Το στημόνι και το υφάδι στο έργο του Καμπανέλλη | Κώστας Γεωργουσόπουλος

IAKOVOS_KABANELLHS

“Η αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα | από 14.12.2011 έως 8.4.2012

 

I AVLI TON THAFMATON

Φωτογραφίες Παράστασης: Εύη Φυλακτού

Ο Καμπανέλλης δεν αρκείται στις τοιχογραφίες, δεν εξαντλείται στις περιγραφές∙ δεν καταγράφει∙ κάνει απογραφή και προβαίνει σε αποσβέσεις. Ο ρεαλισμός του είναι κριτικός και το θέατρό του έχει πρόθεση. Χωρίς να είναι προγραμματικός, δομεί για να εξηγήσει. Με καημό, βαθιά τραυματισμένος, όλος συμπόνοια για τα πρόσωπά του, έτοιμος να κατανοήσει, όχι όμως και να παραβλέψει, ερμηνεύει την εποχή του και τις καταστάσεις, όχι εποπτεύοντας αλλά μετέχοντας.
Χωρίς να είναι θεωρητικός ανακαλύπτει τη διαλεκτική μέσα από τη θεατρική σύγκρουση και οικοδομώντας την πλοκή αποδεσμεύει τις αντιφάσεις και τις αντινομίες του νεοελληνικού βίου και του νεοελληνικού χαρακτήρα.

I AVLH TON THAFMATON
Κανένας χαρακτήρας του δεν είναι μονοσήμαντος∙ είναι γεμάτος αδιέξοδα, κοινωνικά πλέγματα∙ και πάντα εξηγείται μέσα από τις καταστάσεις. Πίσω όμως από τις δοσμένες καταστάσεις των έργων του υπάρχει και μαζί τους εξηγείται η ιστορική και κοινωνική ελληνική συγκυρία.
Η μεταπολεμική μας εμπλοκή, τα εθνικά μας σύνδρομα, η αίσθηση να είσαι εξόριστος στον τόπο σου, το καπετανιλίκι, η μαστροπεία σαν τρόπος ζωής, ο αναίτιος θάνατος, η εμφύλια πληγή, η βουλιμία για το κέρδος, η κερδοσκοπία ως πολιτική βούληση,  η αυθεντία της ρίζας και ο ριζοσπαστισμός της μπουλντόζας, το αγοραίο αίσθημα και η αναισθησία της αγοράς, ο θάνατος για χάρη της μέλλουσας ευτυχίας και ο καθημερινός θάνατος για χάρη της παρούσας ευτυχίας, το όνειρο κόντρα στην πραγματικότητα, η πραγματικότητα που δολοφονεί τα όνειρα στον ύπνο, η ντροπή μας, το χάλι μας και οι μάρτυρές μας, το ποινικό μας μητρώο και το αγιολόγιό μας γίνονται εικόνες ιθαγενείς στην τριλογία του Καμπανέλλη.

I AVLH TON THAFMATON 1

Αν στα πρώιμα αυτά έργα υπήρχε ένας τεχνικότερος χειρισμός κάποιων λύσεων […] θα μπορούσαμε να μιλάμε για εντέλεια.
Όταν όμως έχεις την τελική σκηνή της «Εβδόμης μέρας της Δημιουργίας» που είναι αυθεντική λαϊκή τραγωδία, όταν έχεις την αγρυπνία της «Ηλικίας της νύχτας», όταν έχεις ολόκληρη την «Αυλή των θαυμάτων», όταν έχεις τον Ιορδάνη και το Στέλιο, τα παραπληρώματα της νεοελληνικής κοινωνικής πινακοθήκης, έχεις θέατρο μεγάλο, δηλ. λαϊκό θέατρο.
Και ο Καμπανέλλης μας πίστωσε με ένα τέτοιο θέατρο. Είμαστε χρεώστες.

Κώστας Γεωργουσόπουλος

ΠΗΓΗ: http://www.n-t.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: