Άλπεις σκηνοθεσία ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΝΘΙΜΟΣ | κριτική Δήμητρας Γιαννακού

image

Ένας οδηγός ασθενοφόρου, μία νοσοκόμα, μία γυμνάστρια και ο προπονητής της εμπλέκονται σε μια ιδιαίτερα περίεργη υπόθεση-δουλειά. Αποτελούν τα μέλη μιας μυστικής οργάνωσης-κοινωνίας (αίρεσης;) που φέρει το ψευδώνυμο Άλπεις και έχει ως αποστολή να «ξαναζωντανέψει» τους νεκρούς… Με άλλα λόγια, τα μέλη αυτής της ‘’συμμορίας’’ αναλαμβάνουν –έναντι αμοιβής από τους συγγενείς ή φίλους των πεθαμένων- να αντικαταστήσουν τους νεκρούς. Οι κανονισμοί αυτής της σέκτας είναι αυστηροί και όποιος τους παραβιάζει τιμωρείται αυστηρά…

[Ξεκινάνε την Κυριακή 9.2.2020 τα Σεμινάρια 1. Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους στις 12.00 2. Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου στις 19.00 τα οποία οι αναποφάσιστοι μπορούν να παρακολουθήσουν δοκιμαστικά δωρεάν και να αποφασίσουν αν θα συμμετέχουν στο τέλος του μαθήματος].

και Παράξενη ιστορία με την οποία ο Λάνθιμος καταφέρνει για άλλη μια φορά να τραβήξει την προσοχή του ευρωπαϊκού κοινού, έπειτα από τον Κυνόδοντα, κερδίζοντας μάλιστα στο Φεστιβάλ της Βενετίας το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. «Στην αρχή, είχαμε σκεφτεί να φτιάξουμε μια ιστορία όπου τα πρόσωπα γράφουν γράμματα στη θέση των πεθαμένων, σαν να ήταν δηλ. οι νεκροί ακόμη εν ζωή. Έπειτα όμως σκεφτήκαμε ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον να κατασκευάσουμε ένα φιλμικό κείμενο με χαρακτήρες που προσποιούνται ότι είναι κάποιος άλλος», είπε σε μια συνέντευξη ο Γιώργος Λάνθιμος.

ALPS-Photo4

Σε όλη τη διάρκεια των 90 λεπτών της ταινίας, λοιπόν, ο θεατής μπαίνει σε μια διαδικασία παρακολούθησης της προσπάθειας που κάνουν τα μέλη των Άλπεων –με κεντρική φιγούρα τη νοσοκόμα- να μεταλλάξουν την προσωπικότητά τους, το εγώ τους, και να οικειοποιηθούν το εγώ ενός άλλου και δη μάλιστα ενός νεκρού. Οι πρωταγωνιστές υποτίθεται ότι δεν είναι πραγματικοί ηθοποιοί. Εξαιρετικά δύσκολο για τους ηθοποιούς να ερμηνεύσουν χαρακτήρες που δεν έχουν ιδέα από το επάγγελμα του ηθοποιού. Μεγάλο διακύβευμα στο οποίο κατάφεραν να ανταπεξέλθουν, και ιδιαίτερα η Αγγελική Παπούλια που υποδύεται το ρόλο της νοσοκόμας.

ALPS-Photo2

Σε αυτήν την ασυνήθιστη ιστορία που δομεί ένα οπτικό κείμενο κυνικό και ενοχλητικό, θίγονται πολλά ζητήματα ταυτόχρονα: του πένθους, της απώλειας, του εφήμερου της ζωής, της ταυτότητας και της συνεχούς μεταβολής της ενώ οι αναφορές στο θάνατο και την αναπόφευκτη λήθη που φέρει μαζί του αυτός απλώνουν τη σκιά τους σαν μια ειρωνική αντίστιξη σε κάθε προσπάθεια της ανθρώπινης ύπαρξης…

Ο σκηνοθέτης πλάθοντας και αναπαριστώντας αυτό το δράμα (ή τη δραματική κωμωδία) παραπέμπει στη σκέψη του μεγάλου κοινωνιολόγου Jean Claude Kaufmann πάνω στο θέμα της ταυτότητας, των κοινωνικών δομών που την επηρεάζουν καθώς και της φυγής από αυτή. Στο βιβλίο του Όταν το Εγώ είναι ένας άλλος, Γιατί και πώς αυτό αλλάζει σε μας (Quand Je est un autre- Pourquoi et comment ça change en nous) ο Kaufmann κάνει μια κριτική στις πεποιθήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και στη γνωστή φόρμουλα «να είσαι ο εαυτός σου», γιατί, κατά το φιλόσοφο «εαυτός», στην ουσία, κατά την πορεία της ζωής δεν υπάρχει. Πράγματι, η έννοια της ταυτότητας και του εαυτού, έχοντας ως βασικό συνθετικό τη λέξη αυτός που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ο ίδιος, διαρκώς μεταλλάσσεται και αποκτά πολύπλευρες όψεις ανάλογα με τις εκάστοτε περιστάσεις που τη διαμορφώνουν.

ALPS-Photo3

Συνακόλουθα, η έννοια της φυγής αναπαρίσταται σε αυτήν την ταινία με αλληγορικό τρόπο: φυγή από την πραγματικότητα σε ένα προ-κατασκευασμένο κόσμο, φυγή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο μεγαλύτερος φυγάς των Άλπεων αποδεικνύεται η νοσοκόμα εφόσον τολμά να καταπατήσει τους κανόνες της μυστικής οργάνωσης και να διαφύγει από όλους και όλα.

Έχοντας υπόψη την προηγούμενη ταινία του, τον Κυνόδοντα, θα λέγαμε ότι ο σκηνοθέτης αρέσκεται στην κατασκευή μύθων που έχουν να κάνουν με αυστηρά κλειστές κοινωνικές ομάδες, των οποίων τα μέλη απομονωμένα «ζουν στον κόσμο τους» παρουσιάζοντας αλλόκοτες συμπεριφορές με έναν γκροτέσκο και επιτηδευμένο τρόπο εκφοράς λόγου και κινήσεων. Η στηλίτευση των κοινωνικών δεδομένων μέσα από την αναπαράσταση υπερβολικών καταστάσεων, η κινηματογράφηση της ιδέας του εγκλεισμού και της φυγής (δια-φυγής) φαίνεται να συγκαταλέγονται στα αγαπημένα θέματα του Γιώργου Λάνθιμου.

Μια εντυπωσιακή εκπροσώπηση της Ελλάδας στο Φεστιβάλ της Βενετίας, οι Άλπεις, που μαζί με την ταινία του Φεράρα και του Σουκούροφ θίγουν κοινωνικά ζητήματα αλλά και μεταφυσικής κάτω από μία διαφορετική οπτική γωνία βέβαια και αισθητική.

Δήμητρα Γιαννακού

Σεμινάριο Ιστορίας & Κριτικής Κινηματογράφου 2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2020

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2020

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Άλπεις σκηνοθεσία ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΝΘΙΜΟΣ | κριτική Δήμητρας Γιαννακού

Add yours

  1. ντροπη να επιδοτουνται τετοια εργα απο το δημοσιο,…….και να πληρωνομε εμεις οι φορολογουμενοι …..την παρανοια…του σκηνοθετη…….την αρρωστημενη αντιληψη του…….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: