρωπάκι με ψηλά ζυγωματικά και τατάρικα χαρακτηριστικά, οι παριζιάνοι τον αναφέρουν ως θεό του χορού. Στα 27 του χρόνια χόρεψε τον τελευταίο του ρόλο, και μετά έχασε τα λογικά του. Δεν χόρεψε για τα επόμενα 33 χρόνια της ζωής του τα οποία έζησε κλεισμένος σε άσυλο στο Λονδίνο.
Έκανε μεγάλη καριέρα στην εποχή των καλλιτεχνικών ρευμάτων που καθόρισαν τον εικοστό αιώνα. Υπήρξε και πρωτοπόρος χορογράφος. Από τα έργα του κομβικά ήταν η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» του Στραβίνσκυ και  «το Απομεσήμερο ενός Φαύνου» πάνω σε ένα ποίημα του Μαλλαρμέ και μουσική Ντεμπυσύ. Στο «Απομεσήμερο ενός Φαύνου», εμπνέεται από τους αρχαϊκούς χορούς και ξεφεύγει από την στερεότυπη μπαλετική φόρμα. Οι χορευτές του κινούνταν προφίλ, κόβοντας τον αέρα σαν λεπίδες, κυρτώνοντας την πλάτη, χτυπώντας δυνατά και ρυθμικά τα πόδια τους στο πάτωμα. Οι σκανδαλιστικά ερωτικές στάσεις που έπαιρνε ο μικροκαμωμένος «μογγόλος» φαύνος με το ολόσωμο κολλητό κουστούμι σόκαραν την παριζιάνικη μπουρζουαζία και τα ήθη της εποχής.
Η Δύση γνώρισε τους Ρώσους χορευτές από τον Σεργκέι Ντιάγκιλεφ, λάτρη της τέχνης, που έφερε τα ρώσικα μπαλέτα για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1909, όπου ο Νιζίνσκυ, η Παύλοβα, η Ταμάρα και άλλοι συνεπήραν το απαιτητικό παριζιάνικο κοινό. Ο Ντιαγκίλεφ, λέγεται, έδιωξε από τα μπαλέτα του τον Νιζίνσκυ το 1913, όταν ο τελευταίος παντρεύτηκε μια ουγγαρέζα χορεύτρια, με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Η ιδιότυπη σχέση Νιζίνσκυ- Ντιάγκιλεφ προβάλλεται ιδιαίτερα στην παράσταση «
Είμαι μια μαριονέτα του Θεού«.
Στην παράσταση του Σταύρου Τσακίρη, δύο ερμηνευτές κλήθηκαν να μας παρουσιάσουν τον κορυφαίο χορευτή. Ο Γιάννης Τσορτέκης, ο οποίος σήκωσε το υποκριτικό βάρος του ρόλου, όταν αυτός είναι πια παροπλισμένος σε ένα τρελάδικο και ο χορευτής- χορογράφος
Κωνσταντίνος Ρήγος, που μας έδειξε το Νιζίνσκυ ως χορευτή.
Παράλληλα, η Τατιάνα Παπαμόσχου στο ρόλο της σκληρής δασκάλας Τ. Καρσάβινα, που θύμιζε πολύ γερμανίδα «φράου» (σαν Άγγελα Μέρκελ), ρωτάει όλη την ώρα άγρια το κοινό «πέστε μου τι ξέρετε για το Νιζίνσκυ». Κι επειδή το ερώτημα είναι ρητορικό, αρχίζει να μας αφηγείται την ιστορία του μεγάλου performer. Η αφήγηση σφυροκόπησε τα αυτιά μας με ιστορικές πληροφορίες από το βιογραφικό του Νιζίνσκυ, χωρίς συνοχή και πλάνο.
Το έργο ξεκινάει με το Νιζίνσκυ στη δύση όχι μόνο της καριέρας του, αλλά και της ζωής του. Ο Γ. Τσορτέκης βρίσκεται στο φρενοκομείο. Δεν ελέγχει πια καλά τα πόδια του, ούτε τα μυαλά του. Λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι και αναφέρεται συνέχεια είτε στο μεταφυσικό είτε στην στύση του και στις παλιές σεξουαλικές εμπειρίες, με έμφαση τους εκβιασμούς από ισχυρούς άντρες, στους οποίους είχε αναγκαστεί να ενδώσει, για να δώσει ώθηση στην καριέρα του.
Σε παράλληλη σύνδεση με το παραλήρημά του παροπλισμένου Νιζίνσκυ, μας παρουσιάζουν τη ζωή του και τους έρωτες του, όταν ήταν νέος και διάσημος… Υπερτονίζεται το γεγονός ότι ενέδωσε σε διάφορους εραστές της υψηλής κοινωνίας, προκειμένου να ανέβει- σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπονοείται ότι εκεί κρύβεται η αιτία της τρέλας του. Παρουσιάζεται σαν θύμα ενός σαθρού κατεστημένου. Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της υψηλής τέχνης.
Ο «εστέτ» Ντιάγκιλεφ δαιμονοποιείται. Αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν δαιμονοποιείται γενικώς ή μέσα στο κεφάλι του Νιζίνσκυ. Όπως, επίσης, δεν είναι σίγουρο αν αυτό που νιώθει ο Νιζίνσκυ είναι σκέτο μίσος ή μίσος ανάμεικτο με έρωτα για τον «ευεργέτη» του και μέντορά του. Κάποια στιγμή η σχέση τους φτάνει στο απροχώρητο και σκηνές, που θυμίζουν ένα άλλο διάσημο και καταστροφικό γκέι ντουέτο, αυτό των Ρεμπώ- Βερλαίν, ξετυλίγονται στην σκηνή του Ηρωδείου, με τους δύο Ρώσους εραστές να τρώγονται σαν τα σκυλιά.
Ο Νιζίνσκυ πάντως είναι αμφισεξουαλικός. Διάφορες ερωμένες του ρώσου χορευτή να εμφανίζονται στην σκηνή του Ηρωδείου μόνο με το στρινγκ τους. Αυτή είναι άλλη μια «kinky» νότα σε μια παράσταση, που θέλει να αυτοπροβληθεί ως προχωρημένη.
Αυτό που συντηρούσε κάπως το ενδιαφέρον ήταν τα χορευτικά του
Κωνσταντίνου Ρήγου. Ο γνωστός χορογράφος εκτέλεσε κάποιες επικίνδυνες χορογραφίες. Τον σήκωναν στον αέρα με καλώδια, για να δώσουν εικόνα στην συγκινητική αλληγορία «είμαι μια μαριονέτα του Θεού». Ο Νιζίνσκυ γίνεται μαριονέτα του Θεού, όταν αρχίζει, λόγω εκφυλιστικής νόσου, να χάνει τον έλεγχο του σώματός του. Δεν έχει ο ίδιος τον έλεγχο, αλλά τον έχει ο Θεός (μια φαταλιστική προσέγγιση του καλλιτεχνικού!) Και αυτό το πράγμα προσπάθησαν να μας το δείξουν τόσο ο Ρήγος, όσο και ο Τσορτέκης, με διάφορες παράξενες χορευτικές φιγούρες.
Ο Ρήγος, ενίοτε, είχε μια κλασάτη εικόνα, που ξεκούραζε το μάτι. Κυρίως όμως προσπάθησε να αποδώσει το προκλητικό στοιχείο που είχαν οι χορογραφίες του Νιζίνσκυ, χωρίς να δείχνει φιλοδοξίες να τον ανταγωνιστεί στην δεξιοτεχνία του.
Σημαντικό ρόλο στο έργο παίζουν οι κουβάδες που είναι γεμάτοι νερό. Ενίοτε έχουν και γράμματα πάνω τους και τοποθετημένοι στη σωστή σειρά, σχηματίζουν λέξεις. Ένα σκραμπλ κουβάδων, που μετατρέπει σε εικόνα το λεκτικό παραλήρημα του χορευτή. Μέσα στους κουβάδες ρίχνουν κεράσια και φτιάχνουν γλυκό (αν και δεν κατάλαβα τον συμβολισμό αυτόν, δηλαδή ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο γλυκό κεράσι και την παράνοια του Ρώσου χορευτή).
Με τους κουβάδες καταβρέχουν ακόμα τον Νιζίνσκυ οι υπάλληλοι του φρενοκομείου. Τέλος, ο Ρήγος, χορεύοντας στο νερό, βάζει τα πόδια του σαν πελαργός μέσα στους κουβάδες με ταχύτητα και επικίνδυνη δεξιοτεχνία.
Η αφηγήτρια Τατιάνα Παπαμόσχου για ακόμα μία φορά έκανε επίδειξη των δυνατοτήτων της στο πιάνο. Ήταν λιγότερο κακόηχη η επαφή των δαχτύλων της με τα πλήκτρα του πιάνου, σε σχέση με το
Breath του Becket. Ωστόσο, δεν παύει η ερμηνεία της να κινείται σε ερασιτεχνικά επίπεδα.
Κουραστικός ήταν ο Τσορτέκης, όσο και ο άχαρος ρόλος που κλήθηκε να παίξει, αλλά και οι σκηνοθετικές εμπνεύσεις και το σενάριο. Γενικά, η παράσταση νομίζω ότι δεν λειτούργησε και έκανε πολλές κοιλιές. Δεν κατάφερε να παρουσιάσει πιο ανθρώπινο το μεγάλο χορευτή, γιατί επέμενε να τον δείχνει τόσο κοντά στο… Θεό. Αλλά δεν πέτυχε ούτε να αναδείξει το μεγαλείο του. Διάφοροι βερμπαλισμοί μένουν μόνο, για το μεγαλείο της τέχνης, που είναι αρκετά κλισέ, για να μας πείσουν για οτιδήποτε.
Γιώργος Σμυρνής

Οι κριτικές του κοινού

Σελ. 1 Από 1

panofsky #3* 24/6/2011 12:36:49 πμ | Permalink # 217189

H Πίνα Μπάους έφυγε, ο Σταύρος Τσακίρης έρχεται…
Πως ένας σκηνοθέτης που ως τώρα ότι έχει παράγει είναι κλασσικά κλασσικό, από τη σκηνοθετική ιδέα ως την κατευθυνση στους ηθοποιούς του και ως αυτό που τελικώς θεάται το κοινό του, αίφνης και απ΄ ότι φάνηκε, χωρίς την απαραίτητη πληροφορία ή αναζήτηση, χωρίς έρευνα ή δραματουργική επεξεργασία, χωρίς καθαρή σκηνοθεσία, οπτική ή όραμα ή στόχο, θέλει να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Αθηνών και μάλιστα να έχει το Ηρώδειο, που εκτός των άλλων σημαίνει κι ένα σημαντικό μέρος του Φεστιβαλικού προϋπολογισμού, μόνο και μόνο για να συμπεριληφθεί στο πλούσιο, από συμμετοχές σε ότι κρατικό, βιογραφικό του; Πως;
Είδαμε μια παράσταση που ευκολότερα θα βλέπαμε σε κάποιο κλειστό συγκεντρωτικό χώρο/θέατρο, ώστε ίσως να επικοινωνούσαμε με το ημερολογιακού τύπου κείμενο, τον ξεχωριστό κύριο Γιάννη Τσορτέκη και τις ευγενείς κυρίες Τατιάνα Παπαμόσχου και Ευδοκία Ρουμελιώτη, παρά στο “χαοτικό” αμφιθέατρο του Ηρωδείου.
Είδαμε ικανούς συντελεστές να μονολογούν μιαν αφήγηση για κάποιον, σημαντικό κατά τα άλλα, τον οποίο πουθενά σε όλη την παράσταση δεν αισθανθήκαμε, δεν καταλάβαμε, δεν επικοινωνήσαμε. Είτε αυτός ήταν ο Νιζίνσκυ είτε ο ίδιος ο σκηνοθέτης ή όποιος άλλος σε εξομολογητικό παραλήρημα, ήταν το ίδιο και το αυτό.
Είδαμε έναν χορογράφο/χορευτή να θέλει, να προσπαθεί, να μιμήτε ατυχώς να μας μεταφέρει την εικόνα κάποιου, αλλά με τόση αδιαφορία και έπαρση, τόση αταλαντοσύνη και πάχος όπου στις στιγμές που πρωταγωνιστούσε στρέφαμε το βλέμμα αλλού, στρέφαμε τη φαντασία αλλού ώστε να μη βιώνουμε ήχους και απόηχους μιας Γιουροβίζιον.
Είδαμε έναν πετυχημένο εικαστικό να προσπαθεί να σώσει την παράσταση ή τον εαυτό του μ΄ένα έξυπνο σκηνικό που θα ταίριαζε οπουδήποτε, αφού τίποτα δε δικαιολογούσε τη δημιουργία του στην εν λόγω παράσταση. Μεγάλη η απόσταση ενός θεατρικού σκηνικού από μια conceptual installation.
Είδαμε κοστούμια και φωτισμούς που μάλλον μπέρδεψαν τους χώρους κι έτσι ενώ προετοιμάζονταν για το π.χ. Ίδρυμα Κακογιάννη βρεθήκαν στο ανοιχτό θέατρο του Ηρωδείου ξαφνιάζοντας εαυτούς και αλλήλους.
Είδαμε νεαρές και νεαρούς χορευτές, πιστούς στον έτσι κι αλλιώς ρόλο τους, να χρωματίζουν αμήχανα με περιορισμένη κίνηση ή στατικά το χώρο.
Κι ακούσαμε μουσική όπου μοναχικά περιέγραφε τις σκηνές, διατηρώντας την κλασσική μορφή μιας παράστασης που ονειρεύτηκε πως είναι σύγχρονη.
Αυτό ακριβώς κύριε Τσακίρη, μην ταλαιπωρείστε και ταλαιπωρείτε κι εμάς, αφού δεν είστε ο σύγχρονος σκηνοθέτης που θα καταφέρει μια performance, ένα contemporary θέαμα, μια πειραματικού τύπου παράσταση που θα δικαιώνει τους διοργανωτές της, τους συντελεστές της και βεβαίως εμάς τους θεατές της.

Απάντηση

[ανώνυμος] 21/6/2011 3:03:47 πμ | Permalink # 217126

5 αστεράκια

Απάντηση

Maraki 20/6/2011 3:34:32 μμ | Permalink # 217114

3 αστεράκια

Παράσταση με πολύ καλές, αλλά και ανούσιες στιγμές. Εξαιρετικός ο Τσορτεκης στην ερμηνεία, εξαιρετικός και ο Ρηγος στο χορό. Καλή η Παπαμοσχου, άψυχη η Ρουμελιωτη. Απαράδεκτο το κοριτσάκι που διάβασε στο τέλος ένα κείμενο που -λογω της κάκιστης άρθρωσης- ούτε το καταλάβαμε, ούτε καν το ακούσαμε.

Απάντηση

[ανώνυμος] 19/6/2011 2:11:07 μμ | Permalink # 217096

0 αστεράκια

ενα μεγαλο μπραβο στον γιαννη τσορτεκη και στην υποκριτκη του δεινοτητα που τον εσωσε στην νεροπλημμυρα της μετριοτητας των υπολοιπων !!!!!!!!!!!!!!

Απάντηση

ntp 19/6/2011 1:55:57 μμ | Permalink # 217094

0 αστεράκια

η παράσταση το πρώτο 15 ήταν επιεικώς κακή.
οι ηθοποιοί δεν είχαν ζεσταθεί και η ατμόσφαιρα έδειχνε ότι η συνέχεια θα ναι πολύ κουραστική.ευτυχώς η ατμόσφαιρα άλλαξε με τον πρώτο χορό του ρηγου σε συνδυασμό με την καλύτερη ερμηνεία του τσορτεκη.
η ρουμελιωτη έπαιζε λες και παίζει στη ζωή της άλλης…βεβαία στο χειροκρότημα κατάλαβε πόσο χάλια έπαιξε και το χαμόγελο της δεν έβγαινε από τα χείλη…ευτυχώς συνειδητοποιημένη.
η δασκάλα χορού έσπαγε λίγο την ατμόσφαιρα.καλή επιλογή μουσικής..χρειαζόταν περισσότερο χορό από τον εκπληκτικό ρηγο.ο τσακιρησ γιατί πήρε το Ηρώδειο ?η σκηνοθεσία του ήταν χάλια…

Απάντηση

ΜΑΡΙΑ Τ. 19/6/2011 1:32:09 πμ | Permalink # 217084

4 αστεράκια

ΔΥΝΑΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΜΟΝΤΕΡΝΑ, ΣΗΜΕΡΙΝΗ, ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΑΠΟ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΑΛΛΑΓΕΣ. ΥΠΕΡΟΧΗ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΣΟΡΤΕΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΟΥ ΙΔΙΑΤΕΡΑ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΝΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΥΒΑΔΕΣ, ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ. ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ Η ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ, ΛΙΓΟ ΥΠΟΤΟΝΙΚΗ Η ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΞΑΡΣΕΙΣ.
ΤΑ «ΔΡΩΜΕΝΑ» ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ, ΤΑ ΕΒΛΕΠΑΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΕΡΚΙΔΑΣ. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ.
ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΟ ΣΟΥΡΤΑ-ΦΕΡΤΑ ΤΩΝ ΘΕΑΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΩ ΔΙΑΖΩΜΑ. ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.
Υ.Γ. ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΔΟΥΛΕΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΩΣΤΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΑΠΗΧΗΣΗ ΕΙΧΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ…

Απάντηση

[ανώνυμος] 18/6/2011 11:56:26 μμ | Permalink # 217080

0 αστεράκια

Μια από τις χειρότερες παραστάσεις της σαιζόν χωρίς αμφιβολία.Ο Σταύρος Τσακίρης έγραψε ένα κείμενο δικής του αποκλειστικά επινόησης το οποίο ήταν επιεικώς απαράδεκτο,κακό,ανούσιο και αφόρητα δήθεν.Η σκηνοθεσία υπερφορτωμένη, ανέμπνευστη και με κάκιστη διεύθυνση ηθοποιών.Η Παπαμόσχου επιφανειακή και ενοχλητική,η Ρουμελιώτη βαρετή και ο Τσορτέκης με άριστη τεχνική αλλά αυτό δεν αρκεί αν δεν καταφέρει τελικά να σου μεταδώσει έστω και ένα κομμάτι της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Νίζινσκι.Ο Ρήγος ήταν η μοναδική όαση της παράστασης με τις χορευτικές του ικανότητες και ειδικότερα με το σόλο με τους κουβάδες και τα νερά.Αλλά τι να σου κάνει?Ένας κούκος δεν φέρνει σαφώς την άνοιξη.Άν το συγκεκριμένο θέαμα ανέβαινε στην Πειραιώς 260 μπορεί και να ήταν κάπως υποφερτό αλλά στο αχανές Ηρώδειο έχανε και την παραμικρή ευκαιρία να περάσει στο κοινό αυτό που ενδεχομένως να ήθελε να μας πει ο κύριος Τσακίρης. Δεν γίνεται να ανεβάζεις παράσταση στο Ηρώδειο που είναι είτε υποφωτισμένη από άποψη είτε κακοφωτισμένη απλά,ο καθένας το βλέπει όπως θέλει.Η μουσική ωραία αλλά μέσα στον συρφετό κακογουστιάς και δηθενιάς χάθηκε τελείως.Και τέλος τον κύριο Λούκο τον πληρώνουμε για να είναι σε αυτή την θέση και να έχει την κριτική ικανότητα να διακρίνει πιο θέαμα ταιριάζει σε ποιό χώρο για να ανέβει.Αυτά και άλλο (θεατρικό) κακό να μην μας βρει!!!!!

Απαντήσεις: 2

Απάντηση

  • Απάντηση από Ανώνυμος
    19/6/2011 1:54:09 μμ

    «Ο Σταύρος Τσακίρης έγραψε δικής του αποκλειστικά επινόησης το οποίο ήταν επιεικώς απαράδεκτο, κακό, ανούσιο και αφόρητα δήθεν»
    Το κείμενο βασίζετε σε ημερολόγιο του Νιζινσκι.

  • Απάντηση απο [ανώνυμος]
    20/6/2011 1:05:52 μμ

    Αλλά σημασία έχει πως το μεταφράζεις το μεταφέρεις κτλ στην σκηνή.Και η μεταφορά του ημερολογίου ήταν απαράδεκτη.Αλλά όπως έλεγε σε όλα τα δελτία τύπου για την παράσταση τα κείμενα ήταν του κύριου Τσακίρη.

    ΝΙΖΙΝΣΚΙ – ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κριτική της Νίκης Πρασσά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: