Φορτίο 200 (CARGO 200, 2007) του Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ| Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013, 01.00, ΕΤ1

cargo-poster

01:00 Φορτίο 200 (α΄ τηλεοπτική μετάδοση) – απαγορευμένη ζώνη ΕΤ1 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

CARGO 200 Έτος παραγωγής: (2007) Είμαστε στο 1984, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν μαίνεται για τα καλά και η Σοβιετική Ένωση έχει ήδη μπει σε τροχιά μεταρρυθμίσεων. Ο Αρτέμ (Λεονίντ Γκρομόφ) αποφασίζει να επισκεφτεί τη μητέρα του στη μικρή βιομηχανική πόλη της Σοβιετικής Ένωσης, Λένινισκ. Έχει πια βραδιάσει, όταν στο δρόμο για το σπίτι της, θα χαλάσει το αυτοκίνητό του και θα αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από τον Αλεξέι (Αλεξέι Σερεμπριάκοφ) και την Τόνια (Ναταλία Ακίμοβα), που έχουν το πλησιέστερο μαγαζί. Στο μαγαζί αυτό που πουλάει αλκοόλ, ο Αρτέμ θα γνωρίσει έναν ξεπεσμένο αστυνομικό, τον Ζούνοφ (Αλεξέι Πολιγιάν), με τον οποίο θα πιάσουν μια μεγάλη συζήτηση για θέματα που αφορούν στον κομμουνισμό, στον πόλεμο κ.α. Το βράδυ κυλάει ήσυχα μέχρι τη στιγμή που καταφθάνουν στο μαγαζί ο Βαλέρα με την όμορφη Ανγκέλικα (Άνια Κουζνέτσοβα). Η άφιξη της κοπέλας θα πυροδοτήσει μια σειρά από τραγικά γεγονότα που θα αλλάξουν τη ζωή των ηρώων για τα καλά. Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στην κωδική ονομασία η οποία χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν, για τα πτώματα Ο σκηνοθέτης Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ έχει βραβευτεί στα περισσότερα Ευρωπαϊκά φεστιβάλ ενώ το Φορτίο 200 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ. Διάρκεια: 89′ Παραγωγή:Ρωσίας Παίζουν: Άνια Κουζνέτσοβα, Αλεξέι Πολιγιάν, Λεονίντ Γκρομόφ Σκηνοθέτης: Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ

[Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είναι πανταχού παρούσα στο απίστευτα ωμό αυτό φιλμ, ποτίζοντάς το με μια αίσθηση φθοράς, ματαιότητας και ανηθικότητας τόσο βαριάς που ώρες ώρες νομίζεις ότι μπορείς να τη μυρίσεις, σχεδόν να την αγγίξεις. Ο ρεαλισμός του έμπειρου (11 ταινίες μεγάλου μήκους), αλλά ελάχιστα γνωστού Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ δεν θεαματοποιεί τη βία, ούτε υποχωρεί σε μελοδραματικές ευκολίες. Στέκεται απέναντί της ως παρατηρητής –ένας σλάβικου στιλ Χάνεκε– και την αποτυπώνει καθώς αυτή εξαπλώνεται από την αυταρχική εξουσία ως την αδιαφορία των βολεμένων διανοούμενων και από τις διεστραμμένες ερωτικές σχέσεις στα παραδόπιστα όνειρα της νέας γενιάς. Και φυσικά στο διαρκές, καθημερινό φλερτ όλων με το παράλογο και το θάνατο. Ό,τι όμως δίνει στον 50χρονο Ρώσο σκηνοθέτη την απίστευτη κινηματογραφική του δύναμη, το ίδιο μοιάζει να τον κρατάει πίσω, παρασύροντάς τον συχνά στην εύκολη καταγγελία και τη δραματουργική αφέλεια. Αλλά πάλι, όταν στο τέλος συνειδητοποιείς ότι όλα όσα διαδραματίστηκαν στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα, επανεκτιμάς τη στυγνότητα των εικόνων του Μπαλαμπάνοφ και ομολογείς πως η πραγματικότητα είναι μερικές φορές πιο ακατανόητη και από την τολμηρή φαντασία.] (Σχόλιο του Αθηνοράματος)

Κριτική Κινηματογράφου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

11.9.2008 Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

GRUZ 200 / CARGO 200 ΦΟΡΤΙΟ 200 Σκηνοθεσία: Αλεξέι Μπαμπάνοφ Πρωταγωνιστούν: Άνια Κουζνέτσοβα, Αλεξέι Πολιάν, Λεονίντ Γκρομόφ Είναι ιδέα μου ότι ο απάνθρωπος σαδιστής βαθμοφόρος μοιάζει με τον Πούτιν σε μια ταινία που κατακρεουργεί την προετοιμασία της νέας Ρωσίας, παραμονές της περεστρόικα; Ένα από τα πιο πεισματικά δυσάρεστα φιλμ που έχω δει, ένας κανονικός εμετός πάνω στο πτώμα μιας σκοτεινής χώρας. ΣΧΟΛΙΑ (0) 0 12345 Είμαστε στο 1984, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν μαίνεται για τα καλά και η Σοβιετική Ένωση έχει ήδη μπει σε τροχιά μεταρρυθμίσεων. Ο Αρτέμ (Λεονίντ Γκρομόφ) αποφασίζει να επισκεφθεί τη μητέρα του στη μικρή βιομηχανική πόλη της Σοβιετικής Ένωσης Λένινισκ. Έχει πια βραδιάσει, όταν στο δρόμο για το σπίτι της θα χαλάσει το αυτοκίνητό του και θα αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από τον Αλεξέι (Αλεξέι Σερεμπριάκοφ) και την Τόνια (Ναταλία Ακίμοβα), που έχουν το πλησιέστερο μαγαζί. Στο μαγαζί αυτό, που πουλάει αλκοόλ, ο Αρτέμ θα γνωρίσει έναν ξεπεσμένο αστυνομικό, τον Ζούνοφ (Αλεξέι Πολιγιάν), με τον οποίο θα πιάσουν μια μεγάλη συζήτηση για θέματα που αφορούν τον κομμουνισμό, τον πόλεμο κ.ά. Το βράδυ κυλάει ήσυχα μέχρι τη στιγμή που καταφθάνει στο μαγαζί ο Βαλέρα με την όμορφη Ανγκέλικα (Άνια Κουζνέτσοβα). Η άφιξη της κοπέλας θα πυροδοτήσει μια σειρά από τραγικά γεγονότα.

Ο πιο δυσάρεστος συνδυασμός είναι η αιχμαλωσία της με την παράλληλη άφιξη του νεκρού αρραβωνιαστικού της μέσα σε φέρετρο από τον πόλεμο του Αφγανιστάν -ο τίτλος Cargo 200 είναι ο κωδικός για τους σκοτωμένους φαντάρους που επέστρεφαν στην πατρίδα τους- δεν είναι όμως και ο πιο καθοριστικός. Η ατμόσφαιρα σαπίλας και πλήρους παρακμής είναι σαφώς πιο καταδεικτική της κατάστασης που περιγράφεται αφηγηματικά. Το ομιχλώδες και δυσοίωνο πόνημα του Μπαλαμπάνοφ, που βραβεύτηκε στο Ρότερνταμ, διαθέτει κάτι παραπάνω από απλό σαδισμό. Παρουσιάζει σύγχρονα και προφητικά, με φόντο μια κακάσχημη βιομηχανική πολίχνη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, την κοινωνική και πολιτική παθολογία που έσκαψε το λάκκο της και έκτοτε δεν μπόρεσε ποτέ να ξετρυπώσει από εκεί μέσα. Οι ψύχραιμες συζητήσεις του αστυνομικού με τον καθηγητή Αρτέμ δίνουν μια απόκοσμη έμφαση στις αποτρόπαιες πράξεις του και η σεξουαλική ανικανότητα συμβολίζει τη φασιστική επιβολή μιας Αρχής κατωτέρου επιπέδου, έναντι οποιασδήποτε διαλεκτικής και προοπτικής.

Ο Μπαλαμπάνοφ ωστόσο δεν επιδιώκει να διδάξει πατριδογνωσία μέσω συμβόλων. Το τραγικό βάρος είναι απλό και μεταδοτικό: Μέσα σε 4 άθλιους τοίχους μια μητέρα με άνοια, που πίνει και βλέπει τηλεόραση μέχρι να καταρρεύσει κάποια στιγμή (από την οθόνη περνάει και ο «καυτός» εκείνη την εποχή Γκορμπατσόφ), ένας διεστραμμένος υπάλληλος με μερικά γαλόνια, μια όμορφη κοπέλα δεμένη χειροπόδαρα και ένα πτώμα που αρχίζει να σαπίζει. Ένα ακραίο δράμα δωματίου, για γερά στομάχια. Όταν το είδα, το σιχάθηκα ειλικρινά. Μετά από λίγο καιρό, όταν το μάτι ξέφυγε από την αρχική εντύπωση του μακάβριου, στα όρια της κατάμαυρης κωμωδίας, πνεύματος, αναλογίστηκα πως δεν γίνεται να μιλάς για την πτώση μιας αυτοκρατορίας με τη νευρώδη καλλιγραφία του Μιχάλκοφ ή με τους όρους ενός μυθιστορήματος. Ούτε βέβαια να εξισώνεται μια στοχαστική ταινία με τραγικά νοήματα, που καλύπτει τη νοοτροπία σειράς γενεών θρεμμένων με τον κομμουνισμό μέχρι την εποχή των απανωτών πολιτικών εγκεφαλικών που εγκαινίασε ο Γκορμπατσόφ και τελειοποίησε ο Πούτιν, με ένα απλό σπλάτερ. Εξήντα χρόνια επανάστασης είναι αρκετά για να μετατρέψουν το όνειρο της συσπείρωσης σε έναν πικρό, φονικό εφιάλτη.

Πηγή: http://www.lifo.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.