ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ 2011 | Παράλληλες Εκδηλώσεις: Παρουσίαση σκηνοθετών:Τετάρτη 21.9.2011 | Εποικοδομητικός διάλογος…

paroysiasiskinothetwn - tetarti 21-9

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Παράλληλες εκδηλώσεις:

Παρουσίαση σκηνοθετών: Ο… δεύτερος κύκλος

 

Η ματιά των σινεφίλ του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας στράφηκε από τις ταινίες, στους συντελεστές που τις έκαναν πραγματικότητα. Ο κριτικός κινηματογράφου Κώστας Κωνσταντινίδης, παρουσίασε σήμερα το μεσημέρι, με τη “συνοδεία” της βροχής, στο αίθριο των γραφείων του Φεστιβάλ, σκηνοθέτες, οι οποίοι συμμετέχουν φέτος στα τρία διαγωνιστικά τμήματα.

Ιδιαίτερο τόνο στη συζήτηση έδωσε η παρουσία ενός Τούρκου σκηνοθέτη κι ενός Ισπανού παραγωγού, που απέδειξε ότι η φήμη του Φεστιβάλ ταξίδεψε διεθνώς, φέρνοντας στην επαρχιακή Δράμα διαγωνιζόμενους από πολλά μέρη του πλανήτη.

Η συζήτηση κινήθηκε από τη θεματολογία των ταινιών στη σημασία της μουσικής και την παρουσία της στις ταινίες μικρού μήκους. Το μήνυμα που μετέδωσαν όλοι οι σκηνοθέτες είναι ότι όχι απλώς δεν πτοήθηκαν από την οικονομική κρίση, αλλά πήραν κίνητρα από τους δυσμενείς καιρούς για να δημιουργήσουν.

Τέχνη από την Ελλάδα (34ο Εθνικό Διαγωνιστικό)

 

Πάσχος Στέργιος- «Ελένη»

Τον τρόπο που συνυπάρχουν τα νέα ζευγάρια πραγματεύεται η ταινία «Ελένη» και το πώς βάζουν διάφορα ενδιαφέροντα στοιχεία στην καθημερινότητά τους προκειμένου να σπάσουν τη ρουτίνα και να κρατήσουν το πάθος τους ζωντανό. Έμπνευση για το σκηνοθέτη αποτέλεσαν οι προσωπικές του σχέσεις.

Κανελλόπουλος Δημήτρης- «Γεια σου Ανέστη»

Ένα οδοιπορικό σε ένα χωριό με πρωταγωνιστές δυο φίλους κι ένα γάιδαρο! Η ταινία φέρει μια αίσθηση από την παιδική ηλικία του σκηνοθέτη στο χωριό όπου μεγάλωσε.

Σιαδήμας Ανδρέας- «Κινητά στοιχεία»

Η ταινία πραγματεύεται τις σχέσεις των ανθρώπων σε ένα τυπογραφείο την εποχή που τελειώνει το πολυτονικό και περνάει η ελληνική γραφή στο μονοτονικό σύστημα. Ιστορικά στοιχεία και διαπροσωπικές σχέσεις συνθέτουν μια ιστορία για τις απαρχές της εισόδου της τεχνολογίας.

Κιάος Θωμάς- Musikhof –Εθνικό

Μια ταινία γεμάτη μουσική, για το πώς κάτι μπορεί να συμβαίνει δίπλα μας, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Μια ταινία που όπως είπε ο σκηνοθέτης, «βγάζει κάτι άπειρο».

Μισιαλή Τώνια- Τυφλά πάθη –Εθνικό

Ένα πραγματικό γεγονός, ένας φόνος που έγινε στην Κύπρο αποτέλεσε έναυσμα για την πραγματοποίηση της ταινίας.

 

Μαραγκός Αριστοτέλης- «If you have no place to cry» (κατηγορία Εθνικό, Έλληνες του κόσμου)

Η διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Mario Sepulvera, για μια ομάδα ψαράδων που υποδέχονται το νέο μέλος τους και για τη Μάμα Αντόνια.

Παρακολουθώντας ψηφιακά… (5ο digi)

 

Αμοιρόπουλος Σπύρος- «Ethos Process II»

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, τριών τμημάτων, (φέτος παρουσιάζεται το δεύτερο μέρος) το οποίο μεταφέρει κινηματογραφικά τη διαδικασία πραγματοποίησης ενός σκηνογραφικού ρόλου.

 

Μουντσάκης Στέργιος- «Ημερολόγιο επαρχίας»

Το ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε μέσα σε ένα χρόνο, συνθέτουν δώδεκα εικόνες από την ελληνική επαρχία, με ένα σχόλιο πάνω σε μια εξέλιξη που υπήρχε αυτά τα χρόνια στον αγροτικό πληθυσμό, καθώς οι άνθρωποι από ενεργειακά και διατροφικά αυτόνομοι έγιναν άνθρωποι της κατανάλωσης.

Αυγουστίδης Νίκος- «Μνήμη»

Η πρώτη προσπάθεια του σκηνοθέτη σε ένα σπουδαστικό πρόγραμμα μεταφέρθηκε κινηματογραφικά. Στοιχείο της ταινίας αποτελούν οι πειραματισμοί με τα φώτα και τις εκφράσεις των ηθοποιών στο film noir, στο βουβό κινηματογράφο, αλλά και στο σύγχρονο cinema, καθώς και μουσικές μνήμες από τη χώρα όπου έζησε ο σκηνοθέτης, την Τσεχία.

Το μικρό… διεθνώς

 

Cem Oztufekci– «Nolya»

Μια μαύρη κωμωδία με φόντο μια μικρή πόλη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας. Ο Τούρκος σκηνοθέτης δήλωσε πως η κρίση δεν θα έπρεπε να καταρρακώνει, αλλά αντίθετα να αποτελεί κίνητρο για νέες δημιουργίες. Επίσης, προέτρεψε τους Έλληνες σκηνοθέτες να συνεργάζονται με τη γειτονική, αλλά και με άλλες χώρες σε διάφορες παραγωγές.

 

Hugo Serra Andueza– «Tchang»

Μια δυναμική ταινία με θέμα τη διάσωση δυο Βάσκων ορειβατών. Οι ίδιοι και το σωστικό συνεργείο μένουν εγκλωβισμένοι μια νύχτα σε μια σπηλιά, λόγω της χιονοθύελλας. Ο παραγωγός που ήρθε από την Ισπανία, δήλωσε ευτυχισμένος και περήφανος για τη συμμετοχή της ταινίας στο συγκεκριμένο φεστιβάλ. Η ταινία ολοκληρώθηκε σε τέσσερα χρόνια, όχι χωρίς να περάσουν κάποιες κακουχίες οι συντελεστές, αφού ήταν δύσκολα τα γυρίσματα στο βουνό και στη σπηλιά, ενώ χρειάστηκε και εκπαιδευτής, προκειμένου οι δυο πρωταγωνιστές να μάθουν να μιλούν τα βασκικά.

Εποικοδομητικός διάλογος…

Στην ερώτηση για το κατά πόσο θεωρούν τους εαυτούς τους ικανούς να διδάξουν τους ηθοποιούς τους, γιατί έχουν παρουσιαστεί και αριστουργήματα και κακουργήματα σε αυτό το επίπεδο και επειδή στην παρουσία των ηθοποιών έχει πολύ μεγάλη ευθύνη ο σκηνοθέτης, ο Θωμάς Κιάος είπε, ότι στις δικές του δουλειές δε δίνει κατευθύνσεις στους ηθοποιούς. Σημείωσε ακόμα, ότι ο ηθοποιός στο θέατρο πρέπει να γεμίσει μια αίθουσα, ενώ στον κινηματογράφο να χωρέσει σε μια κλειδαρότρυπα, και αναφερόμενος στην ταινία του είπε ότι δόθηκε στους ηθοποιούς το σενάριο, και πάνω στις απορίες τους χτίζονταν η ταινία, ενώ μέσα από αυτή την κατάσταση, τους εξέθεσε στην κλειδαρότρυπα, η οποία τελικά στην προβολή στην αίθουσα είναι η οθόνη. “Με αυτό τον τρόπο νικάς το φόβο του και χωρίς να το ξέρεις τον κάνεις σύμμαχο στην ταινία”, κατέληξε.

Ο Στέργιος Πάσχος, τόνισε ότι “ο σκηνοθέτης πρέπει να επικοινωνεί με τους ηθοποιούς για να τους μεταδώσει αυτό που θέλει να κάνει, αυτό είναι και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του σκηνοθέτη και από εκεί και πέρα πότε με το καρότο, πότε με το μαστίγιο θα τα πούμε”.

“Δεν μπορείς να έχεις μια καλή δουλειά αν δεν έχεις έναν καλό ηθοποιό”, υποστήριξε ο Δημήτρης Κανελλόπουλος, “κι αυτό απαιτεί ικανότητα του σκηνοθέτη να βρεί τον κατάλληλο ηθοποιό”. “Είναι μεγάλο θέμα το πως μπορείς να διδάξεις έναν ηθοποιό, αφού ο κάθε χαρακτήρας είναι διαφορετικός και ο σκηνοθέτης πρέπει να βρει έναν κώδικα επικοινωνίας. Λειτουργώ περισσότερο με το ένστικτο στο κάστινγκ και ως στιγμής τα έχω πάει καλά με τους ηθοποιούς που έχω επιλέξει”, κατέληξε.

“Η σωστή επιλογή των ανθρώπων που θα ενσαρκώσουν τους ρόλους είναι το πρώτο και μεγάλης σημασίας βήμα”, τόνισε ο Ανδρέας Σιαδήμας. “Σημαντικό είναι ο σκηνοθέτης να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ηθοποιού, ασχέτως της εμπειρίας που έχει ο τελευταίος”, πρόσθεσε. “Για την δική μου ταινία είχα δώσει στον ηθοποιό που έπαιζε τον στοιχειοθέτη ένα συρτάρι με τυπογραφικά στοιχεία για να μπορεί να εξασκηθεί, να σπάσει λίγο το χέρι, παρότι θα μπορούσα να “κλέψω” το πλάνο. Δουλειά του σκηνοθέτη είναι να έχει τα πάντα λυμένα και στο γύρισμα να ασχοληθεί πολύ με τους ηθοποιούς, γιατί αυτοί εκτίθενται και ουσιαστικά κουβαλάνε την ταινία”, κατέληξε.

“Η διδασκαλία των ηθοποιών είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι στην σκηνοθεσία”, ανέφερε, βασιζόμενος στη μέχρι σήμερα εμπειρία του ο Σπύρος Αμοιρόπουλος. Μιλώντας για το “Ethos project part II”, είπε ότι προσπάθησε να δημιουργήσει ένα περιβάλλον γύρω από τον ηθοποίο, το οποίο να τον προκαλέσει να εκτεθεί.

“Συμφωνώ ότι ο σκηνοθέτης πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ηθοποιού”, ανέφερε η Τώνια Μισιαλή. Η ίδια, είπε, ότι για την ταινία της επέλεξε ηθοποιούς με τους οποίους μπορούσε να επικοινωνήσει και αυτό έκανε πιο απλή τη δουλειά της.

Τη συμφωνία του με την διαφορετική παρουσία των ηθοποιών στο θέατρο και στον κινηματογράφο , τόνισε παίρνοντας τον λόγο ο Νίκος Αυγουστίδης. Επισήμανε ότι όλοι οι ηθοποιοί, ασχέτως της εμπειρίας τους, νιώθουν μια ανασφάλεια και ανέφερε μια εμπειρία που είχε με μια νεαρή ηθοποιό η οποία του ανέφερε, ότι “οι ηθοποιοί είναι τέρατα τα οποία αν διαπιστώσουν μια αδυναμία στο σκηνοθέτη θα πέσουν να τον φάνε και για αυτό ο σκηνοθέτης πρέπει να τους έχει σε κλουβιά για να κάνουν αυτό που θέλει”. “Δε συμφωνώ με το παραπάνω, ούτε πρέπει να πεις στον ηθοποιό πως να παίξει, απλά να του δείξεις μια κατάσταση και μέσα από συζητήσεις πριν τα γυρίσματα να επιλέξεις τι θα κάνεις και πως”, κατέληξε.

“Δεν έχω κάνει ταινίες με χρήματα για να μπορέσω να δεσμεύσω ηθοποιούς, οπότε αρχικά τους έχω χειριστεί με την καλή μου την καρδιά, να τους πλησιάσω για να κάνουμε μαζί κάτι”, είπε ο Αριστοτέλης Μαραγκός. “Στη συγκεκριμένη μου ταινία δούλεψα περισσότερο θεατρικά γιατί η ταινία είναι γυρισμένη σε πραγματικό χρόνο, οπότε πριν αποφασίσουμε τι θα γυρίσουμε και πως, δούλεψα με τους ηθοποιούς για το πως θα βγει η ιστορία”, κατέληξε.

“Αν δεν είναι απαραίτητο δεν θα χρησιμοποιήσω ούτε ηθοποιούς, ούτε μουσική”, ανέφερε ο Cem Oztufekci. “Όταν όμως είναι αναγκαία η παρουσία τους, κάνουμε οντισιόν, μιλάω με τον ηθοποιό για να καταλάβω τον χαρακτήρα του, γιατί ουσιαστικά αν δεν έχεις την εμπειρία μπορεί κάποιος ηθοποιός να μην υποδυθεί σωστά το ρόλο του”, πρόσθεσε. “Οφείλεις να κάνεις πολλές δοκιμές για να μπορέσει ο άλλος να ξεγυμνώσει την ψυχή του και να δεις αν θα μπορέσει να γίνει η συνεργασία”, κατέληξε.

“Για την ταινία “Tchang” κάναμε οντισιόν γιατί θέλαμε να ακολουθήσουμε τον κλασσικό δρόμο επιλογής ηθοποιών”, ανέφερε ο παραγωγός της ταινίας Hugo Sera Andueza. Πρόσθεσε ακόμα ότι μετά την επιλογή χρειάστηκε να μεταβούνε στα βουνά όπου θα γίνονταν τα γυρίσματα, για να μπορέσουν οι ηθοποιοί να προσαρμοστούν σωματικά και πνευματικά στο περιβάλλον. Κατέληξε μάλιστα αναφέροντας, ότι ένας από τους ηθοποιούς πήρε μαθήματα βασκικής γλώσσας για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του ρόλου του.

Σε ερώτηση που έγινε για τη μουσική επένδυση των ταινιών με την επισήμανση του Κώστα Κωνσταντινίδη για την ύπαρξη τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερων ταινιών με μουσική γραμμένη ειδικά για την ταινία, οι περισσότεροι ανέφεραν ότι είχαν πρωτότυπη μουσική στις ταινίες τους και συμφώνησαν ότι πέρα από τα υπόλοιπα πλεονεκτήματά της είναι και πιο συμφέρουσα οικονομικά, καθώς τα πνευματικά δικαιώματα έχουν μεγάλο κόστος. Ο Ανδρέας Σιαδήμας, είπε, ότι δεν χρησιμοποίησε μουσική αφήνοντας του ήχους του τυπογραφείου να δώσουν το ρυθμό και να διαμορφώσουν την ατμόσφαιρα της ταινίας του, ενώ ο Hugo Cera Andueza ανέφερε ότι για τη μουσική επένδυση της δικής του ταινίας, “ανάγκασαν” έναν ροκ καλλιτέχνη να γράψει ηλεκτρονική μουσική. Ο Αριστοτέλης Μαραγκός είπε ότι στην ταινία του η μουσική έχει τον χαρακτήρα και τη φωνή του βασικού χαρακτήρα της ιστορίας, Μάμας Αντόνια, την οποία δεν μπόρεσε να δημιουργήσει τον χαρακτήρα μέσω της επιλογής μιας ηθοποιού και την και έτσι προσέγγισε τη φωνή της μέσα από τη μουσική.

(Για το γραφείο Τύπου: Μαριάνθη Λαζαρίδου

Άγγελος Νουσδίλης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: