Γιάν Φαμπρ Αυτό είναι το θέατρο όπως ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι | Κυριακή 18 Νοεμβρίου, 17.00 | Μέγαρο Μουσικής

Probenfotos der Inszenierung " This is theatre how it was to be expected " von Jan Fabre im Künstlerhaus Laboratorium von Troubleyn Jan Fabre in Antwerpen / Belgien am Montag, 04.06.2012

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Γιάν Φαμπρ

Αυτό είναι το θέατρο όπως ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι

Έργο για τέσσερις άνδρες & πέντε γυναίκες Αναβίωση της πρώτης παράστασης του 1982

Κυριακή 18 Νοεμβρίου, 17.00 Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας Συνολική διάρκεια 8 ώρες, χωρίς διάλειμμα Με ελληνικούς υπέρτιτλους

Οι θεατές κατά τη διάρκεια της παράστασης μπορούν να βγαίνουν από την αίθουσα και να επιστρέφουν. Το μπαρ θα λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Η παράσταση απευθύνεται σε ενήλικες. Δεν συνιστάται για ηλικίες κάτω των 16 ετών.

‘Αυτό είναι το θέατρο όπως ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι’ πρόκειται για ένα μαραθώνιος εικονοκλαστικού θεάτρου, μια ιστορική παράσταση ανατροπής, με την οποία ο Γιάν Φαμπρ απελευθερώνει το θέατρο από τη σύμβαση της μίμησης, της αναπαράστασης και του νοήματος, μια παραγωγή που δεν είναι θέατρο και σίγουρα όχι όπως «το ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι». Η ιδέα τα σκηνικά και οι φωτισμοί φέρουν την υπογραφή του Jan Fabre η χορογραφία είναι των Jan Fabre και Marc Vanrunx, η μουσική του Guy Drieghe. Πρωταγωνιστούν τέσσερις άνδρες και πέντε γυναίκες από το Troubleyn Ensemble. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με τη συνεργασία της ιστορικού τέχνης Κατερίνας Κοσκινά.

Δεν υπάρχει μυθοπλασία, ούτε ηθοποιοί που παίζουν ρόλους, που δανείζονται τις φράσεις τους από κάποιον άλλον ή υποκρίνονται ότι είναι κάποιοι άλλοι. Το θέατρο ως ψέμα, ως φάρσα δίνει τη θέση του σε ένα οπτικοακουστικό σύμπαν του Βέλγου καλλιτέχνη, που κλονίζει την τέχνη αυτή από τα θεμέλιά της και καταφέρνει να κατεδαφίσει επιδέξια και οριστικά την επιμονή της παράδοσης. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1982 και 30 χρόνια αργότερα ο Γιαν Φαμπρ το ξαναεπισκέπτεται με τη σιγουριά ότι προσφέρει την ίδια δύναμη αυθεντικότητας και ριζοσπαστισμού σε ένα νέο κοινό, μιας νέας εποχής.

Ο Φαμπρ με την παραγωγή αυτή δημιούργησε έναν διεθνή αιφνιδιασμό και μας πρότεινε να συναντάμε τις τέχνες χωρίς προκατασκευασμένες προσδοκίες. Αυτό που περιμέναμε από το θέατρο ήταν οι ηθοποιοί στη σκηνή που μας παρέσυραν να τους φανταζόμαστε σε έναν συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, μας πρόσφεραν έναν αντιπερισπασμό, ένα αντίδοτο στην πραγματικότητα, ένα φαντασιακό διάλειμμα δύο ωρών από τη δίνη της ζωής.

Το κατά Φαμπρ θέατρο, «όπως δεν το περιμένουμε», είναι μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα, ένα οκτάωρο, που σημαίνει δουλειά και όχι παιχνίδι, πραγματικότητα και όχι κατασκευή, βίωμα και όχι περισπασμός, ένας πραγματικός χώρος και όχι ένας τόπος σε αναπαράσταση. Τα πρόσωπα του έργου «δουλεύουν» ακατάπαυστα, επαναλαμβάνουν κινήσεις και χειρονομίες, συγκεντρώνουν, επί οκτώ ώρες, διάφορα υλικά, ντύνονται και γδύνονται και εξουθενώνονται πριν ακόμα αποχωρήσουν από το χώρο της δουλειάς. Οι θεατές μοιάζουν περισσότερο με τουρίστες-παρατηρητές, παρακολουθούν με επιφύλαξη, αλλά και κατάπληξη, μπορούν να πάνε μέχρι το μπαρ και να επιστρέψουν, να περάσουν αυτή τη μέρα όπως τους αρέσει.

«Το θέατρο όπως ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι» αισθητικά είναι μια εγκατάσταση με αναφορές στον Τζούλιαν Σνάμπελ και τον Γιάννη Κουνέλλη, αλλά και με στοιχεία από τον κόσμο του Φαμπρ: χελώνες, αφροί ξυρίσματος, κεριά σε αιωρούμενες καρέκλες, παπαγάλοι, όλα τα υλικά που χρησιμοποιεί στις εικαστικές του δημιουργίες. Σε πολλές σκηνές οι ηθοποιοί συνθέτουν ζωντανούς πίνακες και μας μυούν στη μαγεία του συγγραφέα-σκηνοθέτη, στη σχέση του με το θέατρο και στην πίστη του ότι «η πρόκληση ωριμάζει τη συνείδηση». Ο Φαμπρ υποστηρίζει μια ζωντανή εμπειρία που μας καλεί να διεισδύσουμε σε έναν άλλο χρόνο, όπου οι όλο και πιο αχαλίνωτοι ρυθμοί στη σκηνή μας επιτρέπουν να βιώσουμε το θέαμα, απελευθερωμένοι από τη σύμβαση της αφήγησης.

Όπως και στη «Δύναμη της θεατρικής τρέλας» έτσι και εδώ οι ηθοποιοί-χορευτές μιλάνε όλες τις γλώσσες. Είναι Γάλλοι, Ιταλοί, Έλληνες, Βέλγοι, Ολλανδοί, Κροάτες, Αυστραλοί. Άλλωστε, στην πόλη του Ρούμπενς και του βαν Ντάικ, την Αμβέρσα –όπου γεννήθηκε και ζει- ο Φαμπρ έχει εγκαταστήσει την ομάδα του, Troubleyn, στην καρδιά της περιοχής των μεταναστών, το Brgerhont.

Ο Γιάν Φαμπρ παρουσίασε το θέαμα αυτό το 1982 στην αίθουσα Stalker, στις Βρυξέλλες, της οποίας διευθυντής ήταν ο Chris Derkon, ο σημερινός διευθυντής της Tate Modern στο Λονδίνο. Στα 24 χρόνια του εμφανίστηκε σαν μετεωρίτης στο ευρωπαϊκό στερέωμα και έφερε την εμπειρία του περφόρμερ και του εικαστικού στον κόσμο του θεάτρου και μια ριζοσπαστικότητα χωρίς προηγούμενο στην τέχνη αυτή.

Ο Φαμπρ και η ομάδα του, όλοι εικοσάρηδες τότε, μετά από πρόβες πέντε μηνών, πειραματίστηκαν με ένα νέο λεξιλόγιο και επινόησαν ένα θέατρο για τη δεκαετία του 80. Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν αμήχανες και οι πρώτες παραστάσεις είχαν ελάχιστους θεατές. Η επιτυχία ήρθε με δημοσιεύματα στη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία και την Αμερική που καλωσόριζαν την παράδοξη, εκκεντρική και ευρηματική οπτικοακουστική ποίηση του Φαμπρ. Οι κριτικοί συμφώνησαν ότι «Το θέατρο όπως ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι» ήταν «συναρπαστικό, χωρίς ούτε στιγμή πλήξης» και υποστήριξαν ότι ήταν για το 80 ό,τι και το «Deafman’s Glance», η ανατρεπτική παράσταση χωρίς λόγια, του Robert Wilson για το 70. Έργο που δημιουργούσε εποχή.

Αν υπάρχει ένας καλλιτέχνης που εισέβαλε στις παραστατικές τέχνες με ανορθόδοξο τρόπο, αυτός είναι ο Φαμπρ. « Έφτασε στο θέατρο, όπως κάποιος πάει στο μπορντέλο. Στην αρχή από περιέργεια, μετά για λόγους υγείας και στο τέλος από διαστροφή», έγραψε η «Libre Belgique» υποδεχόμενη τον Φαμπρ και το έργο του. Χωρίς θεατρικές σπουδές, απόφοιτος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών και του Δημοτικού Ινστιτούτου Διακοσμητικών Τεχνών της γενέτειράς του Αμβέρσας, ο απόγονος του περίφημου Γάλλου εντομολόγου Ζαν-Ανρί Φαμπρ, είχε μάθει να διακοσμεί βιτρίνες και από εκεί η απόσταση για τις σκηνικές κατασκευές δεν ήταν μεγάλη. Μετέφερε στο σανίδι όλη την εικαστική του ιδιοφυία και αντικατέστησε τις κούκλες με ζωντανές υπάρξεις, ηθοποιούς και χορευτές, τους «πολεμιστές της ομορφιάς», όπως τους ονομάζει.

Οι τιμές των εισιτηρίων είναι 16 €, 25 € Ειδικές τιμές: € 6(φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ) – 10(65+, πολύτεκνοι)

Πληροφορίες για το κοινό στο τηλέφωνο: 210 72.82.333 και στην ιστοσελίδα του ΜΜΑ: http://www.megaron.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.