MELANCHOLIA (ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ) του Λαρς Φον Τρίερ (2011) από 8/9/2011 στους κινηματογράφους

Ο Μάικλ και η Τζαστίν παραθέτουν το μεγαλοπρεπές γαμήλιο πάρτι τους στην έπαυλη της αδερφής της, ενώ ο πλανήτης Μελαγχολία βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη.

Συμμετοχή στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 64ου Φεστιβάλ Καννών (2011)
Χρυσός Φοίνικας Γυναικείας Ερμηνείας (Κίρστεν Ντανστ)

Μια όμορφη ταινία για το τέλος του κόσμου

melancolia 2

ΔΗΛΩΣΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ήταν σα να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη.  « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος.
Μη σχηματίσετε λάθος άποψη… δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.
Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.

melancolia 3
Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!
Γερμανικός ρομαντισμός που σου κόβει την ανάσα. Αλλά για το Βισκόντι, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο που τον έθετε πέρα από τα τετριμμένα—που το μετέτρεπε σε αριστούργημα!
Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τι έχω κάνει;
Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό… Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!
Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 13 Απριλίου 2011.

melancolia 4

Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΓΡΑΨΕ:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ;

(Οι κριτικοί του εξωτερικού, προσπαθούν να απαντήσουν).

Το τέλος του κόσμου σηματοδοτεί την αρχή μιας καινούργιας φάσης στην καριέρα του Τρίερ που με την συναρπαστική «Μελαγχολία» του αποτυπώνει την πιο ευγενική εκδοχή της καταστροφής του κόσμου που θα περίμενε κανείς από οποιονδήποτε σκηνοθέτη, πόσο μάλλον από τον ίδιο. VARIETY

http://www.variety.com/review/VE1117945258/

Το κακό παιδί των Κανών, δημιουργεί ακόμα ένα αριστούργημα. ΤΗΕ FILM STAGE

http://thefilmstage.com/2011/05/18/cannes-review-melancholia/

O Tρίερ δημιουργεί έναν υπνωτιστικό και οπτικά συγκλονιστικό και συγκινητικό φιλοσοφικό διαλογισμό μετατρέποντας το είδος των ταινιών καταστροφής σε οικογενειακό δράμα. DAILY TELEGRAPH

http://www.telegraph.co.uk/culture/film/cannes-film-festival/8520943/Cannes-2011-Melancholia-review.html

O Tρίερ έχει μετατραπεί σε έναν ενορχηστρωτή των ανθρώπινων φόβων και ανησυχιών, σε έναν τελετάρχη ενός ψυχολογικού τσίρκου, και η ‘Μελαγχολία’, παρά τις ατέλειες της, κατοικεί για καιρό το μυαλό σου, σαν ένα τρομαχτικό παραμύθι που σου διηγήθηκε ένας περίεργος θείος. SCREEN INTERNATIONAL

http://www.screendaily.com/reviews/latest-reviews/melancholia/5027778.article

O Tρίερ δαμάζει τη σκηνοθετική του βιρτουοζιτέ προκειμένου να επιτρέψει στις δύο υπέροχες πρωταγωνίστριες του να επεκταθούν με όλη τους την ένταση…Οπτικά συναρπαστική, η «Μελαγχολία» του πετυχαίνει τους ‘παραπλανητικούς’ τις στόχους με σιγουριά και χωρίς φτηνές ευκολίες. MOVING PICTURES

http://www.movingpicturesnetwork.com/28031/melancholia-review/

Παρά τον θρηνητικό της τίτλο, η ταινία, είναι η δουλειά ενός ανθρώπου του οποίου η αργή ανάδυση από την προσωπική του κρίση, οδήγησε στη δημιουργία ενός συγκινητικού αριστουργήματος, σημαδεμένου από μία συγκλονιστική βαθύτητα οράματος. ΕΝΤERTAINMENT WEEKLY

http://insidemovies.ew.com/2011/05/18/cannes-film-festival-lars-von-trier-melancholia-terrence-malick/

Ένα σκοτεινό αποκαλυπτικό αριστούργημα… Ο Τρίερ αναπτύσσει με υπνωτιστικό χτίσιμο αγαπημένα του μοτίβα ανυψώνοντας τα στο επίπεδο του επικού. INDIEWIRE

http://www.indiewire.com/article/cannes_review_with_melancholia_lars_von_trier_delivers_a_dark_apocalyptic_m/

Βγήκαμε αποσβολωμένοι από την προβολή της ταινίας, έχοντας ξεχάσει όλες μας τις προκαταλήψεις και προσπαθώντας να συγκρίνουμε ή να φέρουμε σε αντιπαράθεση τον υπνωτιστικό στοχασμό του Τρίερ με την επική διαβεβαίωση του Μάλικ στο “Δέντρο της Ζωής»… Ένα πραγματικό φιλμ του σκοτεινού πρίγκιπα Τρίερ, ο οποίος μπορεί να είναι ένας εγωμανιακός που αυτοϊκτίρεται, αλλά δεν παύει να είναι και ένας ανεπανάληπτος, διεστραμμένος καλλιτέχνης, και τονίζω αυτήν την τελευταία λέξη, που είναι ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το τέλος του κόσμου όχι με μια έκρηξη αλλά με τη μουσική του Βάγκνερ. – TIME OUT NEW YORK

http://newyork.timeout.com/arts-culture/film/1426991/cannes-2011-melancholia

Μια ταινία που είναι ταυτόχρονα χάρμα οφθαλμών, ατμοσφαιρικά σκυθρωπή και κατά κάποιο τρόπο σκυθρωπά αστεία. Ο ίδιος ο Τρίερ δήλωσε πως η ταινία του είναι μια κωμωδία. Συμφωνώ. …Η Μελαγχολία μοιάζει με έναν βαρύ αναστεναγμό, ένα χάζεμα θαυμασμού απέναντι στο τρομακτικό θαύμα των πάντων…και είναι σίγουρα, ότι πιο κοντινό θα μπορούσε να κάνει ο Τρίαρ σε ζεστή αγκαλιά απέναντι στο κοινό του. MOVIELINE

http://www.movieline.com/2011/05/cannes-review-melancholia.php

Το τέλος του κόσμου είναι κοντά μας λέει ο Τρίερ και όπως θυμάστε και από τον Άμλετ, οι Δανοί ξέρουν πολύ καλά να διαισθάνονται τις επικείμενες καταστροφές… Μια πανέμορφη ταινία τέχνης που αξίζει 4 στα 5. EVENING STANDARD

http://www.thisislondon.co.uk/film/review-23951335-cannes-film-festival-melancholia-is-a-beautiful-looking-art-movie.do

melancolia 5
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ)
Λαρς Φον Τρίερ – Σκηνοθέτης και σεναριογράφος
  • Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
    Επίσημο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Καννών – Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ
  • Το μεγάλο αφεντικό (Direktøren for det hele) (The Boss of It All, 2006)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σαν Σεμπάστιαν
  • Manderlay (2005)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
  • De fem benspænd (The Five Obstructions, 2003)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σάντανς, Φεστιβάλ Τορόντο
  • Dogville (2003)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
  • Χορεύοντας στο σκοτάδι (Dancer in the Dark) (2000)
    Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών
  • Οι ηλίθιοι (Idioterne) (The Idiots, 1998)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
  • Riget II (The Kingdom II, TV, 1997)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βενετίας
  • Δαμάζοντας τα κύματα(Breaking the Waves) (1996)
    Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών, Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Τορόντο
  • Riget I (The Kingdom, TV, 1994)
    Βραβελίο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Κάρλοβυ Βάρυ
  • Europa (1991)
    Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Φεστιβάλ Καννών
  • Medea (TV, 1988)
  • Epidemic (1987)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
  • Το στοιχείο του εγκλήματος (Forbrydelsens Element) (Element of Crime, 1984)
    Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών
  • Befrielsesbilleder (Pictures of Liberation Images of Relief, 1982)
    Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βερολίνου
Μέτα Λουίζ Φολντάγκερ – Παραγωγός
  • Frit fald (Rebounce, 2011)
    σκηνοθεσία: Heidi Maria Faisst
  • Sandheden om mænd (Truth About Men, 2010)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
  • Smukke mennesker (Nothing’s all bad, 2010)
    σκηνοθεσία: Mikkel Munch-Fals
  • Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
  • Αίμα στα χέρια του Τζαμίλ (Gå med fred Jamil – Ma salama Jamil)(Go with Peace Jamil, 2008)
    σκηνοθεσία: Omar Shargawi
  • De fortabte sjæles ø (Island of Lost Souls, 2007)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
  • AFR (2007)
    σκηνοθεσία: Morten Hartz Kaplers
  • Το μεγάλο αφεντικό (Direktøren for det hele) (The Boss of It All, 2006)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
  • Nordkraft (Angels in Fast Motion, 2005)
    σκηνοθεσία: Ole Christian Madsen
  • Kongekabale (King’s Game, 2004)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
Λουίζ Βεσθ – Παραγωγός
  • Frit fald (Rebounce, 2011)
    σκηνοθεσία: Heidi Maria Faisst
  • Sandheden om mænd (Truth About Men, 2010)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
  • Smukke mennesker (Nothing’s all bad, 2010)
    σκηνοθεσία: Mikkel Munch-Fals
  • Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
  • Αίμα στα χέρια του Τζαμίλ (Gå med fred Jamil – Ma salama Jamil) (Go with Peace Jamil, 2008)
    σκηνοθεσία: Omar Shargawi
  • De fortabte sjæles ø (Island of Lost Souls, 2007)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
  • AFR (2007)
    σκηνοθεσία: Morten Hartz Kaplers
  • Το μεγάλο αφεντικό (Direktøren for det hele) (The Boss of It All, 2006)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
  • Nordkraft (Angels in Fast Motion, 2005)
    σκηνοθεσία: Ole Christian Madsen
  • Kongekabale (King’s Game, 2004)
    σκηνοθεσία: Nikolaj Arcel
Μανουέλ Αλμπέρτο Κλάρο – Διευθυντής φωτογραφίας
  • Frit Fald (Rebounce, 2011)
    σκηνοθεσία: Heidi Maria Faisst
  • Limbo (2010)
    σκηνοθεσία: Maria Sødahl
  • Alting bliver godt igen (2010)
    σκηνοθεσία: Christoffer Boe
  • Videocracy (Videocracia, 2009)
    σκηνοθεσία: Erik Gandini
  • Velsignelsen (The Blessing, 2009)
    σκηνοθεσία:  Heidi Maria Faisst
  • Kandidaten (The Candidate, 2008)
    σκηνοθεσία:  Kasper Barfoed
  • Weapons (2007)
    σκηνοθεσία: Adam Bhala Lough
  • Allegro (2005)
    σκηνοθεσία: Christoffer Boe
  • Voksne mennesker (Dark Horse, 2005)
    σκηνοθεσία: Dagur Kari
  • Reconstruction (2003)
    σκηνοθεσία: Christoffer Boe
Κίρτσεν Ντανστ – Τζαστίν
  • Μοιραία σχέση (All Good Things) (2010)
    σκηνοθεσία: Andrew Jarecki
  • Μαρία Αντουανέτα (Marie Antoinette) (2006)
    σκηνοθεσία: Sofia Coppola
  • Spider-Man (Spider-Man: The Motion Picture, 2002)
    σκηνοθεσία: Sam Raimi
  • Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) (2004)
    σκηνοθεσία: Michel Gondry
  • Όμορφη/ Τρέλα (Crazy/Beautiful) (2001)
    σκηνοθεσία: John Stockwell
  • Ο πυρετός της νίκης (Bring It On) (2000)
    σκηνοθεσία: Peyton Reed
  • Αυτόχειρες παρθένοι (The Virgin Suicides) (1999)
    σκηνοθεσία: Sofia Coppola
  • The Cat’s Meow (2001)
    σκηνοθεσία: Peter Bogdanovich
  • Drop Dead Gorgeous (1999)
    σκηνοθεσία: Michael Patrick Jann
  • Συνέντευξη μ’ένα βρικόλακα (Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles) (1994)
    σκηνοθεσία: Neil Jordan
Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ – Κλαιρ
  • Το δέντρο που ψιθύριζε (l’arbre) (The Tree, 2010/l)
    σκηνοθεσία: Julie Bertucelli
  • Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
  • I’m not there (2007)
    σκηνοθεσία:  Todd Haynes
  • The golden door (2007)
    σκηνοθεσία: Emanuele Crialese
  • Prête-moi ta main (How to Get Married and Stay Single, 2006)
    σκηνοθεσία: Eric Lartigau
  • Σε είδα στ’ όνειρο μου (The science of sleep) (2006)
    σκηνοθεσία: Michel Gondry
  • 21 γραμμάρια (21 grams) (2004)
    σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu
  • Η γυναίκα μου είναι ηθοποιός (Ma femme est une actrice) (My Wife Is an Actress, 2000)
    σκηνοθεσία: Yvan Attal
  • The cement garden (1992)
    σκηνοθεσία: Andrew Birkin
  • L’effrontée (Impudent Girl, 1985)
    σκηνοθεσία: Claude Miller
Κίφερ Σάδερλαντ – Τζον
  • Σε επιφυλακή (The Sentinel) (2006)
    σκηνοθεσία:  Clark Johnson
  • Τηλε… φονικός θάλαμος (Phone Booth) (2002)
    σκηνοθεσία: Joel Schumacher
  • «24» (2001-2010, tv)
    των  Robert Cochran, Joel Surnow
  • Freeway (1996)
    σκηνοθεσία: Matthew Bright
  • Ζήτημα τιμής (A Few Good Men) (1992)
    σκηνοθεσία: Rob Reiner
  • Φλατλάινερς: Ταξιδιώτες στην Αλλη Ζωή (Flatliners) (1990)
    σκηνοθεσία: Joel Schumacher
  • Young Guns 2 (1990)
    σκηνοθεσία: Geoff Murphy
  • Young Guns (1988)
    σκηνοθεσία: Christopher Cain
  • The Lost Boys (1987)
    σκηνοθεσία: Joel Schumacher
  • Στάσου πλάι μου (Stand By Me) (1986)
    σκηνοθεσία: Rob Reiner
Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ – Μάικλ
  • Battleship (2012)
    σκηνοθεσία: Peter Berg
  • Straw Dogs (2011)
    σκηνοθεσία:  Rod Lurie
  • Puss (Trust Me, 2010)
    σκηνοθεσία: Johan Kling
  • Beyond the Pole (2009)
    σκηνοθεσία: David L. Williams
  • Metropia (2009)
    (φωνή), σκηνοθεσία: Tarik Saleh
  • Kill Your Darlings (2006)
    σκηνοθεσία: Björne Larson
  • Ο άρχοντας της πασαρέλας (Zoolander) (2001)
    σκηνοθεσία:  Ben Stiller
  • Vingar av glas (Wings of Glass, 2000)
    σκηνοθεσία: Reza Bagher
  • True Blood (2008-2011)
    tv-series,  του Alan Ball
Στέλλαν Σκάαρσγκαρντ – Τζακ
  • Ένας κάπως ευγενικός άνθρωπος (En ganske snill mann)  (A Somewhat Gentle Man, 2010)
    σκηνοθεσία: Hans Petter Moland
  • Män som hatar kvinnor (The Girl With The Dragon Tattoo, 2009)
    σκηνοθεσία: David Fincher
  • Mamma Mia! (2008)
    σκηνοθεσία: Phyllida Lloyd
  • Τα φαντάσματα του Γκόγια (Goya’s Ghosts) (2006)
    σκηνοθεσία: Milos Forman
  • Dogville (2003)
    σκηνοθεσία:  Lars von Trier
  • Taking Sides (2001)
    σκηνοθεσία:  István Szabó
  • Aberdeen (2000)
    σκηνοθεσία: Hans Petter Moland
  • Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting) (1997)
    σκηνοθεσία: Gus Van Sant
  • Φόνος στην ομίχλη (Insomnia) (2002)
    σκηνοθεσία: Christopher Nolan
  • Δαμάζοντας τα κύματα (Breaking the Waves) (1996)
    σκηνοθεσία: Lars von Trier
Σαρλότ Ράμπλινγκ – Γκάμπι
  • Vers le sud (Heading South, 2005)
    σκηνοθεσία: Laurent Cantet
  • Η πισίνα (Swimming Pool) (2003)
    σκηνοθεσία: François Ozon
  • Κάτω από την άμμο (Sous le sable) (Under the Sand, 2000)
    σκηνοθεσία: François Ozon
  • Ο βυσσινόκηπος (The Cherry Orchard) (1999)
    σκηνοθεσία: Μιχάλης Κακογιάννης
  • Max mon amour (Max My Love, 1986)
    σκηνοθεσία: Nagisa Ôshima
  • Ζωντανές αναμνήσεις (Stardust Memories) (1980)
    σκηνοθεσία: Woody Allen
  • Η γυναίκα με το κόκκινο λουλούδι (La chair de l’orchidée) (Flesh of the Orchid, 1975)
    σκηνοθεσία: Patrice Chéreau
  • Ο θυρωρός της νύχτας (Il portiere di notte) (The Night Porter, 1974)
    σκηνοθεσία: Liliana Cavani
  • Οι καταραμένοι (La caduta degli dei) (Luchino Visconti’s The Damned, 1969)
    σκηνοθεσία: Luchino Visconti
  • Τζόρτζι, η πολυαγαπημένη (Georgy Girl) (1966)
    σκηνοθεσία: Silvio Narizzano
Τζον Χαρτ – Ντέξτερ
  • Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011)
    σκηνοθεσία: Tomas Alfredson
  • Ένα βήμα πριν το φόνο (44 Inch Chest) (2009)
    σκηνοθεσία: Malcolm Venville
  • Στα όρια του ελέγχου (The Limits of Control) (2009)
    σκηνοθεσία:  Jim Jarmusch
  • Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull) (2008) σκηνοθεσία: Steven Spielberg
  • Shooting Dogs (2005)
    σκηνοθεσία:  Michael Caton-Jones
  • Παράνομη δικαιοσύνη (The Proposition) (2005)
    σκηνοθεσία:  John Hillcoat
  • Dogville (2003)
    (φωνή), σκηνοθεσία:  Lars von Trier
  • Love and Death on Long Island (1997)
    σκηνοθεσία: Richard Kwietniowski
  • Ο άνθρωπος ελέφαντας (The Elephant Man) (1980)
    σκηνοθεσία: David Lynch
  • Alien (1979)
    σκηνοθεσία: Ridley Scott

melancolia 6

Ούντο Κίερ – Διοργανωτής γάμου
  • Γιε μου, γιε μου τι έκανες; (My Son, My Son, What Have Ye Done) (2009)
    σκηνοθεσία: Werner Herzog
  • Δαμάζοντας τα κύματα (Breaking the Waves) (1996)
    σκηνοθεσία:  Lars von Trier
  • Το δικό μου Αϊνταχο (My Own Private Idaho) (1991)
    σκηνοθεσία: Gus Van Sant
  • Europa 1991
    σκηνοθεσία:  Lars von Trier
  • Das deutsche Kettensägen Massaker (The German Chainsaw Massacre, 1990)
    σκηνοθεσία: Christoph Schlingensief
  • Λόλα (Lola) (1981/I)
    σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder
  • Lili Marleen (1981)
    σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder
  • Berlin Alexanderplatz (1980)
    tv, σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder
  • Bolwieser (The stationmasters’ wife, 1977)
    tv, σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder
  • Blood for Dracula (1974)
    σκηνοθεσία: Paul Morrissey
ZENTROPA

Η Zentropa ιδρύθηκε το 1992, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του Λαρς Φον Τρίερ και του παραγωγού Πήτερ Άλμπακ Τζένσεν για την ταινία «Europa» . Ο καθένας τους έχει ένα ποσοστό 25%, ενώ το υπόλοιπο 50% ανήκε σε υπαλλήλους και άλλους στενούς συνεργάτες, το 2008 πουλήθηκε στη Nordisk Film.
Η εταιρία διαφέρει από τους σημαντικότερους ανταγωνιστές της στο γεγονός ότι βασίζεται σε μια αυτόνομη οργανωτική δομή, που αφήνει χώρο για νέες ιδέες και εναλλακτικές μεθόδους παραγωγής. Η κουλτούρα αυτή, έχει προσελκύσει μερικούς από τους καλύτερους σκηνοθέτες, και πρωτοποριακά έργα στη λογική του Δόγματος- μια ιδέα που υιοθετήθηκε από πολλούς σκηνοθέτες παγκοσμίως.
Η Zentropa έχει κάνει την παραγωγή για πάνω από 100 διεθνείς και σκανδιναβικές παραγωγές. Αυτή τη στιγμή είναι η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής στη Σκανδιναβία, από το 1994.
Οι αυξανόμενες δραστηριότητες της εταιρίας περιλαμβάνουν μουσικά βίντεο κλιπ, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές και multimedia.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΡΙΕΡ ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ (ΓΙΑ ΠΟΡΝΟ, ΝΑΖΙ ΚΑΙ …ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) και πως σχολιάστηκαν από δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου

Μπορεί να είναι µπούρδα η ταινία. Ίσως έκανα µια ταινία που δεν αξίζει κάποιος να την δει.
Η Κίρστεν διαθέτει προσωπική εµπειρία από κατάθλιψη. Όταν γυρίζαµε τη σκηνή όπου είναι θεόγυµνη κάτω από το φως του πλανήτη Μελαγχολία, µου ‘ρθε φλασιά. Να σκηνοθετήσω πορνό τεσσάρων ωρών µε πρωταγωνίστρια την ίδια. Το κορίτσι του Spiderman. Πώς σου φαίνεται αυτό; Με πολλούς οργασµούς και σκηνές τόσο σκληρές, που θα προκαλέσουν την επέµβαση της λογοκρισίας.
Σ’ αυτό το πορνό θα θίξω και τη διαφορά ανάµεσα σε Ανατολική και ∆υτική Εκκλησία. Το θείο φως είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Αντιθέτως, η πεµπτουσία της ∆υτικής Εκκλησίας, Καθολικής και Προτεσταντικής, είναι το µαρτύριο, η σταύρωση, οι ενοχές. Εποµένως, η Ανατολική ανακουφίζει την ψυχή µας µε ελάχιστο φως ελπίδας. Αντιθέτως, η ∆υτική Εκκλησία µάς πληµµυρίζει µε ενοχές. Τι να κάνουµε; Κάποια µέρα ο πλανήτης θα πεθάνει. Κι εµείς µαζί του. Αυτό λοιπόν το ανατολικό φως θα φωτίσει τους οργασµούς της Κίρστεν στο πορνό που έχω βάλει στα σκαριά.
Κάποια στιγµή ανακάλυψα ότι είµαι Εβραίος. Μετά ότι οι γονείς µου είναι χιτλερικοί γιατί οι ρίζες τους φτάνουν µέχρι τη Γερµανία. Έτσι άρχισα να καταλαβαίνω τον Χίτλερ. ∆εν λέω, έκανε µερικά κακά πράγµατα. Όµως δεν είναι τόσο κακός. Μάλλον προς το συµπαθητικός κλίνει (το χαµόγελο στο πρόσωπο της Κίρστεν Ντανστ σβήνει και τη θέση του καταλαµβάνει η παγωµάρα). Αργότερα το ξανασκέφτηκα. Μπα, λέω, είµαι πιο κοντά στους Εβραίους. Όχι, είµαι υπέρ των Εβραίων. Όπως είναι η Σουζάνα Μπίερ (µπηχτή για την Μπίερ, επίσης από ∆ανία, που µε την ταινία της “Ίσως, αύριο” κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής). Βέβαια, το Ισραήλ δεν είναι από τα καλύτερα παιδιά του κόσµου, αλλά τέλος πάντων. Για να τελειώνω. O.Κ., το παραδέχοµαι, είµαι Ναζί».

Και λίγο αργότερα: Αν τα λόγια μου σήμερα το πρωί ενόχλησαν κάποιον, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Δεν είμαι αντισημιτιστής, ούτε ρατσιστής, ούτε Ναζί.

(Είχε προηγηθεί η παρακάτω ανακοίνωση από το Φεστιβάλ Καννών: Το Φεστιβάλ Καννών ενοχλήθηκε από τις δηλώσεις που έκανε ο Λαρς φον Τρίερ στην συνέντευξη Τύπου του σήμερα το πρωί. Για αυτό και ζήτησε εξηγήσεις από τον σκηνοθέτη για τα σχόλιά του. Ο Λαρς φον Τρίερ δήλωσε ότι παρασύρθηκε από την πρόκληση. Και ζήτησε επισήμως συγγνώμη, την οποία το φεστιβάλ έκανε δεκτή. Η διεύθυνση του φεστιβάλ δηλώνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει στο μέλλον να δώσει βήμα για παρόμοιες δηλώσεις πάνω σε τέτοια θέματα.)

-Πηγή: Τα Νέα, Lifo

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ

Μια εξαιρετική «Μελαγχολία» αλλά και πολλές ασυναρτησίες στη συνέντευξη Τύπου

Γροθιά από τον Λαρς φον Τρίερ

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-19 Μαΐου 2011

Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, μας λέει ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ στην ελεγειακή, σπαραχτική «Μελαγχολία» του, που είδαμε χθες στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ.

Μόνοι σε μια Γη που καταστρέψαμε και που εξακολουθούμε να καταστρέφουμε καθημερινά. Ξεκινώντας, όπως και στον «Αντίχριστο», με ένα «μουσικό» πρελούδιο (με υπόκρουση την εισαγωγή από το «Τριστάνος και Ιζόλδη»), ο σκηνοθέτης μάς παρουσιάζει, μέσα από εικόνες εικαστικά λαμπρές, την καταστροφή του πλανήτη μας ύστερα από σύγκρουση με έναν πολύ μεγαλύτερό του σε μέγεθος πλανήτη, τον πλανήτη Μελαγχολία.

Στη συνέχεια, παρακολουθούμε την ιστορία δύο γυναικών, αδελφών, μέσα από δύο ξεχωριστά κεφάλαια, εκείνο της Ζιουστίν (μια εξαιρετική Κίρστεν Ντανστ) κι εκείνο της Κλερ (η πολύ καλή Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Στο πρώτο παρακολουθούμε τη γαμήλια δεξίωση στο τεράστιο, με γήπεδο γκολφ, εξοχικό της Ζιουστίν, μιας βυθισμένης σε μελαγχολία γυναίκας. Η δεξίωση από την αρχή ξέρουμε πως πάει στραβά και, τελικά, οδηγείται σε διάλυση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αφιερωμένο στην Κλερ, παρακολουθούμε τις δύο αδελφές στο διήμερο μετά τη διάλυση του γάμου και μέχρι την τελική καταστροφή του πλανήτη.

Ο κινηματογράφος μάς έχει δώσει δύο βασικούς τρόπους με τους οποίους καταστρέφεται ο πλανήτης μας: είτε από πόλεμο (πυρηνικό ολοκαύτωμα ή με εξωγήινους) είτε από την ίδια τη φύση (παγετώνες, πλημμύρες, συγκρούσεις με μετεωρίτες ή πλανήτες και άλλες φυσικές καταστροφές). Ο σκηνοθέτης επέλεξε τον δεύτερο τρόπο, όχι για να φτιάξει κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγος για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και το θάνατο.

Ο θάνατος, θέμα τακτικό στις περισσότερες ταινίες του φετινού φεστιβάλ, είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι, αν και, κινηματογραφικά, τουλάχιστον θεματικά, η ταινία του Τρίερ συγγενεύει με την «Ντροπή» του Μπέργκμαν, όπου οι άνθρωποι σ’ ένα απόμερο νησί αντιμετώπιζαν μια πυρηνική καταστροφή. Τα ίδια άγχη, οι ίδιες αμφιταλαντεύσεις, η ίδια τελικά μοναξιά.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί η αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις δύο προηγούμενες ταινίες του, «Dogville» και «Manderlay», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδελφών, που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Οι ωραίες, ελκυστικές, εικαστικά θαυμάσιες εικόνες τής «Μελαγχολίας» μπορεί να παραπλανήσουν το θεατή. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκύψει κανείς, πέρα από τις εικόνες, να εξετάσει αυτό που βρίσκεται στο βάθος, πίσω από τα πρόσωπα, τις εκφράσεις και την αγωνία τους, να αγγίξει την ψυχή τους, να νιώσει τη μοναξιά και την τυχόν μελαγχολία τους. Γιατί ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς και που σίγουρα της αξίζει κάποιο από τα βραβεία του φεστιβάλ.

 

Λαρς φον Τρίερ με «Μελαγχολία» και νοσηρό χιούμορ

Του Παναγιώτη Παναγόπουλου-Καθημερινή-19-05-11

Αν και εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους προβοκάτορες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Λαρς φον Τρίερ παρουσίασε χθες στις Κάννες μία από τις πιο ειλικρινείς του ταινίες, όπου τον πρώτο λόγο δεν έχει η πρόκληση για την πρόκληση, τα πυροτεχνήματα και ο εντυπωσιασμός, αλλά τα συναισθήματα με δύναμη και μερικές εξαιρετικά όμορφες εικόνες. Γι’ αυτό ίσως και το χειροκρότημα ήταν συγκρατημένο. Η «Μελαγχολία», που είχε διαφημιστεί σαν «ταινία καταστροφής», είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία ψυχολογικής καταστροφής. Μελαγχολία είναι το όνομα ενός πλανήτη που πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη και να την καταστρέψει. Με αυτό το γεγονός να εκκρεμεί, η ιστορία μοιράζεται ανάμεσα σε δύο αδελφές, τις οποίες υποδύονται η Κίρστεν Ντανστ και η Σαρλότ Γκένσμπουργκ και στο πώς η καθεμία διαχειρίζεται την απειλή του τέλους.

Φυσικά ο πλανήτης Μελαγχολία είναι ένας συμβολισμός για την κατάθλιψη και το πόσο βαριά πέφτει επάνω στους ανθρώπους. Ο Τρίερ επανειλημμένως έχει δηλώσει ότι έχει περάσει περιόδους έντονης κατάθλιψης. Όμως στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος, με σχεδόν νοσηρό χιούμορ και θυμήθηκε τον προβοκατόρικο εαυτό του. Ανάμεσα στον χείμαρρο των δηλώσεών του, είπε ότι αντιλαμβάνεται τον Χίτλερ και ότι αφού κάποιοι τον λένε ναζί το δέχεται, αλλά ότι αγαπάει και τους Εβραίους, όμως όχι υπερβολικά, και ότι θέλει να γυρίσει τετράωρο σκληρό πορνό με τις πρωταγωνίστριες της «Μελαγχολίας». Τέλος, μιλώντας για την ίδια του την ταινία, είπε ότι όταν είδε την αφίσα και τις φωτογραφίες, του φάνηκε ότι είναι όλα χάλια. «Ίσως να είναι και βλακεία η ταινία, μπορεί και να μην είναι. Δεν είμαι όμως και σίγουρος ότι αξίζει κανείς να τη δει…».

Μελαγχολική η πορεία για τη «Μελαγχολία» του Φον Τρίερ

Οι προκλητικές δηλώσεις του δανού σκηνοθέτη ενδεχομένως να πλήξουν την εμπορικότητα της ταινίας του
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ-ΤΟ ΒΗΜΑ-23/05/2011

Τα «σκάγια» των συνεπειών που είχαν οι προβοκατόρικες δηλώσεις του δανού σκηνοθέτη Λαρς Φον Τρίερ κατά την διάρκεια του φεστιβάλ των Κανών, δεν βρήκαν μόνον τον ίδιο τον Τρίερ αλλά και την ταινία του, την «Μελαγχολία».Ως γνωστόν παρά την έγγραφη απολογία του το φεστιβάλ ανακήρυξε τον Φον Τρίερ persona non grata επειδή εκτός άλλων δήλωσε ότι είναι ναζιστής και ότι καταλαβαίνει τον Αδόλφο Χίτλερ. Το θέμα όμως δεν σταμάτησε εκεί. Σύμφωνα με την εταιρεία του Φον Τρίερ, την Zentropa, η αργεντίνικη εταιρία διανομής DC αποφάσισε να μην διανείμει την «Μελαγχολία» στην Αργεντινή. «Καταδικάζουμε τις απαράδεκτες δηλώσεις του κ. Λαρς Φον Τρίερ που είναι προσβλητικές προς τον λαό των εβραίων και γενικότερα προς το ανθρώπινο είδος και δεν θα υποστηρίξουμε την διανομή της ταινίας στην χώρα μας» δήλωσαν χαρακτηριστικά οι εκπρόσωποι της DC Μπερνάρντο και Πάολα Ζούπνικ. Διόλου απίθανο το παράδειγμα της Αργεντινής να ακολουθήσουν και άλλες χώρες γιατί οι επιπτώσεις που επρόκειτο να έχει η γκάφα του δανού σκηνοθέτη φάνηκαν αμέσως. Κατ’ αρχάς είναι σχεδόν βέβαιο ότι με τέτοιες δηλώσεις ο Τρίερ κόβει τις σχέσεις του με την Αμερική. Είναι μάλλον αμφίβολο ότι ηθοποιοί όπως η Νικόλ Κίντμαν (πρωταγωνίστριά του στο Ντόγκβιλ) και ο Κίφερ Σάδερλαντ (πρωταγωνιστής στη «Μελαγχολία») θα παίζουν και τόσο εύκολα σε ταινία του Λαρς Φον Τρίερ. Από την πλευρά της, η αμερικανίδα Κίρστεν Ντανστ που πρωταγωνιστεί στην «Μελαγχολία» (για την οποία και βραβεύθηκε), φάνηκε δυσαρεστημένη από τις δηλώσεις του Φον Τρίερ, τόσο στην συνέντευξη Τύπου της ταινίας, όσο και στην συνέντευξη που έδωσε στο «ΒΗΜΑ». Σε ερώτηση αν εξακολουθεί να ανήκει στην «οικογένεια του Φον Τρίερ;» η Ντανστ απάντησε: «Όχι αν η επόμενη ταινία του είναι πορνό!». Ο Φον Τρίερ είχε ήδη πει στην συνέντευξη Τύπου της «Μελαγχολίας» ότι η Ντανστ θα παίξει στο τετράωρο πορνό που ετοιμάζει.

Ήδη άλλωστε οι συνεργάτες του Φον Τρίερ έσπευσαν να τον υπερασπιστούν μήπως και γλιτώσουν από την ολική καταστροφή. Μιλώντας στο «ΒΗΜΑ» ο γερμανός ηθοποιός (και στενός συνεργάτης) Ούντο Κίερ ο οποίος παίζει στην ταινία, είπε παραπάνω από δυο φορές ότι «ο Λαρς δεν είναι ναζιστής – τον ξέρω χρόνια. Αν ήταν δεν θα υπήρχε περίπτωση να παίζω στις ταινίες του.» Το ίδιο «μαγκωμένος» φάνηκε να είναι ο σουηδός ηθοποιός Στέλαν Σκάσγκαρντ που παίζει στην «Μελαγχολία» και που οφείλει πολλά στον σκηνοθέτη που τον ανέδειξε με το «Δαμάζοντας τα κύματα». «Γνωρίζω τον Λαρς χρόνια και είναι στο στιλ του να είναι απρόβλεπτος» είπε ο Σκάσγκαρντ.

Ο πλανήτης Μελαγχολία και το «παιχνίδι» με τον ναζισμό

Του Κώστα Τερζή


Αν απλώς μου το περιέγραφαν δεν θα το πίστευα, αλλά ήμουν μπροστά όταν συνέβη, στη συνέντευξη τύπου, ο Λαρς φον Τρίερ να παίζει το γνωστό σουρεαλιστικό παιχνίδι του με τους δημοσιογράφους και να καταλήγει «Καταλαβαίνω πολύ καλά τον άνθρωπο Χίτλερ, εκεί, μέσα στο μπούνκερ… Δεν είμαι βέβαια υπέρ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά τον καταλαβαίνω αυτόν τον άνθρωπο. Για πολλά χρόνια νόμιζα ότι ήμουν Εβραίος και μου άρεσε αυτό. Αλλά μετά ήρθε η (Δανέζα σκηνοθέτις, εβραϊκής καταγωγής) Σουσάνε Μπίερ και κατάλαβα ότι δεν μου άρεσε και τόσο να είμαι Εβραίος. Και τότε συνειδητοποίησα ότι οι γονείς μου είναι Γερμανοί, και ότι συμπαθώ τους ναζί, μη φανταστείτε ότι είμαι εναντίον των Εβραίων, αλλά το κράτος του Ισραήλ γίνεται μερικές φορές πολύ ενοχλητικό», συνέχισε ακάθεκτος ο Λαρς φον Τρίερ ενώπιον των δημοσιογράφων, που είχαν αιφνιδιαστεί: "Ε, λοιπόν, είμαι ναζί", ήταν η καταληκτική φράση του Τρίερ, που φαίνεται πως αναζητούσε μια εντυπωσιακή “έξοδο”. Ορισμένοι απόσους ήταν στην αίθουσα αντέδρασαν γελώντας ειρωνικά ενώ οι περισσότεροι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτό το παραλήρημα και η συνέντευξη τύπου σταμάτησε κάπου εδώ, σε μια παγωμένη σιωπή…

Όσο για την ίδια την ταινία, που αναπόφευκτα επισκιάστηκε, μάλλον άδικα, απ’ αυτό το (απίστευτα ανιστόρητο και εξαιρετικά κακόγουστο) εγωμανιακό «παιχνίδι» του σκηνοθέτη, μοιράζεται σε δύο μέρη: Το πρώτο μέρος του φιλμ παρουσιάζει ένα εξ αρχής προβληματικό γαμήλιο πάρτι σε έναν πολυτελή πύργο, με τη νύφη (Κίρστεν Ντανστ) σε μια κρίση κατάθλιψης να παρατάει τελικά τον γαμπρό και να κάνει έρωτα με έναν νεαρό στο γήπεδο του γκολφ, ενώ η κακότροπη μητέρα της (Σαρλότ Ράμπλινγκ) είναι εναντίον του γάμου της κόρης της αλλά και οποιουδήποτε γάμου… Και όλα αυτά ενώ ένας παράξενος μπλε πλανήτης που ονομάζεται «Μελαγχολία» πλησιάζει επικίνδυνα τη Γη ώστε όλοι να φοβούνται τη σύγκρουση μαζί του και το τέλος του κόσμου… Εδώ εστιάζει το δεύτερο μέρος της ταινίας, από τη σκοπιά της αδελφής της νύφης (Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Ο κόσμος του Λαρς φον Τρίερ δεν περιέχει κανένα νόημα, παρά μόνο αυτό της αναπαράστασής του, πριν την απόλυτη καταστροφή. Αφήνοντας για μια ακόμη φορά στην άκρη το αναμενόμενο τρίτο μέρος της αμερικανικής τριλογίας του, το «Ουάσιγκτον», ο Λαρς φον Τρίερ θεώρησε ότι η καλύτερη μέθοδος προκειμένου να υπερβεί το προσωπικό του αδιέξοδο ήταν να το θεματοποιήσει… Μια «μαγική καλύβα» θα μπορούσε, ίσως, να σώσει τους ανθρώπους από την επερχόμενη καταστροφή -μια υπόμνηση για την τέχνη, για τον ίδιο τον κινηματογράφο, «ξαναβλέπω τις ταινίες του Ταρκόφσκι και κλαίω», μας είπε ο Λαρς φον Τρίερ στη συνέντευξη τύπου, προτού αρχίσει τα περί ναζισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: