[video + φωτογραφίες] ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου – Θέατρο Νο Rokuro Gensho Umewaka 25.7.2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το Βίντεο είναι του Θεόδωρου Συμεωνίδη. Οι φωτογραφίες της Εύης Φυλακτού

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
Δεκάδες λευκές «σερπαντίνες» έφεραν το φως

Ξημερώματα Σαββάτου και η κινητικότητα στο θέατρο της Επιδαύρου είναι αυξημένη. Ήδη στις 5.30 π.μ. στο πάρκινγκ υπήρχαν δεκάδες αυτοκίνητα, ενώ οι πόρτες του θεάτρου άνοιγαν εκείνη την ώρα για να υποδεχθούν τους περίπου 1.800 θεατές που επέλεξαν να παρακολουθήσουν το τελετουργικό κάλεσμα στον ήλιο από το θέατρο Νο.
Άξιζε τον κόπο το ξενύχτι και το πρωινό ξύπνημα; Απολύτως! Μια μοναδική εμπειρία έζησε το κοινό, ένα δρώμενο που δίδαξε ο μεγάλος Γιαπωνέζος δάσκαλος Ροκουρό Γκενσό Ουμεουάκα, ακολουθώντας μια παλαιά τελετουργία για το πρώιμο φως, το Οκινα.
Το τελετουργικό διήρκεσε 80 λεπτά, με ένα 15λεπτο διάλειμμα ανάμεσα στα δύο μέρη, κατά τη διάρκεια του οποίου ελάχιστοι ήταν εκείνοι που αποχώρησαν. Άλλωστε, πέρα από τη συνάντηση με το πρώιμο θεατρικό είδος Οκινα, ήταν ότι για πρώτη φορά οι θεατές βίωναν το ξημέρωμα στο θέατρο του Πολυκλείτου. Κι αυτό από μόνο του αποτελούσε μια ιδιαίτερη καταγραφή στο προσωπικό ημερολόγιο του καθενός.
Η είσοδος στο κοίλον μετά την έναρξη της παράστασης γινόταν μόνο από το άνω διάζωμα. Η προσέλευση συνεχίστηκε μερικά λεπτά μετά την είσοδο των ηθοποιών στη σκηνή και όλα στη συνέχεια κύλησαν ομαλά, ήρεμα, με τάξη και άψογη οργάνωση από πλευράς φεστιβάλ (η είσοδος ήταν ελεύθερη για όλους).
Η επίκληση του θιάσου στον ήλιο προκειμένου να ανατείλει, μια τελετή που χαρακτηρίζεται από ιερότητα, αυστηρό τυπικό και αρχαίους μοναστικούς κώδικες, άρχισε στις 6 το πρωί ακριβώς. Το φως, εκείνη την ώρα λιγοστό, σχεδόν σκοτάδι.
Στην ορχήστρα, πάνω στην εξέδρα του σκηνικού, ο θίασος με τις χαρακτηριστικές του ενδυμασίες και τους ήχους από τα τύμπανα και τον αυλό έδινε ζωή στη μάχη του φωτός με το σκοτάδι: στο πώς οι δυνάμεις του σκότους θέλουν να εμποδίσουν με κάθε δύναμη το φως να ανατείλει, στο πώς η σκοτεινή θεότητα (ο ηθοποιός που την υποδυόταν φορούσε μαύρη μάσκα) χρησιμοποιεί τη δύναμή της προς αυτή την κατεύθυνση αλλά εντέλει το φως αναδεικνύεται νικητής. Μάλιστα, η κορύφωση της «μάχης» υπήρξε εντυπωσιακή, αφού οι δύο πλευρές «μονομάχησαν» με τρόπο που προκάλεσε αίσθηση: με μια χαρακτηριστική κίνηση του χεριού ελευθέρωναν δέσμες από δεκάδες λευκές «σερπαντίνες» (ένα χαρτί λεπτό, ελαφρύ, κομμένο σε λεπτές λωρίδες με βαρίδια-ψείρες ανάμεσά τους για να μην το παίρνει ο αέρας) τις οποίες εκτόξευαν προς τον αντίπαλό τους, ένα εύρημα που χρησιμοποίησαν αρκετές φορές.
Στο τέλος της «μάχης» η σκηνή είχε γεμίσει από αυτό το ψιλοκομμένο σε λωρίδες χαρτί και το φως αγκάλιαζε τον χώρο. Καθώς ο ήλιος ανέβαινε κι η μέρα ανέτελλε, τα πεύκα και τα βουνά πίσω από το προσκήνιο βάφονταν σιγά σιγά χρυσά ακολουθώντας τους ρυθμούς και τον χρόνο της αφήγησης. Τη φωνή του γκιώνη, που μας είχε υποδεχθεί το πρωί στο θέατρο, αντικατέστησε το τραγούδι των τζιτζικιών και το κελάηδισμα των πουλιών. Είχε πλέον ξημερώσει.
Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: