2000+1 ΣΤΙΓΜΕΣ του Δημήτρη Αθανίτη (παρουσία του ίδιου) | Κυριακή 14.4.2013, 18.15 | Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας-Σχολείο του Σινεμά | ελεύθερη είσοδος

2000 1

Προβολή της ταινίας 2000+1 ΣΤΙΓΜΕΣ με τη παρουσία του σκηνοθέτη Δημήτρη Αθανίτη,  την Κυριακή 14 Απριλίου 2013, 18.15 στην Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια). Την προβολή της ταινίας θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση. Εισήγηση-Συντονισμός Συζήτησης: Γιάννης Καραμπίτσος

”Στις 10 καλύτερες ταινίες για το 2001″ Bill Mousoulis, Senses Of Cinema

 “Ενα μωσαϊκό απόγνωσης που υπνωτίζει” Adrian Martin, AGE, Melbourne

“Θαυμαστά ειλικρινής και περιεκτική” Deborah Young, VARIETY

“Σκηνοθεσία εξαιρετικής δεξιοτεχνίας, με μια ατμόσφαιρα αισθησιακή και ταυτόχρονα υπνωτιστική” Elie Castiel, SEQUANCES, Montreal

2000+1 Shots (2000, 75’, Greece) (2000+1 Stigmes o.t.)

Βίκυ Βολιώτη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Μαρία Πρωτόπαπα, Δημ. Παπαδόπουλος,

Αντώνης Ραμπαούνης, Μαριάννα Κάλμπαρη, Αλέξανδρος Μήτσης, Δημ. Αστεριάδης

Φωτογραφία: Παναγιώτης Θεοφανόπουλος

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αθανίτης

Σύνοψη: Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000, τα μονοπάτια οκτώ ανθρώπων διασταυρώνονται με τρόπο αναπάντεχο και δραματικό. Ένας επιχειρηματίας, που ταλαντεύεται ανάμεσα στη σύζυγο και στην ερωμένη του, δέχεται έναν ακραίο επαγγελματικό εκβιασμό. Ένας άνεργος γίνεται πληρωμένος δολοφόνος για να βγει από το αδιέξοδο, ενώ ένα παιδί περιφέρεται μόνο στους δρόμους, προσπαθώντας να επιβιώσει… H είσοδος της νέας χιλιετίας είναι η αρχή μιας νέας εποχής, ή μήπως, πίσω από τις απαστράπτουσες γιορτές, οι άνθρωποι ζουν μιαν άλλη πραγματικότητα;

Ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό ψηφιδωτό, όπου οι ζωές οχτώ προσώπων στην Ελλάδα συνθέτουν ένα πορτρέτο μιας κοινωνίας και ταυτόχρονα το πορτρέτο ενός πλανήτη, μέσα από τη συνεχή εισβολή των τηλεοπτικών ειδήσεων. Πριν την Ελλάδα της κρίσης στις Τρεις Μέρες Ευτυχίας (2012), την Ελλάδα της Ολυμπιάδας και της ευωχίας στην Πόλη των Θαυμάτων (2005), ο Δημήτρης Αθανίτης σκηνοθετεί στις 2000+1 Στιγμές (2000), ένα σκληρό σύνθετο πορτρέτο για την Ελλάδα του μιλένιουμ και της προσδοκίας, ξεκινώντας μια τριλογία πάνω σε μια δεκαετία όπου τα πάντα ανατρέπονται.

http://www.athanitis.eu/shots.htm

ΣΤΗΝ ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ, Βένα Γεωργακοπούλου (Ελευθεροτυπία, 03-04-2001)

Τέσσερις ταινίες μέσα σε έξι χρόνια είναι μεγάλη υπόθεση… Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς καθόλου να μοιάζουν μεταξύ τους, διατρέχοντας το διάστημα από την ακραία εξωστρέφεια ως την ακραία εσωτερικότητα. Αντίο Βερολίνο, Καμιά Συμπάθεια για το Διάβολο, Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας και τώρα 2000+1 Στιγμές. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000 οι πορείες οκτώ προσώπων διασταυρώνονται με τρόπο αναπάντεχο και δραματικό. Ένας επιχειρηματίας που ταλαντεύεται ανάμεσα σε σύζυγο και ερωμένη, ένας άνεργος που καταλήγει να γίνει πληρωμένος δολοφόνος, ένα παιδί των φαναριών που περιφέρεται στους δρόμους. «Θεωρώ την ταινία μου ένα είδος πολιτικού ντοκουμέντου», λέει και μας εκπλήσσει. «Ενώ ξεκινά εστιασμένη, λες, αποκλειστικά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, τελικά, και με τη βοήθεια του ρεπορταζιακού υλικού που παρεμβάλλεται, το ατομικό γίνεται πολιτικό».

Ποια ανάγκη όμως τον οδήγησε στις 2000+1 Στιγμές; Ο πανηγυρικός τρόπος υποδοχής του νέου αιώνα πώς και δεν λειτούργησε ανασταλτικά πάνω του; «Ακριβώς επειδή η συγκεκριμένη χρονική στιγμή έβλεπα να πλασάρεται με ένα στιλ επιφανειακό και ενοχλητικό, θέλησα να κάνω μια ταινία, που να εστιάζει στην αθέατη πλευρά της ζωής, αυτή που δεν προβάλλεται ή που κι όταν προβάλλεται γίνεται με έναν υπερβολικό τρόπο, σαν σήριαλ. Εγώ, αντίθετα, διάλεξα μια ‘ψυχρή’ ματιά, παρόλο που σε τελική ανάλυση η ταινία έχει πολύ συναίσθημα, που απλώς δεν κραυγάζει».

Υπάρχει κι ένας ακόμα, πιο προσωπικός δρόμος, που έβγαλε τον Δημήτρη Αθανίτη στην καθημερινότητα και απλότητα των 2000+1 Στιγμών. Άρχισα να προσέχω πράγματα που συμβαίνουν δίπλα μας και τα έχουμε συνηθίσει, δεν τα βλέπουμε καν. Θυμάμαι πόσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που είχα δει στο Παρίσι ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας να περιπολούν με αυτόματα. Τώρα είναι μια καθημερινότητα στην Αθήνα και δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Μια σειρά από τέτοια γεγονότα, όπως τα παιδιά του δρόμου, θέλησα να τα ξανακοιτάξω και κατά κάποιον τρόπο να τα καταγράψω».

Όταν τον ρωτάς ποια ιστορία απ’ όλες αυτές που διασταυρώνονται στην ταινία είναι η πιο δικιά του, παρόλο που έχει μια απάντηση («η ιστορία του παντρεμένου με τη σύζυγο και την ερωμένη») σπεύδει να διευκρινίσει: «Η ταινία αυτή είναι η λιγότερο προσωπική. Γι’ αυτό ήμουν πολύ ελεύθερος, είχα την ευχέρεια να δω τα πράγματα αντικειμενικά και να κρατήσω ισορροπίες, που σε μια προσωπική ταινία δύσκολα επιτυγχάνονται».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.