Η ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ | 3 ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ | 5, 6, 7 Οκτώβρη 2012

hamletmaschine_poster

XAΙΝΕΡ ΜΙΛΕΡ

Η ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ

Περί της κοινωνικής χρησιμότητας των διανοούμενων

Τρεις τελευταίες παραστάσεις

Η «ανοικείωση» ολοκληρώνει τον δεύτερο κύκλο παραστάσεων της «Μηχανής Αμλετ» του Χάινερ Μίλερ:

Παρασκευή 5, Σάββατο 6, Κυριακή 7 Οκτώβρη

Στο κτίριο της εφημερίδας «ΚΟΝΤΡΑ», Αγαθουπόλεως 65 και Αχαρνών.

Ώρα έναρξης: 20.30.

Είσοδος ελεύθερη.

Μετά την παράσταση ακολουθεί συζήτηση.

www.anoikeiosi.gr

Αποδομώντας και αναδομώντας

Η Μηχανή Αμλετ είναι ίσως το πιο «παράξενο» έργο του Χάινερ Μίλερ. Γραμμένο το 1977 ως ιντερμέδιο, την περίοδο που ο γερμανός διανοούμενος δούλευε τη δική του γερμανική μετάφραση του σεξπιρικού Αμλετ, προστέθηκε αργότερα σε μια οχτάωρη παράσταση του Αμλετ, που ο ίδιος ο Μίλερ σκηνοθέτησε για το Μπερλίνερ Ανσάμπλ. […] Εργο σκοτεινό και βαθύτατα απαισιόδοξο, αποτελείται από σχόλια-σπαράγματα, εν πολλοίς ασύνδετα μεταξύ τους, αλλά με μια βαθύτερη ενότητα, δεδομένου ότι περιλαμβάνουν ολόκληρο το μιλερικό «σύμπαν». Αναφέρονται  στο ζήτημα της εξουσίας, έτσι όπως το αντιλαμβανόταν ο Μίλερ, στον «ματωμένο κύκλο των ιδεολογιών» (φράση στην οποία συμπυκνώνεται ο ιστορικός πεσιμισμός του συγγραφέα), σε επαναστατικά σκιρτήματα πνιγμένα στο αίμα ή στο βάλτο του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, σε σύγχρονα φαινόμενα όπως η τηλεόραση και ο τυφλός καταναλωτισμός, στην αέναη διαδοχή των εξουσιών και το σισύφειο έργο του ανθρώπου. […]

Είναι το πολιτικό υπόβαθρο του έργου, ο ιστορικός πεσιμισμός του Μίλερ, που ασκεί γοητεία σε μια διανόηση που θέλει να λέγεται προοδευτική, αλλά μια χαρά βολεύεται μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, φροντίζοντας μόνο για τη «σωτηρία της ψυχής». Της δικής της και εκείνων που ως κοινό τής εξασφαλίζουν το παντεσπάνι της. Ο δεδηλωμένος μαρξιστής Χάινερ Μίλερ αποτελεί ένα ιδανικό άλλοθι για μια μη μαρξιστική (αν όχι αντιμαρξιστική) διανόηση, προκειμένου να διακηρύξει, με το δικό της τρόπο, όχι το «τέλος της Ιστορίας», όπως χυδαία το διακήρυξε ο Φουκουγιάμα, αλλά το μάταιο της επαναστατικής προοπτικής. Από τον Μίλερ παίρνουν τον ιστορικό πεσιμισμό όχι ως ερώτημα, ως αγωνία, ως διακύβευμα έστω, αλλά σαν ιστορική βεβαιότητα. […]

Οταν αποφασίσαμε ν’ ασχοληθούμε με το έργο, εμείς που όχι μόνο δεν διακατεχόμαστε από ιστορικό πεσιμισμό, αλλά στεκόμαστε ανεπιφύλακτα στις αρχές του ιστορικού υλισμού και ερμηνεύουμε ντετερμινιστικά την Ιστορία, γεγονός που μας καθιστά εξ ορισμού οπτιμιστές, ένα από τα κίνητρά μας ήταν και η ανάγκη ν’ ανοίξουμε ένα μέτωπο με όλες αυτές τις αναγνώσεις του μιλερικού έργου, με την κρατούσα κατεύθυνση σε διεθνές επίπεδο. Πέρα από το έργο καθεαυτό, ως κίνητρο λειτούργησε και η πρόκληση της ανατροπής αυτής της καθεστηκυίας κατεύθυνσης στη σκηνική ανάγνωση της Μηχανής Αμλετ. Θελήσαμε ν’ αποδείξουμε ότι το εν λόγω έργο μπορεί να αναπαρασταθεί σκηνικά ως έργο ιστορικά οπτιμιστικό. […]

Αυτή η ανάγνωση της Μηχανής Αμλετ συμπυκνώνει το δικό μας διάλογο με την Ιστορία, εντυπώνει τη δική μας άποψη για τον κοινωνικό ανταγωνισμό και ορισμένες εκφράσεις του σε σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα (π.χ. γυναικείο κίνημα) και θέτει στο κέντρο του προβληματισμού το ζήτημα της διανόησης – εξ ου και ο δικός μας υπότιτλος-σχόλιο: Περί της κοινωνικής χρησιμότητας των διανοούμενων. […]

Δείτε το trailer: http://youtu.be/OOwgZmiZlb8

Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων παρακαλούμε να κάνετε κράτηση στο 6975507005.

hamlet_machine

Χάινερ Μίλερ

Ο Χάινερ Μίλερ θεωρείται ο σημαντικότερος, μετά τον Μπρεχτ, θεατράνθρωπος της μεταπολεμικής Γερμανίας. Θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, δραματουργός, ποιητής, θεωρητικός του θεάτρου, χάραξε το δικό του δρόμο σ’ αυτό που έχει ονομαστεί μετα-δραματικό θέατρο.
Γεννήθηκε στο Επεντορφ της Σαξονίας στις 9 Γενάρη του 1929. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, λίγο πριν την οριστική ήττα των χιτλερικών, στρατολογήθηκε υποχρεωτικά στον γερμανικό στρατό. Εμεινε για λίγο καιρό αιχμάλωτος του Κόκκινου Στρατού. Μόλις απελευθερώθηκε τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και εργάστηκε αρχικά ως βιβλιοϋπάλληλος και στη συνέχεια ως δημοσιογράφος.
Το 1947 έγινε μέλος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας (Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας). Δημοσίευσε τα πρώτα έργα του (ποιήματα και πεζά) το 1951 και το 1954 έγινε μέλος της Ένωσης Γερμανών Συγγραφέων (Λ.Δ. Γερμανίας) και συντάκτης του περιοδικού «Νέα Τέχνη».
Τη δεκαετία του ’50 συνεργάστηκε με το θέατρο Μαξίμ Γκόρκι του Ανατολικού Βερολίνου και το 1959 βραβεύτηκε, μαζί με τη σύζυγό του Ινγκε Μίλερ, με το Βραβείο Τόμας Μαν. Το 1990 βραβεύτηκε με το Βραβείο Κλάιστ.
Οι σχέσεις του με το ανατολικογερμανικό καθεστώς διαταράχτηκαν το 1961, λόγω της κριτικής του στάσης. Την ίδια χρονιά διαγράφτηκε από την Ενωση Γερμανών Συγγραφέων. Ο ίδιος, όμως, εξακολουθούσε να δηλώνει μαρξιστής και ουδέποτε αυτομόλησε στη Δύση, παρά τα συνεχή του ταξίδια ανά τον κόσμο, παρά τη μεγάλη διάδοση των έργων του και τα συνεχή ανεβάσματα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Όταν πια απολάμβανε την παγκόσμια αναγνώριση και έχοντας πειστεί ότι ο Μίλερ δεν πρόκειται να αυτομολήσει και να διαθέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία της προπαγάνδας της Δύσης, το ανατολικογερμανικό καθεστώς άρχισε και πάλι να τον τιμά, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τη φήμη του. Το 1984 έγινε μέλος της ανατολικογερμανικής Ακαδημίας Τεχνών (δυο χρόνια πριν είχε γίνει μέλος της Ακαδημίας Τεχνών του Δυτικού Βερολίνου), της οποίας μάλιστα το 1990 έγινε πρόεδρος για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, λίγο πριν την επανένωση της Γερμανίας. Το 1988 είχε γίνει ξανά μέλος της Ένωσης Γερμανών Συγγραφέων.
Μετά την επανένωση, ο Μίλερ εξακολούθησε να ζει στο ανατολικό τμήμα του Βερολίνου, ενώ το 1992 κλήθηκε να συμμετάσχει στην πενταμελή καλλιτεχνική διεύθυνση του Berliner Ensemble και το 1995, λίγο πριν το θάνατό του, αναγορεύτηκε στον μόνο καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου.
Πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα στις 30 Δεκέμβρη του 1995, σε ηλικία 67 ετών, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει το μεγάλο σχέδιο πάνω στο οποίο εργαζόταν: ένα διεθνές φεστιβάλ για την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Μπρεχτ. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ντοροτέεν του Βερολίνου, εκεί που έχουν ταφεί μεγάλες μορφές των γερμανικών γραμμάτων, όπως  ο Χέγκελ, ο Μπρεχτ, ο Χάινριχ Μαν, ο Σίνκελ.

www.anoikeiosi.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.