J.A.C.E. (2011) του Μενέλαου Καραμαγγιώλη Κριτική : Αδάμ Αδαμόπουλος | 52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ |

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κινηματογράφος χρησιμοποιεί ως σεναριακό εύρημα την προβολή συμπεριφορών των ζώων στην περιγραφή της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αρκεί να θυμηθούμε ταινίες όπως “Ο άνθρωπος ελέφαντας” του Ντέιβιντ Λιντς, όσο και το “Albino alligator” του Κέβιν Σπέϊσυ. Στο πρώτο εξετάζεται η θέση που λαμβάνει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται από τον κόσμο της βικτωριανής Αγγλίας ένας άνθρωπος που λόγω δυσμορφίας στο πρόσωπο, μοιάζει με ελέφαντα. Στο δεύτερο, η συμπεριφορά μιας ομάδας κακοποιών που εγκλωβίζονται σε ένα μικρό μπαράκι, μοιάζει με αυτή των αλμπίνων αλιγατόρων που ως ασθενέστεροι γενετικά και σωματικά, θυσιάζονται για το καλό της ομάδας. Στη νέα ταινία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, “J.A.C.E”, που προβλήθηκε στο πλαίσιο του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια ακόμα ταινία, που η επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνουν οι νεαροί ελέφαντες που από μικροί μένουν ορφανοί, θεωρείται ως το πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσεται ο ψυχισμός του κεντρικού ήρωα. Τα αρχικά J.A.C.E, που αντιστοιχούν ως ακρωνύμιο στο Just Another Confused Elephant, είναι και το όνομα – παρατσούκλι του κεντρικού ήρωα. Ο μικρός Jace, μεγαλώνει με τη γιαγιά του στο Αργυρόκαστρο χωρίς γονείς – ο πατέρας του είναι “άγνωστος”, η μητέρα του πέφτει θύμα εγκλήματος τιμής από τον αδελφό της, λόγω της “ατιμωτικής” για την οικογένεια εγκυμοσύνης της. Στα επτά του χρόνια χάνει το θείο του, τη θεία του (αδελφή της μητέρας του) και τη γιαγιά του, πέφτοντας θύμα μιας συμμορίας που απάγει μικρά παιδιά από την Αλβανία και τα προωθεί στην Ελλάδα για κάθε πιθανή εκμετάλλευση (παιδιά των φαναριών, παιδική πορνεία, εμπόριο οργάνων, ναρκωτικά και πολλά άλλα). Παρ’ όλο που καταφέρνει να ξεφύγει από όλο αυτό το κύκλωμα περισσότερες από μια φορές, γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται απέναντι σε ένα ολόκληρο ανθρωποδίκτυο παρανόμων που διατρέχει όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, όλες τις τάξεις της και όλα τα επαγγέλματα. Απέναντι σε όλο αυτό τον εσμό, αντιπαρατάσει τη θέλησή του να ξεφύγει (και να σώσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και όλους όσους περισσότερους μπορεί), αλλά και την εκούσια σιωπή: για όλο τον περίγυρό του είναι μουγκός. Μια σιωπή εκκωφαντική, που συνδυάζεται όμως από την άοκνη προσπάθειά του για διατήρηση της καθαρότητάς του, της ευαίσθητης προσέγγισης της σκληρής πραγματικότητας, την ανάγκη για τρυφερότητα και συντροφικότητα. Κινούμενος σε ένα κόσμο όπου η διάκριση ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι πολλές φορές δυσδιάκριτη, οι φορείς της εξουσίας είναι κάποιες φορές χειρότεροι και ωμότεροι από τους εγκληματίες τους οποίους (υποτίθεται πως) κυνηγούν, τα άτομα μεταφέρουν τραύματα και μνήμες τραυματικές κάτι που εκφράζουν είτε με την επιζήτηση τρυφερότητας, είτε με την επίδειξη σκληρότητας. Με ένα καλοδουλεμένο σενάριο, που παρουσιάζει μια πολυδαίδαλη και πολυπρόσωπη ανάπτυξη, ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή στα 153 λεπτά που διαρκεί η ταινία. Οι συνεχείς ανατροπές, οι αλλεπάλληλες διακλαδώσεις της δράσης όλων των χαρακτήρων που διαπλέκονται με τρόπο θαυμαστό, η σφιχτή κινηματογράφηση, το πολύ καλά επιλεγμένο καστ, η σωστή επιλογή χώρων, δένουν σε ένα πολύ ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Πολύ καλή η ερμηνεία του Αλμπαν Ουκάτζ («Η Σιωπή της Λόρνα») στον κεντρικό ρόλο, χωρίς να υπολείπονται σε τίποτα οι Αργύρης Ξάφης, Ακύλλας Καραζήσης, Χρήστος Λούλης, Γιάννης Τσορτέκης, Κώστας Μπερικόπουλος, Μηνάς Χατζησάββας, Στεφανία Γουλιώτη, Κόρα Καρβούνη, και ο Ιερώνυμος Καλετσάνος. Η ταινία είναι συμπαραγωγή με τη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Fyrom, τη Ρουμανία και την Τουρκίακαι αφιερώνεται στη Μαλβίνα Κάραλη, γιατί όπως μας αποκάλυψε ο σκηνοθέτης, δική της ήταν η αρχική σεναριακή ιδέα. Σκηνοθεσία:Μενέλαος Καραμαγγιώλης Σενάριο:Μενέλαος Καραμαγγιώλης σε συνεργασία με τον Νικόλα Πανουτσόπουλο Διεύθυνση Φωτογραφίας:Γιώργος Φρέντζος Μοντάζ:Τάκης Γιαννόπουλος, Λάμπης Χαραλαμπίδης, Πάνος Δαουλτζής Ήχος:Μαρίνος Αθανασόπουλος Μουσική:Χρήστος Δεληγιάννης Καλλιτεχνική Διεύθυνση:Ηλίας Λεδάκης Κοστούμια:Δέσποινα Χειμώνα Μακιγιάζ:Γιάννης Παμούκης

Ο Αδάμ Αδαμόπουλος είναι Επίκουρος Καθηγητής του ΔΠΘ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.