Συνέντευξη Γιάννη Καραμπίτσου στην «Πελοπόννησο» με αφορμή τα σεμινάρια Κινηματογράφου στην Πάτρα | Το «όπλο» του Κινηματογράφου

GIANNIS KARABITSOS

22/10/2013

Συνέντευξη στην Ευτυχία Μεσίσκλη

Για «νέες κινηματογραφικές επαναστάσεις», μιλάει ο σκηνοθέτης Γιάννης Καραμπίτσος στην «Π», αξιώνοντας την 7η Τέχνη ως «όπλο» αντιμετώπισης της σημερινής ύφεσης.

Συμφωνείτε ότι η εκπαίδευση-επιμόρφωση πάνω στον κινηματογράφο, είναι κάτι που λείπει από την Πάτρα; Και αν ναι, τι θα προτείνατε πάνω σε αυτό;

Η εκπαίδευση-επιμόρφωση σε ένα πρώτο επίπεδο θα μπορούσε να πει κανείς λείπει από τη χώρα μας. Ένα αίτημα δεκάδων χρόνων των ανθρώπων του κινηματογραφικού χώρου να δημιουργηθεί Ακαδημία Κινηματογράφου δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Η μόνη πραγματικότητα που συντελέστηκε ήταν η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με κύρια ενασχόληση να επιλέγει και να βραβεύει τις καλυτερες ελληνικές ταινίες. Όμως δημιουργήθηκε η Σχολή Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης που άσχετα από κάποιες αδυναμίες, που έχουν να κάνουν με τα οικονομικά και τα οργανωτικά της Σχολής , έχει ένα πολύ καλό θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Μετά είναι η Σταυράκου, η ΑΚΜΗ το New York Colledge κ.α. Μετά το εξωτερικό. Μετά τα σεμινάρια, όπως του Σχολείου του Σινεμά που δεν υποκαθιστούν σε καμιά περίπτωση τα μαθήματα κινηματογράφου σε μια σχολή. Στην Πάτρα λείπουν όλα αυτά. Πριν κάποια χρόνια κάτω από την αιγίδα της Κινηματογραφικής Λέσχης και της Καλλιτεχνικής Διάδρασης (αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας για τον πολιτισμό την οποία εκπροσωπώ) έγινε μια πρώτη προσπάθεια, επιτυχημένη θα την χαρακτήριζα, να έρθουν σε επαφή οι πατρινοί φίλοι του κινηματογράφου και οι φοιτητές με την θεωρία και πρακτική του κινηματογράφου. Με προβολές, εισηγήσεις και συζητήσεις μετά τις προβολές, με αφιερώματα σε θεματολογίες όπως «Από το Βιβλίο στην Κινηματογραφική Ταινία» (Πολύεδρο 13 εβδομάδες), «Από το Θεατρικό Έργο στην Κινηματογραφική Ταινία» (25 εβδομάδες Λιθογραφείο, Ρεφενές), «Η θέση της Γυναίκας στον Κινηματογράφο» (1 μήνας στο Ιντεάλ και σε 6 δήμους του Νομού Αχαϊας), «Αφιέρωμα σε 4 πατρινούς σκηνοθέτες» και «αφιέρωμα σε μεγάλους έλληνες κινηματογραφικούς δημιουργούς» (dancarte της Τατιάνας Λοβέρδου) κ.α. Τα πρακτικά σεμινάρια κατέληξαν σε γύρισμα μιας ταινίας μικρού μήκους με τίτλο «Ακροβασία». Κάποια στιγμή το εγχείρημα κορέστηκε και σήμερα μετά 4 χρόνια περίπου, ξαναγυρίζουμε στον τόπο του εγκλήματος να συνεχίσουμε ένα έργο που η εμβέλειά του δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπερβεί την εμβέλεια μιας συνολικής στρατηγικής της πολιτείας για την παιδεία γενικότερα και την κινηματογραφική παιδεία και καλλιέργεια ειδικότερα.

Ψυχαναλυτικές αφηγήσεις, αργές λήψεις και σύμβολα. Το χαρακτηριστικό των επιτυχημένων παραγωγών (Λάνθιμος, Λυγίζος, Αβρανάς). Πώς εξηγείτε το ότι αυτές οι φόρμες έχουν ιδιαίτερη απήχηση στο εξωτερικό;

Οι φόρμες που αναφέρετε συνιστούν αυτό που αποκαλούμε καλλιτεχνικό κινηματογράφο. άλλοι τον λένε ποιοτικό. θα μπορούσα να μιλήσω για καλλιτεχνικό κινηματογράφο του δημιουργού έχοντας επίγνωση ότι σε αυτή την περίπτωση το καλλιτεχνικός πλεονάζει για εμπεριέχεται στο «κινηματογράφος του δημιουργού». Αυτός ο κινηματογράφος είναι φυσικό να κάνει εντύπωση στα φεστιβάλ και να βραβεύεται. Ο ελληνικός κινηματογράφος, άσχετα με ότι πιστεύει η πλειονότητα των ελλήνων θεατών είναι ένας αξιολογότατος κινηματογράφος, δεν έφτασε ποτέ να αποτελέσει μια Εθνική Κινηματογραφική Σχολή, αλλά τηρουμένων των αναλογιών είναι ένας από τους καλύτερους ευρωπαϊκούς κινηματογράφους.

Αλήθεια, auteurs υπάρχουν σήμερα;

Ο Κινηματογραφος του Δημιουργού δέχτηκε μεγάλα πλήγματα και φαίνεται να τελείωσε κάπου εκεί που ο Βέντερς δημιουργούσε και παρέδιδε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό κοινό το τελευταίο αριστούργημά του «Τα Φτερά του Έρωτα». Μετά τα κινηματογραφικά, ρεύματα, οι σχολές και τα κινήματα σχεδόν εξαφανίστηκαν. Η Νουβέλ Βαγκ ανήκει πλέον σε ένα άλλο σύμπαν. Ναι, υπάρχουν όμως ακόμα auteurs σήμερα. Ο Τρίερ (αν και για το έργο του των τελευταίων χρόνων έχω πολλές ενστάσεις) , ο Αλμοντοβάρ, ο Γούντι Άλλεν και πολλοί άλλοι παλιότεροι και κυρίως νεότεροι που βαδίζουν στα βήματα του «κινηματογράφου του δημιουργού». Τους χαρακτηρίζω υπολείμματα του «κινηματογράφου του δημιουργού», εξαιρέσεις που δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ή μήπως τον επιβεβαιώνουν;

μήπως από αυτές τις στάχτες, οι σπίθες που οι σύγχρονοι κινηματογραφικοί δημιουργοί κρατούν ζωντανές,  οδηγήσουν σε νέες μεγάλες κινηματογραφικές επαναστάσεις και κινήματα;

μήπως η τέχνη και ο κινηματογράφος μπορούν να αποβούν ένα όπλο που η εμβέλειά του γίνεται άπειρα μεγαλύτερη με την κρίση και άρα ένα αποτελεσματικό όπλο ενάντια στη κρίση; Αυτό διερευνούμε και εμείς από την πλευρά μας προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτές τις σπίθες και να τις μεταδώσουμε κληρονομήσουμε στη νέα γενιά.

Πώς μπορεί να πειστεί ο Πατρινός ότι η γνώση για τον κινηματογράφο (όχι μόνο σε πρακτικό επίπεδο σκηνοθεσία, μοντάζ αλλά και θεωρητικό κριτική, αναλύσεις, διαφήμιση) είναι απαραίτητη και όχι «πολυτέλεια» των ολίγων;

Όπως μπορεί να πειστεί ο κάθε άνθρωπος, ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Καταρχάς δύσκολα, γιατί οι άνθρωποι ειδικά στην περίοδο της κρίσης θέλουν ενασχόληση με πράγματα χειροπιαστά, που θα τους εξασφαλίσουν την επιβίωση. Και εύκολα όμως, γιατί ακριβώς η κρίση, τις σταθερές δουλειές και αξίες της κοινής λογικής της εξαρθρώνει. Αντί να δουλέψει κάποιος σε μια εταιρία για 400€, δουλειά την οποία καθόλου δεν αγαπά, θα του περάσει σιγά -σιγά από το μυαλό η ιδέα να ασχοληθεί στην αρχή από χόμπι με κάτι που του αρέσει, που του ικανοποιεί περισσότερο την αρχή της ηδονής από την αρχή της πραγματικότητας. Και μετά θα κολλήσει τόσο, ώστε να σκεφθεί να ζήσει και από αυτό και στην πορεία να συνδυάσει την αρχή της πραγματικότητας με αυτήν της ηδονής και να ισορροπήσει. Χωρίς να το καταλάβει καλά καλά ο άνθρωπος αυτό θα ζει από το χόμπι του. Θα έχει κάνει το χόμπι του επάγγελμα και ενδεχόμενα θα βγάζει πολύ περισσότερα χρήματα από τον καλό μας άνθρωπο που δουλεύει σε μια εταιρία για 400€. Αυτός ό άνθρωπος σε περίοδο κρίσης θα μπορεί να είναι χρήσιμος στον εαυτό του και στους άλλους όσο κανείς, γιατί θα είναι αυθεντικός, αληθινός, διαφορετικός. Η διαφορετικότητα είναι η δύναμή μας. Η κρίση και η αποτελεσματική αντιμετώπιση της φέρνουν στην επιφάνεια τον βαθύτερο αληθινό εαυτό μας, τον δημιουργικό εαυτό μας, τον πνευματικό εαυτό μας. Ο Πνευματικός εαυτός μας έχει ανάγκη και τη θεωρία και την πράξη, έχει ανάγκη τη Διαλεκτική.

  • Ο Γιάννης Καραμπίτσος είναι και ο συντονιστής του Σεμιναρίου Σκηνοθεσίας, Ιστορίας & Θεωρίας Κινηματογράφου, από το Σχολείο του Σινεμά (έκφραση της Αστικής μη κερδοσκοπικής Εταιρείας «Καλλιτεχνική Διάδραση») που θα ξεκινήσει στις 30 Οκτωβρίου 2013 στην Πάτρα στις 19.00 με ανοιχτό μάθημα για όλους τους κινηματογραφόφιλους.διαβάστε περισσότερα εδώ.
  • Tο πρότζεκτ του Σχολείου του Σινεμά είναι ένα σεμινάριο Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου χωρισμένο στα δύο. Για να μπορέσει κάποιος να εισχωρήσει στα μυστικά της τέχνης του κινηματογράφου, θα πρέπει κανονικά να παρακολουθήσει και τα 2 σεμινάρια. Στόχευση του σεμιναρίου κινηματογράφου του Σχολείου του Σινεμά είναι η καλύτερη κατανόηση των κινηματογραφικών ταινιών, η εισαγωγή στην ιστορία και θεωρία του σινεμά και η παροχή των βασικών γνώσεων σκηνοθεσίας ώστε ο ενεργός θεατής να αποβεί κινηματογραφιστής. αν κάποιος παρακολουθήσει το ένα σεμινάριο, θα έχει την ευκαιρία στο μέλλον, αφού οι κύκλοι θα επαναληφθούν να συμπληρώσει και ολοκληρώσει μια εισαγωγική σπουδή πάνω στον Κινηματογράφο.

http://www.pelop.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: