[VIDEO] Θείος Βάνιας του Άντον Τσέχωφ από το θέατρο του Ευγένιου Βαχτάγκοφ ( State Academic E Vakhtangov Theatre) | 3 2 2012 BADMINTON | RIMAS TUMINAS (Καλλιτεχνικός Διευθυντής)

Θείος Βάνιας του Άντον Τσέχωφ State Academic E. Vakhtangov Theatre
Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχωφ Από το ιστορικό Θέατρο της Μόσχας 3, 4 & 5 Φεβρουαρίου 2012

ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΩΝ 150 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ ΤΟ 2010.

Όταν ένα από τα σημαντικότερα θέατρα της Ευρώπης, του Ευγένιου Βαχτάγκοφ (Vakhtangov) και ένας σκηνοθέτης με μοναδικό όραμα (Rimas Tuminas) ενώνουν τις δυνάμεις τους τότε δεν μπορούμε παρά να μιλάμε για ένα απίθανο, μεγαλοφυές αποτέλεσμα.

 uncle vania 0

[στην εποχή της υπερπληροφόρησης, με το Διαδίκτυο να παίζει ένα σημαντικό καταλυτικό ρόλο,  τα δελτία τύπου αναλυτικά σχεδόν υπέρ το δέον, διεισδυτικά και εμπεριστατωμένα υποκαθιστούν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την αναγκαιότητα αναλυτικής “περιγραφικής” λογοτεχνίζουσας κριτικής , η οποία δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον αφού όσα είχε να πει τα έχει ήδη πει το δελτίο τύπου ενδεχόμενα με αποτελεσματικότερο και γλαφυρότερο πολλές φορές τρόπο. Η απόπειρα κριτικής προσέγγισης δεν χάνει οπωσδήποτε το νόημα ύπαρξής της αρκεί να είναι βαθιά, να προσφέρει και προσθέτει  στον αναγνώστη της γνώση που του “φωτίζει”  πλευρές των ζητημάτων που ενδεχόμενα δεν έχουν “φωτιστεί” όσο πρέπει ή όσο έχει ανάγκη η χρονική συγκυρία την οποία διανύουμε. Κάτι τέτοιο αφενός δεν μπορεί να γίνει, έτσι στα πεταχτά, σε δύο αράδες μέσα που συμπληρώνουν απλά την ανάρτηση ενός βίντεο,  μιας μεγαλειώδους και συναρπαστικής όντως παράστασης που σε καμιά περίπτωση όσο την βιώνεις δεν αναρωτιέσαι αν έχει να προσφέρει κάτι το ξαναανέβασμά της , πείθεσαι την κάθε στιγμή για αυτό αναγνωρίζοντας σε κάθε σημείο της την αιγίδα της μεγάλης τέχνης, μιας τέχνης που το πνευματικό της μεγαλείο σου φέρνει δάκρυα στα μάτια, αφετέρου θα χρειαζόταν τον συνασπισμό ανθρώπινων δυνάμεων και ιδιοτήτων που θα είχαν τις απαιτούμενες βαθιές ουσιαστικές αληθινές γνώσεις ανά τομέα για να πραγματοποιήσουν κάτι τέτοιο. Το περιοδικό μας στην αρχή της φετινής χρονιάς έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια αναζήτησης μιας τέτοιας ομάδας “κατάλληλων ανθρώπων” , αλλά το εγχείρημα -προσωρινά ελπίζουμε- έμεινε ανολοκλήρωτο, λόγω μάλλον  του ότι το CameraStylo είναι ένα εθελοντικό περιοδικό ιδιαίτερα αναφορικά με τη συγγραφή κριτικών και αισθητικών κειμένων και γενικότερα με την υλοποίηση οποιασδήποτε δημιουργικής διεργασίας από τους συντάκτες του και έτσι θα ήθελε να παραμείνει για να είμαστε ειλικρινείς για χιλιάδες λόγους που μια άλλη φορά ενδεχόμενα αναπτύξουμε. Έτσι λοιπόν και επειδή κάπως πρέπει κάποια πράγματα να εκφράζονται, ελλείψει “ειδικών” έστω από κάποιους “ανειδικούς” αυτό το οποίο θα θέλαμε σήμερα να καταθέσουμε ως αναγκαίο να ειπωθεί, είναι το εξής.

Τι είναι αυτό που κάνει την προσπάθεια του θεάτρου  του Ευγένιου Βαχτάγκοφ με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Rimas Tuminas να ξεχωρίζει αληθινά από πολλές δικές μας προσπάθειες ξανα-ανεβάσματος κλασικών και όχι μόνο θεατρικών έργων, να μας κάνει να πούμε σχεδόν συγκινημένοι για το πραγματικά ανατρεπτικό, πρωτοποριακό αλλά πάνω από όλα αναγκαίο αποτέλεσμα με το οποίο  ερχόμαστε σε επαφή, ότι ναι είχε λόγο ύπαρξης η παράσταση αυτή, ότι απαντάει σε αυτά που η ψυχή μας εναγωνίως αναζητεί προσπαθώντας να πιαστεί από κάπου αυτόν τον μακρύ τελευταίο καιρό της βαθιάς κρίσης σε όλα τα επίπεδα;

«Ο Θείος Βάνιας μας είναι απαραίτητος σήμερα για να μας στηρίξει, να μην γίνουμε κυνικοί, αγενείς, ασυνείδητοι άνθρωποι», λέει ο Rimas Tuminas. «Με όλα όσα αντιμετώπισε στη ζωή του, δεν έχασε την αρετή της εντιμότητας και συνέχισε να εργάζεται. Κοντά στο θέατρό μας, υπάρχει ένα μνημείο της Πριγκίπισσας Turandot. Ίσως θα έπρεπε να χτίσουμε ένα μνημείο στον Θείο Βάνια».

Θα είμαστε σαφείς και για κάποιους ενδεχόμενα σκληροί στην απάντηση και εξήγηση που θα επιχειρήσουμε να δώσουμε.

Οι περισσότεροι έλληνες δημιουργοί στο χώρο του θεάτρου (σίγουρη εξαίρεση, πιθανότατα όχι η μόνη, είναι ο Θόδωρος Τερζόπουλος –μπορούμε να προσθέσουμε μειώνοντας σταδιακά την ένταση της σιγουριάς μας,  στη βραχεία αυτή λίστα τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και σίγουρα μας διαφεύγουν αρκετοί άλλοι ενδεχόμενα όχι τόσο διάσημοι) σήμερα αναλαμβάνουν και αυτό είναι κυριολεκτικό στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, υλοποιούν αναθέσεις από δημόσια ή ιδιωτικά πολιτιστικά ιδρύματα, διεκπεραιώνουν “ευπρόσωπα” -και όχι πάντα έστω έτσι- παραστάσεις και ανεβάσματα, που δυστυχώς στην εποχή της κρίσης αυτό γίνεται,  όχι  για να επανέλθουν δριμύτεροι με ένα ανατρεπτικό, αναγκαίο για το κοινό του έστω  έργο, αλλά μόνο και μόνο για την εξασφάλιση της επιβίωσης τους.  Ένας δεύτερος σημαντικός παράγοντας είναι ο εξής:

Λέγαμε και λέμε ακόμα οι έλληνες θεατράνθρωποι τηρουμένων και των αναλογιών έχουν καλό επίπεδο, ανεβάζουν καλές παραστάσεις, παίζουν καλά τους ρόλους τους και καμιά φορά πολύ καλά, το ίδιο οι σκηνογράφοι, οι φωτιστές κλπ.

Γιατί γίνονται όμως όλα αυτά; Για ποιο σκοπό; Ποιο είναι το νόημα ύπαρξής τους; ποια η φιλοσοφία τους και η στρατηγική υλοποίησης αυτής της φιλοσοφίας; ποιο το άμεσο και ποιο το διαρκές όραμά τους; Και ακόμα παραπέρα: με ποια παιδεία γίνονται αυτά; με ποια μετεκπαίδευση των συντελεστών της παράστασης που ονοματίζεται Ελληνικό Θέατρο;

Θα απαντήσουμε: Με καμία φιλοσοφία και στρατηγική, με κανένα όραμα, τωρινό ή διαρκές με καμία αληθινή παιδεία και καμιά μετεκπαίδευση όσων κατέχουν αυτή την ελάχιστη έστω αναγκαία παιδεία που δεν αρκεί σε καμιά περίπτωση πλέον για ανατρεπτικά, πρωτοποριακά, αληθινά αναγκαία για τον κόσμο αλλά και την κοινωνική συγκυρία που διανύουμε και θα διαρκέσει.  ανεβάσματα..  Παρά μόνο για την τάχατες προσωπική καλλιτεχνική μας ολοκλήρωση, για να ξεχωρίσουμε μέσα στο θεατρικό στερέωμα οι νεότεροι, για να επιβεβαιώσουμε την πρωτοκαθεδρία μας αλλά και εξασφαλίσουμε την άνετη επιβίωσή μας οι παλαιότεροι.  Και αυτά συμβαίνουν στη απελπιστικά υπερ-συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει να ξεχωρίζει το θέατρο του Ευγένιου Βαχτάγκοφ και τα ανεβάσματά του από τις δικές μας προσπάθειες (ξανατονίζουμε στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων)  για υλοποίηση της θεατρικής τέχνης;

Μα ότι αυτά είναι ακριβώς ανεβάσματα βασισμένα σε αληθινή και σε βάθος μακροχρόνια παιδεία και παράδοση εκτεινόμενη και στον οριζόντιο (συνταγματικό, αφηγηματικό) άξονά της και στον κάθετο (παραδειγματικό, ποιητικό) άξονά της, ενώ τα περισσότερα δικά μας είναι κατεβάσματα της διάθεσης και της αισθητικής συγκίνησης των ανθρώπων που στο θέατρο εξακολουθούν να αναζητούν ευκαιρίες ανατροπής της υπάρχουσας άθλιας πλέον κατάστασης πραγμάτων, που οραματίζονται μια εποχή πρόσληψης ισότιμα για όλους τους πολίτες αληθινής βαθιάς παιδείας και αισθητικής καλλιέργειας και όχι κάτι σαν παιδεία που προσλαμβάνουμε σήμερα.

Βαρεθήκαμε τα εκατοντάδες ευπρόσωπα τυπικά καλά “ανεβάσματα” χιλιάδων καθημερινά παραστάσεων που και το πιο φιλότιμο διαδικτυακό περιοδικό (δεν εννοούμε το δικό μας γιατί τέτοια δυνατότητα δεν έχουμε) δεν δύναται για να παρακολουθήσει και καλύψει. Βαρεθήκαμε να βλέπουμε παραστάσεις χωρίς εμφανή ή αφανή ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Χωρίς διάθεση ψαξίματος της σύγχρονης κατάστασης και διερεύνηση των συνθηκών και των προϋποθέσεων αλλαγής της.

Θέλουμε παραστάσεις τουλάχιστον όπως του θεάτρου του Ευγένιου Βαχτάγκοφ που δεν μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για το λόγο ύπαρξή στους. Μας αρπάζουν άνετα στα στιβαρά τους -για χιλιάδες λόγους και κατακτήσεις  έστω- χέρια και μας ταξιδεύουν στους πρόποδες μιας πολιτείας πολύ διαφορετικής από αυτή που αναγκαστικά (;) βιώνουμε.

Στην είσοδο μιας αληθινής πολιτείας, αληθινών ανθρώπων, με αληθινή παιδεία, καλλιέργεια, ευαισθησία, αίσθηση συνεργατικότητας και συλλογικότητας. Χωρίς ανταγωνισμούς και καθημερινές επιδείξεις ματαιοδοξίας. Μιας πολιτείας με όραμα και ελπίδα για το μέλλον.

Πόσο κοντά είναι το ελληνικό θέατρο, σε κάτι τέτοιο; Νομίζαμε αφελώς κάποτε πολύ κοντά.

Δεν είναι ούτε μακριά, ούτε κοντά. Δεν υπάρχει για το ελληνικό θέατρο αυτή η πολιτεία, ούτε καμιά άλλη πολιτεία στον ορίζοντα. Δεν υπάρχει ούτε καν ορίζοντας. Μόνο “έρημη γη”, μόνο “έρημη χώρα” και σε λίγο καμία χώρα.

του Γιάννη Καραμπίτσου ]

 ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μία νέα ανατρεπτική ματιά σε ένα κλασικό αριστούργημα της Ρωσικής δραματουργίας κι ένα θέατρο ανατρεπτικό, ιστορικό, μυθικό, που κουβαλά στις περγαμηνές του τη δόξα και το άρωμα όλου του Ρωσικού θεάτρου. Μια υπέροχη, σχεδόν μυστικιστική, συνάντηση που θα έχουμε την μοναδική ευκαιρία να απολαύσουμε στο Badminton, ακριβώς όπως παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ίδιο το θέατρο Eugene Vakhtangov στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009. Τότε που η δραστήρια αντίδραση του κοινού, καθώς και των Ρώσων, αλλά και ξένων κριτικών οδήγησε ακόμη και τον Υπουργό Πολιτισμού A.Avdeev να πει χαρακτηριστικά πως « η παραγωγή αυτή αποτελεί μια καταπληκτική επανεξέταση του Τσέχωφ» εκφράζοντας παράλληλα και τη βεβαιότητα για την παγκόσμια μεγάλη της επιτυχία. Φυσικά και δικαιώθηκε!

uncle vania

 

Το όραμα μιας θεατρικής ομάδας που θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του θεατρικού κατεστημένου της Μόσχας, γεννήθηκε το 1911 μέσα από το βλέμμα και την σκέψη ενός σκηνοθέτη και ηθοποιού, του Eugene Vakhtangov. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το πολλά υποσχόμενο νέο θέατρο είδε τον εαυτό του να κλέβει τις εντυπώσεις από τα υπόλοιπα πιο εμπορικά «παρακλάδια» του Moscow Art Theatre με δύο μόλις παραγωγές (Maeterlinkck: Le Miracle de Saint Antoine1921 και Gozzi : Turandor-1922). Έτσι το 1926, όπως ήταν αναμενόμενο, το θέατρο βαπτίστηκε οριστικά με το όνομα του δημιουργού του και οι σημαντικότεροι Ρώσοι σκηνοθέτες σπεύδουν για να γίνουν μέρος του οράματός του(Meyerhold, Popov, Zavadsky και Akimov). Ειδικά η ανορθόδοξη μετάφραση του Αμλετ από τον Akimov με τη μουσική του Shostakovich, το 1932, ήταν αυτή που σύστησε σε όλο τον κόσμο το θεατρικό αυτό μικρόκοσμο και προκάλεσε τα πρώτα κύματα θαυμασμού εντός και εκτός Ρωσίας. Ανάμεσα στους σημαντικούς επίσης σκηνοθέτες, που τρέχουν να συμβάλλουν στο μύθο, ανακαλύπτουμε και τους Okhlopkov και Pogodin όπως και μια ολόκληρη σειρά από ευφυείς νέους δημιουργούς που οδηγούν δεκαετία με τη δεκαετία το Θέατρο Vakhtangov στον 21ο αιώνα. Τα υψηλά καλλιτεχνικά στάνταρ και το ανατρεπτικό βλέμμα που εισάγουν με κάθε τους παράσταση καταφέρνουν ως και τις μέρες μας και διατηρούν στη θέση του, τον μεγαλύτερο ίσως θεατρικό μύθο της Ρωσίας. Ένας από αυτούς τους ευφυείς νέους δημιουργούς, είναι και ο Rimas Tuminas και δεν είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιεί την παραγωγή ενός έργου του Τσέχωφ. Οι Τρεις Αδελφές και ο Βυσσινόκηπός του, κέρδισαν την αναγνώριση του κοινού και των κριτικών. Τα έργα του Τσέχωφ προσφέρουν έδαφος για εξερεύνηση, διαλεύκανση της ουσίας, αιτιολόγηση του είδους. Κάθε παραγωγή του Tuminas αποτελεί ένα νέο βήμα προς την έννοια αυτής της μυστηριώδους λέξης «κωμωδία», που τόσο διαψεύδει το πλαίσιο της πλοκής. Η παραγωγή του Θείου Βάνια έχει ήδη αναγνωριστεί ως μία από τις καλύτερες εκδηλώσεις των τελευταίων σεζόν στη Μόσχα, ενώ η δουλειά των S.Makovetsky και V.Simonov αξίζει να αναφέρεται στην παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια του θεάτρου.

uncle vania 1 

Το πιο ενδιαφέρον βεβαίως στην περίπτωση του Rimas Tuminaς, είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται και «μεταφράζει» το ρωσικό αυτό κλασικό αριστούργημα. Όχι, δεν έκανε ούτε βανδαλισμό, ούτε ξανάγραψε το κείμενο, ούτε το περιέκοψε. Απλά ξαναδιάβασε το κείμενο, σαν να μην υπήρχαν ερμηνείες πριν από αυτόν. Γιατί, δεν υπάρχει τίποτα συνηθισμένο, όμορφο, οικείο. Δεν υπάρχει η περιτριγυρισμένη από κήπους έπαυλη του Τσέχωφ, δεν υπάρχουν άνετες πολυθρόνες, ούτε τραπέζι στρωμένο με δαντελένιο τραπεζομάντιλο και ζεστό σαμοβάρι, ούτε η αίσθηση ενός Σπιτικού όπου έζησαν πολλές γενιές… Υπάρχει μόνο κενός χώρος, ερημωμένος από τη ζωή, ο χώρος του θεάτρου με τους γκρι διαδρόμους, ένα αλαβάστρινο λιοντάρι – σύμβολο της Αγίας Πετρούπολης – ίσως είναι το μέρος όπου γεννήθηκε ο πρόγονος που έχτισε την έπαυλη, υπάρχει ένας πάγκος εργασίας με τραχιές πλάκες, ένας παλιός καναπές και αρκετές καρέκλες. Οι χαρακτήρες του Τσέχωφ, όπως τους είδε ο Tuminas και όπως ενσαρκώνονται από τους ηθοποιούς, θυμίζουν έντονα κομμάτι του εαυτού μας. Ζουν σε συνθήκες συγκρουόμενων φιλοδοξιών, φιλοσοφούν, δουλεύουν σκληρά ή τεμπελιάζουν, υπηρετούν και καταναλώνουν. Είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά και παρόμοιοι – η ζωή του καθενός πήγε στραβά. Γιατί; Αυτό το ανακαλύπτουμε από σκηνή σε σκηνή, από τους διαλόγους, τους τσακωμούς, τις αποκαλύψεις και το σαρκασμό. Ο κόσμος ανακαλύπτει τις αρχές του θεάτρου του παραλόγου στα έργα του Τσέχωφ. Οι χαρακτήρες του λένε κάτι και μετά κάνουν κάτι άλλο, ενώ σκέφτονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο Θείος Βάνιας του Tuminas ασχολείται με το τι σκέφτονται οι χαρακτήρες και με το τι εξομολογούνται σε περιόδους πνευματικής αναταραχής. Κάποιες φορές είναι ασυνάρτητοι, σαν τον θείο Βάνια ή πολύ βίαιοι, όπως ο Astrov. Όμως οι εξομολογήσεις τους ξεσπούν από τις ψυχές τους τόσο ορμητικά, σαν να βγαίνει κάποιος από ένα αποπνικτικό δωμάτιο στον καθαρό αέρα. «Ο Θείος Βάνιας μας είναι απαραίτητος σήμερα για να μας στηρίξει, να μην γίνουμε κυνικοί, αγενείς, ασυνείδητοι άνθρωποι», λέει ο Rimas Tuminas. «Με όλα όσα αντιμετώπισε στη ζωή του, δεν έχασε την αρετή της εντιμότητας και συνέχισε να εργάζεται. Κοντά στο θέατρό μας, υπάρχει ένα μνημείο της Πριγκίπισσας Turandot. Ίσως θα έπρεπε να χτίσουμε ένα μνημείο στον Θείο Βάνια». Στην καλύτερη παράσταση για τα 150 χρόνια του Τσέχωφ, από το σπουδαίο Θέατρο Βαγκτάγκοφ με τα 100 χρόνια θεατρικής ιστορίας πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι βραβευμένοι «Καλλιτέχνες του Λαού» Sergey Macovetsky, Ludmila Maksakova, Vladimir Simonov, Anna Dubrovskaya, Yury Kraskov και Galina Konovalova.

uncle vania 2 

RIMAS TUMINAS (Καλλιτεχνικός Διευθυντής) Νικητής του Κρατικού Βραβείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του Ρωσικού θεατρικού βραβείου Zolotaya Maska.

Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1952 στην πόλη Kelme (Λιθουανία). Κατά την περίοδο 1970 – 1974 φοίτησε στο Ωδείο της Λιθουανίας. Το 1978 αποφοίτησε από το τμήμα παραγωγής του GITIS (τάξη του I.Tumanov). Η πρώτη του παραγωγή ήταν το έργο January του J.Radickov (1978) στο Δραματικό Θέατρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λιθουανίας, ενώ η πρώτη του παραγωγή στη Μόσχα ήταν το Peacock Tune του O.Zagradnik (1979) στο Θέατρο K.S.Stanislavsky. Από το 1979 έως το 1990, εργάστηκε στο State Academic Dramatic Theatre of Lithuania (Κρατικό Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο της Λιθουανίας), και από το 1994 έγινε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. Το 1999, ο Tuminas άφησε το θέατρο, με τελευταίες παραγωγές τα Oedipus Rex του Σοφοκλή (1998) και Richard III του Σαίξπηρ (1999). Ο Rimas Tuminas σκηνοθέτησε περισσότερα από 20 θεατρικά έργα σε πολλά θέατρα της Λιθουανίας και του εξωτερικού. Η δουλειά του στο εξωτερικό συμπεριλαμβάνει τα Θείος Βάνιας (1992) και το Γλάρο (1993) του Τσέχωφ στη Φινλανδία, και το Δον Ζουάν του Μολιέρου στην Ισλανδία (1995). Το 1990, ο Tuminas ίδρυσε το Small Theatre of Vilnius (Μικρό Θέατρο του Βίλνιους). Εκεί, παρουσιάστηκαν οι εξής παραγωγές: Cherry Orchard του Τσέχωφ (1990), Galileo του Μπρεχτ (1991), God, Smile to Us του G.Kanovichus (1994), Masquerade του M.Lermontov (1997), οι οποίες ταξίδεψαν και στο εξωτερικό. (Φινλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Ισλανδία, κα.) Οι παραγωγές του Tuminas συμμετέχουν με επιτυχία σε φεστιβάλ όπως τα International Baltic Theater Spring, Baltic House, Life, Contact, International Chekhov Theatre Festival, κλπ. Μετά την επιτυχημένη παράσταση Masquerade, η οποία κέρδισε το Ρωσικό Εθνικό Βραβείο Θεάτρου Zolotaya Maska στην κατηγορία «Καλύτερη Ξένη Παραγωγή 1998» στη Μόσχα και στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ για τον Τσέχωφ, ο Tuminas κλήθηκε στο Sovremennik Theatre, όπου έκανε την παραγωγή του Playing… Schiller! το 2000. Το 2002, στη σκηνή του Θεάτρου E.Vakhtangov, ο Rimas Tuminas έκανε την παραγωγή του The Inspector General του Γκογκόλ. Το 2007, μετά το θάνατο του M.A.Ulyanov, ο Tuminas δέχτηκε την πρόταση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τον Πολιτισμό και τον Κινηματογράφο και της διεύθυνσης του Θεάτρου E.Vakhtangov, να γίνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου.

ΔΙΑΝΟΜΗ: Vladimir Simonov (Serebryakov Alexander Vladimirovich / συνταξιούχος καθηγητής) Anna Dubrovskaya (Elena Andreevna / η σύζυγός του) Yevgeniya Krevzhde/ Maria Berdinskikh (Sofya Alexandrovna –Sonya / η κόρη του από τον πρώτο γάμο) Ludmila Maksakova (Voynitskaya Maria Vasilyevna / χήρα ενός Μυστικού Συμβούλου, μητέρα της πρώτης συζύγου του καθηγητή) Sergey Makovetsky (Voynitsky Ivan Petrovich / ο γιος της) Vladimir Vdovichenkov/Artur Ivanov (Astrov Mikhail Lvovich / Γιατρός) Yury Kraskov (Telegin Ilya Ilyich / γαιοκτήμονας που κατέληξε φτωχός) Galina Konovalova (Marina / γκουβερνάντα) Sergey Yepishev (Yefim / εργάτης) Ιnfo Παραγωγή: Rimas Tuminas Σκηνογραφία & κοστούμια: Adomas Atsovskis Σύνθεση: Faustas Latenas Στην παράσταση ακούγεται ένα απόσπασμα του Kol Nidrei του M.Bruch που ερμηνεύει ο T.Dockschitzer Διοργάνωση: ADaM Productions 3 & 4 Φεβρουαρίου στις 21:00 5 Φεβρουαρίου στις 19:00 Θέατρο Badminton

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: