NO MORE FEAR Μια ταινία του MURAD BEN CHEIKH/ Τυνησία, 2011/ από 29.3.2012 στους κινηματογράφους

NO MORE FEAR

clip_image002clip_image004

Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2011

NO MORE FEAR

Μια ταινία του MURAD BEN CHEIKH

Ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ για την «Επανάσταση του Γιασεμιού» στην Τυνησία

«Παθιασμένο, ωμό και άμεσο» Variety

Εκεί όπου γεννήθηκε η πρώτη επανάσταση του 21ου αιώνα!

Ντοκιμαντέρ, Τυνησία, 2011, 72’

Σενάριο/Σκηνοθεσία: MURAD BEN CHEIKH 

Εμφανίζονται οι: Radhia Nasraoui, Lina Ben Mhenni, Karem Cherif, Hamma Hammami, Chaima Issa Cherif, Sadok Ben Mhenni

ΣΥΝΟΨΗ

Το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για την περίφημη «Επανάσταση του Γιασεμιού», τη συγκλονιστική εξέγερση της Τυνησίας, που εγκαινίασε τον 21ο αιώνα και ανέτρεψε τα πολιτικά δεδομένα, πυροδοτώντας μιας σειρά από εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, τη λεγόμενη «Αραβική άνοιξη»!

Η ταινία συλλαμβάνει με ρεαλισμό και δυναμισμό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα των ιστορικών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν τον Ιανουάριο του 2010 στους δρόμους της Τυνησίας, με αυθεντικό υλικό που τραβήχτηκε τότε, συνεντεύξεις από ανθρώπους που τα έζησαν όλα, και πολλά άλλα έγκυρα στοιχεία, ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τον αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μπεν Αλί. Ήταν μια επανάσταση κυρίως των νέων ανθρώπων, που ανήκουν στη νέα εποχή, έχουν τη μόρφωση, τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, και που δεν άντεχαν άλλο την καταπίεση ενός αυταρχικού, απαρχαιωμένου καθεστώτος και έφεραν μια μεγάλη αλλαγή στη χώρα τους, που συγκλόνισε όλο τον κόσμο.

Ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας λέει μέσα στην ταινία: «Αυτή η επανάσταση δεν είναι αποτέλεσμα εξαθλίωσης, αλλά περισσότερο μια κραυγή απελπισίας, από μια γενιά μορφωμένων. Η επανάσταση του Γιασεμιού δεν είναι ούτε για το ψωμί… Δεν οδηγεί σε νεκρούς, ούτε δημιουργεί μάρτυρες. Είναι η επανάσταση της αφοσίωσης ενός λαού. Δεν θα έχουμε ποτέ ξανά κανέναν φόβο για αυτή τη νέα Τυνησία!»

Και ο σκηνοθέτης της ταινίας, Ben Cheikh, μας δίνει με το δικό του παράδειγμα το μέγεθος της αλλαγής που έφερε αυτή η σύγχρονη επανάσταση: «Σήμερα, η τυνησιακή σημαία στολίζει το σαλόνι μου και ο εθνικός ύμνος που τραγουδώ έχει τελείως διαφορετικό παλμό, δηλώνει ελευθερία. Είμαι επιτέλους πολίτης και μπορώ να το εκφράσω πλήρως πια αυτό. Είμαι κινηματογραφιστής και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη για αυτό. Οι φόβοι για τους οποίους μιλάω στην ταινία ήταν επίσης και δικοί μου, φόβοι που μοιράζονταν σχεδόν όλοι οι Τυνήσιοι. Σήμερα, το κουράγιο που επέδειξαν οι άνθρωποι στην ταινία, το μοιράζονται όλοι οι Τυνήσιοι…»

Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2011

Ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ για την «Επανάσταση του Γιασεμιού» στην Τυνησία

Εκεί όπου γεννήθηκε η πρώτη επανάσταση του 21ου αιώνα.

Η ταινία «No More Fear» αποτελεί ένα από τα πρώτα κινηματογραφικά ντοκουμέντα του αγώνα των Τυνήσιων για δημοκρατία. Ο σκηνοθέτης Μουράντ Μπεν Τσέικ καταφέρνει να δώσει την ατμόσφαιρα των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων με αυθεντικό και άμεσο τρόπο.

Η ταινία συλλαμβάνει με ρεαλισμό και δυναμισμό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα των ιστορικών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν τον Ιανουάριο του 2010 στους δρόμους της Τυνησίας, με αυθεντικό υλικό που τραβήχτηκε τότε, συνεντεύξεις από ανθρώπους που τα έζησαν όλα, και πολλά άλλα έγκυρα στοιχεία, ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τον αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μπεν Αλί. Ήταν μια επανάσταση κυρίως των νέων ανθρώπων, που ανήκουν στη νέα εποχή, έχουν τη μόρφωση, τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, και που δεν άντεχαν άλλο την καταπίεση ενός αυταρχικού, απαρχαιωμένου καθεστώτος και έφεραν μια μεγάλη αλλαγή στη χώρα τους, που συγκλόνισε όλο τον κόσμο.

Ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας λέει μέσα στην ταινία: «Αυτή η επανάσταση δεν είναι αποτέλεσμα εξαθλίωσης, αλλά περισσότερο μια κραυγή απελπισίας, από μια γενιά μορφωμένων. Η επανάσταση του Γιασεμιού δεν είναι ούτε για το ψωμί… Δεν οδηγεί σε νεκρούς, ούτε δημιουργεί μάρτυρες. Είναι η επανάσταση της αφοσίωσης ενός λαού. Δεν θα έχουμε ποτέ ξανά κανέναν φόβο για αυτή τη νέα Τυνησία!»

NO MORE FEAR 1

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Εδώ και καιρό, η οργή μου ήταν σιωπηλή, τα μάτια μου ανίκανα να κουνηθούν, όμως αυτή η μέρα της 14ης Ιανουαρίου μου έδωσε δυνατά συναισθήματα, έκλαψα. Μου έχουν μείνει δύο εικόνες στο μυαλό: δύο νέοι αξιωματικοί, πιθανότατα σπουδαστές της αστυνομικής ακαδημίας, που οι μεγαλύτεροι τους είχαν αναθέσει να μπλοκάρουν τη δίοδο που συνδέει τη λεωφόρο Μπουργκίμπα με τους διαδηλωτές. Μπρος στο πλήθος, που τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο, αυτοί οι δύο άνθρωποι άρχισαν να κλαίνε και κατάλαβαν ότι η θέση τους είναι από την άλλη πλευρά του οδοφράγματος. Αυτή την εικόνα την κουβαλώ πάντα μέσα μου, το κλάμα τους, αυτοί που υποτίθεται ότι ήταν οι εχθροί της στιγμής, απελευθέρωσαν τα δικά μου δάκρυα. Έκλαψα ξανά αργότερα, όταν ένας φίλος μου διηγήθηκε τις τελευταίες λέξεις ενός νεαρού, χτυπημένου από σφαίρα, λίγο πριν ξεψυχήσει:
«Δε θα πεθάνω, κι αν πεθάνω, δε θα φύγω πριν αυτός (ο Μπεν Άλι) φύγει».
Αυτές οι δύο εικόνες κατοικούν μέσα μου, δεν είναι μέρος του ντοκιμαντέρ, αλλά αυτές το έκαναν εφικτό, ακόμα κι απαραίτητο. Σήμερα, μια τυνησιακή σημαία στολίζει το σαλόνι μου και τραγουδώ τον εθνικό ύμνο με μια άλλη αίσθηση, αυτή της ελευθερίας. Είμαι επιτέλους πολίτης και μπορώ να το εκφράσω ολοκληρωτικά, είμαι κινηματογραφιστής και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη. Οι φόβοι, που επανέρχονται στη μνήμη μου, δεν ήταν μόνο δικοί μου, ήταν οι φόβοι των περισσότερων Τυνήσιων. Το θάρρος, που έχουν επανειλημμένα επιδείξει κάποιοι συμμετέχοντες στο ντοκιμαντέρ, είναι σήμερα το θάρρος όλων των Τυνήσιων.
Mourad Ben Cheikh

Βιογραφικό
Ο Μουράντ Μπεν Τσέικ γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1964 στην Τυνησία. Ζει και δημιουργεί μεταξύ της Τυνησίας και της Ιταλίας. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών της Τυνησίας, απέκτησε το πτυχίο του στην Τέχνη της Μουσικής και του Θεάματος στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ εργαζόταν ως βοηθός στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Φιλμογραφία
Le cinéma dans les pays arabes (1997)
Pâtre des étoiles (2003)
Histoire en Méditerranée (2007)
Une saison entre enfer et paradis (2008)
Bobodioulasso (2008)
Djenne (2008)

«Όχι άλλος φόβος» για την Τυνησία

Τυνησία: Η αστυνομία ρίχνει δακρυγόνα στους διαδηλωτές που τραγουδούν τον εθνικό ύμνο. Σαν αυτή και άλλες συγκλονιστικές εικόνες απλών ανθρώπων, που διαλύουν μια δικτατορία, θα εμφανιστούν στη μεγάλη οθόνη φέτος στις Κάννες.
Το 74λεπτο ντοκιμαντέρ «No more fear» γυρίστηκε εν μέσω των εξεγέρσεων που οδήγησαν τον Τυνήσιο πρόεδρο Μπεν Άλι σε πολιτικό θάνατο στις 14 Ιανουαρίου 2011, ανέφερε στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων ο σκηνοθέτης Μουράντ Μπεν Τσέικ. Η συμμετοχή της ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών σημαίνει το τέλος της 11χρονης απουσίας της Τυνησίας από τη μεγάλη οθόνη.
Ο Μπεν Τσέικ, δημιουργός ταινιών μικρού μήκους, όπως «Ο ποιμένας των αστεριών», λέει ότι η επιλογή του ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ ήταν απροσδόκητη. «Στείλαμε ένα αντίγραφο της ταινίας στις Κάννες, δουλέψαμε πυρετωδώς. Αρχικά, απάντησαν ότι η ταινία δεν είχε επιλεγεί, αλλά αργότερα ένας βοηθός του φεστιβάλ μας ενημέρωσε ότι τη δέχτηκαν», λέει ο σκηνοθέτης που μοιράζει το χρόνο του και τις επαγγελματικές του δραστηριότητες μεταξύ Τυνησίας και Ιταλίας.
Εν μέσω ενός πανικού για τις προετοιμασίες της τελευταίας στιγμής πριν την προβολή, ο Μπεν Τσέικ εξηγεί ότι εμπνεύστηκε τον τίτλο της ταινίας από ένα «σύνθημα που είχε γραφτεί στους τοίχους της Τύνιδας κατά τη διάρκεια της επανάστασης». «Το σύνθημα συμβολίζει το τείχος του φόβου, που κατέρρευσε στην Τυνησία», πρόσθεσε. Η ταινία γυρίστηκε στη Λεωφόρο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα στην Τύνιδα, στο επίκεντρο της εξέγερσης. «Η σπουδαιότητα των γεγονότων ήταν τεράστια, έπρεπε να τραβήξω με την κάμερα: την αστυνομία, τους ανθρώπους που έτρεχαν για να γλυτώσουν από τα δακρυγόνα».
Τρεις βασικοί χαρακτήρες εμφανίζονται στην ταινία: η δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ράντια Νασράουι, η μπλόγκερ Λίνα Μπεν Μέννι και ένας απλός πολίτης, ο Κάρεμ Τσέριφ, που εκπροσωπούν όλους τους Τυνήσιους «που υπερασπίστηκαν τις γειτονιές τους ενάντια στους πλιατσικολόγους και τους ελεύθερους σκοπευτές».
Ένας χαρακτήρας στην ταινία θρηνεί την προ-επαναστατική κατάσταση της χώρας λέγοντας: «Αυτή η επανάσταση δεν είναι ο καρπός της ένδειας, αλλά η κραυγή της απόγνωσης μιας γενιάς μορφωμένων ανθρώπων». «Δεν είναι ούτε το ψωμί ούτε η επανάσταση του γιασεμιού. Τα γιασεμιά δεν προκαλούν το θάνατο ούτε δημιουργούν μάρτυρες», λέει ο ακτιβιστής αναφερόμενος σε ένα πρώιμο παρατσούκλι της τυνησιακή επανάστασης.
«Είναι η επανάσταση της πίστης ενός λαού. Ποτέ ξανά δε θα φοβηθούμε»! Αυτή η φράση συνοψίζει, λέει ο σκηνοθέτης, τον τρόπο σκέψης των Τυνησίων: «Τη σκέψη της νεολαίας, που έκανε την πρώτη επανάσταση της ψηφιακής εποχής, όπως επίσης των μεγαλύτερων που αψήφησαν το φόβο για να αντισταθούν στο ζυγό της δικτατορίας».
Για τον παραγωγό Χαμπίμπ Άττια, η προβολή στις Κάννες αυξάνει την πιθανότητα της διανομής στις ευρωπαϊκές αγορές και τη Μέση Ανατολή. Δύο εικόνες της επανάστασης παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη του. Η πρώτη αφορά σε δυο νεαρούς αστυνομικούς που προσπαθούσαν να μπλοκάρουν ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών να φτάσει στη Λεωφόρο Μπουργκίμπα. «Αντικρύζοντας το πλήθος να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, οι δύο αστυνομικοί άρχισαν να κλαίνε. Κατάλαβαν ότι η θέση τους ήταν με τους διαδηλωτές. Τα δάκρυά τους απελευθέρωσαν και τα δικά μου δάκρυα», λέει ο Άττια.
Και ένα μεταγενέστερο γεγονός, «Έκλαψα όταν ένας φίλος μου διηγήθηκε τα τελευταία λόγια ενός νεαρού, αφού τον πυροβόλησαν: Δεν θα πεθάνω, κι αν πεθάνω, δε θα φύγω πριν (ο Μπεν Άλι) φύγει».
Ο νεαρός άντρας πέθανε και ο Μπεν Άλι δραπέτευσε στη Σαουδική Αραβία.

Ιστορικό πλαίσιο

Στις 3 Ιουνίου 1955, η Τυνησία και η Γαλλία υπογράφουν μια σειρά συμφωνιών, που θα άνοιγαν το δρόμο για την αυτονομία που από καιρό περίμενε ο τυνησιακός λαός. Την επόμενη χρονιά, η Τυνησία τελικά κερδίζει την ανεξαρτησία της. Ανακηρύσσεται κυρίαρχη συνταγματική μοναρχία και μέλος του ΟΗΕ. Αφού σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση της χώρας, ο πρόεδρος Χαμπίμπ Μπουργκίμπα αποφασίζει να διώξει τον ηγεμόνα και να την ανακηρύξει σε δημοκρατία.

Τα χρόνια του Μπουργκίμπα
Ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα διορίστηκε πρόεδρος, πριν εκλεγεί από το λαό, το Νοέμβρη του 1959 (ήταν επίσης ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία). Επεδίωξε να εκκοσμικεύσει τη δικαιοσύνη και τους νόμους, να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και να δουλέψει πάνω στον εκμοντερνισμό της πολιτείας. Αφού εκλέχτηκε για τρίτη θητεία, η Εθνική Συνέλευση εγκρίνει μια συνταγματική τροποποίηση, σύμφωνα με την οποία ο πρωθυπουργός, διορισμένος από τον πρόεδρο, θα αναλάμβανε την προεδρία σε περίπτωση θανάτου ή αδυναμίας του τελευταίου.
Το Μάρτιο του 1975, η Εθνική Συνέλευση διορίζει τον Μπουργκίμπα «Ισόβιο Πρόεδρο». Ωστόσω, η δεκαετία του ’80 βρήκε το τυνησιακό καθεστώς αντιμέτωπο με πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις, που θα χειροτέρευαν με την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης. Έτσι, στις 7 Νοεμβρίου 1987, ο πρωθυπουργός Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι κήρυξε τον γηραιό πολιτικό Χαμπίμπ Μπουργκίμπα ασθενή και ανίκανο να κυβερνήσει.

Τα χρόνια του Μπεν Άλι


Ο Μπεν Άλι ανέλαβε πρόεδρος της χώρας και αρχηγός του στρατού. Την πρώτη μέρα της θητείας του δήλωσε: «Στους καιρούς που ζούμε δεν μπορούμε να υπομένουμε ούτε την ισόβια προεδρία ούτε την αυτόματη διαδοχή στην κεφαλή της πολιτείας, απ’ όπου ο λαός είναι αποκλεισμένος. Ο λαός μας αξίζει μια προηγμένη και θεσμοθετημένη πολιτική ζωή, βασισμένη στο πολυκομματικό σύστημα και στην πολυφωνία των μαζικών οργανισμών». Έπειτα, ο Μπεν Άλι τροποποιεί το Σύνταγμα, καταργεί την ισόβια προεδρία και περιορίζει τον αριθμό των συνεχόμενων προεδρικών θητειών σε τρεις. Παρόλ’ αυτά, ανακαλεί τη διάταξη το 2002 για να βάλει υποψηφιότητα για τέταρτη φορά!

Το δημοκρατικό ιντερλούδιο ήταν μάλλον σύντομο. Η αντιπολίτευση, ο Τυνησιακός Σύνδεσμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, οι διανοούμενοι και ο τύπος χάνουν γρήγορα το δικαίωμα να εκφράζονται. Το 1999, ο Μπεν Άλι επανεξελέγη για τρίτη πενταετή θητεία με το 99% των ψήφων! Το 2002, το Σύνταγμα τροποποιήθηκε ξανά για να εξασφαλίσει στον Μπεν Άλι ισόβια δικαστική ασυλία. Επανεξελέγη πρόεδρος χωρίς καμιά έκπληξη το 2004 με σχεδόν το 94% των ψήφων. Ο Μπεν Άλι ήταν και είναι ικανός να παρατείνει για μερικά ακόμα χρόνια το πολιτικό του μοντέλο, βασισμένο στην εσωτερική σταθερότητα και τη στέρηση της ελευθερίας. Μεταξύ 2004 και 2006, η πολιτική ζωή χαρακτηριζόταν από συνεχή πολιτική καταπίεση. Το 2009, ο Μπεν Άλι έβαλε υποψηφιότητα για πέμπτη συνεχόμενη φορά και εκλέχτηκε με 89,62% ενάντια σε τρεις υποψηφίους της αντιπολίτευσης. Αυτή θα έπρεπε να είναι και η τελευταία θητεία του Μπεν Άλι, που το 2010 θα γινόταν 74 χρονών. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το ηλικιακό όριο για την υποψηφιότητα για την προεδρία είναι τα 75 έτη.

Η Τυνησία έζησε για πολλά χρόνια κάτω από ένα αυταρχικό καθεστώς που φορούσε το προσωπείο του πλουραλισμού: 30 χρόνια το καθεστώς Μπουργκίμπα και άλλα 20 το καθεστώς του Μπεν Άλι. Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση σήμανε το τέλος της κυριαρχίας του Μπεν Άλι, ο οποίος πια δεν μπορούσε να ελέγξει ολόκληρη τη χώρα, που κατέρρεε για δεκαετίες από τη διαφθορά και το νεποτισμό. Τον Ιανουάριο του 2011, το λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας εξεγέρθη εναντίον του καθεστώτος και οδήγησε τον Μπεν Άλι και την οικογένειά του να φύγουν από τη χώρα. Στις 26 Ιανουαρίου, η Τυνησία εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον ίδιο και τη σύζυγό του.

Η δίκη του καθαιρεμένου προέδρου ξεκίνησε τον Ιούνιο 2011 στην Τυνησία με την απουσία του κατηγορούμενου, ο οποίος βρήκε καταφύγιο στη Σαουδική Αραβία και ισχυρίστηκε ότι είναι αθώος. Του απαγγέλθηκαν 93 κατηγορίες, όπως ανθρωποκτονία από πρόθεση, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση και ξέπλυμα χρήματος.

Η Τυνησία έφτασε σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της. Η κοινωνία των πολιτών είναι πια ελεύθερη να μιλήσει. Ο λαός περιμένει με ανυπομονησία τις επόμενες εκλογές του Οκτωβρίου και ελπίζει να ζήσει το θρίαμβο της δημοκρατίας. Η εξέγερση της Τυνησίας εγείρει το ζήτημα του δημοκρατισμού όλων των αραβικών χωρών.

no more fear 2

Απόσπασμα από την εκπομπή «Cine Politics» με τον Russel Michaels

Ράσελ Μάικλς: Στο σημερινό πρόγραμμα θα συζητήσουμε για το ντοκιμαντέρ «No more fear» του σκηνοθέτη Μουράντ Μπεν Τσέικ. Η ταινία του αποτελεί το πρώτο ντοκιμαντέρ για τη δημοκρατική επανάσταση του Ιανουαρίου 2011 στην Τυνησία. Η αιχμή του δόρατος στην επανάσταση ήταν η νεολαία, που ζώντας χρόνια υπό καθεστώς φόβου, χρησιμοποίσαν τα κοινωνικά δίκτυα, όπως το facebook, το twitter και τα μπλογκς, για να οργανωθούν. Η ταινία του Τσέικ φέρνει στο προσκήνιο κάποιους που έπαιξαν ρόλο-κλειδί στην επανάσταση, των οποίων οι ζωές και οι οικογένειές τρομοκρατούνταν από την κυβέρνηση, την παρακολούθηση, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια. Επίσης, αιχμαλωτίζει τα συναισθήματα των ανθρώπων στους δρόμους, καθώς η εξουσία περνά γρήγορα από το δικτατορικό καθεστώς του Μπεν Άλι στους ίδιους τους πολίτες. Η οργή και η αποφασιστικότητα εναλάσσονται με τη χαρά, καθώς οι Τυνήσιοι επανανακαλύπτουν τη φωνή που έχασαν για 23 χρόνια, την ελευθερία να μιλήσουν ανοιχτά, χωρίς φόβο.

Πώς ένας μήνας του 2011 οδήγησε ένα έθνος από το φόβο στην ελευθερία; Τι προκλήσεις αντιμετωπίζει σήμερα ο τυνησιακός λαός; Θα συζητήσουμε για την ταινία «No more fear» με τον Νούρεντιν Μιλάντι, Τυνήσιο ακαδημαϊκό και ειδικό στα ΜΜΕ και επίσης τον Ίαν Σμιθ, συντάκτη στον Οδηγό του Παγκόσμιου Κινηματογράφου. Ας ξεκινήσουμε από σένα Ίαν. Πώς τα θέματα του φόβου και της ελευθερίας ενδυναμώνουν την ταινία;

Ίαν: Ενώ οι περισσότερες ταινίες χρειάζονται 2-3 χρόνια για να ολοκληρωθούν, είναι αξιοσημείωτο το ότι η συγκεκριμένη ταινία γυρίστηκε τον Ιανουάριο και τον Μάιο έκανε πρεμιέρα στις Κάννες. Είναι εξαιρετικά επίκαιρη και εξαιτίας της ραγδαίας αλλαγής που συνέβη, η αίσθηση που αποκομίζεις είναι η βιασύνη που υπήρχε για να γίνει και να προβληθεί. Το πιο σημαντικό στοιχείο της ταινίας για μένα είναι ότι έχει καταγράψαμε με την κάμερα τις ζωές των ανθρώπων που βρέθηκαν σ’ ένα σταυροδρόμι. Έχοντας υποφέρει τόσα χρόνια ανελευθερίας, ξαφνικά έχουν την ευκαιρία για δημοκρατία.

Ράσσελ: Και για να πάμε στον Νούρεντιν Μιλάντι. Γιατί συνέβη η επανάσταση τον Ιανουάριο; Γιατί σ’ αυτή τη χρονική περίοδο;

Νούρεντιν: Γιατί τον Ιανουάριο σημειώθηκε η κορύφωση μιας σειράς γεγονότων, που οδήγησαν στην επανάσταση. Δεν υπήρχε μία μόνο αιτία. Πιστεύω ότι ήταν η κορύφωση δεκαετιών πολιτικού ακτιβισμού, αλλά και καταπίεσης, θηριωδιών από το ίδιο το καθεστώς. Επίσης, υπήρξε έντονος ακτιβισμός στα κοινωνικά δίκτυα…

Ράσσελ: Η ταινία ξεκινάει με ένα κολάζ φωτογραφιών με πολιτικά στιγμιότυπα. Τι συμβολίζει;

Ίαν: Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι δεν βλέπουμε τον χαρακτήρα που κάνει το κολάζ. Είναι ο μοναδικός χαρακτήρας στην ταινία που φανερώνει το πρόσωπό του. Για μένα αυτός συμβολίζει τον τυνησιακό λαό και το κολάζ που ολοκληρώνεται κατά τη διάρκεια της ταινίας και αυτό που βλέπουμε στο τέλος, όταν η κάμερα τραβιέται πίσω, είναι σαν το μωσαϊκό των φόβων που είχε ο λαός όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μια πολύ όμορφη μεταφορά.

Ράσσελ: Νούρεντιν, θα μπορούσε αυτή η επανάσταση να γίνει τόσο εύκολα, χωρίς τη χρήση των κοινωνικών δικτύων;

Νούρεντιν: Όχι, νομίζω ότι τα κοινωνικά δίκτυα έπαιξαν ζωτικό ρόλο στην κατάρρευση του καθεστώτος. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των συγκεντρώσεων, στο να μετατρέψουν την επικοινωνία σε εμπόρευμα. Όλες αυτές οι θηριωδίες συνέβαιναν και πριν στη χώρα, αλλά μόνο τα κοινωνικά δίκτυα έσπασαν το φράγμα και μεταμόρφωσαν την πληροφορία σε εθνική και παγκόσμια κλίμακα.

Ράσσελ: Τι αίσθηση αποκομίζουμε από τη Λίνα, τη νεαρή μπλόγκερ, και από την οπτική της: λαός εναντίον κυβέρνησης;

Ίαν: Είναι ένας πολύ αξιόλογος χαρακτήρας και χαρακτηριστική εκπρόσωπος της γενιάς της. Προσέξτε μια ενδιαφέρουσα αντίθεση: απ’ τη μια τα κοινωνικά δίκτυα και ο τρόπος που απεικονίζονται στον δυτικό τύπο, αναπαράγοντας κοινολογίες της καθημερινότητας, απ’ την άλλη η Λίνα και οι συνομήλικοί της γράφουν για γεγονότα που συμβαίνουν στο δρόμο και τον εξεγερμένο λαό λίγες στιγμές μετά. Καταγράφουν την ίδια τη ζωή.

Νούρεντιν: Θα τη χαρακτήριζα πολίτη ρεπόρτερ. Όλα τα δορυφορικά κανάλια πήραν άμεσα την πληροφορία χάρη σε ανθρώπους, όπως η Λίνα. Αν δεν υπήρχε το facebook, αν δεν υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα να τραβούν οπτικοακουστικό υλικό και να το ανεβάζουν στο youtube, όλα τα δορυφορικά κανάλια δε θα μπορούσαν να βρουν αυτές τις «ακατέργαστες» πληροφορίες για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Παίζει το ζωτικό ρόλο που αποκαλούμε πολίτη δημοσιογράφο (σημ. citizen journalist) ή, αν όχι, πολίτη ρεπόρτερ.

Ράσσελ: Άλλος ένας εκπληκτικός χαρακτήρας στην ταινία είναι η Ράντια. Μας δίνει μια εικόνα του εύρους του αγώνα, στον οποίο επιδίδονται οι δικηγόροι που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιωμάτα;

Ίαν: Αυτή είναι η δυναμική της ταινίας, εκτός του το ότι είναι ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Μας δίνει το ιστορικό των γεγονότων, είναι ένα πολύ καλό μάθημα για του τι συνέβαινε εκεί επί Μπεν Άλι. Η Ράντια αναζητά δικαιοσύνη. Ο θεατής αποκομίζει την αίσθηση ότι η σκληρή δουλειά που κάνει, μπορεί να οδηγήσει σε κάτι γόνιμο.

Ράσσελ: Οι παρακολουθήσεις για τις οποίες μιλάει η Ράντια, οι βασανισμοί που αναφέρει, ήταν κάποιες σποραδικές περιπτώσεις ή συνέβαιναν πιο διευρυμένα επί Μπεν Άλι;

Νούρεντιν: Η Ράντια Νασράουι, όπως κι άλλοι συνάδελφοί της, αναλάμβαναν ακριβώς τέτοιες περιπτώσεις και θα μπορούσε να είχε και η ίδια σκοτωθεί. Κάθε μέρα, αναφέρει, ότι έψαχνε σχολαστικά το αυτοκίνητό της. Η Ράντια Νασράουι είναι ένα παράδειγμα πολλών υποστηρικτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, που ήξεραν ότι μπορούσαν να δολοφονηθούν.

Ίαν: Η ταινία είναι μια μαζική κραυγή: «Όχι άλλος φόβος».


Suffering from Tunisia’s ills, a character in the film says: «This revolution is not the result of destitution, but rather a cry of despair rising from a generation of graduates. It is neither the bread nor the jasmine revolution… Jasmine does not result in death, does not give rise to martyrs. It’s the revolution of a people’s devotion. We shall never again have any fear for this new Tunisia!» This comment perfectly summarizes Tunisian’s frame of mind. That of the youth who made the first revolution of the virtual era, as well as the older people who always defied fear in order to resist the yoke of dictatorship.

Που παίζεται:

Αμπελόκηποι – Νεάπολη
Ααβόρα
Ιπποκράτους 180 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 210-6462253, 2106423271.
Γενική Είσοδος: € 8,00. Φοιτ. – Παιδ. € 6,00.
Ώρες Προβολών: 18:45
Λεωφ. Πατησίων – Άγ. Ελευθέριος

Capitol Ζέφυρος
Ιουλιανού & 3ης Σεπτεμβρίου (εμπ. κέντρο Athenian Capitol, 4ος όροφος) 2103462677.
Γενική Είσοδος: € 8,00 – Φοιτητές: € 6,50 // 2 Φοιτητικά: € 8,00
Ώρες Προβολών: Πέμ. 18:00, 22:00 / Παρ.-Τετ. 18:00, 20:00, 22:00

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.