ALPHA ( όπως λέμε ART) μια ταινία του Στάθη Αθανασίου| Κείμενο: Νίκη Πρασσά

alpha

Αν ηθοποιός σημαίνει φως, θεατής σημαίνει σκοτάδι. Βυθισμένοι αναπαυτικά στις καρέκλες ενός θεάτρου ή μιας κινηματογραφικής αίθουσας απολαμβάνουμε τα ταξίδια επί σκηνής και οθόνης αναζητώντας την λύτρωση ενός προσωπικού μας δράματος, αυτού της ζωής, μέσα από την έμπνευση ενός συγγραφέα και σκηνοθέτη. Εν πλήρει πάντα συνειδήσει. Ασυνείδητα ωστόσο έρχεται το ζόφος της νύχτας είτε να μας ξαπλώσει στα όνειρα, είτε να μας ξυπνήσει από έναν εφιάλτη. Αυτό το αίσθημα τρόμου που μας καταβάλλει έχοντας μόλις ξεφύγει από μια τέτοιου είδους ανώμαλη εξω-πραγματικότητα, μου δημιουργήθηκε βλέποντας τις πρώτες εικόνες, το teaser της ταινίας Alpha (σκηνή με την πρωταγωνίστρια να παρακολουθεί μια οθόνη, η έντονα τρομακτική μορφή της οποίας ξεπηδάει σχεδόν στον χώρο).

Α όπως λέμε Αντιγόνη, όπως λέμε Αφορμή, όπως λέμε Αιτία και όπως λέμε Αντίσταση – Αντίδραση. Είναι πολλές οι έννοιες που περικλείονται σε ένα έργο διαχρονικό, όπως πολλά είναι τα συναισθήματα που απορρέουν από τα κινηματογραφικά ενσταντανέ του Στάθη Αθανασίου.

Βλέποντας μία ολιγόλεπτη συνέντευξη του Έλληνα δημιουργού στο φεστιβάλ του Slamdance όπου συμμετείχε, χαίρομαι για το ότι η έβδομη τέχνη είναι το μόνο πράγμα, όπως ισχυρίζεται, το οποίο και γνωρίζει να κάνει. Ευτυχώς γι’ αυτόν και για εμάς η χώρα γλίτωσε έναν πιθανώς διάσημο σεφ, μαέστρο ή καπετάνιο, για να κατακτήσει έναν εμπνευσμένο αφηγητή προσωπικών – ερωτικών (βλέπε DOS) ή πολιτικών – ανθρώπινων ιστοριών.

alpha 01

Η Αlpha έχει το θάρρος να αναμετριέται με το Ωμέγα της κοινωνικής μας υπόστασης. Ο χορός της αρχαίας τραγωδίας με ζωόμορφες μάσκες – χαριτωμένων πλασμάτων τα οποία κρύβουν τις κτηνώδεις διαστάσεις τους (ζήτω τα λαγουδάκια του David Lynch)– εξαπολύει την επίθεση ενάντια στην ηρωίδα αλλά και τον θεατή, θυμίζοντας τραμπούκους (και των μεν και των δε) που συμμετέχουν στις αναταραχές τις οποίες ζει καθημερινά η δική μας αλλά και οι παγκόσμιες κοινότητες.

alpha 02

Η Σεραφίτα Γρηγοριάδου – της εξαιρετικής Ιστορίας 52 αλλά και πολλών θεατρικών παραστάσεων – με λερωμένο πρόσωπο και φοβισμένη ψυχή, κατακτά τα πλάνα στεκόμενη ως μονάδα στο ασπρόμαυρο φόντο των εξελίξεων. Το δράμα της δεν εξελίσσεται ως μία μίμηση πράξεων σπουδαίων και τελείων τραγωδία αλλά ως ένα horror φιλμ, έτοιμο να δώσει στην εφησυχασμένη συνείδηση μια γερή γροθιά. Λίγα πλάνα είναι αρκετά για να αντιληφθείς πως όσα δεν προσθέτει ο λόγος πολλαπλασιάζει η εικόνα. Επιτέλους ο μύθος δεν υψώνει το βλέμμα ούτε δυναμώνει τη φωνή για να καταλήξει στην δραματουργική του ένταση. Σιωπή και ασφυξία.

alpha 03

Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την ανάγνωση της αρχαίας τραγωδίας έχει η σύνθεση της σύγχρονης αυτής κινηματογραφικής πρότασης – ιδέας. Παραγωγή με χρηματοδότηση αποκλειστικά ιδιωτών, όχι κάποιου συγκεκριμένου φορέα, εταιρείας ή προσώπου αλλά απλών ανθρώπων που πίστεψαν στο όραμα του Αθανασίου, έχει την απαιτούμενη ελευθερία και να το ακολουθήσει. Και εξελίσσεται διαρκώς ως ένας ζωντανός οργανισμός με σώμα και ψυχή – συντελεστές – έτοιμη να συνυπάρξει με όσους θα τολμούσαν γενναιόδωρα να μπουν στο πλάνο.

Το Α της απάθειας δεν αφορά ούτε την Αντιγόνη, ούτε τον Αθανασίου. Το Α της Αξιοπρέπειας και της Ανθρωπιάς αντιθέτως αποτελούν το σημείο κατατεθέν τους.

Advertisements

1 Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s