Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ (MOONRISE KINGDOM, 2012) του Wes Anderson | Κριτική: Νανά Κυριαζή

moonrise kingdom.jpg

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ (MOONRISE KINGDOM)
Κριτική: Νανά Κυριαζή

Ο αγαπημένος «αιώνιος έφηβος» Wes Anderson επιστρέφει στα παλιά, καλά γνωστά του «λημέρια»! Πώς μπορεί κάτι τόσο ρετρό και νοσταλγικό να είναι συνάμα τόσο φρέσκο; Ο Wes μας απαντάει, με ένα σύγχρονο παραμύθι από τις παιδικές μας αναμνήσεις -ή αυτές που θα θέλαμε να είχαμε…
«Ο έρωτας του φεγγαριού» εκτυλίσσεται σε ένα απομονωμένο αμερικάνικο νησάκι, το 1965, όπου δύο 12χρονα ερωτευμένα παιδιά, η προβληματική Σούζι και ο πρόσκοπος Σαμ, το σκάνε μαζί και κατασκηνώνουν στην ερημιά, μακριά από τους γονείς και την κοινωνία που δεν τους καταλαβαίνει… Όπως είναι φυσικό, αυτό προκαλεί αναστάτωση στην μικρή τοπική κοινωνία και όλοι κινητοποιούνται για την ανεύρευσή τους. Την ίδια στιγμή πλησιάζει μια ιστορική καταιγίδα…
Ο Anderson φαίνεται να συγκαταλέγεται στην έννοια του σινεμά των «δημιουργών». Πράγματι, το σύνολο του έργου του μέχρι τώρα δείχνει μια σταθερή αναγνωρίσιμη σκηνοθετική σφραγίδα ενώ διαπνέεται και από επαναλαμβανόμενους προβληματισμούς και θεματικές, όπως περίπου το περιγράφει και ο Fassbinder όταν έλεγε ότι «κάθε αξιοπρεπής σκηνοθέτης έχει μόνο ένα θέμα και τελικά κάνει την ίδια ταινία ξανά και ξανά». Αυτό επαληθεύεται και με την καινούργια ταινία του Anderson: η νοσταλγία για μια παιδική νιότη, η οποία στιγματίζει τη ζωή μας για πάντα, η αντίστασή μας στο μεγάλωμα, η δύσκολη διαδικασία του περάσματος στην ωριμότητα, ο πρώτος έρωτας, η οικογένεια, η εφηβική αποξένωση… Όλα αυτά τα στοιχεία απαρτίζουν τον γοητευτικό κόσμο του Anderson, μέσα από τον οποίο καθρεφτίζεται η δομή και η κρίση της αμερικανικής οικογένειας και η νεανική κουλτούρα…
Στην ταινία ο κόσμος των παιδιών και ο κόσμος των μεγάλων είναι διακριτά χωρισμένοι. Ωστόσο, τελικά δεν απέχουν και τόσο, καθώς ο Anderson συλλαμβάνει με σοφία πόσο ρασιοναλιστικά είναι κατασκευασμένος ο κόσμος μέσα από τα μάτια των παιδιών, (γι’ αυτό και η επιτήδευση και η σοβαρότητα όταν μιλάνε) αλλά και πόσο ανώριμος μπορεί να είναι ο κόσμος των ενηλίκων, οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν μεγάλα παιδιά, ανίκανοι για υπευθυνότητα και αποτελεσματική σκέψη.
Η ταινία τοποθετείται το 1965, μια εποχή τέλους της «αθωότητας» για την Αμερική, καθώς είναι η χρονιά που στέλνονται στρατεύματα στο Βιετνάμ, και ο σκηνοθέτης, μακριά από όλα αυτά τα πολιτικά γεγονότα, παρουσιάζει με χιούμορ και ευαισθησία το ζενίθ αλλά και το τέλος μιας αθωότητας, αυτής του περάσματος από την παιδική στην εφηβική ηλικία για τους δύο ήρωές μας. Αυτοί οι δύο φυγάδες, κατά βάθος μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από ταινία του Truffaut. Οι δύο αυτοί «απόκληροι», οι δύο αυτοί «Doinel»* έχουν τη στάμπα των «απροσάρμοστων», των «αταίριαστων» στο κοινωνικό σύνολο και γι’ αυτό το σκάνε, ως μια ρομαντική, μυθιστορηματική κίνηση.
Εκεί ξεκινά μια συναρπαστική ιστορία. Τα παιδιά δημιουργούν μια δική τους ουτοπία, ένα δικό τους «βασίλειο» (από τον τίτλο άλλωστε «Kingdom») και περνούν μια περιπέτεια σαν χρυσή παιδική ανάμνηση: διασχίζουν δάση, κρύβονται, κατασκηνώνουν, παίζουν πόλεμο, ερωτεύονται, κινδυνεύουν, διαβάζουν συναρπαστικούς μύθους… Ακόμα και η «κακιά μάγισσα του παραμυθιού» υπάρχει μέσα στην ιστορία, στο πρόσωπο της κοινωνικής λειτουργού, που θέλει να στείλει τον («Σταχτοπούτο») Σαμ στο ορφανοτροφείο. Μια μαγική, φανταστική και αξιοζήλευτη περιπέτεια, που ίσως μας θυμίζει πολλές καλοκαιρινές μας διακοπές ή όλες εκείνες τις φορές που έχουμε υπάρξει «Μικροί εξερευνητές» ή πρόσκοποι.
Η σκηνοθεσία του Anderson είναι δημιουργική, όπως θα διαπιστώσουν όσοι δουν την ταινία, με συχνές ευρηματικές κινήσεις που κυριολεκτικά «χτίζουν» τον κόσμο της ιστορίας αλλά και πολλά έξυπνα cuts και split screens, που εμπλουτίζουν απολαυστικά την υπόθεση. Στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της ταινίας συναινούν επίσης η παραμυθένια μουσική του Alexandre Desplat και η επιλογή vintage χρωμάτων, που ενισχύει τη ρετρό αίσθηση της εικόνας.
Στον απόηχο περισσότερο των Royal Tenenbaums παρά οποιασδήποτε άλλης ταινίας του, «Ο έρωτας του φεγγαριού» έχει την ίδια γνώριμη μελαγχολική ατμόσφαιρα, ιδιόρρυθμο χιούμορ, λυρισμό και λατρεία για τη νεανική ανωριμότητα από την οποία φαίνεται και ο ίδιος ο σκηνοθέτης να μην θέλει να γιατρευτεί. Ένας σύγχρονος «Πήτερ Παν», που πεισματικά εμμένει στη νεανικότητά του, σε ένα φαντασιακό επίπεδο ιδανικής παιδικής ηλικίας. Με άλλα λόγια, μια ταινία για όσους αρνούνται ακόμα να μεγαλώσουν…

*Ήρωας του Truffaut στην ταινία «Τα 400 χτυπήματα»

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.