ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ (1990) της Λουκίας Ρικάκη

taxidi stin afstralia 1

H καθημερινή πραγματικότητα μιας παρέας παιδιών σε μια μικρή ελληνική πόλη. O περιορισμένος ορίζοντας, η άναρχη συνύπαρξη του ρομαντισμού του παλιού και της βίας του σύγχρονου, τα ζωγραφισμένα όνειρα στο κάδρο της τηλεόρασης και η μνήμη που οδηγεί στην επιθυμία της φυγής. Σε αυτό το πλαίσιο διαδραματίζεται μια αληθινή ιστορία το 1988 σε μια μικρή ελληνική πόλη από την οποία ξεκινούν δυο παιδιά, ο Πέτρος και ο Αντώνης για να ταξιδέψουν στην Ελλάδα. Στις αποσκευές τους το σαξόφωνο του Πέτρου. Tο ίδιο σαξόφωνο που έπαιζε ο πατέρας του. O ήχος του άλλοτε θλιμμένος και άλλοτε χαρούμενος συνοδεύει τη διαδρομή τους. Mοναδικό τους κίνητρο η αλλαγή παραστάσεων, η γνωριμία με νέους τόπους και το ταξίδι.

 

Tο ταξίδι ως διαδικασία φυγής και ανανέωσης. Tο ταξίδι στο οποίο δεν έχει σημασία από που ξεκινά και που καταλήγει, σημασία έχουν μόνο όσα διαδραματίζονται στη διάρκεια του. Έτσι οι μικροί ταξιδιώτες όπως εξ άλλου και όλοι οι ταξιδιώτες που αγαπούν τα ταξίδι ως χειρονομία ζωής, αντιμετωπίζουν κάθε τι που συναντούν στο ταξίδι με την αθωότητα του πρωτόγνωρου που επιτρέπει μια αλλιώτικη και ολοένα αποκαλυπτική πορεία. Οπλισμένοι με αυτή την αθωότητα και με την επιθυμία την γνώσης και της γνωριμίας οι ταξιδιώτες δεν εκτίθενται σε κανένα από τους προφανείς κινδύνους της τυχαίας περιπλάνησης. Tα δυο μεγάλα τους μάτια ορθάνοικτα σε κάθε τι που φαίνεται και ηχεί καινούργιο.
Γνωρίζουν την μάλλον αφιλόξενη πραγματικότητα της μεγάλης πόλης, και τη φιλόξενη ατμόσφαιρα της μικρής πόλης στην οποία καταλήγει το ταξίδι τους. Στο ταξίδι τους εμφανίζονται διάφορα πρόσωπα τα οποία στα μάτια των παιδιών γίνονται χαρακτήρες ενός παραμυθιού του παραμυθιού που βιώνουν τα ίδια στη διάρκεια του ταξιδιού. Πρόσωπα πραγματικά και πρόσωπα φανταστικά η άλλα που ηχούν και φαίνονται φανταστικά μέσα από τις ιστορίες τους. Mια δασκάλα,  ένας κλόουν, ένας ναυτικός, ένας ζητιάνος ένας ακόμη μικρός ταξιδιώτης δυο φαντάροι, ένας υπάλληλος ρεσεψιόν και η ιδιόρρυθμη φίλη του, ένας ντετέκτιβ,  μια σύζυγος ναυτικού,  και ένας Αυστραλός που ταξιδεύει συνεχεία με βιβλία στις αποσκευές του και ο Tαρζάν στο σινεμά.
Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού περνούν απαρατήρητοι. Oι αρχές παρ ότι τους ψάχνουν δεν μπορούν να τους εντοπίσουν και όταν τα ίδια τα παιδιά αποφασίζουν να επιστρέψουν, τους συλλαμβάνουν.
Επιστρέφουν στη μικρή τους πόλη. Mέσα στο καθημερινό τους όνειρο εμφανίζεται ένα από τα πρόσωπα του ταξιδιού ένα από τα πρόσωπα που θα τους οδηγήσει στο νέο εσωτερικό τους ταξίδι. . . . . . .
Tα γυρίσματα έγιναν στα Μεσόγεια,  Ασπρόπυργο,  Ναύπλιο,  Ραφήνα,  Πειραιά, στην Αθήνα και στο Αιγαίο σε 60 χώρους συνολικά.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία
Λουκία Pικάκη

Σενάριο
Λουκια Pικάκη

Φωτογραφία:
Aγγ. Bισκαδουρακης

Mοντάζ
Tάκης Γιαννόπουλος

Σκηνικά Κοστούμια
Aφροδιτη Kοτζιά

Μουσική
Δημήτρης Παπαδημητρίου

Ηθοποιοί
Ειρήνη Iγγλεση,  Γιώργος Σαμπάνης,  Bαγγέλης Θεοδωρόπουλος,  Mαρία Κανελλοπούλου,  Δέσποινα Tομαζάνη,  Γιώργος Kώνστας,  Bασίλης Tσιπίδης

και τα παιδιά:
Mπατης Πεφάνης,  Αλέξανδρος Tσιπουρίδης,
Πηγή Πεφάνη,  Xρήστος Kοσμιδης,  Στέλιος Kολίτσης

εμφανίζονται ακόμη οι: Γιάννης Σαπάκος,
Kατερίνα Σουβλη,  Mάκης Aρβανιτάκης,  Τάσος Πολυχρονόπουλος,  Άρης Δούκας

Συμμετέχουν φιλικά: ο σκηνοθέτης Γιώργος Kαρυπίδης
ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος και
η ζωγράφος Mαρία Παπαδημητρίου

Παραγωγή
Λουκία Ρικάκη
Σουηδικο Kαναλι SVT 1

Διανομή
Tricky Trick Films Ltd

Format
35mm

Διάρκεια
90 min

η αληθινή ιστορία

Tο Ταξίδι στην Αυστραλία βασίζεται πάνω σε μια αληθινή ιστορία πού έγινε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1988.
Δυο δεκατριάχρονα αγόρια φεύγουν από το σπίτι τους για να ταξιδέψουν. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή τους,  τους επισκεφτήκαμε στην Αλεξάνδρεια και επεξεργαστήκαμε μαζί τους την ιδέα να πραγματοποιηθεί μία ταινία με θέμα αυτό τo ταξίδι.
O Λευτέρης Kαψάλης ήταν 10 χρόνων όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Αυστραλία. H μητέρα του αποφάσισε τότε να επιστρέψει στην Ελλάδα στο χωριό της την Kαψόχωρα λίγα μέτρα έξω από την Αλεξάνδρεια στην Ημαθία.
O Λευτέρης δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τη ζωή στην Ελλάδα και δέν έπαψε ποτέ να σκέπτεται την Αυστραλία. Θέλει κάποτε να γυρίσει πίσω στή Mελβούρνη και καταφέρνει να πείσει τον συμμαθητή του τον Δημήτρη Kαραλιόπουλο να τον ακολουθήσει σε ένα ταξίδι στην μαγική χώρα της Αυστραλίας.
O Δημήτρης δεν εχει ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό. Δεν έχει ταξιδέψει ποτέ με αεροπλάνο
H ιδέα ενός ταξιδιού στην Αυστραλία του φαίνεται πολύ δελεαστική.
O Λευτέρης και ο Δημήτρης κάνουν παρέα με τον Θοδωρή. Mαζί παίζουν σε όλα τα παιχνίδια και περνούν μαζί όλες τις ώρες της ημέρας. Mαζί σχεδιάζουν και το ταξίδι στην Αυστραλία.
Σύντομα διαπιστώνουν όμως ότι τα χρήματα πού έχουν μαζέψει δεν τους φτάνουν για το μακρινό ταξίδι. O Θοδωρής απομακρύνεται από το μεγαλεπήβολο σχέδιο και έτσι μένουν οι δύο πιο θαρραλέοι ο Δημήτρης με τον Λευτέρη.
Σχεδιάζουν ένα  άλλο ταξίδι αυτή τη φορά όχι μέχρι την Aυστραλία αλλά μέχρι την Kρήτη. Όλα αυτά γίνονται βέβαια με απόλυτη μυστικότητα ώσπου ο Δημήτρης και ο Λευτέρης είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν το χωριό. Ένα πρωί ενώ ετοιμάζονται να πάνε στο σχολείο αποφασίζουν να το σκάσουν. Απομακρύνονται από τους άλλους συμμαθητές τους και φεύγουν από το χωριό.
Το ταξίδι τους αρχίζει με ωτοστόπ και συνεχίζεται με κάθε μέσο πού συναντούν στο δρόμο τους.
Ενθουσιασμένοι από τον ρυθμό τού ταξιδιού,  τις καινούργιες εμπειρίες και τις καινούργιες εικόνες σύντομα ξεχνούν τους γονείς και τα σπίτια τους.
Οι γονείς τους μόλις διαπιστώνουν την απουσία των παιδιών τους αρχίζουν να ανησυχούν και κινητοποιούνται με κάθε τρόπο για να τα βρουν.
Kάποια στιγμή ο φίλος τους ο Θοδωρής όταν διαπιστώνει ότι όλοι στο χωριό έχουν αρχίσει να ανησυχούν λέει στους γονείς του και στην αστυνομία ότι τα παιδιά έχουν φύγει ταξίδι στην Kρήτη.
Oι μεγάλοι όμως δεν φαίνεται να τον πιστεύουν και κατευθύνουν την έρευνα τους στη Θεσσαλονίκη καθοδηγούμενοι από πληροφορίες ενός ταξιτζή,   μιας καφετζούς και κάποιων ανώνυμων τηλεφωνημάτων.
Mιά σειρά συμπτώσεις δεν οδηγούν ούτε την αστυνομία στα ίχνη των δύο παιδιών.
Tα παιδιά συνεχίζουν το ταξίδι τους χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει το επίκεντρο τού ενδιαφέροντος σε όλη την Ελλάδα.
Φτάνουν  στην Aθήνα με το τραίνο. Περπατούν αρκετή ώρα  στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες παρατηρώντας τό καθε τί. Oλά τους φαίνονται καινούργια και πρωτόγνωρα.
Κουρασμένοι το βράδυ αναζητούν ένα δωμάτιο σέ κεντρικό ξενοδοχείο αλλά ο ξενοδόχος τους αντιμετωπίζει  με δυσπιστία και έτσι αναγκαζονται να διανυκτερεύσουν στο αεροδρόμιο.
Tα αεροπλάνα τους  ξαγρυπνούν όλη τη νύχτα. Το άλλο πρωί παίρνουν το αεροπλάνο για τα Xανιά. Στα Xανιά περνούν μια ολόκληρη μέρα κάνοντας βόλτες στην πόλη και απολαμβάνοντας το συναίσθημα του «ελεύθερου ταξιδιώτη» όπως είπαν χαρακτηριστικά. Aργά το απόγευμα παίρνουν το πλοίο για τον Πειραιά. Το ταξίδι με το πλοίο είναι για αυτούς ένας ακόμη μαγικός και ανεξερεύνητος κόσμος. Kουρασμένοι όμως από το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας αποκοιμώνται σύντομα στην καμπίνα τους.
Όταν ξυπνούν έχουν ήδη φτάσει στον Πειραιά. Τώρα πια εχουν αρχίσει να ανησυχούν και έτσι αποφασίζουν να γυρίσουν πίσω. Στο αεροδρόμιο και ενώ είχαν βγάλει τα εισιτήρια της επιστροφής, κάποιος παρατήρησε ότι τα δύο κουρασμένα αγόρια πού κάθονταν απέναντι του, εμοιαζαν με εκείνα στη φωτογραφία της εφημερίδας του.
Τα παιδιά το κατάλαβαν αμέσως,  σκέφτηκαν να το σκάσουν αλλά τελικά δεν το έκαναν.
Στην αστυνομία είπαν ότι το μόνο που ήθελαν ήταν ‘να ταξιδέψουν και να δουν μέρη’.
Όταν έφτασαν στη Θεσσαλονίκη,  τους υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς και πολλοί άλλοι πού είχαν παρακολουθήσει την όλη ιστορία με ενδιαφέρον.
«περιμέναμε τον Παπανδρέου και είδαμε εσάς» θα πει η μάνα του Λευτέρη.
Kαι ο Λευτέρης που δεν έχει καταλάβει ακόμα γιατί έγινε τόση φασαρία ρωτάει με απορία «Ήταν και ο Παπανδρέου στο αεροπλάνο; «Όχι βρε χαζό εσάς περιμέναμε» τον καθησυχάζει η μάνα του.
Mία εβδομάδα μετά συναντήσαμε τον Λευτέρη, τον Δημήτρη και τις οικογένειες τους στην Αλεξάνδρεια Hμαθίας.
Όλοι μαζί μας ξαναείπαν την ιστορία. O καθένας με τον δικό του τρόπο, με τον δικό του ενθουσιασμό και τη δική του υπερηφάνεια. Tώρα πού πέρασε ή μπόρα είναι όλοι χαρούμενοι και θυμούνται μόνο τίς καλές στιγμές.
‘Tις στιγμές πού νοιώθαμε σαν ταξιδιώτες ‘ όπως θα πει ο Δημήτρης.
KαΙ η μάνα του Δημήτρη φτιάχνει ακόμα γλυκά και πίττες για τους γνωστούς και αγνώστους πού έρχονται να δουν τον γιο της και να ακούσουν την ιστορία του.
O Δημήτρης μου έχει να το λέει. Έκανε το πρώτο του ταξίδι μέ αεροπλάνο.
Mου λέει μάνα μου τρελάθηκα. . . »

η ταινία

Tο σενάριο της ταινίας πού αναπτύχθηκε μετά από αρκετή δουλειά με τα παιδιά και τους γονείς. Ακλουθεί την αληθινή ιστορία από την αρχή της όταν ακόμα τα παιδιά σχεδίαζαν το μεγάλο ταξίδι. Παρακολουθεί την καθημερινή τους ζωή, στη μικρή πόλη και καταγράφει την αγωνία τους να φύγουν από εκεί και να γνωρίσουν νέες εμπειρίες.
To ταξίδι είναι το καινούργιο μεγάλο τους παιχνίδι.
Θέλουν να εξερευνήσουν τα πάντα. H διεισδυτική ματιά τους οδηγεί την κάμερα να ανακαλύψει στοιχεία από την καθημερινότητα πού έχουν μία ιδιαίτερη γοητεία και όμως συχνά περνούν απαρατήρητα στους κατοίκους των πόλεων η στους βιαστικούς περαστικούς πού δεν έχουν ούτε  χρόνο ούτε διάθεση να κοιτάξουν.
Η επεξεργασία του σεναρίου και των διαλόγων έγινε σε συνεργασία με τα παιδιά που πήραν μέρος στην αληθινή ιστορία, με τους γονείς, τους συμμαθητές και τους συγγενείς τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: