ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ MASTERCLASS ΛΕΟΣ ΚΑΡΑΞ | 8ο ΦΠΚΑ | ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

8aagff_Leos Carax_epatsialos 01

[Παρακολουθήστε το Σάββατο το δωρεάν μάθημα σεναρίου στις 12 και στις 16.30 το μάθημα ιστορίας, θεωρίας και κριτικής κινηματογράφου αφιερωμένο στον avant garde κινηματογράφο της δεκαετίας του 20.]

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ /

8th ATHENS AVANT-GARDE FILM FESTIVAL

12-26 Νοεμβρίου 2014

MASTERCLASS ΛΕΟΣ ΚΑΡΑΞ

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

Στο masterclass του Λεός Καράξ που πραγματοποιήθηκε στις 19 Νοεμβρίου στις 16:00 στην κατάμεστη αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, με υπεύθυνη συντονισμού την Νίνα Βελιγράδη, ο κορυφαίος Γάλλος δημιουργός μίλησε για όλα.

Το masterclass παρακολούθησαν φοιτητές, επαγγελματίες κινηματογραφιστές, ηθοποιοί, και καλεσμένοι του 8ου ΦΠΚΑ από το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων οι:

Abigail Child, Τζένη Μαρκέτου, Θέμις Μπαζάκα, Γιάννης Σακαρίδης, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Ελίνα Ψύκου, Μαργαρίτα Μαντά, Ελένη Αλεξανδράκη, Στέλλα Θεοδωράκη, Πέτρος Σεβαστίκογλου, Μάρκος Γκαστίν, Γιάννης Παπαδόπουλος, Διονύσης Ευθυμιόπουλος κ.ά. Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ MASTERCLASS ΛΕΟΣ ΚΑΡΑΞ | 8ο ΦΠΚΑ | ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

silence_de_lorna

Αξίζει να δείτε σήμερα

TOY STORY 2 [4/5]
ALPHA 21:00

Τούρμπο [2,5/5]
Novacinema 4/Nova 21:00

Misery [3,5/5]
OTE Cinema 2/OTE TV 22:00

Η Σιωπή της Λόρνα [4/5]
ΝΕΡΙΤ 22:10

Στο Δρόμο [2,5/5]
Novacinema 4/Nova 22:40 Συνέχεια ανάγνωσης «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014»

Ο Ίρβιν Γιάλομ μιλάει με το ελληνικό κοινό

jalom

Ο Ιρβιν Γιάλομ σάς προσκαλεί σε μια μοναδική συζήτηση

Η Film Trade, με αφορμή την ταινία «Ο Κήπος του Γιάλομ – Φιλοσοφία μιας Ζωής», διοργανώνει μια exclusive συζήτηση για λίγους τυχερούς με τον Ιρβιν Γιάλομ. 

Ο Ιρβιν Γιάλομ είναι ένας από τους σημαντικότερους ψυχοθεραπευτές και συγγραφείς των ημερών μας – το βιβλίο του, «Οταν Εκλαψε ο Νίτσε», είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα, πολυσυζητημένα συγγράμματα του 20ού αιώνα και ο Γιάλομ ένα από τα δημοσιφλέστερα μυαλά του, ο άνθρωπος που έφερε την ψυχαναλυτική θεωρία στο 2000 και την έκανε προσιτή στο ευρύ κοινό. Την ερχόμενη Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014, στον κινηματογράφο Δαναό, με ευκαιρία την προσεχή έξοδο της ταινίας «Ο Κήπος του Γιάλομ – Φιλοσοφία μιας Ζωής» από τη Filmtrade, ο Ιρβιν Γιάλομ θα έχει μια μοναδική συζήτηση με δημοσιογράφους και με το αθηναϊκό κοινό μέσω skype.  Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Ίρβιν Γιάλομ μιλάει με το ελληνικό κοινό»

Για τις νέες ταινίες του Ρόι Άντερσον και των αδερφών Νταρντέν | Κριτική από την Ιφιγένεια Καλαντζή

A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (2014)

18.11.2014 

Σουρεαλισμός και ρεαλισμός

Δυο διαφορετικές ταινίες με κοινό παρανομαστή την κοινωνική ευαισθησία

Της Ιφιγένειας Καλαντζή

Σε ρήξη με τα διδάγματα του δασκάλου του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο Σουηδός σκηνοθέτης Ρόι Άντερσον στράφηκε στο σουρεαλισμό, το σχεδόν αιωνόβιο ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό ρεύμα που σατιρίζει με μαύρο χιούμορ τους υπαρξιακούς φόβους μας και καυτηριάζει τα καπρίτσια της μπουρζουαζίας.  

[Παρακολουθήστε το Σάββατο το δωρεάν μάθημα σεναρίου στις 12 και στις 16.30 το μάθημα ιστορίας, θεωρίας και κριτικής κινηματογράφου αφιερωμένο στον avant garde κινηματογράφο της δεκαετίας του 20.]

Μετά τα Τραγούδια απ’ το δεύτερο όροφο (2000) και Εσείς οι ζωντανοί (2007), ο Άντερσον συμπληρώνει την τριλογία του με την ταινία Ένα περιστέρι έκατσε σ’ ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του, που κέρδισε το Χρυσό Λέοντα, φέτος, στη Βενετία.

Ακολουθώντας την ίδια πάντα δομή, ο Άντερσον παραθέτει ανεξάρτητα στιγμιότυπα από τη θλιβερή ζωή καθημερινών ανθρώπων στα ταπεινά διαμερίσματα και στα γειτονικά μπαρ, όπου πίνουν ανάμεσα σε παραληρηματικούς μονόλογους και εμπνευσμένες κορώνες.

Εβδομηντάρηδες πλασιέ πουλούν μασελάκια για βρικόλακες και περίεργες μάσκες, ενώ ζουλώντας σακουλάκια-τρικ σκορπούν ηχογραφημένα γέλια, κόντρα στη γενικευμένη κατήφεια. Οι αναμνήσεις ενός κουφού υπερήλικα μας μεταφέρουν στο μπαρ της κουτσής Λότε, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια χορωδιακή στιχομυθία, στο ρυθμό ενός ύμνου του αμερικάνικου εμφύλιου. Επεισόδια όπως δυο χαμογελαστά κοριτσάκια που παίζουν με σαπουνόφουσκες σ’ ένα μπαλκόνι ελαφρύνουν το κλίμα, ενώ κάποια χωροχρονικά παράδοξα στολίζουν με χιούμορ ένα μακάβριο διαλογισμό στην Ιστορία. Ο πρίγκιπας Κάρολος μπουκάρει έφιππος σ’ ένα ροκ μπαρ, με τα σουηδικά στρατεύματα να παρελαύνουν δοξαστικά στο πίσω πλάνο, ενώ ο αγγλικός αποικιοκρατικός στρατός μαστιγώνει αλύπητα αλυσοδεμένους Αφρικανούς σκλάβους, στοιβάζοντάς τους σε μια τεράστια χάλκινη κυλινδρική κατασκευή, ανατριχιαστικού βασανιστηρίου.

Με βασικό μουσικό μοτίβο της ταινίας ένα παιχνιδιάρικο βαλς, μεταμορφώνεται σε ανώδυνο, το πιο μακάβριο επεισόδιο, δίνοντας χιουμοριστική νότα στο παράλογο αυτό σύμπαν, όπου το αποικιοκρατικό παρελθόν και η υποκρισία μιας ελίτ συσχετίζονται με τη σημερινή παρακμή.

Ενάντια στην καθιερωμένη κινηματογραφική αφήγηση, ο 71χρονος σήμερα Άντερσον αρθρώνει υπαρξιακούς και φιλοσοφικούς στοχασμούς μέσα από εκπληκτικά ραφιναρισμένες εικαστικές ταινίες, ταμπλό βιβάν όπου η δράση εξελίσσεται αργά στο πίσω πλάνο. Οι αυτόνομες ανεκδοτολογικές ιστοριούλες λειτουργούν όπως οι βινιέτες των κόμικς, αναδύοντας έναν υποδόριο κυνισμό, αντίστοιχα με τους Μόντι Πάιθον. Σκιτσογράφος με κάμερα, αντί για πενάκι, ο Άντερσον οργανώνει πολύ προσεχτικά το κινηματογραφικό του κάδρο, τοποθετώντας υπό γωνία τα αντικείμενα, ώστε να διαγράφεται καθαρά η προοπτική. Οι αλλοπρόσαλλες φυσιογνωμίες με τους ιδιαίτερους σωματότυπους τονίζουν το παρακμιακό στοιχείο, στιγματίζοντας την ανθρώπινη παραίτηση και αδιαφορία, σε μια χορογραφημένη κινησιολογία τύπου Πίνα Μπάους, επαναφέροντας το μπεκετικό παράλογο, σε κινηματογραφημένη εκδοχή. Η ανθρώπινη φύση και ματαιότητα σμιλεύονται με ψυχρούς σκανδιναβικούς φωτισμούς σε μια παλ, μουντών χρωμάτων παλέτα, με φόντο το αστικό τοπίο.

Στη συνέντευξη Τύπου στη Βενετία, ο Άντερσον δήλωσε πως αναζητά στο σινεμά την οπτική ποιότητα ζωγραφικών πινάκων, αναφερόμενος στους Γερμανούς ζωγράφους του Μεσοπολέμου Ότο Ντιξ και Γκέοργκ Γκροτζ, αλλά και στον Πίτερ Μπρίγκελ, τον Φλαμανδό ζωγράφο του 16ουαι., με τις συναρπαστικές καθημερινές σκηνές απλών χωρικών. Για τη συγκεκριμένη ταινία αποκάλυψε πως χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια ώστε να πετύχει σωστό φωτισμό και κάδρο σε κάθε πλάνο.

Two-Days-One-Night-Marion-Cotillard _ Dardenne-poster

Πρόσκληση σε νέους «ένδοξους αγώνες

Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε και η νέα ταινία των αδερφών Νταρντέν Δυο μέρες, μια νύχτα, που πρωτοπροβλήθηκε πέρυσι στις Κάννες. Ο τίτλος υπονοεί το εφιαλτικό σαββατοκύριακο που έχει στη διάθεσή της μια νεαρή εργάτρια (Μαριόν Κοτιγιάρ) για να πείσει τους συναδέλφους της να ψηφίσουν κατά της απόλυσής της, αψηφώντας το πριμ, που τους έχει υποσχεθεί η Διοίκηση. Σε μια κομβική για την ηρωίδα σκηνή, επιστρατεύεται εύστοχα το Gloria (δόξα) των Βαν Μόρισον και Them, ένα ξεσηκωτικό ροκ χιτ από μια ένδοξη εποχή αγώνων (1965).

Οι φημισμένοι για την κοινωνική ευαισθησία τους Βέλγοι κινηματογραφιστές θίγουν το τραγικά επίκαιρο θέμα της εκβιαστικής συναίνεσης των εργαζόμενων στην κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Με την αριστουργηματική ρεαλιστική ανθρωποκεντρική γραφή τους, με μια κάμερα να ακολουθεί τους ηθοποιούς δημιουργώντας απαράμιλλη ένταση, στρέφονται για άλλη μια φορά στους ανθρώπους της βιοπάλης, καταγράφοντας την πραγματικότητα ενός σύγχρονου προλεταριάτου, με τις απολύσεις και τις αυτοκτονίες, που παίρνει διαστάσεις επιδημίας πανευρωπαϊκά. Ανιχνεύοντας τις ισορροπίες που διαρρηγνύει η ανεργία στους οικογενειακούς δεσμούς και στον πυρήνα του ζευγαριού, οι Νταρντέν χρησιμοποιούν ένα καλογραμμένο γυναικείο χαρακτήρα, που μέσα από μια σωματοποιημένη και ψυχοφθόρα διαδικασία μαθαίνει να αγωνίζεται και να αντιστέκεται, ανακτώντας τη ναρκωμένη απ’ τη νιρβάνα του καταναλωτισμού ταξική συνείδηση.

Με εξαιρετικές ερμηνείες, σε μια δυνατή και γεμάτη αγωνία ταινία, με την πρωταγωνίστρια να επισκέπτεται έναν- έναν τους συναδέλφους της, αποκαλύπτονται οι ανθρώπινες μικρότητες και επαναπροσδιορίζεται το αυτονόητο: η αξία του αγώνα, η λειτουργική χρησιμότητα των συνδικάτων και η αλληλεγγύη που μετουσιώνουν το ατομικό σε συλλογικό, σε μια ασυνήθιστη, για τους σκηνοθέτες, αισιόδοξη τροπή, καλώντας μέσα από το σινεμά τους θεατές σε νέους «ένδοξους», όπως σηματοδοτεί και το τραγούδι, αγώνες.

  • Η Ιφιγένεια Καλαντζή είναι θεωρητικός/κριτικός κινηματογράφου (ifigenia.kalantzi@gmail.com)
  • http://www.e-dromos.gr/ Δημοσίευση: Φύλλο 237 – 15/11/2014

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑