Το Ελιξίριο του Έρωτα σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή | Κριτική Παρουσίαση της Στελίνας Αποστολοπούλου

 

elixirio tou erota

“Οι συνεργασίες μας με καταξιωμένους σκηνοθέτες του θεάτρου, θα προσφέρουν φρέσκια ματιά στα έργα του λυρικού ρεπερτορίου..”. Με αυτά τα λόγια ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής σκηνής Μύρωνας Μιχαηλίδης εκφράζει το όραμα για την αναγέννηση του λυρικού θεάτρου της αθηναϊκής σκηνής, που για αρκετό καιρό αγνοούσε τη σημασία της σκηνοθετικής εκβάθυνσης, που δεν μπορεί παρά να ενεργοποιεί ένα προϋπάρχων λυρικό έργο. Το πρόγραμμα λοιπόν εγκαινιάζεται με “το ελιξίριο του έρωτα” του Γκαετάνο Ντονιτσέτι σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Ο ίδιος δηλώνει την παρθενική του συνεργασία με την κρατική αυτή σκηνή.

Έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το έντονα συναισθηματικό/σοβαρό ύφος απαιτεί σίγουρα μια αμοιβαία αντίληψη ως προς αυτά. Η φυγή προς το ένα ή το άλλο στοιχείο θα το καθιστούσε γελοίο ή σοβαροφανές. Άλλωστε η μουσική γραμμή ανοίγει μέσα μας ένα συναισθηματικό πεδίο που αναμφίβολα οδηγεί σε μια αιφνιδιαστική μελαγχολία. Ο έρωτας, η απόρριψη, η αφέλεια, η δεισιδαιμονία αποτελούν μοτίβα που επαναλαμβάνονται-πόσο μάλλον-στις όπερες του ρομαντισμού. Θα ήταν λάθος αν υποστηρίζαμε όμως ότι τις χαρακτηρίζουν εξ ολοκλήρου. Το ερωτικό στοιχείο δεν παύει να είναι εκτός από αιώνιο πρόβλημα και ο συνένοχος της ανθρώπινης παραφροσύνης.

elixirio tou erota koronaios kelesidi andrianos

Βγαίνοντας από το θέατρο κάθε άλλο παρά με προβλημάτισε ή με προκάλεσε η σκηνοθετική προσέγγιση καθώς για άλλη μια φορά υπήρξα θεατής μίας ερωτικής φάρσας. Το έργο εν συνόλω βρέθηκε στην παγίδα του άκαιρου κωμικού που υποβαθμίζει τις συναισθηματικές κλιμακώσεις, οι οποίες υπογραμμίζουν και εξωθούν τη διπλή όψη ενός κωμικοτραγικού έργου. Κουστούμια ταγμένα στη μόδα του 50 και 60,ένας χορός καν καν, ο απαστράπτων κομπογιαννίτης, οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί-ειδικά κατά τη διάρκεια της “σπουδαίας” άριας και η κατά καιρούς έλευση ενός ζωτικού χρωματισμού, θα μπορούσαν να συνιστούν ένα φαντασμαγορικό-και θα τολμούσα να πω επαναπαυμένο έως απολιθωμένο-θέαμα όπως εκείνα των θεάτρων des Champs Elysees και των άλλων “boulevard du Temple” ,ακόμα και αυτό όμως απαιτεί οργανικότητα, ροή και αιτία που στηρίζουν τη συνέπεια ως προς τη δυνητικότητα του έργου.

Κάθε σκηνοθετική απόπειρα έρχεται αντιμέτωπη όπως όλοι γνωρίζουμε και με την εκπαίδευση του έμψυχου υλικού. Σίγουρα δεν μπορώ να γνωρίζω τις όποιες μεθόδους του εκάστοτε σκηνοθέτη, μπορώ όμως να αναγνωρίσω την αποτελεσματικότητά τους και το κατά πόσο πείθουν και διαπερνούν. Χωρίς περιττές εισαγωγές, ομολογώ πως μου έλειψε η δράση της κάθε μορφής αλλά και ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει. Έπαψα να είμαι “συνένοχη” και απλώς παρατηρούσα. Δε θα μπορούσα να παραλείψω την πλαστικότητα της χορωδίας η οποία γέμιζε τη σκηνή ενεργά και με άποψη, αντισταθμίζοντας έτσι την αμηχανία των εικόνων.

Είμαστε ακόμα στην αρχή και σαν τη στροφή που επιχειρούμε κάθε φορά να κάνουμε σε έναν άλλο δρόμο αντιμετωπίζουμε κάθε είδους κινδύνους. Με αυτούς κάθε νέα συνεργασία υπογράφει συνθήκη και περιμένουμε να εξελιχθεί και να φέρει αποτέλεσμα. Αναμένουμε..

2 σκέψεις σχετικά με το “Το Ελιξίριο του Έρωτα σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή | Κριτική Παρουσίαση της Στελίνας Αποστολοπούλου

  1. Δεσποινίς Αποστολοπούλου το κείμενο σας είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και περιεκτικό.Απουσιάζει όμως μία σαφής αναφορά στους τραγουδιστές της παράστασης.’Ήταν τόσο καλοί που δεν χρειάζεται να αναφερθούν καν;

  2. Σας ευχαριστώ.Όπως αναφέρω και στο κείμενο,η σκηνοθεσία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που αναζωογονούν το λυρικό θέατρο και ευθέως το υποστηρίζω σαν ζήτημα της εν λόγω παράστασης.Συνειδητά λοιπόν επέλεξα να μην αναφερθώ στη φωνητική ή υποκριτική δεξιότητα του κάθε τραγουδιστή,που διαμορφώνει τη σκηνική δράση,αλλά στο συνολικό αποτέλεσμα,για το οποίο κύριος ενορχηστρωτής είναι ο σκηνοθέτης(βλ.Gesamtkunstwerk).Αυτή είναι άλλωστε και η φετινή πρόκληση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.Το αντίθετο ίσως να με οδηγούσε σε μεμονωμένες κριτικές αποτιμήσεις.Ο καθένας έπειτα-και μεμονωμένα-οφείλει να αμφιβάλλει και να μην επαναπαύεται-αλίμονο- σ’αυτό που κατέχει.Σωστά αναρωτιέστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.