ΠΑΡΒΑΣ, ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ (2008) του Γεράσιμου Ρήγα | Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012, 23.00, ΒΟΥΛΗ

parvas-agoni-grammi


Στη δυτική είσοδο της Χώρας της Αμοργού βρίσκεται το μικρό καφενείο του Πάρβα. Ο Δημήτρης Γιαννακός, γνωστός και ως Πάρβας, ήταν αγωγιάτης μέχρι το 1966. Το 1966 ένα παλιό σπίτι που το πήρε κληρονομιά η γυναίκα του το μετατρέπει σε καφενείο. 40 χρόνια αργότερα το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί την καθημερινότητα της οικογένειας του Δημήτρη Γιαννακού. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Τέσσερις εποχές στην Χώρα της Αμοργού.


Χειμώνας: Πρώτες εικόνες από την χιονισμένη Χώρα της Αμοργού. Ο Πάρβας όπως κάθε μέρα ξυπνά στις 5και30 το πρωί και πηγαίνει να ανοίξει το καφενείο του. Πρώτος πελάτης ο Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, βόσκος της Χώρας που φθάνει στο καφενείο λίγο αργότερα. Ακολουθούν η Φλώρα, η Ντίνα και σιγά-σιγά η μέρα ξεκινά. Αργότερα, ο Πάρβας κατεβαίνει στα περγαλίδια του και καλλιεργεί το μικρό κομμάτι γης που του ανήκει. Η Φλώρα και η Ντίνα μένουν στο καφενείο.
Άνοιξη: Λίγες μέρες μετά το Πάσχα ο Δημήτρης Γιαννακός μένει στο κρεβάτι. Το καφενείο αναλαμβάνουν η Φλώρα και η Ντίνα. Οι μέρες περνούν και ο Πάρβας παραμένει στο κρεβάτι. Η καθημερινότητα του καφενείου συνεχίζεται κανονικά.
Καλοκαίρι: Ο Πάρβας πεθαίνει στις 29 Ιουνίου του 2006. Την άλλη μέρα η Φλώρα ανοίγει το καφενείο στις 5.45 το πρωί. Λίγο πιο μετά έρχεται η Ντίνα.
Φθινόπωρο: Η Φλώρα θα φύγει για την Νάξο, όπου θα μείνει με την άλλη κόρη της, την Ρηνιώ, και το καφενείο το αναλαμβάνει η Ντίνα…

parvas-agoni-grammi 1

Παραγωγή:Ελληνική
Σκηνοθέτης: Γεράσιμος Ρήγας
Παραγωγή,Φωτογραφία: Γεράσιμος Ρήγας
Συμπαραγωγή: ΣΚΑΪ με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Επιμέλεια Τίτλων: Βασίλης Διοσκουρίδης
Συμμετέχουν: Δημήτρης Γιαννακός, Φλώρα Γιαννακού, Ντίνα Γιαννακού, Βαγγέλης Σιμαγδαλάς, Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, Κωσταντής Γιαννακός, Ρηνιώ Σπυριδάκη-Γιαννάκου, Αρμέλ, Μαρία Θεολογίτου, Ανδρέας Γιαννακός, Κώστας Γιαννακός, Δημήτρης Γιαννακός, Μανώλης Δεσποτίδης, Δημήτρης Μαρκουλής

Ματιά του σκηνοθέτη

Σε αυτή την ιστορία δεν θα υπάρχει αφηγητής. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πλοκή, απλά μια σειρά από τυχαία περιστατικά από την ζωή μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Θα εστιάσω σε μια συγκεκριμένη σειρά από στιγμές της καθημερινότητας στους 24 μήνες που κινηματογραφούσα τον Δημήτρη Γιαννακό, την γυναίκα του Φλώρα και τις τρεις κόρες τους. Την Ντίνα που μένει στην Αμοργό μαζί με την οικογένεια της. Την Ρηνιώ που μένει στην Νάξο με την οικογένεια της και την Μαρία που μένει στον Πειραιά με τον σύζυγο της Δημήτρη, ο οποίος έρχεται συχνά στην Αμοργό να βοηθήσει. Στις πλέον γαλήνιες και στις πλέον άγριες στιγμές η φύση είναι ένας επιπλέον συγγενής, εχθρικός καμιά φορά. Τα περιβόλια, οι ρεματιές, τα οπωροφόρα είναι καθημερινοί σύντροφοι.

Ο Δημήτρης Γιαννακός είναι από τους τελευταίους που προφτάσανε να γεράσουνε με αυτά που πρωτοαγάπησαν. Τα κρατάει μέσα του στέρεα, διαρκή, όπως και ένας μακρινός του πρόγονος. Η ταινία αποτελεί το καταστάλαγμα μιας σταδιοδρομίας τριών τετάρτων του 20ου αιώνα και συνοψίζει τα κύρια χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή. Το ραφιναρισμένο γούστο και την αίσθηση ενός Αιγαιοπελαγίτη του 7ου π.Χ. αιώνα που επέζησε και έφτασε ως τις μέρες μας.

parvas-agoni-grammi 2

Κριτική Κινηματογράφου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ  22.1.2009

Ο σκηνοθέτης χωρίζει την ταινία που γύριζε επί 26 μήνες σε 4 μέρη, όσες και οι εποχές του χρόνου. Κινηματογραφεί τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη καφενείου Δημήτρη Γιαννακό, γνωστό και ως Πάρβα, από έναν παγωμένο χειμώνα με χιόνι στο νησί μέχρι και μετά το θάνατό του, όταν το ανέλαβε η γυναίκα του με τη μια τους κόρη το καφενείο. Η ταινία είναι ευαίσθητη και ελεγειακή, προσφέρει ένα αληθινό πορτρέτο μοναξιάς σε μια αντεστραμμένη και ρεαλιστική εικόνα των Κυκλάδων, με την αγωνία και τις πολλές σιωπές μιας χούφτας ανθρώπων που τα φέρνουν βόλτα με το χορτασμένο από τη θάλασσα βλέμμα να περιορίζεται στις μικρές τους συνήθειες και σε μια αδιόρατα μακάβρια αναμονή. Μια ενδιαφέρουσα δουλειά, που δεν υποκύπτει στο μελό ή στην εθνογραφία.

http://flix.gr/

Όποιος είδε το ντοκιμαντέρ του Γεράσιμου Ρήγα το 2008, είναι αδύνατον να ξεχάσει τη φιγούρα του «Πάρβα» Δημήτρη Γιαννακού, ενός γνήσιου αιγαιοπελαγίτη που έζησε όλη του τη ζωή στην Αμοργό, διατηρώντας ένα παραδοσιακό καφενείο, διασχίζοντας τον αιώνα με τους δικούς του ανεπιτήδευτους όρους.

Για ένα ολόκληρο χρόνο, ο σκηνοθέτης Γεράσιμος Ρήγας έζησε μαζί του, παρατηρώντας την καθημερινότητα του «Πάρβα» και της οικογένειας του, της γυναίκας του, Φλώρας και της κόρης τους, Ντίνας αποτυπώνοντας τέσσερις εποχές από μια ζωή φτιαγμένη από υλικά μιας άλλης εποχής.

«Αυτό που είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα ήταν ότι η στάση αυτών των ανθρώπων ήταν μια έκπληξη», λέει ο σκηνοθέτης. «Θα έλεγα ότι στις σιωπές τους και στη φτωχική τους πραγματικότητα έχουν μια καρτερικότητα και μια αισιοδοξία που οι νεότερες γενιές δεν φαντάζονται. Ο Πάρβας και η γυναίκα του δεν έχουν καμία σχέση με αυτές τις γενιές που ασχολούνται με τα τουριστικά επαγγέλματα. Η δύναμη που διαθέτουν είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα για την καθημερινότητα, τον θάνατο και πώς τα βιώνει κανείς».

Χωρίς αφήγηση, με μοναδικό πρωταγωνιστή τα βλέμματα των «ηρώων» του και τους λιγοστούς, αλλά χαρακτηριστικούς ήχους του νησιού, το «Πάρβας, ‘Αγονη Γραμμή» κλείνει μέσα στη φόρμα του ντοκιμαντέρ τη «μαρτυρία» μιας Ελλάδας που εξαφανίζεται, μια έκκληση για επιστροφή στα βασικά και αποδεικνύει πως ο μοναδικός τρόπος για να ανακαλύψεις την αλήθεια ενός ανθρώπου είναι να τον αφήσεις να αφηγηθεί την ιστορία του χωρίς παρεμβολές.

http://www.topontiki.gr

Χειμώνας στη Χώρα της Αμοργού. Ξημερώματα. Μια πόρτα ανοίγει και μια φιγούρα προχωρά στα σκοτεινά πλακόστρωτα. Είναι ο Πάρβας, ο «πρωταγωνιστής» αυτού του ντοκιμαντέρ, ο ιδιοκτήτης του τελευταίου παραδοσιακού καφενείου του νησιού που δίνει το σύνθημα για να ξεκινήσει η μέρα. Το φιλμ του Γεράσιμου Ρήγα θα τον ακολουθήσει στην καθημερινότητά του για έναν ολόκληρο χρόνο, θα καταγράψει τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής του, της οικογένειάς του, των πελατών του στο καφενείο, θα ζήσει στη διάρκεια του φιλμ την αρρώστια του και τον θάνατό του, θα μείνει εκεί για να δει την επόμενη μέρα. Δίχως αφήγηση, δίχως συνεντεύξεις με τους ανθρώπους που κινηματογραφεί, δίχως κάποιο προκαθορισμένο μήνυμα στο μυαλό του δημιουργού του, αυτό το φιλμ αφήνει τον χρόνο να κυλά και τις σιωπές να μιλούν, τις μικρές ασήμαντες πράξεις να αποκτούν το δικό τους νόημα και σκιαγραφεί μια πραγματικότητα και μια νοοτροπία που μοιάζει πολύ διαφορετική απ’ ό,τι μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς στο μυαλό του για το νησί, για τους ανθρώπους του, για τη ζωή τους πέρα από την εικόνα των καρτ ποστάλ του καλοκαιριού. Κι αν η «υπόθεση» είναι ελάχιστη και τα όσα «συμβαίνουν» στην καθημερινότητά τους μοιάζουν ασήμαντα, σχεδόν αδιάφορα και κυλούν αργόσυρτα, το φιλμ βρίσκει σε αυτά μια μουσικότητα και μια πρωταρχική ομορφιά, τη γοητεία της απλότητας και την αλήθεια των ανθρώπων που παίρνουν τη ζωή όπως έρχεται, που κάνουν ό,τι μπορούν με τα λίγα που έχουν και που δεν περιμένουν τίποτα περισσότερο από την επόμενη μέρα. Και ό,τι αυτή τους φέρει.

Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Ρήγας. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 75´

 

Advertisements

1 Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s