ΤΡΟΜΟΣ με ΦαΝΤαΣΙα στα 80’s | Του Τόμμυ Πατωνίδη

alien queen

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς να αρχίσω αυτό το αφιέρωμα. Συνήθως όταν γράφεις ένα δοκίμιο, ένα αφιέρωμα ή οτιδήποτε άλλο ανιδιοτελώς, όταν δεν έχεις να κερδίσεις κάτι από αυτό που θα γράψεις παρά μόνο να το προβάλλεις, πρέπει να έχεις να πεις κάτι δυνατό που θα κάνει και τους αναγνώστες σου να ασπαστούν την ίδια αγάπη που νιώθεις και εσύ για το αντικείμενο που παρουσιάζεις.

fright night chris sarandon hellraiser chains

evil dead the-thing_2

 

Στο παρόν λοιπόν αφιέρωμα μπορεί να πει κανείς ότι σας σπρώχνω να δείτε κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες, θέλοντας απλά να βρω συντρόφους σε ένα από τα πάθη μου. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Οι ταινίες, οι οποίες θα αναφερθούν παρακάτω, δεν αποτελούν απλά ταινίες οι οποίες έκαναν μια εφήμερη επιτυχία, την δεκαετία εκείνη, λόγω του τρόμου που προξένησαν. Μπαίνοντας κάποιος στο Wikipedia, ή σε κάποιο site σινεφίλ μπορεί να βρει χιλιάδες ταινίες που θα τον κάνουν να αηδιάσει, να τρομάξει, να χάσει τον ύπνο του. Όμως τρόμος δεν είναι μόνο το σοκ. Οι ταινίες αυτές δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας σε σκηνοθέτες και κοινό και κάνουν την φαντασία μας να πετάξει. Ο ανθρώπινος χαρακτήρας, οι αντιδράσεις μας, οι καθημερινοί διάλογοι αφορούν-και πρέπει να αφορούν-έναν αμιγώς ρεαλιστικό κόσμο στον οποίο δεν δίνονται πολλές ευκαιρίες για εξερεύνηση από το μυαλό. Ο κινηματογράφος αντίθετα είναι ένα σύμπαν στο οποίο χωράνε ιδέες παντός τύπου. Ένα κεφάλαιο αυτών των ιδεών είναι και οι ταινίες τρόμου. Όμως όπως προανέφερα παραπάνω, το συγκεκριμένο είδος υπηρετείται, όπως ίσως όλα τα κινηματογραφικά είδη, από ρεαλιστική και μη ρεαλιστική μυθοπλασία. Η ρεαλιστική αφορά τους σχιζοφρενείς δολοφόνους κυρίως και ελάχιστες ταινίες όπου η φύση θα προκαλέσει τον τρόμο (βλ. Κανιβάλους, λύκους, γιγάντια καλαμάρια κλπ.). Η μη ρεαλιστική όμως δημιουργεί ένα τεράστιο φάσμα στο οποίο η φαντασία μπορεί να δημιουργήσει απίστευτα όντα και καταστάσεις. Έτσι λοιπόν δημιουργούνται κόσμοι πρωτόγνωροι για δημιουργό και θεατές. Προφανώς και δεν υπονοώ εδώ ότι όσοι ασχολούνται με τον ρεαλιστικό τρόμο υστερούν φαντασίας αλλά σίγουρα υπάρχει πολύ μεγαλύτερος περιορισμός από ότι στο φανταστικό. Η φαντασιακή ελευθερία αυτή λοιπόν που πρεσβεύεται από τις ταινίες που θα παρουσιαστούν είναι το σημείο κλειδί αυτού του αφιερώματος.

near-dark-1 night oh the creeps

Γιατί την δεκαετία του ’80; Όπως προανέφερα ο ένας λόγος που διαλέγω αυτές τις ταινίες είναι γιατί είναι οι αγαπημένες μου όπως και η δεκαετία αυτή είναι η αγαπημένη μου καλλιτεχνικά. Ο λόγος; Πιστεύω ότι σε αυτή την δεκαετία ξεκίνησε ένας έντονος αυθορμητισμός, ο οποίος οδήγησε σε μουσικά και κινηματογραφικά θαύματα. Στις περισσότερες από τις ταινίες που θα δούμε, υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά που με κάνουν να πιστεύω πως βρίσκονται ένα επίπεδο πιο πάνω από τις σημερινές. Αρχικά θα γίνω κοινότοπος. Προφανώς και σε εκείνη την εποχή ήταν πιο δύσκολο να βασιστεί μία ταινία στα εφέ οπότε υπήρχε μεγαλύτερη αναζήτηση για την απόδοση της ιδέας. Δεν είναι τυχαίο που αρκετές από τις ταινίες που θα δούμε προτάθηκαν η ακόμα και κέρδισαν Όσκαρ καλύτερου μέικ-απ, ενώ σχεδόν όλες διακρίθηκαν με Saturn Awards από την Ακαδημία Ταινιών Φαντασίας, Επιστημονικής Φαντασίας και Τρόμου των Η.Π.Α. Σχολαστικότητα στις ετοιμοθάνατες ή νεκρές κούκλες και φωτισμός αποτελούν επίσης σημαντικά χαρακτηριστικά. Όσο αφορά τις ταινίες σαν σενάριο και υποκριτική γραμμή, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά με τις μεταγενέστερες, η οποία κατά την γνώμη μου αποτελεί εξαιρετικό καινοτόμο δείγμα, είναι η αποδοχή των ηρώων στο παράλογο φανταστικό. Θέλω να πω πως οι εκπλήξεις για αυτό που γίνεται είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Με αυτό τον τρόπο, εμείς, το κοινό μπαίνουμε ακόμα πιο βαθιά στον κόσμο της ταινίας γιατί οι πρωταγωνιστές δεν σνομπάρουν αυτό που γίνεται, αντίθετα το έχουν δεχτεί άμεσα. Έτσι το δεχόμαστε και εμείς, καταρρίπτοντας τις ρεαλιστικές μας αμφιβολίες, απολαμβάνοντας το εκάστοτε έργο. Πιστεύω βέβαια πως όλα αυτά οφείλονται στον ενθουσιασμό που είχαν εκείνοι οι άνθρωποι για να ανακαλύψουν τα όρια τους. Πριν περάσουμε στην παρουσίαση των ταινιών θα ήθελα να με συγχωρέσετε, αλλά θα συμπεριληφθούν στο αφιέρωμα ταινίες που γυρίστηκαν αποκλειστικά την δεκαετία του 80’. Έτσι θα μείνουν εκτός παλαιότερα αριστουργήματα Τρόμου όπως, “Η Προφητεία”, “O Εξορκιστής”, το “Carrie”,και το “Alien”(έστω και για υπόθεση ημερών), καθώς και μεταγενέστερα όπως το “Braindead” τα οποία σίγουρα είναι εφάμιλλα και ίσως ανώτερα αυτών που θα δούμε παρακάτω αλλά θα βοηθηθούμε πολύ σε ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα έστω και με “γραφειοκρατικές” παραμέτρους.

Θα ήθελα τέλος να μιλήσω για δύο ακόμα πραγματάκια. Πρώτον θεωρώ πως τις περισσότερες επόμενες ταινίες εκτός από funs του τρόμου, του φανταστικού και των 80’s, μπορούν να τις δουν κάθε είδους σινεφίλ μόνο και μόνο για την πρωτοτυπία τους, απλά μερικές θέλουν λίγο γερό στομάχι και γερά νεύρα. Επίσης η σειρά των ταινιών είναι καθαρά τυχαία, χωρίς να θεωρείται κάποια ανώτερη από κάποια άλλη (Εσείς θα αποφασίσετε για αυτό), ενώ η επιλογή τους είναι καθαρά θεματική, προσπάθησα δηλαδή να καλύψω όσο τον δυνατόν μεγαλύτερο θεματικό φάσμα (zombie, βαμπίρ, τρελούς επιστήμονες, μεταλλάξεις κλπ.) ώστε να υπάρξει μία γενική εικόνα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

1-fright night open page

FRIGHT NIGHT (1985)

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Tom Holland

Πρωταγωνιστούν: Chris Sarandon, William Ragsdale, Rodd McDowall, Amanda Bearse

Η Νύχτα Τρόμου αφορά έναν νέο, μαθητή λυκείου ακόμα, ο οποίος υποψιάζεται πως ο γείτονας του είναι βαμπίρ και επειδή όπως είναι γνωστό, η περιέργεια σκότωσε την γάτα, ο νεαρός Τσάρλι Μπρούστερ βάζει τον εαυτό του και τους φίλους του σε μεγάλους μπελάδες. Οι ταινίες με βαμπίρ αποτελούν ένα τεράστιο κεφάλαιο της ανθολογίας τρόμου στο σινεμά. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη εξέχουσα ταινία τρόμου, ο Νοσφεράτου που γυρίστηκε το 1922 είχε την ίδια θεματολογία. Κατά την γνώμη μου, εδώ βλέπουμε, μια πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση από τον Holland, ο οποίος δεν αναλώνεται στην ψυχοσύνθεση του βρικόλακα όπως κάνουν συνήθως οι δημιουργοί παρόμοιων ταινιών αλλά αντίθετα εξυμνεί το κοινό του σε αυτό τον τομέα αφού όπως και να χει όλοι πάνω κάτω γνωρίζουν την ιστορία των βαμπίρ. Τα ατού της ταινίας είναι το εκπληκτικό μακιγιάζ, η φοβερή μουσική καθώς και οι διασκεδαστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών ειδικά του Sarandon που υποδύεται τον βρικόλακα αλλά και του McDowall, που υποδύεται τον Peter Vincent, έναν σταρ της τηλεόρασης ο οποίος κάνει μία σειρά (Fright Night!), στην οποία ο παρουσιαστής είναι ένας δολοφόνος βρικολάκων. Αργότερα θα γίνει πραγματικός δολοφόνος βρικολάκων αφού θα αποφασίσει να βοηθήσει τον μικρό Τσάρλι. Η ταινία βραβεύτηκε στα Saturn Awards του 1986 ως η καλύτερη ταινία τρόμου, απέσπασε το βραβείο καλύτερου σενάριο ενώ ο McDowall πήρε το βραβείου β’ αντρικού ρόλου. Ακόμα προτάθηκε για τις υποψηφιότητες καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερων οπτικών εφέ και α’ αντρικού ρόλου (Chris Sarandon). Μέσα στην ταινία επίσης υπάρχουν πολλά μοτίβα με τα οποία κριτικάρει ο Holland, διάφορα συμβάντα της εποχής, όπως το night club όπου κανείς δε καταλαβαίνει την ύπαρξη του βρικόλακα (μέχρι να αποκαλυφτεί) καθώς και την κριτική που ασκεί ο Πίτερ Βίνσεντ στο τι βλέπουν οι νέοι της εποχής. Η ταινία τελειώνει με ένα αμφίδρομο εντυπωσιακό κυνηγητό στο οποίο δίνονται ρέστα ειδικών εφέ. Η Νύχτα τρόμου αποτελεί από πολλούς την καλύτερη ταινία με βαμπίρ της δεκαετίας και κρίνοντας από το αποτέλεσμα του Holland μάλλον είναι δίκαιη η κρίση αυτή.

1-A_Nightmare_Elm_Street_nightmareaug

A Nightmare on Elm Street (1984)

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Wes Craven

Πρωταγωνιστούν: Robert Englund, Nancy Thompson, Johnny Depp

Η κλασσική πλέον ταινία του Craven αποτελεί μία από τις 3 ταινίες με σχιζοφρενείς δολοφόνους, μαζί με το Friday the 13th και το Halloween, που έχουν γνωρίσει τα περισσότερα sequel-σε αριθμό 9 παρακαλώ! Η διαφορά με τις άλλες δύο σειρές είναι ότι στην συγκεκριμένη υπάρχει μία σύμβαση για το δολοφόνο μέσα στην οποία και μόνο μπορεί να λειτουργήσει, τα όνειρα. Ο Φρέντι Κρούγγερ, ένας νεκρός δολοφόνος παιδιών, επιστρέφει σαν φάντασμα(;) να στοιχειώνει τα όνειρα μιας παρέας παιδιών. Η ταινία απέσπασε διθυράμβους από τους κριτικούς της εποχής κυρίως για το εντυπωσιακό μπέρδεμα μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, το οποίο ίσως είναι και το καλύτερο ανάλογο μπέρδεμα στην ιστορία των ταινιών τρόμου και σίγουρα ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του σινεμά. Η ταινία αποτελείται από ένα πολύ επιτυχημένο καστ ηθοποιών συμπεριλαμβανομένων της πρωταγωνίστριας Nancy Thompson καθώς και του Johnny Depp στα νιάτα του, ενώ ακόμα και οι δεύτεροι ρόλοι ανταποκρίνονται πολύ καλά. Η ταινία καταφέρνει να σπάσει τα μέχρι τότε ταμπού για teen slasher movies, όντας αρκετά καινοτόμα και τρομακτική ακόμα και στις μέρες μας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως o Craven έδωσε στο δολοφόνο του έναν χαρακτήρα, μία προσωπικότητα που σε συνδυασμό με την κατάστασή του τον απομακρύνουν αρκετά από την κλασσική φιγούρα του αιμοσταγή δολοφόνου που απλά θέλει να ξεκοιλιάζει όποιον βρει μπροστά του. Η ταινία δεν απέσπασε κάποιο βραβείο στα Saturn Awards αλλά κατάφερε να γίνει μία από τις πιο αγαπημένες του κοινού τρόμου για αυτό άλλωστε και μετά από τόσα sequels (τα περισσότερα από τα οποία δεν είναι κάτι αξιόλογο) συνεχίζει να έχει τόσους φανατικούς θαυμαστές ανά τον κόσμο.

1-evil dead bruce campbell

The Evil Dead (1981)

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Sam Raimi

Πρωταγωνιστούν: Bruce Campbell, Ellen Sandweiss, Richard DeManincor

Πιστεύω πως όσο και να προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός με το αριστούργημα του Sam Raimi δε θα τα καταφέρω. Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί την αγαπημένη τρόμου όλων των εποχών οπότε καταλαβαίνετε ότι η θέση μου είναι δύσκολη εκ των προτέρων. Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζετε την υπόθεση από το remake της ταινίας που προβλήθηκε πρόσφατα στους κινηματογράφους. Πέντε νέοι πάνε να περάσουν καλά σε ένα απομονωμένο σπίτι ώσπου απελευθερώνουν άθελά τους δαίμονες. Αυτοί σιγά σιγά εισβάλλουν στα σώματά τους και ξεκινάει το πάρτι.

Η ταινία ήταν χαμηλού προϋπολογισμού και θα περίμενε κανείς αυτό να την περιορίσει. Αντιθέτως βλέπουμε πως αυτό στάθηκε το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Raimi. Οι φυσικοί ήχοι που βγαίνουν από τα ζόμπι αποτελούν μοναδικό στοιχείο τρόμου αφού δε σε αφήνουν στιγμή να ησυχάσεις, ενώ το μακιγιάζ στέκεται και εδώ φοβερός παράγοντας πρόκλησης σοκ-τομείς που όλοι βοηθάνε τα σχετικά μεγάλου μήκους γκρο πλαν που κάνει ο σκηνοθέτης στους δαίμονές του. Οι κινήσεις της κάμερας είναι το λιγότερο ιδιοφυές με αποκορύφωμα τις μνημειώδες σκηνές κυνηγητού στο δάσος. Κατά την γνώμη μου όμως, το σημαντικότερο στοιχείο για την επιτυχία της ταινίας και την διαχρονικότητά της (αξίζει να αναφερθεί εδώ πως οι συνέχειές της γνώρισαν ανάλογη επιτυχία) είναι ο Bruce Campbell. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, διατηρεί καθόλη την διάρκειά της μία αφέλεια σε συνδυασμό με μία μεγάλη αποφασιστικότατα ενώ δε λείπει το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός (στα sequel αυτό είναι πιο έντονο αλλά πρέπει να αναλογιστούμε, ότι τα sequel αυτά είναι κωμωδίες τρόμου και όχι αποκλειστικά ταινίες τρόμου). Ο Campbell καταφέρνει και δίνει στην ταινία κάτι που φαίνεται να λείπει από παρόμοιες ταινίες του είδους. Είναι κάποιος που μόλις έχει χάσει τους καλύτερούς του φίλους και την κοπέλα του. Δεν λειτουργεί όμως μέσα του μόνο η απελπισία, αλλά και η εκδίκηση. Έτσι λοιπόν ενώ θα μπορούσε να είναι ένας ακόμη απεγνωσμένος νέος, ο Ash, όπως ονομάζεται στην ταινία, καταφέρνει και αποκτά συνείδηση ήρωα τρόμου. Έχει αποδεχτεί ότι το κακό υπάρχει και νιώθει πως είναι χρέος του να το αντιμετωπίσει. Έτσι λοιπόν μετατρέπεται ξαφνικά σε έναν ήρωα που δεν βοηθά μόνο τον εαυτό του αλλά και την ανθρωπότητα ολόκληρη. Ο πολυσύνθετος λοιπόν χαρακτήρας του Αsh θεωρώ πως είναι κι αυτός μέσα στους λόγους που αξίζει να δει κανείς αυτή την ταινία, η οποία δυστυχώς λόγω του χαμηλού της προϋπολογισμού και την στέρησή της σε βασικά κομμάτια που απαιτούνται για μία ορθή λειτουργία κινηματογραφικής ταινίας δεν κατάφερε να αντισταθμίσει την αξία της με κάποιο ανάλογο Saturn Award παρά μόνο με (ποιο άλλο) αυτό της καλύτερης low-budget ταινίας.

1-re-animator

Re-Animator (1985)

Σκηνοθεσία: Stuart Gordon

Πρωταγωνιστούν: Jeffrey Combs, Bruce Abbott, Barbara Crampton, David Gale, Robert Sampson

Βασισμένο σε ιστορία ενός μαιτρ του φαντασιακού τρόμου, του H.P. Lovecraft, το Re-Animator αποτελεί μία ταινία η οποία πραγματεύεται στην ουσία τον μύθο του τέρατος Φρανκενστάιν. Ένας νεαρός φοιτητής ιατρικής (Jeffrey Combs) πιστεύει πως μπορεί να επαναφέρει στην ζωή ανθρώπους. Στα πειράματα παίρνει μέρος, άθελά του αρχικά, και ο συγκάτοικός του. Τα αποτελέσματα είναι ολέθρια αφού η συνταγή ανάστασης φαίνεται να έχει κάποια προβληματάκια. Σίγουρα δεν διακρίνουμε εδώ, μια εντυπωσιακή υποκριτική, αφού οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι κατά κάποιο τρόπο υπερβολικοί. Το μακιγιάζ εξυμνείται ακόμα μία φορά φυσικά ενώ η μυστικιστική ατμόσφαιρα και η αγωνία που σου προσφέρει η μουσική είναι εντυπωσιακή. Στα πλεονεκτήματα της ταινίας, είναι το πώς η έπαρση επηρεάζει όλους τους χαρακτήρες σχεδόν, πράγμα εντυπωσιακό αφού συνήθως οι ταινίες τρόμου δεν έχουν διδάγματα. Στην αρχή ακόμα της ταινίας, ο σκηνοθέτης μας προϊδεάζει για τον τρόμο που θα ακολουθήσει, αφού βλέπουμε τον καθηγητή που ανακάλυψε την συνταγή να πεθαίνει φριχτά στα χέρια του μαθητή του που δεν είναι άλλος από τον Jeffrey Combs που αναφέραμε και παραπάνω. Και ενώ φτάνει ένα σημείο όπου έχουμε δει λίγα πράγματα όσο αφορά, το σπλάτερ και το γκορ, έρχεται η τελευταία σκηνή της ταινίας η οποία είναι για γερά στομάχια με αιμοδιψή ζόμπι να προσπαθούν να σκοτώσουν τους πρωταγωνιστές. Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι ένα ιδιότυπο χιούμορ, το οποίο όμως δεν προβάλλεται σωστά και ίσως να χάνεται από κάποιον που έχει καθηλωθεί από τον τρόμο. Πιστεύω πως το Re-Animator είναι μία ταινία που σίγουρα πρέπει να δουν, όχι μόνο οι funs του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας αλλά και όσοι άλλοι αντέχουν γιατί καταπιάνεται με ένα ζήτημα το οποίο αποτελεί μεγάλο αγκάθι στην ανθρωπότητα, αυτό της αιωνιότητας. Και αν μη τι άλλο, η ανάγκη για την νίκη του θανάτου αποφέρει πάντα εξωπραγματικά αποτελέσματα στον κινηματογράφο.

1-alien ripley

Aliens (1986)

Σκηνοθεσία και σενάριο: James Cameron

Πρωταγωνιστούν: Sigourney Weaver, Michael Biehn, Carrie Henn, Lance Henriksen, Bill Paxton.

Μόνο τις διακρίσεις να αναφέρουμε δε θα χρειαστεί τίποτα άλλο για την συγκεκριμένη ταινία. Το αριστούργημα του Κάμερον ήταν υποψήφιο για 7 Όσκαρ από τα οποία κέρδισε αυτά των Ηχητικών αλλά και των Οπτικών Εφέ ενώ τιμήθηκε επίσης με 8 Saturn Awards, Καλύτερης ταινίας επιστημονικής φαντασίας, Α’ γυναικείου ρόλου, Β’ Γυναικείου ρόλου, Β’ Αντρικού ρόλου, Καλύτερης Ερμηνείας από Νέο Ηθοποιό, Καλύτερη Σκηνοθεσία, Καλύτερο Σενάριο και φυσικά Καλύτερα Ειδικά Εφέ. Το sequel της κλασσικής ταινίας του Ρίνλτει Σκοτ, πήρε τον μύθο της πρώτης ταινίας και τον απογείωσε. Ο πλανήτης όπου βρέθηκε το εξωγήινο σκάφος της πρώτης ταινίας έχει γίνει πια ανθρώπινη αποικία. Λίγο μετά τα Aliens σκοτώνουν ότι υπάρχει εκεί και μία ομάδα πεζοναυτών πάει εκεί για να εξολοθρεύσει τα πλάσματα. Ο Κάμερον μεγαλουργεί όσο αφορά τα Εφέ, η Sigourney Weaver δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, το καστ των υπόλοιπων ηθοποιών μόνο τυχαίο δεν ήτανε-πολλοί από αυτούς διακρίθηκαν είτε είχαν διακριθεί ξανά στους χώρους του τρόμου ή της φαντασίας. Η τελική σκηνή αποτελεί πραγματικά σταθμό για τα Οπτικά Εφέ στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά δεν είναι μόνο αυτή, αφού η τελευταία ώρα της ταινίας απαρτίζεται από έναν συνεχή καταιγισμό τρόμου και αγωνίας με το κυνηγητό και τις μάχες να διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταματημό. Κάπως έτσι με λίγα λόγια καταφέρνει ο Κάμερον να δημιουργήσει ίσως την καλύτερη ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών.

1-hellraiser

Hellraiser (1987)

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Clive Barker

Πρωταγωνιστούν: Andrew Robinson, Clare Higgins, Ashley Laurence, Sean Chapman

Έχω δει το μέλλον του τρόμου και το όνομά του είναι Clive Barker,” Stephen King

Το Hellraiser αναμφίβολα μεταφέρει τον τρόμο σε ένα άλλο επίπεδο, πιο σύνθετο και σαφώς πιο δημιουργικό. Η ταινία έχει μέσα της πολλές ασάφειες αλλά αυτό είναι και το πλεονέκτημα της αφού αφήνει πάρα πολλά στον θεατή ώστε να γίνει κι ο ίδιος μέρος της ταινίας. Η υπόθεση της ταινίας αφορά μία παντρεμένη γυναίκα, η οποία είναι ακόμα ερωτευμένη με τον νεκρό αδερφό (Φρανκ) του νυν άντρα της. Ωστόσο όταν μετακομίζουν με την κόρη του άντρα της στο σπίτι όπου ζούσε ο Φρανκ ανακαλύπτει πως αυτός προσπαθεί να επανέλθει πλήρως στην ζωή και να ξεφύγει από τους δαίμονες μίας σαδομαζοχιστικής Κόλασης, τους Κενοβίτες. Οι εικόνες και η μυθοπλασία του Clive Barker αποτελούν ένα μοναδικό προϊόν τρόμου. Ο τρόπος με τον οποίο επανέρχεται στην ζωή ο Φρανκ, ορισμένα τέρατα, οι αλυσίδες που διαμελίζουν τον Φρανκ στο τέλος της ταινίας (χαρακτηριστικό πια και των sequels) και η εμφάνιση των Κενοβιτών αποτελούν εικόνες που μένουν βαθιά χαραγμένες στην μνήμη των θεατών λόγω του σοκ που προκαλούν. Όπως είπα, δεν μαθαίνουμε ποτέ πράγματα σημαντικά όπως την αναγέννηση του Φρανκ , το παζλ που άμα λυθεί σωστά καλεί τους Κενοβίτες, η την καταστροφή αυτών. Η υποκριτική της ταινίας δεν αποτελεί και την καλύτερη δυνατή, ενώ όπως προανέφερα χάνεσαι σε πολλά σημεία της ταινίας. Παρόλα αυτά αποτελεί ένα θέαμα πρωτότυπο που σίγουρα δεν έχουμε ξαναδεί, τα πλάσματα, οι μεταμορφώσεις και οι σκοτωμοί είναι εντυπωσιακά και καινοτόμα και ο τυφλός έρωτας δε παύει να αποτελεί χαρακτηριστικό μοτίβο της ταινίας, όλα άξια δουλεμένα και σαφώς κάνουν αυτή την ταινία τρόμου ξεχωριστή.

1-the fly experiment

THE Fly (1986) Σκηνοθεσία: David Cronenberg

Πρωταγωνιστούν: Jeff Goldblum, Geena Davis

H Μύγα είναι από τις ταινίες που πέρα από την επιφανειακή της δομή και παρουσίαση μας κάνει να αναρωτιόμαστε για ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο αφορά το πόσο εύκολα μπορεί ακόμα και ένας ιδιοφυής άντρας να σκεφτεί απερίσκεπτα όταν ο νους του είναι απασχολημένος με μία γυναίκα. Εδώ ο Jeff Goldblum υποδύεται έναν νεαρό έξυπνο αλλά και αφελή επιστήμονα που ερωτεύεται την Geena Davis. Όταν αυτή πάει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση με τον πρώην της, αυτός θυμωμένος αποφασίζει να φτάσει στο τέλος του πειράματος του. Δεν βλέπει όμως μια μύγα (!) η οποία μπαίνει μαζί του στην συσκευή τηλεμεταφοράς που ο ίδιος έχει ανακαλύψει με αποτέλεσμα να έχουμε μία συγχώνευση αυτών των δύο. Με τον καιρό αυτός πια αρχίζει να μεταλλάσσεται. Ο Cronenberg ανήκει κι αυτός στην κατηγορία των μαιτρ του τρόμου και εδώ μπορεί κανείς να τον απολαύσει να μεγαλουργεί. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου μέικ-απ, ενώ ο Goldblum δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής, με την Geena Davis να ανταποκρίνεται επίσης πολύ καλά στον ρόλο της. Η ταινία κρατάει μία εντυπωσιακή δραματική σκοτεινότητα και αυτό λόγω του ότι το μεγαλύτερο μέρος της επικεντρώνεται στην σύγκρουση των δύο πρωταγωνιστών. Τα στάδια μεταμόρφωσης είναι εντυπωσιακά, ο ήχος σε κάνει να ανατριχιάζεις ορισμένες φορές ενώ δε λείπει το γκορ ειδικά προς το τέλος της ταινίας,. Εντυπωσιακός επίσης ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον επιστήμονα να μην απελπίζεται τελείως γιατί χαίρεται ταυτόχρονα με την ανακάλυψή του. Η Μύγα είναι ένα έργο που σίγουρα μένει βαθιά χαραγμένο στην μνήμη σου κι αυτό γιατί o Cronenberg καταφέρνει να δώσει σε μία κατάσταση τρόμου ένα δεύτερο δραματικό επίπεδο, το οποίο ανοίγει την ταινία και σε πολλές άλλες αναγνώσεις.

1-american_werewolf in london

An American Werewolf in London (1981)

Σκηνοθεσία και σενάριο: John Landis

Πρωταγωνιστούν: David Naughton, Jenny Agutter, Griffin Dunne

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί ένα εξαίσιο μείγμα τρόμου και χιούμορ. Εδώ βλέπουμε δύο νέους, οι οποίοι δέχονται επίθεση από έναν λυκάνθρωπο. Ο ένας σκοτώνεται, ό άλλος ζει αλλά όπου να ναι θα μεταλλαχθεί. Το φάντασμα του νεκρού φίλου του, του κάνει συνεχώς επισκέψεις παρακαλώντας τον να αυτοκτονήσει γιατί μόνο έτσι θα βρει η ψυχή του γαλήνη. Ο John Landis καταφέρνει να βάλει στην ταινία αυτή ορισμένα εντυπωσιακά κινηματογραφικά στοιχεία, τα οποία την μετατρέπουν την σε κλασσική. Το βασικότερο είναι ότι μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό σαν θεατές, χωρίς μακρήγορη εισαγωγή. Η ερμηνεία του Naughton είναι απολαυστική αφού η αταραξία του είναι εκθαμβωτική έως ότου καταλαβαίνει ότι πρέπει να πεθάνει πριν πάρει κι άλλους στο λαιμό του. Το μέικ-απ είναι για ακόμη μία φορά εντυπωσιακό (και αυτή η ταινία κέρδισε το ανάλογο Όσκαρ) ενώ για πολλούς εδώ βλέπουμε την καλύτερη μεταμόρφωση ανθρώπου σε λυκάνθρωπο στην ιστορία του Κινηματογράφου. Το χιούμορ είναι πολύ έξυπνο και αγγλικό με τον σκηνοθέτη να προσπαθεί ίσως και να σατιρίσει κάποιες βρετανικές συνήθειες. Η ταινία αξίζει να ειδωθεί από όλους τους fun του Κινηματογράφου γιατί εκτός των άλλων και οι κινήσεις της κάμερας μαζί με τα πλάνα του Landis φανερώνουν ένα πνεύμα ιδιοφυές όσο αφορά τον τρόμο. Ίσως είναι κρίμα που ο Landis δεν ασχολήθηκε ξανά με το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου ειδικότερα.

1-the shining

The Shining (1980)

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Πρωταγωνιστούν: Jack Nicholson, Shelley Duvall, Danny Loyd

Εδώ πια μεταφερόμαστε σε μία διαφορετική έκφραση τρόμου. Απομακρυνόμαστε λίγο από το εκφραστικό μέικ-απ και το γκορ (σπλάτερ στην ουσία, τραυματισμός βαρύς ή ακρωτηριασμός του σώματος) και αφήνουμε τον Kubrick να μεγαλουργήσει με πολλούς άλλους τρόπους στο αριστούργημα αυτό του παγκόσμιου σινεμά. Μια οικογένεια πάει να μείνει σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο για 6 μήνες προκειμένου να βγάλουν κάποια λεφτά φροντίζοντας το. Εκεί όμως η τρέλα της απομόνωσης μαζί με τα φαντάσματα που υπάρχουν, οδηγούν σε ακραία πράγματα τον άντρα, ο οποίος προσπαθεί να εξοντώσει την γυναίκα και τον γιο του. Η Λάμψη αποτελείται από ένα λαμπρό μείγμα, εικόνων, ήχου, ατμόσφαιρας και υποκριτικής. Ο Jack Nicholson πραγματοποιεί μία εξαιρετική ερμηνεία στο ρόλο του τρελού, η οποία όπως φαίνεται σημάδεψε πολλούς μετέπειτα σκηνοθέτες και ηθοποιούς του είδους. Ο Kubrick καταφέρνει να φτάσει σε εκπληκτικά αποτελέσματα με τις κινήσεις της κάμερας, ενώ η σχολαστικότητά του σε αυτό, αποτελεί από μόνη της ένα κομμάτι του τρόμου που μας προκαλείται. Η έντονη μουσική δε σταματά σχεδόν ποτέ και υπάρχει από την αρχή της ταινίας ακόμα και όταν η κατάσταση της τρέλας δεν έχει αρχίσει, βάζοντας τον θεατή από νωρίς στο “κόλπο’. Η ταινία δεν γνώρισε διακρίσεις ενώ αντίθετα ο Kubrick προτάθηκε και για χειρότερη σκηνοθεσία στα Χρυσά Βατόμουρα της ίδιας χρονιάς! Ο χρόνος όμως τον δικαίωσε. Η Λάμψη απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Ακόμα και σήμερα, στην Ελλάδα κερδίζει συνεχώς funs δείχνοντας ότι μία ταινία μπορεί και με απλά μέσα αλλά με πολύ δημιουργικότητα και εργασία να προξενήσει ανάλογα αποτελέσματα με τις υπόλοιπες ταινίες που προτείνουμε εδώ.

1-the-thing- kurt russell

The Thing(1982)

Σκηνοθεσία: John Carpenter

Πρωταγωνιστούν: Kurt Russell, Keith David

Θα ήταν προσβολή για οποιοδήποτε αφιέρωμα ταινιών τρόμου να απουσιάζει ο Carpenter. Έχει χαρίσει στους φαν του είδους αριστουργήματα όπως το They Live και το Halloween καθώς και άλλες ίσως όχι τόσο άρτιες παραγωγές, οι οποίες όμως ήταν καθαρά προσανατολισμένες σε αυτό το συγκεκριμένο κοινό. Εδώ όμως έχουμε μία εκπληκτική ταινία φαντασίας και τρόμου που δεν γνωρίζει ειδικούς περιορισμούς . Σε μία επιστημονική βάση στην Αλάσκα, οι επιστήμονες πέφτουν θύματα ενός εξωγήινου ξενιστή, ο οποίος μπορεί και παίρνει την μορφή των θυμάτων του. Πέρα από τα φοβερό μακιγιάζ και τα εφέ-και τα δύο πέρασαν απαρατήρητα στην εποχή τους!-η ταινία καταφέρνει να γίνει διαχρονική για πολλούς άλλους λόγους. Η υποκριτική είναι εντυπωσιακή σχεδόν από όλους τους ηθοποιούς και επειδή το καστ αποτελείται μόνο από άντρες βλέπουμε και κάποιους ιδιαίτερους κανόνες συμπεριφοράς που ισχύουν σε μονοφυλικές κοινωνίες να αποδίδονται εκπληκτικά. Η ταινία όμως πέρα από τον τρόμο και την αγωνία δίνει σε τεράστιο βαθμό τροφή για σκέψη. Κανείς από τους άντρες δε γνωρίζει αν ο άλλος είναι όντως άνθρωπος. Όλοι προσπαθούν να πάρουν την εξουσία. Η εμπιστοσύνη κραδαίνεται συνεχώς και ο Carpenter θέτει το ερώτημα, παραμένουμε όντως το ίδιο άνθρωποι όταν μία κατάσταση μας εξωτερικεύει τα ένστικτά μας και καταλύει την λογική μας; Στο τέλος οι επιζώντες αποκτούν ιστορική συνείδηση αφού αναρωτιούνται αν είναι όντως σωστό ηθικά να γλυτώσουν. Η ταινία αποτελεί ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης και ίσως με λίγο λιγότερο γκορ να κατάφερνε να κέρδιζε μία θέση ανάμεσα σε ταινίες που πρέπει να διδάσκονται σε ανερχόμενους κινηματογραφιστές. Ο τρόμος όμως δεν είναι pop κινηματογραφικό είδος. Παρόλα αυτά θεωρώ πως το The Thing είναι μια ταινία που πρέπει να δείτε χωρίς δεύτερη σκέψη.

1-gremlins

Gremlins (1984)

Σκηνοθεσία: Joe Dante

Πρωταγωνιστούν: Zach Galligan, Phoebe Cates, Hoyt Axton

Τελειώνω αυτό το αφιέρωμα με ένα ξεχωριστό είδος που αναπτύχθηκε πολύ την δεκαετία του ’80 και είναι αυτό της κωμωδίας τρόμου. Σαφώς το χιούμορ δεν λείπει πολύ και από άλλες ταινίες που αναφέραμε όπως το Re-Animator ή το An American Werewolf in London, εδώ όμως είναι κινητήρια γραμμής της ταινίας. Ένας άντρας παίρνει δώρο στο γιο του ένα περίεργο χαριτωμένο ζωάκι. Δε πρέπει όμως αυτό το ζωάκι να το δει το φως του ήλιου (γιατί θα πεθάνει), να πιει ή να το ακουμπήσει νερό και να φάει μετά τις 12. Μετά μαθαίνουμε γιατί. Ξαφνικά μικρά τερατάκια αρχίζουν να κατακλύζουν μια μικρή πόλη με τραγικές συνέπειες. Η ταινία είναι καθαρά χιουμοριστική και το γκορ είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Δίνεται όμως η ευκαιρία με αυτά τα τερατάκια στον σκηνοθέτη να σατιρίσει ή να διακωμωδήσει πολλές ανθρώπινες συμπεριφορές και καταστάσεις. Τα Gremlins είναι μία light ταινία τρόμου, με την οποία μάλλον θα γελάσετε πιο πολύ από ότι θα τρομάξετε. Και έτσι όμως είναι ένα καλό δείγμα για το που μπορεί να φτάσουν τα όρια του τρόμου και η φαντασία γιατί ο μύθος των Gremlins εξακολουθεί να συναρπάζει ακόμα και σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: