Nymphomaniac του Λαρς φον Τρίερ, μέρος πρώτο | κριτική του Κώστα Κολλημένου

Nymphomaniac

Nymphomaniac: Έξοχες ερμηνείες, άψογη φωτογραφία, μεγάλος ο μάστορας. Οι ερωτικές σκηνές, σε αυτό το πρώτο μέρος δεν είναι και τόσο τολμηρές, ο Τύπος τα παραείπε. Αλλά στο δεύτερο, αναμένονται τα όργια.

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ
Σενάριο: Λαρς φον Τρίερ
Ηθοποιοί: Σαρλότ Γκένσμπουργκ, Κρίστιαν Σλάτερ, Στέλλαν Σκάρσγκαρντ, Στέισι Μάρτιν,
Ούμα Θέρμαν, Γουίλλιαμ Νταφόε
Δανία, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, 2013

Nymph()maniac (Μέρος Α’) ΝΥΜΦΟΜΑΝΙΑ του Λαρς φον Τρίερ | Κριτική Γιάννη Καραμπίτσου|| Είναι μεγαλοφυής ο Λαρς Φον Τρίερ; Και αν ναι που έγκειται η μεγαλοφυΐα του;

«Nymphomaniac» (Part 1)-2013 του Λαρς Φον Τρίερ | Κριτική ταινίας: Δήμητρα Γιαννακού

Σήμερα θέλω να γράψω για το τρομερό παιδί και φαινόμενο του ευρωπαϊκού σινεμά. Τον Λαρς φον Τρίερ . Έναν άνθρωπο που από νεαρή ηλικία έκανε τα σαλόνια της έβδομης τέχνης να παραμιλάνε. Ο σκηνοθέτης άφησε το στίγμα του ανεξίτηλο στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και κουβάλαγε μέχρι πρότινος ότι απόμεινε από το σινεμά του δημιουργού, πρωτού πνιγούν όλα στον έλεγχο του παραγωγού, της νέας αισθητικής και ρεαλιστικής αφήγησης που τα στούντιος του Χόλυγουντ καθιέρωσαν στην παγκόσμια αγορά. Ισοπεδώνοντας κάθε ποιητική και σουρεαλιστική άποψη. Αυτός ο Δανός κατάφερε να κάνει ότι θέλει τους κριτές και τους διευθυντές των μεγάλων φεστιβάλ στην Ευρώπη, μέχρι που στις Κάννες τον πέταξαν από το παράθυρο με τις δηλώσεις του περί ναζισμού.
Δεν ξέρω και πολλά πράγματα για τη ζωή του, αλλά ξέρω πως πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε κάποιο κοινόβιο γυμνιστών μαζί με τους γονείς του και σίγουρα δεν έχει τα κόμπλεξ και τα ταμπού τα δικά μου που μεγάλωσα σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας, κάτω από την αυστηρή χριστιανική ηθικής της γιαγιάς μου και την βαρβαρότητα των γονιών μου. Πέρασαν 35 τόσα χρόνια και ακόμα παλεύω μέσα μου να απαλλαγώ από τις προκαταλήψεις του χωριάτη και του χριστιανού. Ο Τρίερ είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος που η τέχνη του στοίχειωσε την παγκόσμια αγορά. Έγινε αποδεκτός από την ελίτ από τα πρώτα κιόλας χρόνια της καριέρας του. Τα μελοδράματά του με την κουνημένη, πρωτόφαντη αισθητική συγκίνησαν χιλιάδες γυναίκες στον πλανήτη. Στο «Δαμάζοντας τα κύματα» που πολλές γυναίκες κρατούσαν μαντιλάκι και σκούπιζαν τα δάκρυά τους ένοιωσα κι εγώ κάποια στιγμή να κυλάει στο έδαφος ένα δάκρυ. Τελικά είναι μεγάλος δραματουργός αλλά και μεγάλος κλέφτης αυτό το παιδί.
Ξέρει να στήνει πολύ καλά σενάρια, με πλοκή και τα φινάλε των ταινιών του κερδίζουν τους θεατές. Αλλά η ποιητική της εικόνας είναι κλεμμένη. Η αισθητική απόλαυση που αφήνει στον θεατή φέρνει στο νου κατευθείαν τον μεγάλο Ταρκόφσκι, τον Ντράγιερ, τον Αντονιόνι, τον Αγγελόπουλο. Τα ρίχνει όλα στο μίξερ, προσθέτει και λίγο Μπέργκμαν, μάς σερβίρει την συνταγή του. Όταν είδα το «Dogville» είπα πως αυτό είναι κάτι τελείως δικό του. Και ήταν. Πίστεψα πως θα αλλάξει πλεύση, το φιλμ ήταν ξεχωριστό και δεν είχε κανένα ψεγάδι από τους δάσκαλους του. Επέστεψε όμως με την ίδια συνταγή. Ο Αντίχριστος, η μελαγχολία και σήμερα, το δράμα μιας γυναίκας που τιτλοφορεί Nymphomaniac. Μια ταινία 5 ωρών που είδαμε το πρώτο μέρος σε δημοσιογραφική προβολή στο Ιντεάλ.
Σ’ αυτό το πρώτο μέρος βλέπει κανείς πολύ καλή δομή και ανάπτυξη του σεναρίου. Καλλιεργημένος, εργένης μεσήλικας περιπατεί αμέριμνος σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη όταν πέφτει πάνω σε μια τραυματισμένη γυναίκα. Θέλει να της προσφέρει βοήθεια, αλλά εκείνη αρνείται. Ούτε νοσοκομείο ούτε αστυνομία, μόνο ένα τσάι με γάλα. Κάπως έτσι καταλήγουν στο σπίτι του άντρα. Εκεί η γυναίκα, στα πενήντα της, αρχίζει να συνέρχεται και να ξεδιπλώνει σε φλας μπακ το νήμα της ερωτικής της ζωής στην οποία υπήρξε αχόρταγη και κυνική σεξουαλικά. Το στόρι ξεκινά από την παιδική ηλικία. Ο μεσήλικας μπαίνει σε ρόλο ψυχαναλυτή. Αρμονικό το μοντάζ κρατάει τον θεατή που θέλει να ακούσει και κυρίως να δει το παρακάτω στην έντονη σεξουαλική της ταλαιπωρημένης γυναίκας. Για τα υπόλοιπα τι να πει κανείς… Λαρς φον Τρίερ. Έξοχες ερμηνείες, άψογη φωτογραφία, μεγάλος ο μάστορας. Οι ερωτικές σκηνές, σε αυτό το πρώτο μέρος δεν είναι και τόσο τολμηρές, ο Τύπος τα παραείπε. Αλλά στο δεύτερο, αναμένονται τα όργια. Κόλπο του σκηνοθέτη και του παραγωγού που ανεβάζει την ένταση, η διαίρεση της ταινίας σε δύο μέρη, παίζει με την έκπληξη. Αυτό το δεύτερο, με τις πολύ δυνατές ερωτικές σκηνές που σοκάρουν θα το δούμε σε ένα μήνα. Και θα ξαναμιλήσουμε τότε.

Κώστας Κολημένος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: