OFF WAYS BERLIN (2009) ULI M. SCHUEPPEL (ΟΥΛΙ ΣΙΠΕΛ) | ΕΤ3, 1.00 | Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

off ways berlin

Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βερολίνου 2009

» Τα φιλμ του Ούλι Σίπελ αποκαλύπτουν περισσότερα για την Ιστορία από ό,τι όλα μαζί τα αρχεία της ZDF και της ARD « Εφημερίδα Die Welt 

» Απλώς απίστευτο. Ευχαριστούμε!» Περιοδικό TAZ 

» Μια έντονη συνάντηση που μεταφέρει στο σήμερα την ενέργεια, την επιθυμία, την περιέργεια και την ανασφάλεια της εποχής « Εφημερίδα Süddeutsche Zeitung

» Το underground συγκρούεται με την Ιστορία. Τα συναισθήματα εκείνης της ημέρας αναδύονται κρυστάλλινα « Περιοδικό TAZ

Ο κινηματογραφιστής Ούλι Σίπελ, φίλος της μπάντας, ακολουθεί τους Neubauten στη διάρκεια ολόκληρης αυτής της «ασυνήθιστης» μέρας. Ασυνήθιστης για τους μουσικούς που μεγάλωσαν στο Δυτικό Βερολίνο χωρίς ποτέ πριν να πάρουν επίσημη άδεια εισόδου στην ΛΔΓ. Ασυνήθιστης, καθώς το κοντσέρτο εκείνης της βραδιάς είχε οργανωθεί μέσω του Ανατολικογερμανού Θεατρικού συγγραφέα Χάινερ Μίλερ, προσωπικού φίλου του Μπλίξα Μπάργκελντ. Η εμφάνιση του Μίλερ στα καμαρίνια μαζί με μια αντιπροσωπεία Γάλλων Υπουργών (ανάμεσά τους κι ο Υπουργός Πολιτισμού Ζακ Λανγκ) και η παρουσίαση από τον ίδιο του γκρουπ στο κοινό ανήκουν στα πολλά παράδοξα περιστατικά εκείνης της ημέρας… Όμως, κατά κύριο λόγο, το κοντσέρτο εκείνο ήταν ένα ασυνήθιστο γεγονός για το Ανατολικογερμανικό κοινό, που είχε συνδεθεί τόσο πολύ με την μπάντα αλλά και το concept των Neubauten και ξαφνικά βρέθηκε για πρώτη φορά να αντικρίζει καταπρόσωπο το γκρουπ αλλά και την ίδια τη Δύση. Τι συνέβη τότε, αυτή τη συγκεκριμένη ημέρα, «στο μεταξύ»; Τι συνέβη μετά; Στο φιλμ, οι διαδρομές σε Ανατολή και της Δύση συγχωνεύονται. Ύστερα από 20 χρόνια, κάποιοι από τους θεατές του κοντσέρτου ακολουθούν τις ίδιες διαδρομές που τους οδήγησαν στην αίθουσα «Ηλεκτράνθρακας». Μερικοί ήρθαν τότε από τις τριγύρω γειτονιές, άλλοι από τα προάστια ή ακόμα και από στρατόπεδα 300 χιλιόμετρα μακριά. Όλοι τους ξαναζούν μια διαδρομή που αφ’ ενός τους οδήγησε σε αυτό το once in a lifetime γεγονός, αφ’ ετέρου στην ενοποίηση της Γερμανίας. Μέσα από τις Ανατολικές/Δυτικές πορείες προς τη συναυλία αναδύεται ένα ανάγλυφο μωσαϊκό της πόλης του Βερολίνου εκείνες τις ασυνήθιστες μέρες αλλά και μια «εκ των έσω» μαρτυρία για την διαρκή ενέργεια και δύναμη της εναλλακτικής κουλτούρας του Βερολίνου όπως και της βιωμένης Ιστορίας στην Ευρωπαϊκή μητρόπολη. Και το φιλμ του Ούλι Σίπελ μετασχηματίζεται σε ένα ταξίδι μέσα στην Ιστορία, τις υπόγειες κουλτούρες και τον Μύθο μιας πόλης.

off ways berlin 1

Η ΑΕΝΑΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΒΕΡΟΛΙΝΕΖΙΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Καθώς πέρυσι συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ενώ φέτος η Γερμανική Ενοποίηση κλείνει με τη σειρά της την εικοσαετία, οι οθόνες όλου του κόσμου πλημμυρίζουν από εικόνες ανθρώπων να περνούν το τείχος, να σκάβουν για αναμνηστικά, να χοροπηδούν κρατώντας σαμπάνιες, γιορτάζοντας. Ο Ούλι Σίπελ απλώς περίμενε τον θόρυβο να καταλαγιάσει. Έχοντας στην κατοχή του το υλικό που γύρισε (χωρίς ποτέ να ξέρει τι θα το κάνει) το 1989, κινηματογραφώντας το αλλόκοτο ταξίδι των φίλων του Einstuerzende Neubauten στην Ανατολική πλευρά της πόλης σε ένα από τα πιο παράδοξα κοντσέρτα της Ιστορίας, αποφάσισε να το συνθέσει με μια σειρά μαρτυρίες των (τότε) Ανατολικογερμανών θεατών, που αφού βρέθηκαν ξανά μετά από δεκαετίες, τράβηξαν τον ίδιο δρόμο στην μεταλλαγμένη πόλη, ξαναζώντας το παράξενο βίωμα εκείνης της ασυνήθιστης μέρας. Η αξία του Off Ways – Berlin ως ντοκουμέντου ενός ανεπανάληπτου γεγονότος είναι αδιαμφισβήτητη, πόσω μάλλον όταν καταγράφει τον Χάινερ Μίλερ και τον Ζακ Λανγκ σε μια εντελώς απροσδόκητη συνάντηση, ένας επώνυμος και αναγνωρίσιμος στοχαστής που παρεμβαίνει δυναμικά σε μια κρίσιμη εποχή, ένας πολιτικός με ανοιχτές κεραίες στα υπόγεια ρεύματα, οι συγκρίσεις με τη σημερινή πραγματικότητα είναι απογοητευτικές. Όμως το φιλμ προχωρά ακόμα περισσότερο από την καταγραφή της στιγμής. Το Off Ways – Berlin, είναι ταυτόχρονα μια μαρτυρία για την ενέργεια και την δύναμη της υπόγειας Βερολινέζικης κουλτούρας. Αν ο Μίλερ είναι ο συνεχιστής της παράδοσης του Μπρεχτ και του Μπερλίνερ Ανσαμπλ, οι Neubauten (που παρεμπιπτόντως γιορτάζουν φέτος τα 30 χρόνια τους) αποτελούν μέλη μιας εναλλακτικής Underground Υποκουλτούρας που με τη σειρά της δημιούργησε τον δικό της μύθο (στις δεκαετίες 70, 80), που λειτουργώντας δημιουργικά στο περιθώριο κατάφερε να μείνει ζωντανή στις εκάστοτε δραματικές στροφές της Ιστορίας, διατρέχοντας και διαπερνώντας σύνορα και τείχη, φωτίζοντας ψυχές και τελικά διαβρώνοντας συστήματα και πολιτικές. Το Βερολίνο στις μέρες μας απέχει έτη φωτός από το απομονωμένο «νησί» των δεκαετιών ως το 89, τον ιό που πέθανε μαζί με το σώμα του ξενιστή του. Το σύγχρονο «Γερμανικό» Βερολίνο αποτελεί τουριστικό πόλο, αλλά και όνειρο και Ιθάκη πολλών ανήσυχων δυνάμει δημιουργών σε όλο τον κόσμο. Ο Ούλι Σίπελ παρακολουθεί από κοντά την εξέλιξη της ντόπιας υποκουλτούρας (μια ματιά στο βιογραφικό του αρκεί). Με το Off Ways – Berlin, μας προσφέρει μια σπάνια συνάντηση του αενάως εξελισσόμενου και δημιουργικού underground με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές αλλά και τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα σε ένα κρίσιμο γύρισμα των Βαβυλωνιακών τροχών. Μας θυμίζει την πραγματική δυναμική της πέρα από το mainstream κουλτούρας, μας οδηγεί να αναρωτιόμαστε για την ανεξάντλητη ενέργεια του ζωντανού μύθου μιας πόλης, μας προκαλεί να σκεφτούμε για την (μακάρι φαινομενικά) απούσα προοπτική στο ερημωμένο αστικό αλλά και πνευματικό τοπίο των ελληνικών πρωτευουσών.

Ούλι Σίπελ – Εργοβιογραφία

Γεννήθηκε το 1958. Ξεκίνησε σπουδές ανθρωπιστικών επιστημών ενώ παράλληλα γύριζε πειραματικά Super-8, video clip, έγραφε νουβέλες και διηγήματα, εργαζόταν ως παραγωγός στο ραδιόφωνο και ως μπάρμαν στο θρυλικό X n’ Pop. Οι στενές του σχέσεις με την εναλλακτική κουλτούρα και ιδιαίτερα την ακμάζουσα μουσική σκηνή του Δυτικού Βερολίνου (Nick Cave and the Bad Seeds, Crime and the City solution και κυρίως Einstürzende Neubauten) διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πορεία του και οικοδόμησαν μακροχρόνιες δημιουργικές συνεργασίες. Από το 1984 ως το 1989 σπούδασε σκηνοθεσία και δραματουργία στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 1989, με το μεσαίου μήκους «Nihil oder Alle Zeit der Welt» («Τίποτα ή Όλος ο χρόνος του Κόσμου» με πρωταγωνιστή τον Blixa Bargeld), βραβεύεται σε διάφορα φεστιβάλ. Το «The Road to God knows where» («Ο δρόμος για εκεί που ένας Θεός ξέρει», 1990), μια σκοτεινή καταγραφή της καθημερινότητας του Nick Cave και των Bad Seeds κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής τουρνέ τους, αποτέλεσε την πτυχιακή του εργασία. Το 2008 το φιλμ ψηφίστηκε από τους αναγνώστες του Total Film Magazine ως ένα από τα καλύτερα 20 band films της ιστορίας του σινεμά. Η πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, το «Vaterland» («Η γη των Πατέρων», 1992), η τραγική ιστορία ενός Αλγερινού πατέρα μετά την πτώση του Τείχους, βραβεύεται σε διεθνή Φεστιβάλ. Από το 1994 ως το 1999 γυρίζει μια σειρά ντοκιμαντέρ και κινηματογραφικών δοκιμίων που συμμετέχουν και βραβεύονται σε σημαντικά φεστιβάλ (Βερολίνο, Ρότερνταμ, Εδιμβούργο, Νέα Υόρκη): To «Jahre der Kälte» («Χρονιές στον Πάγο», 1994), ένα φιλμ για τον εγκλεισμό του απελθόντα πατέρα του σε σταλινικό γκουλάγκ (μουσική Blixa Bargeld), το «Sid and Nacy – Ex&Pop» (1996), μια καταγραφή της διαδικασίας ανεβάσματος του ομώνυμου θεατρικού έργου και το «Der Platz» («Ο τόπος», 1999), ένα μουσικό δοκίμιο για την ανοικοδόμηση της πλατείας Ποτσντάμερ σε συνεργασία με τον μουσικό F.M. Einheit. To 1999, με το «Planet Alex» («Πλανήτης Άλεξ»), μια ταινία διασταυρούμενων ιστοριών με επίκεντρο την πλατεία Αλεξάντερπλατς (από τις πρώτες Γερμανικές παραγωγές γυρισμένες με Mini DV), αποσπά πολυάριθμα βραβεία σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Την ίδια εποχή συμμετέχει ως εκλέκτορας στην εβδομάδα Νέων Μέσων του Βερολίνου – Βρανδεμβούργου και δίνει διαλέξεις για την ψηφιακή κινηματογραφική δημιουργία σε ινστιτούτα και συνέδρια. Το 2002 σκηνοθετεί το επίσημο τρέιλερ του Φεστιβάλ του Βερολίνου (το Φεστιβάλ δεν το έχει αλλάξει μέχρι σήμερα). Το 2003-4, μαζί με τον Μπεν Μπέκερ και την Πέπι Στράιχ σκηνοθετεί το σουρεαλιστικό «Santos – Heldentaten, die keiner braucht» («Σάντος, αχρείαστα ανδραγαθήματα»). Ακολουθεί το «The Song» («Το τραγούδι», 2004), ένα ντοκιμαντέρ μεσαίου μήκους για τον Nick Cave και τους Bad Seeds. Το «Berlin Song» (2006), καταγράφει την νέα φολκ σκηνή του Βερολίνου και την συνομιλία της με τον μύθο της πόλης. Το φιλμ συμμετέχει στο Φεστιβάλ Βερολίνου. ‘ς το 2007, σε συνεργασία με την Νορβηγίδα φωτογράφο Μαρί Σγιέβολντ παρουσιάζει μια σειρά φωτογραφικών και video installation σε όλο τον κόσμο. Το 2008 γυρίζει το δοκίμιο «Der Tag» («Η μέρα»), ένα κινηματογραφικό διαλογισμό πάνω στην καθημερινή παρουσία και γεωγραφία του θανάτου, σε μουσική F.M. Einheit. Το φιλμ συμμετέχει στα Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και της Λειψίας. Το «Off Ways – Berlin» (2009), παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Βερολίνου και προβάλλεται σε πολυάριθμα διεθνή Φεστιβάλ και αφιερώματα. Το «Tranzania.Living.Room», μια ελεγειακή καταγραφή της εμπειρίας του σκηνοθέτη στην Τανζανία αποτελεί την τελευταία κινηματογραφική του δουλειά, με παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ… Παράλληλα με το κινηματογραφικό του έργο ο Ούλι Σίπελ γυρίζει video clip για μουσικούς και γκρουπ όπως ο Mick Harvey, οι Crime and the City Solution και οι Singapore Sling. Διευθύνει την δική του εταιρεία παραγωγής και από το 2002 είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

“ένας κινηματογραφιστής που αξίζει τον κόπο να ανακαλύψει κάποιος που αγαπά την τέχνη του κινηματογράφου είτε ως ενεργός θεατής είτε ως δημιουργός. Ο Ούλι Σίπελ με μια ταινία χαμηλών τόνων όπως και αυτή για τον Νικ Κέιβ «Ο δρόμος για ένας Θεός ξέρει που» που είδαμε την Πέμπτη μας ταξίδεψε και μας προβλημάτισε με έναν τρόπο που παρέπεμπε στον τρόπο σκέψης του μεγαλύτερου μέρους του περασμένου αιώνα. Η γοητεία που εξέπεμπε το πέταγμα από το σήμερα (και το αντίστροφο) στα είκοσι χρόνια χτες λίγο πριν την πτώση του τείχους και το “ζωντάνεμα” μπροστά στα μάτια μας χάρη στη δύναμη του κινηματογράφου, ιδιαίτερα του σύγχρονου, των “ιστορικών” εκείνων στιγμών με άξονα το πρωτοποριακό βιομηχανικό συγκρότημα Einstürzende Neubauten ήταν ακαταμάχητη. Η ταινία μας θύμισε ότι υπάρχουν πράγματα, που μπορούν να μας χαροποιούν και να μας γεμίζουν ελπίδες, ακόμα και εμάς που ανήκουμε στην κατηγορία των πεσιμιστών αναφορικά με το μέλλον.

Η ταινία για τον Νικ Κέιβ που χρήζει ξεχωριστής αναφοράς είχε τις δικές της πολύ καλές στιγμές και αποτελεί ένα υπόδειγμα για ανάλογες ταινίες. (Γιάννης Καραμπίτσος)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: