Οι Απόγονοι (2011) (THE DESCENDANTS) του Αλεξάντερ Πέιν | Κριτική του Δημήτρη Ψάχου

the descendants poster

Η απώλεια μας φέρνει κοντά, αυτό είναι κάτι το τετελεσμένο. Κι όμως ο Payne ποτέ δεν αποχωρίζεται τη στοργή, την κατανόηση στο “είναι” μα και στις «ανοιχτές» καταλήξεις των ιστοριών του. Ίσως τα στοιχεία πάνω στην αφηγηματική του ροή να τον καθιστούν ένα πολύ μεγαλύτερο, άτυπο εκπρόσωπο της indie / Hollywood σκηνής όπου το low budget αλληλεπιδρά με την κιματομηχανή των studios. Συμπεριλαμβάνει τη γλυκήτητα και τη ζεστασία ανοιξιάτικων ευωδιών κι ας έχει ένα αναπόφευκτα δραματικό θέμα. Ο Clooney ως πάτερ φαμίλιας σε ρόλο απλότητας και ρασιοναλισμού, πηγάζοντας μιαν αβεβαιότητα και αισιοδοξία ταυτοχρόνως, δύο έννοιες που αντεπιδρούν με τις καταστάσεις στη διάρκεια της ταινίας.

the descendants

Το να αντιμετωπίσεις τον επερχόμενο χαμό της γυναίκας σου σε κώμα είναι ένα πρόβλημα αλλά τι κάνεις με την οικογενειακή περιουσία, αποφάσεις που κοστίζουν ιστορίες, γηγενείς θρύλους και τη δική σου τη γενιά; Σίγουρα ακούγομαι ολίγον τι τυπικός στη διερώτηση μου και παρόλα αυτά, η ταραχώδης αίσθηση γεγονότων που πρέπει να τεθούν σε εγρήγορση είναι κάτι το μοιραίο, ειδικά αφότου επιδιώξει να επανενωθεί με τις κόρες του ο ανορθόδοξος γιάπης στη Hawaii. Μέσα στις αποκαλύψεις και τις οικογενειακές αυταπάτες του, οι «άγνωστές» του κόρες θα αποβούν λύτρωση για τις φιλοδοξίες που τον απομάκρυναν από υποχρεώσεις, τόσο σε επικοινωνιακό όσο και πατρικό τομέα. Ο πατέρας που δε θα πτοηθεί και συνάμα καπιταλιστής-με-συνείδηση, καθότι η πορεία της ταινίας εξελλίσεται μέσα στο πλαίσιο των αλλαγών, από οικονομικών ζητημάτων μέχρι και εμπιστοσύνης. Αφέλεια μεν, όμως η στιβαρή παρουσία του Clooney κυριαρχεί με τη συγκέντρωση σε έναν ρόλο που δεν κατευθύνει απαραίτητα τη σεναριακή γραμμή της ταινίας, παρα ελοχεύει σε γωνίες, μαζί με τη γλυκήτητα όπως επαναλαμβάνω της κάμερας του Payne.

the descendants1

Ο μοχλός λοιπόν των «Απογόνων» βρίσκεται στις αλλαγές και στις διακυμάνσεις των συμπεριφορών. Η Alex και η Scottie αντιμετωπίζουν κι αυτές απώλειες (κι όχι μόνο τη μητρική επιρροή) και επερχόμενη ωρίμανση, σε ένα τοπίο δροσερό, άκρως ειδυλλιακό, μακριά από στολιστικές υπερβολές. Κι αν η Hawaii δεν παρουσιάζεται «τροπικά», ανυπέρβλητα τουριστικά, δεν εκλείπει το συνήθες στοιχείο του «λευκού σεβασμού» προς διαφορετικές φυλές, ασχέτως αν τώρα τυχαίνει να απασχολεί τις κληρονομιές των γηγενών κατοίκων των νησιών της Hawaii. Δεν πρέπει να θεωρηθεί άτοπο το επιχείρημα μου καθώς το Hollywood είναι γνωστό πως είτε φολκλορικά θα μεθοδεύσει είτε με το χαμόγελο στα χείλη σε κουλτούρες γνωστές, άγνωστες, μαδημένες μαργαρίτες και πατριαρχικά εγκλήματα. Ε ναι λοιπόν, τότε μπορούμε να σχολιάσουμε πως και ο Matt υπό τη ματιά του Clooney έχει αποτύχει σαν «κομμάτι» μιας χαμένης κουλτούρας, προερχόμενος από πριγκηπικές και εύπορες καταγωγές, έχοντας την οργανωτική μαεστρία σημερινών, χαμηλόφωνων businessmen που στην τελική, η αποτυχία δεν οφείλεται σε τίποτα παραπάνω απ την ανούσια βιοποριστική στασιμότητα σε ό,τι κι αν σημαίνει η λέξη κληρονομιά. Έχοντας τις σκέψεις αυτές παρέα με τα smooth ακούσματα του Gabby Pahinui και αρκετών ταλαντούχων μουσικών με Hawaiian roots και traditional / fusion, η διαδρομή δεν επιφέρνει αποκλειστικά δραματικές εντάσεις αλλά και κωμικά ιντερλούδια στην επίλυση των οικογενειακών προβλημάτων.

the descendants2

Όταν επίσης απολαμβάνεις στο ρόλο των επίδοξων «απογόνων» δυο λαμπερές παρουσίες, της πρωτοεμφανιζόμενης μικρούλας Amara Miller και ειδικότερα της αυθόρμητης και ανερχόμενης Shailene Woodley, δεν μπορείς παρά να αφεθείς στην καρδιά της όλης φιλοσοφίας του Alexander Payne: πως το τεντωμένο σκοινί δεν πρόκειται να σε προστατεύσει και αυτός είναι κι ο σκοπός. Ένα είδος υπέρβασης και ως ένα σημείο ενδοσκόπησης συναισθημάτων, οικογενειακής θαλπωρής από τη μία μέσα από ένα θάνατο, από την άλλη δε η ήττα (;) των απογόνων και η πιθανή ήττα ερχόμενων γενεών, από λάθος συνολικό; Καθόλου, τίποτα δεν είναι τετελεσμένο σε ένα τέτοιο ζήτημα εκτός κι αν ο ατομικισμός οδηγήσει ξανά σε φαύλους κύκλους αντιζηλιών και επεκτατικών φιλονικιών.

Οι Απόγονοι (2011) (THE DESCENDANTS) του Αλεξάντερ Πέιν | από 26.1.2012 στους κινηματογράφους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.