Ένας Μαγικός Αυλός του Πίτερ Μπρουκ, κριτική παρουσίαση της Στελίνας Αποστολοπούλου

 

BROOK

ΠΗΤΕΡ ΜΠΡΟΥΚ ΕΝΑΣ ΜΑΓΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ 2 11 2011 ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στην προσπάθεια για ανανέωση του λυρικού θεάτρου στη χώρα μας, μέσα από τις εκάστοτε σκηνοθετικές προτάσεις, με σιγουριά παραδέχομαι πως ο Βρετανός σκηνοθέτης Πίτερ Μπρουκ ξορκίζει κάθε συντηρητισμό παραμένοντας έτσι, προστατευμένος από τη νόρμα της “κλασσικής σκηνοθεσίας”.

Πήτερ Μπρούκ Ένας Μαγικός Αυλός Μέγαρο Μουσικής Αθηνών | 2,3,4,5, Νοεμβρίου 2011, 8μ.μ. | Αττική Πολιτιστική Εταιρεία σε συνεργασία με το Μέγαρο.

 

Ο Μαγικός Αυλός με την ανάγλυφη μουσική του Β.Α.Μότσαρτ και το συμβολιστικό λιμπρέτο του Εμάνουελ Σίκανεντερ υπήρξαν για τον αιρετικό σκηνοθέτη η νέα πρόκληση ώστε να προσφέρει στο κοινό αυτή τη φορά έναν “Μαγικό Αυλό”.Ο ίδιος σε συνέντευξή του δηλώνει: «Η µουσική του Μότσαρτ µπορεί να εξηγήσει το ανεξήγητο. Προχωρεί πέρα από τις λέξεις και µας ανοίγει µια πόρτα στην κατάπληξη. Ανοίγει νέους δρόµους και προοπτικές».

 

Η έκπληξη ξεκινά με την αφαιρετικότητα του σκηνικού τοπίου,όπου κάθε άλλο παρά τέτοιο θα περιμέναμε να είναι,καθώς έχουμε συνηθίσει στην παράδοση του εντυπωσιακού,βαρύγδουπου σκηνικού,το οποίο περισσότερο κραυγάζει και ιδεολογεί, παρά λειτουργεί.Φιλτράροντας κάθε εξουθενωτικό συμβολισμό,ο σκηνοθέτης επέλεξε να συγκρατήσει την αγνή ποιητικότητα του έργου.Πρόκειται για τις ελάχιστες ίσως περιπτώσεις,στις οποίες το μάτι του θεατή δέχεται μια απέριττη αισθητική απόλαυση,την γνωστή σε όλους,πόσο μάλλον αναγκαία πια“κομψότητα”.

 

Οι ηθοποιοί βαδίζουν ξυπόλυτοι σε ένα εξίσου απογυμνωμένο έδαφος. Πάνω σ’ αυτό στύλοι από μπαμπού επανασυνθέτουν συνεχώς ένα ενεργό σκηνικό είτε σημαίνοντας κάποιο κλουβί είτε τις στήλες του ναού του Σαράστρο.Αντικείμενα που δεν παύουν να αλληλεπιδρούν με τα πρόσωπα του έργου και άλλοτε να γίνονται η προέκτασή τους.

Αναπάντεχη φιγούρα αποτελεί και ο συνθέτης Φρανκ Κράβτσικ,ο οποίος αντικαθιστά την ορχήστρα με ένα πιάνο επί σκηνής,θέτοντας ως συνένοχο την ίδια του την παρουσία. Το εγχείρημα αυτό υπενθυμίζει,θα μπορούσαμε να πούμε,και τη λύση στο δυσχερές έργο μιας πολυμελούς(και όχι μόνο)ορχήστρας.Κάπου εδώ θα ήθελα να τονίσω πως η άμεση σκηνική επαφή των ερμηνευτών και του μουσικού τόνωσαν την ισορροπία μεταξύ των μουσικών και διαλογικών μερών του έργου που αποδίδονται με μια ανεπιτήδευτη εσωτερικότητα.

Απαλλαγμένο το έργο λοιπόν από κάθε είδους υπερβολή ανακτά ελαφρότητα,φρεσκάδα και χώρο για να αναπνεύσει.Σημαντικό για ένα είδος,θύμα σχεδόν μιας αφόρητης παρελθοντολαγνείας που το θέτει ως απολιθωμένο υλικό.

Η μακροχρόνια επαφή του Πίτερ Μπρουκ με την όπερα δεν επηρέασε την αντίληψή του ούτε την διέσπασε ανάμεσα στη σκηνοθεσία ενός καθαρά λογοκεντρικού έργου και ενός λυρικού δράματος.Επικεντρώνεται στην “ανάγκη” και όχι στη “διακόσμηση”, όταν το πρώτο υπόσχεται,και το δεύτερο προδίδει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: