BARBARA (2012) του Κρίστιαν Πέτσολντ | Κριτική: Αδάμ Αδαμόπουλος

BARBARA_PETZOLD

BARBARA του Κρίστιαν Πέτσολντ

Κριτική: Αδάμ Αδαμόπουλος

Δεν είναι λίγες οι ταινίες που μας έρχονται από τη Γερμανία και αφορούν στην όχι και τόσο μακρινή εποχή που η χώρα αυτή ήταν χωρισμένη στα δύο, αποτελώντας ταυτόχρονα σημείο τομής ανάμεσα στον Ανατολικό και το Δυτικό κόσμο αφενός, αλλά και σημείο συνάντησης των δύο κόσμων, με την ιδιαιτερότητα ότι εκατέρωθεν του συγκεκριμένου τμήματος των συνόρων ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους βρίσκονταν πληθυσμοί της ίδιας εθνικότητας. Μεταξύ των ταινιών που αφορούν στη συγκεκριμένη θεματική, ασφαλώς αξίζει να μνημονεύσουμε ταινίες όπως «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», «Αντίο Λένιν» και «Οι ζωές των άλλων».

Η ταινία του Πέτζολντ διηγείται την ιστορία μιας ορθοπεδικού, (η Μπάρμπαρα, απ’ όπου και ο τίτλος της ταινίας), που λαμβάνει δυσμενή μετάθεση από το Βερολίνο σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο κάπου στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, καθώς έχει υποβάλλει αίτηση για άδεια μετακίνησής της στο Δυτικό Βερολίνο, όπου βρίσκεται και ο άντρας με τον οποίο συνδέεται. Με απλό, λιτό και μινιμαλιστικό τρόπο που εξυπηρετείται από σχετικά αργά πλάνα και αποσπασματική καταγραφή, χαρακτηριστικά της «Σχολής του Βερολίνου» της οποίας ο σκηνοθέτης αποτελεί ιδρυτικό μέλος, η ταινία μεταφέρει καθαρά τα αδιέξοδα της συγκεκριμένης κοινωνίας, το κλειστοφοβικό κλίμα που δημιούργησε η Υπηρεσία Ασφαλείας (Στάζι) στον πληθυσμό, την κατάσταση του διαρκούς εκφοβισμού, της παντελούς έλλειψης προσωπικής ελευθερίας των κατοίκων του ανατολικού μπλοκ. Και μέσα σε όλα αυτά, καταφέρνει να περάσει με ευφυή τρόπο μηνύματα αισιοδοξίας, ρομαντισμού και ανθρωπιάς, τόσο κατά τη διάρκεια όλης της ταινίας, όσο κυρίως, με το ανατρεπτικό κλείσιμό της.

Χαρακτηριστικό των παραπάνω, η ξεχωριστή μνεία που γίνεται κατά τη διάρκεια της ταινίας στον πίνακα του Ρέμπραντ «Μάθημα Ανατομίας του Δρ. Τουλπ» (του 1632) και του τρόπου με τον οποίο ο διάσημος Ολλανδός αναγεννησιακός ζωγράφος κατάφερε να υπονοήσει το μήνυμα που επεδίωκε να περάσει, δίνοντας έτσι ένα τρανό παράδειγμα των ουμανιστικών ιδεωδών της εποχής του. Ας μη ξεχνάμε ότι η συζήτηση γύρω από το συγκεκριμένο πίνακα γίνεται ανάμεσα στους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της ταινίας, (την Μπάρμπαρα και τον Διευθυντή του νοσοκομείου), που είναι και οι δύο γιατροί και υφίστανται την ασφυκτική πίεση της πανταχού παρούσας Στάζι. Πολύ δε περισσότερο, που στην πλοκή της ταινίας η Μπάρμπαρα καλείται να πάρει επείγουσες αποφάσεις που ξεπερνούν τα όρια της δικής της ζωής και ελευθερίας και αφορούν άτομα που έχει γνωρίσει ως ασθενείς της.

Ένα τελευταίο σημείο άξιο παρατήρησης είναι η περιγραφή του περιστατικού του νεαρού που επιχειρεί (ανεπιτυχώς) να αυτοκτονήσει, και μεταφέρεται στο νοσοκομείο για νοσηλεία. Όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά με το συγκεκριμένο ασθενή, ώσπου διαπιστώνεται όχι τόσο η απώλεια μνήμης που έχει προκληθεί λόγω εγκεφαλικών κακώσεων, όσο κυρίως η απώλεια συναισθημάτων. Μια συμβολική εικόνα που προσωποποιεί την αναγκαστική συναισθηματική λοβοτομή την οποία υπέστησαν ολόκληροι πληθυσμοί του ανατολικού, και όχι μόνο, μπλοκ κατά την εποχή εκείνη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: