“Στο Χείλος” της Κλωντίν Γκαλεά σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση | του Μάριου Δενδή

sto xeilos

Μια γυναίκα βρίσκεται στα πρόθυρα της ελάχιστης δυνατής αξιοπρέπειας, στον απόηχο ανθρωπιάς, δικαιοσύνης, πολιτισμού. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου που οργανώνει το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο, το έργο της Κλωντίν Γκαλεά σκηνοθετείται από τον Θέμελη Γλυνάτση. 

Διαβάστε περισσότερα στο λινκ.

“Στο Χείλος” της Κλωντίν Γκαλεά [Σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης] στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης| Σάββατο 10, Κυριακή 11, Τρίτη 13 και Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

Υπάρχει η εικόνα και το εικονιζόμενο. Εκεί όπου αυτά τα δύο συναντώνται, έρχεται η ανάγκη της γραφής” κατά τη συγγραφέα. Μια εικόνα είναι ικανή και αρκετή για να πυροδοτήσει τον αντιδραστικό χείμαρο αγανάκτησης και καταγγελίας, πόσο μάλλον οι εικόνες βασανισμού φυλακισμένων από Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ. Η θηλιά στο λαιμό ενός ανήμπορου κρατούμενου είναι στενή ενώ το σκοινί τραβάει αμείλικτα το μισοπεθαμένο σώμα του. Τα χέρια της γυναίκας, στο απόγειο της αμέτρητης εξουσίας της πάνω του, είναι ήδη βαμμένα με αίμα.

Σε έναν τόσο μακρινό από την αίγλη του δυτικού πολιτισμού κόσμο, ο άνθρωπος μετατρέπεται στο χειρότερο και πιο βίαιο ζώο. Ένα ζώο εκδικητικό που χωρίς καμία ηθική αναστολή και ανώτερη αίσθηση του δικαίου, βασανίζει για ψυχαγωγία. Τα εγγενή ανθρώπινα αισθήματα του οίκτου και της συμπόνιας εξαϋλώνονται σε αυτόν τον κωμικοτραγικό εφιάλτη χωρίς τέλος. Η εξουσία υπόσχεται θαύματα και δίνει όντως τη δυνατότητα στον οποιοδήποτε τυχάρπαστο ψυχοπαθή να εκφραστεί ελεύθερος από κάθε συνέπεια των προθέσεων και πράξεών του. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια καταπιεσμένη και τραυματισμένη ψυχολογικά γυναίκα.

Η πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας και οι εικόνες που την μαρτυρούν μας την υπενθυμίζουν άβολα. Η δύναμή της είναι καθολική ενώ όσο απόμακροι και απομακρυσμένοι είμαστε από τα γεγονότα που φωτογραφίζει τόσο μοιάζουμε στο τέρας που δεν καταδικάζουμε. Διότι ο κόσμος έχει τόσο περίτρανα δείξει πως η ταπείνωση δεν είναι αρκετά ταπεινωτική και η γύμνια δεν είναι αρκετά γυμνή. Ο κόσμος διψάει για αίμα, θηριωδίες και βία. Τα ανθρώπινα βασανιστήρια έχουν μετατραπεί στη νέα, σύγχρονη κοινωνική νόρμα όπου ο θεατής παραμένει θεατής στις φρικαλεότητες.

Το πρόσωπο ενός βασανισμένου ανθρώπου επανέρχεται σε κάθε πρόσωπο απέναντί μας ως μια ανάμνηση που μας συντροφεύει πικρά στο παρόν και δυστυχώς θα μας συντροφεύει και στο μέλλον. Μόνο που αυτή η τραγική παρέα καταναλώνεται σε άνυδρες συζητήσεις μέχρι να ξεχαστεί από νέους και περισσότερο ευφάνταστους τρόπους ξεφτιλίσματος κάθε ανθρώπινης αξίας. Σε αυτήν την κοινωνία των θεατών, καλλιτέχνης και άνθρωπος καλείται να αναλάβει τη θέση του.

Ένα πυκνό κείμενο, ο μονόλογος της Γκαλεά από την Ασπασία Κράλλη αναζητά το φως στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και τον φόβο του σύγχρονου ανθρώπου. Η πολιτική στέκεται υπόλογη για την εκτροφή συνειδήσεων σε μια κοινωνία χωρίς πολιτική σκέψη ενώ ο επαίσχυντος χαρακτήρας της ανθρώπινης ωμότητας αν και καταδικάζεται από την παράσταση, στην πραγματικότητα χαίρει της έμμεσης και άμεσης υποστήριξης των σύγχρονων φιλήσυχων πολιτών. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: