Σαν σήμερα: Πεθαίνει ο αιρετικός Βασίλης Ραφαηλίδης

vassilis rafailidis

8 Σεπτεμβρίου 2014

Εγκαταλείπει τον χώρο της σκηνοθεσίας για να γίνει κριτικός κινηματογράφου, εργάζεται στην εμβληματική «Επιθεώρηση Τέχνης» και άλλα προοδευτικά έντυπα και προχωρά στη βραχύβια έκδοση ενός δικού του περιοδικού.

Μεταπολιτευτικά συνεργάζεται με τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας (Βήμα, Έθνος, Ελευθεροτυπία), όπου γράφει κινηματογραφικές κριτικές, επιφυλλίδες και πολιτικά σημειώματα, μέχρι το θάνατό του, μία μέρα σαν και σήμερα, πριν από 14 χρόνια.

Ενδιάμεσα είχε συλληφθεί και βασανιστεί για την ιδεολογία του από τη δικτατορία, ενώ ξεχωρίζει και το σύντομο πέρασμά του από τη Βόρεια Αφρική, όπου είχε ακολουθήσει τον Πάμπλο, τον ηγέτη της 4ης διεθνούς, στα πρώτα χρόνια της Αλγερινής επανάστασης.

Στην επιμέλεια, ο Βασίλης Κρίτσας και ο Χρήστος Αβραμίδης. Στο μοντάζ ο Περικλής Γκλικόπουλος.

http://pitsirikos.net/

Βασίλης Ραφαηλίδης

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1934 στα Σέρβια του νομού Κοζάνης και πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 2000 στην Αθήνα. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη, την οποία και ο ίδιος αναγνώριζε ως πατρίδα του (κυρίως διότι του άρεσε ως πόλη). Εξάλλου είχε και άλλες «πατρίδες». Κατεξοχήν, την Καστοριά στην οποία πέρασε την εφηβεία, λόγω μετάθεσης των γονέων του. Σημειωτέον, οι γονείς του ήταν αμφότεροι εκπαιδευτικοί – φιλόλογος ο πατέρας (Ανάργυρος), δασκάλα η μητέρα του (Ελένη).

Σπούδασε το 1959 κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου στην Αθήνα και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου και του Ροβήρου Μανθούλη, ενώ το 1962 γύρισε και ο ίδιος δύο ταινίες – ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, το Βυζαντινό μνημόσυνο και το Οι γουναράδες της Καστοριάς και η τέχνη τους. Η πρώτη του ταινία, γυρισμένη με πενιχρά και πεπαλαιωμένα μέσα, ήταν εξαιρετικά φιλόδοξη, αλλά ο ίδιος την απέρριψε αμέσως ως αισθητικά απαράδεκτη και έκτοτε αδιαφόρησε παντελώς για την τύχη της παρότι βραβεύτηκε αργότερα από διεθνές φεστιβάλ.

Το 1963 αποφασίζει να εγκαταλείψει την προοπτική του επαγγελματία σκηνοθέτη για να γίνει επαγγελματίας κριτικός κινηματογράφου. Αρχικά εργάστηκε σ’ αυτό το πόστο σε έντυπα της αριστεράς στην οποία ιδεολογικά ανήκε, αρχικά την Επιθεώρηση Τέχνης και αργότερα στην Δημοκρατική Αλλαγή. Στη συνέχεια εξέδωσε το περιοδικό Ελληνικός Κινηματογράφος το οποίο έκλεισε η Χούντα για να το επανεκδώσει στη συνέχεια με τον τίτλο Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Με τη μεταπολίτευση εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες όπως Το Βήμα (1974 – 1983), Έθνος (1983 – 1998) και Ελευθεροτυπία (1998 ως το θάνατό του το 2000), μη περιοριζόμενος στην κριτική κινηματογράφου, αλλά γράφοντας σχόλια και επιφυλλίδες που άπτονταν ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων.

Επίσης παρέδιδε σεμινάρια και δίδαξε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου, στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, στο Ινστιτούτο Γκαίτε και αλλού. Επίσης εργάστηκε και σε ραδιοφωνικό σταθμό σε εκπομπές διαλόγου. Στη διάρκεια της δικτατορίας βασανίστηκε και εκτοπίστηκε στις φυλακές της Αίγινας. Υπήρξε συνειδητοποιημένος μαρξιστής-κομμουνιστής και μέσα από κάποια βιβλία του ανέλυσε τη μαρξιστική και κομμουνιστική θεωρία με τρόπο απλό αλλά όχι απλουστευτικό.

Απεβίωσε το 2000 σε ηλικία 66 ετών από καρκίνο και κηδεύτηκε στην Πάτρα. Κατοικούσε στα Εξάρχεια επί της οδού Ιπποκράτους.

Ενδεικτικά κάποια βιβλία από την πλούσια συγγραφική του δραστηριότητα:

12 μαθήματα για τον κινηματογράφο (1982)
Λεξικό ταινιών (1982)
Κείμενα για τον Μαρξ (1983)
Φιλμοκατασκευή (1984)
Κινηματογραφικά Θέματα (6 τόμοι, 1985)
Έλληνες και Νεοέλληνες (1988)
Τα μαλλιά του φαλακρού δολοφόνου (1989)
Το ομιχλώδες τοπίο της ιστορίας (1990)
Καπιταλισμός, Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας (1991)
Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο (αυτοβιογραφικό, 1992)
Στοιχειώδης αισθητική (1992)
Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους (1993)
Οι λαοί των Βαλκανίων (1994)
20 κείμενα για 127 αιρέσεις (1995)
Ελληνικός κινηματογράφος, κριτική (1995)
Μυθ-ιστορία των βάρβαρων προγόνων των σημερινών Ευρωπαίων (1995)
Θερμοί και ψυχροί πόλεμοι (1996)
Λαοί της Ευρώπης (1996)
Το βλέμμα του ποιητή (1996)
Επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα (1997)
21 κείμενα για τη Μαλβίνα (1998)
Λαοί της Μέσης Ανατολής (1998)
Η μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού (1999)
Πέρα από τον κινηματογράφο (Α΄ τόμος, 1999)
Πέρα από τον κινηματογράφο (Β΄ τόμος, 2003)
Άραβες (2003)
Ταξίδι στο μύθο δια της ιστορίας (2003)
Η μυθική ιστορία των Εβραίων (2005)
Νεοελληνική Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας (2010) (πρώτη δημοσίευση ως σειρά άρθρων στο «Έθνος της Κυριακής» το 1989) 

http://el.wikipedia.org

Βασίλης Ραφαηλίδης: Ένας Αναγεννησιακός Μαρξιστής του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: