5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου | Ταινιοθήκη της Ελλάδος | 25 Φεβρουαρίου – 2 Μαρτίου 2016

cine_dfret-ethiopia-2014

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι Πρεσβείες των Αφρικανικών χωρών και τα Επίτιμα Προξενεία που είναι διαπιστευμένα στην Ελληνική Δημοκρατία, διοργανώνουν την 5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 3 Μαρτίου 2016. Όλες οι προβολές του αφιερώματος θα γίνουν με ελεύθερη είσοδο.

Στη διάρκεια της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου θα προβληθούν συνολικά δεκατέσσερις ταινίες μυθοπλασίας και ένα ντοκιμαντέρ, από δέκα αφρικανικές χώρες, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στο κοινό να εξοικειωθεί με τις πολιτιστικές εμπειρίες της κάθε χώρας. Σκοπός είναι οι Έλληνες να γνωρίσουν καλύτερα την Αφρική του σήμερα, να την αναγνωρίσουν γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που μπορεί να προσφέρει, μια ήπειρος με έντονες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η οποία από τον Βορρά μέχρι το Νότο πασχίζει να κατακτήσει την πρόοδο και την εξέλιξη. Μέσα από αυτό το πλούσιο οπτικοακουστικό ταξίδι στην αφρικανική ήπειρο, όπου τονίζεται τόσο η διαφορετικότητα όσο και η συλλογικότητα, η εκδήλωση στοχεύει στην οικοδόμηση μιας στενότερης πολιτιστικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις χώρες που συμμετέχουν από την Αφρική, και τους αντίστοιχους πολιτιστικούς φορείς τους, και ελπίζει να δημιουργηθεί γόνιμο έδαφος για μελλοντικές συνεργασίες στον οπτικοακουστικό τομέα.

Η ταινία έναρξης του αφιερώματος, την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, θα είναι το Πεπρωμένο/Destiny (1997, 135΄) ενός από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του Αιγυπτιακού κινηματογράφου Γιουσέφ Σανίν/ Youssef Chanine. Η ταινία που έχει ως θέμα τη ζωή του φιλοσόφου Αβερρόη που έζησε στον 12ο αιώνα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κανών το 1997 και έχει γνωρίσει παγκόσμια επιτυχία. Η είσοδος στην έναρξη του αφιερώματος γίνεται μόνο με προσκλήσεις. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου ο σκηνοθέτης Ζερεσενάι Μπερχάνε Μεχαρί/ Zeresenay Berhane Mehari θα παρουσιάσει στο κοινό της Αθήνας την ταινία από την Αιθιοπία Difret (2014, 99’), με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού που κατηγορήθηκε για φόνο επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου είναι η Angelina Jolie. Ακόμα, από την Αγκόλα αναμένεται να έρθει στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Μανουέλ Ναρσίσο «Τοντόν»/Manuel Narciso “Tonton για να παρουσιάσει το ντοκιμαντέρ Παιδιά που κατηγορήθηκαν για μαγεία / Children Αccused of Witchcraft (2015, 63’).

5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου 134-136 / Μετρό Κεραμεικός

25 Φεβρουαρίου – 2 Μαρτίου 2016

Συνόψεις ταινιών αφιερώματος ανά χώρα

Αγκόλα

Η ίδρυση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης στην Αγκόλα χρονολογείται ήδη από το 1931. Ο αγκολέζικος κινηματογράφος κάνει την εμφάνισή του λίγο πριν τον εμφύλιο πόλεμο που θα ξεσπάσει μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από την Πορτογαλία το 1975, με τη συμμετοχή των οπαδών του κόμματος MPLA (Λαϊκό Κίνημα Απελευθέρωσης της Αγκόλας) σε δύο ταινίες εμπνευσμένες από το έργο του αγκολέζου συγγραφέα Luandino Vieira, τη μικρού μήκους Monangambee (1970) και τη μεγάλου μήκους Sambizanga (1972). Αρκετοί Πορτογάλοι κινηματογραφιστές θα γυρίσουν ταινίες στην Αγκόλα. Οι Anne Laure Folly και Zeze Gamboa, ταινίες των οποίων έχουν διακριθεί μεταξύ άλλων στα Φεστιβάλ του Μόντρεαλ και του Μιλάνο, είναι μεταξύ των πιο γνωστών σήμερα αγκολέζων σκηνοθετών.

Angola

Dating back to 1931, Angola’s broadcast media is one of the oldest on the continent. However, after the declaration of independence from Portugal in 1975 a civil war devastated the country. The Angolan cinema emerged with the participation of now ruling MPLA militants in two films inspired in the works of local writer Luandino Vieira, the short Monangambee (1970) and the full length Sambizanga (1972). Several (originally) Portugese directors produced and directed movies in Angola. Angola has nowadays several renowned filmmakers, such as Anne Laure Folly και Zeze Gamboa, whose films have been awarded prizes in Milan, Montreal amongst others.

Ο μετανάστης

Μυθοπλασία, Αγκόλα και Ολλανδία, 2010, έγχρωμη, 80′

Σκηνοθεσία – Φωτογραφία: Henrique Narciso «Dito», Ηθοποιοί: Francisco Cafua, Eduardo Kialanda, Henrique Narciso «Dito», Osvaldo Narciso, Παραγωγή: Lino Carvalho Dias

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία δύο φτωχών νεαρών που επιβιώνουν στους δρόμους της Λουάντας, πρωτεύουσας της Αγκόλας. Η περιπέτεια αρχίζει όταν ο ένας από αυτούς κερδίζει το λαχείο και αποφασίζει να εκπληρώσει ένα παιδικό του όνειρο: να γνωρίσει την Ευρώπη. Προτού φύγει, αφήνει μέρος των χρημάτων στον καλύτερο του φίλο, ώστε να χτίσει ένα σπίτι για την οικογένειά του και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους, πράγμα που δεν συνέβη. Όταν φτάσει στην Ολλανδία θα σπαταλήσει όλα του τα χρήματα σε φίλους και γυναίκες και θα καταλήξει στο δρόμο.

The Emigrant

Fiction, Angola and the Netherlands, 2010, color, 80′

Direction Cinematography: Henrique Narciso «Dito», Cast: Francisco Cafua, Eduardo Kialanda, Henrique Narciso «Dito», Osvaldo Narciso, Production: Lino Carvalho Dias

The film depicts the story of two poor young men, who survive on the streets of Luanda, capital of Angola. The adventure begins when one of them wins the lottery and decides to fulfill a childhood dream: to get to know Europe. Before his departure lefts a part of the money with his best friend in order to build a house to his family and change their living conditions, which did not happen. Then he goes to the Netherlands, where he spends all his money with friends and women, until he starves and sleeps on the streets.

Ενρίκε Ντέβες Ναρσίσο «Ντίτο»

Γεννήθηκε στην Αγκόλα το 1973 και εργάζεται στην Δημόσια Τηλεόραση της ΑγκόλαςΤΡΑ από το 1994 ως οπερατέρ, μοντέρ και σκηνοθέτης. Το 2005 στο 2º Διεθνές Φεστιβάλ Ταινίας ενός λεπτού κέρδισε σπουδές σκηνοθεσίας στην Γαλλία. Η ταινία δράσης Επιθέσεις στη Λουάντα (2005 – 2007) θεωρήθηκε μία από τις πρώτες ταινίες της «Νέας Γενιάς Κινηματογράφου», με τα κέρδη της οποίας γύρισε και τις ταινίες Επιθέσεις στη Λουάντα ΙΙ (2008), Ο Πόλεμος των Kuduro (2009), Ο Μετανάστης (2010) και Ο Προοριζόμενος (2011).

Henriques Deves Narciso «Dito»

Βorn in Angola (1973), he works on the Public Television of Angola-TPA since 1994 as a cameraman, stage director and video editing director. In 2005 he was awarded with a producer training course in France, winning the “One Minute Film” contest. His first action film, Assaults in Luanda (2005 – 2007) was considered one of the main precursors of the «New Cinema Generation» with the profits of which he produced Assaults in Luanda II (2008), The War of Kuduro (2009), The Emigrant (2010) and The Destined (2011).

Μονοπάτια αίματος

Δράμα, Αγκόλα, 2013, έγχρωμη, 90′

Σκηνοθεσία: Mawete Paciencia, Σενάριο: Mawete Paciencia, Jose Cruz, Φωτογραφία: Allen Manona, Tekassala Bossodia, Ηθοποιοί: Fernando Manuel Moiloge, Sidney Profeta, Felipe Petronilho, Helder Chbamba, Παραγωγή: B.Max Productions Samkfilmes

Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινές ιστορίες παιδιών που έπεσαν θύματα κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων και σεξουαλικής κακοποίησης. Πρωταγωνιστής είναι ο Tchenda, η πορεία του οποίου μας βοηθάει να κατανοήσουμε τη βίαιη συμπεριφορά του.

Blood Trails

Drama, Angola, 2013, color, 90′

Direction: Mawete Paciencia, Screenplay: Mawete Paciencia, Jose Cruz, Cinematography: Allen Manona, Tekassala Bossodia, Cast: Fernando Manuel Moiloge, Sidney Profeta, Felipe Petronilho, Helder Chbamba, Production: B.Max Productions Samkfilmes

A film based on true story of children victims of trafficking and sexual abuse. Tchenda is the protagonist of this film, and his trajectory makes us understand the reason of his violent attitude.


Μαουέτε Πασιένσια

Γεννήθηκε στο Καζένγκα της Λουάντας, και είναι φοιτητής στον πανεπιστήμιο Κινηματογράφικών και Τηλεοπτικών Τεχνών. Σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών από το 2005, έχει σκηνοθετήσει τρία ντοκιμαντέρ με πιο γνωστό το Ουλές (Βραζιλία 2010) καθώς και ταινίες από τις οποίες ξεχωρίζουν: Το Μυστήριο της Yanguita (2006), Διάσωση (2009) και Μονοπάτια Αίματος (2013). Ο κύριος στόχος του είναι να συμβάλει στην πολιτιστική ανάπτυξη της Αγκόλας σε διεθνές επίπεδο.

Mawete Paciencia

Born in the municipality of Cazenga in Luanda, Mawete Paciencia is a Film and Television Arts university student. Director and film producer since 2005, has directed and produced three documentary films highlighting Scars (Brazil 2010) as well as films, highlighting: Yanguita Mystery (2006), Rescue (2009), Blood Trails (2013). His main objective is to contribute to the Angolan cultural development on an international level.

Παιδιά που κατηγορήθηκαν για μάγια

Ντοκιμαντέρ, Αγκόλα, 2015, έγχρωμο, 63′

Σκηνοθεσία: Manuel Narciso «Tonton», Σενάριο: Ndulu Kiatoko Petua, Ηθοποιοί: Afonso Neto, Enoch Antonio, Nzuzi Manuel, Nzuzi Victor Eduardo Παραγωγοί: Kenilson Miala, Deborah Miala, Fernando Miala, Lino da Costa, Charles Costa

Ένα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει μαρτυρίες και σκηνές κοινωνικής αδικίας σε παιδιά που έχουν κατηγορηθεί για μάγια από τις οικογένειές τους. Η ταινία θα προβληθεί παρουσία του σκηνοθέτη.

Children Αccused of Witchcraft

Documentary, Angola, 2015, color, 63′

Direction: Manuel Narciso «Tonton» Screenplay: Ndulu Kiatoko Petua, Cast: Afonso Neto, Enoch Antonio, Nzuzi Manuel, Nzuzi Victor Eduardo, Nsimba Eduardo, Rabi Domingos, Pitchu, Abel Matiabu, Producers: Kenilson Miala, Deborah Miala, Fernando Miala, Lino da Costa, Charles Costa

A documentary film that depicts testimonies and scenes of social injustice to children who have been accused of witchcraft by their families. The film will be screened in presence of the filmmaker.

Μανουέλ Ναρσίσο «Τοντόν» Εργάζεται στο Τμήμα προγραμμάτων του καναλιού 2 της Εθνικής Τηλεόρασης της Αγκόλας – ΤΡΑ. Με την ταινία Βιολογικές Ανάγκες κατετάγη στην τρίτη θέση στο 2º Διεθνές Φεστιβάλ Ταινίας ενός λεπτού (2005). Παραγωγός της ταινίας Καθημερινά Εγκλήματα, της πρώτης Αγκολέζικης ταινίας δράσης με συμμετοχή στο 7º Διεθνές Φεστιβάλ Παναφρικανικού Κινηματογραφού στις Κάννες (Απρίλιο 2010). Μετά από πρόσκληση του Υπουργείου Πολιτισμού, εκπροσώπησε τη Αγκόλα στο 2º Φεστιβάλ Cineport στην Βραζιλία (2010) όπου ο ίδιος και η ομάδα του κέρδισαν το βραβείο για την καλύτερη έρευνα, με το ντοκιμαντέρ Ουλές .

Manuel Narciso «Tonton»

Works in the Department of programs at Channel 2 of the Angolan National Television -TPA. With the film Biological Needs was 3rd ranked at the 2nd National Festival of “One Minute Film (2005). Movie Director of Crimes day-to-day, the first Angolan action movie to participate in the 7th International Pan African film festival in Cannes (April 2010). After the invitation of the Ministry of Culture, Tonton represented Angola at the in 2nd Cineport Festival in Brazil (2010), where he and his team won the prize for the best research, with the documentary Scars.

Αίγυπτος

Ο Αιγυπτιακός κινηματογράφος γνωστός και ως το «Χόλιγουντ της Ανατολής» κυριαρχεί στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καïρου (CIFF) διοργανώνεται από το 1976, σε ετήσια βάση στο Κάιρο. Οι περισσότερες Αιγυπτιακές παραγωγές γίνονται σήμερα στη λεγόμενη Egyptian Media Production City, που περιλαμβάνει πάνω από 60 στούντιο υψηλότατης τεχνολογίας. Με τη λογοκρισία να έχει μειωθεί αρκετά, παρατηρείται πλέον στον αιγυπτιακό κινηματογράφο μια σημαντική στροφή και ιδιαίτερα μετά την επανάσταση της 25η Ιανουαρίου 2011, με αποτέλεσμα την υπέρβαση των ταμπού που εμπόδιζαν ως τώρα την ελευθερία της έκφρασης.

Egypt

Egyptian cinema is the flourishing cinema of the Middle East and Africa which is often considered “Hollywood of the East.” Since 1976, Cairo has held the annual Cairo International Film Festival (CIFF). Most of today’s Egyptian movies and TV series are produced in the Egyptian Media Production City which includes more than 60 high tech studios. Censorship has decreased remarkably. The Egyptian cinema has witnessed a remarkable shift in terms of the taboos it may address, particularly after the Revolution of January 25th, 2011.

Πεπρωμένο

Ιστορική ταινία, Αίγυπτος, 1997, έγχρωμη, 135΄

Σκηνοθεσία: Youssef Chanine Σενάριο: Youssef Chanine, Khaled Youssef Ηθοποιοί: Nour El-Sherif, Laila Eloui, Mahmoud Hemida, Safia El Emari, Khaled El Nabawy Παραγωγή: Gabriel Khoury, Humbert Balsan

Μια συναρπαστική περιπέτεια που διαδραματίζεται στον 12ο αιώνα, με θεμα τη ζωή του φιλοσόφου Αβερόη, του σημαντικότερο σχολιαστή του Αριστοτέλη, που έζησε στην Ανδαλουσία και θεωρούσε ότι το Κοράνι είναι ανοιχτό σε ερμηνείες. Συνδυάζοντας την αισθητική του μιούζικαλ και του μελοδράματος η ταινία του βετεράνου Youssef Chanine είναι μια από τις πιο δημοφιλείς Αιγυπτιακές ταινίες, είχε διεθνή αναγνώριση και προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών.

Destiny

Historical film, Egypt, 1997, color, 135΄

Direction: Youssef Chanine Screenplay: Youssef Chanine, Khaled Youssef Cast: Nour El-Sherif, Laila Eloui, Mahmoud Hemida, Safia El Emari, Khaled El Nabawy Producuction: Gabriel Khoury, Humbert Balsan

An exciting adventure set in 12th century Andalusia about the life of the philosopher Averroes, the most known commentator of Aristotle, who believed that the Koran is open to interpretation. The film by the veteran Youssef Chanine, part impassionate melodrama and part musical is one of the most popular Egyptian films was screened out of competition at the 1997’s Cannes International Film Festival.

Γιουσέφ Σανίν

Από τους σημαντικότερους Αιγύπτιους σκηνοθέτες, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρια το 1926 και πέθανε το 2008. Μετά τις σπουδές του στο Λος Αντζελες επέστρεψε στην Αίγυπτο και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Με την ταινία του Nile Boy (1951) συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών ενώ η επόμενη ταινία του The Blazing Sun (1954) έκανε γνωστό τον Omar Sharif στο κινηματογραφικό κοινό. Η πιο χαρακτηριστική ταινία του ύφους και των προβληματισμών του ήταν το Cairo Station, 1958. H ταινία του AlexandriaWhy? (1978) βραβεύτηκε με την Ασημένια Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Το 1997 τιμήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών για το σύνολο του έργου του.

Youssef Chanine

One of the most important Egyptian film auteurs, born in Alexandria at 1926. After his studies in Los Angeles he returned to Egypt and turned to filmmaking. With Nile Boy (1951) he was first invited to the Cannes Film Festival and with The Blazing Sun, (1954) he introduced Omar Sharif to the cinematic screen. An indicative film of his style and preoccupations was Cairo Station (Bab al-Hadid) in 1958. He won the Silver Bear at the 29th Berlin International Film Festival for Alexandria…Why? (1978). Chahine was awarded the 50th annual lifetime achievement award at the 1997 Cannes Film Festival.

Αιθιοπία

Τα τελευταία δέκα χρόνια η κινηματογραφική βιομηχανία της Αιθιοπίας γνωρίζει ιδιαίτερη ακμή. Παρά τις παλαιότερες προσπάθειες κρατικοποίησης του εμπορικού σινεμά με ακραία λογοκρισία υπό το καθεστώς του προέδρου Mengistu, σήμερα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ετήσιας κινηματογραφικής παραγωγής. Οι σημερινές ταινίες είναι εξαιρετικά δημοφιλείς, υπάρχει ένα αυξανόμενο κοινό για αυτές χάρη στην πρόσφατη οικονομική ανάπτυξη της χώρας, νέες αίθουσες ανοίγουν, ενώ η κινηματογραφική παραγωγή επιδρά καταλυτικά στην αύξηση του τουρισμού και της οικονομίας παρέχοντας νέες θέσεις εργασίας. Για ένα μεγάλο διάστημα από το 1974-1991 καμία πληροφορία δεν ήταν διαθέσιμη σχετικά με την κινηματογραφική ιστορία. Διάσημοι Αιθίοπες σκηνοθέτες είναι ο Χαϊλέ Γκερίμα και o Ιλάλα Ιμπσα.

Ethiopia

In the last 10years Ethiopian cinema has made tremendous progress. Despite the fact that former president Mengistu tried to nationalize the existing commercial cinemas in to People’s Cinema with extreme censorship, recent films are very popular and the national film industry is thriving, with the opening of cinema halls and production of several films a year, following the country’s recent economic growth. Film industry can not only provide jobs for many people working on this sector, but it also has the potential to be a catalyst for increasing tourism to Ethiopia. Two of the most acclaimed Ethiopian directors are Haile Gerimaa and Ilala Ibsa.

Difret

Δράμα, Αιθιοπία-ΗΠΑ, 2014, έγχρ. 99΄

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Zeresenay Berhane Mehari, Φωτογραφία: Monika Lenczewska, Ηθοποιοί: Meron Getnet, Tizita Hagere, Παραγωγή: Meron Getnet, Tizita Hagere, Συμπαραγωγός: Angelina Jolie Pitt

Μια ταινία εμπνευσμένη από την πραγματική ιστορία ενός 14χρονου κοριτσιού που πέφτει θύμα απαγωγής. Στην προσπάθειά της να δραπετεύσει, σκοτώνει τον άνδρα που προοριζόταν να γίνει σύζυγος της. Στο χωριό της, η πρακτική της απαγωγής με σκοπό το γάμο είναι συνηθισμένη και μια από τις παλαιότερες παραδόσεις της Αιθιοπίας. Μια χειραφετημένη νεαρή δικηγόρος θα προσπαθήσει να την υπερασπιστεί, μπαίνοντας σε μια διαμάχη ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα και την τήρηση του εθιμικού δικαίου, διακινδυνεύοντας το δικηγορικό της γραφείο, που προσφέρει αφιλοκερδώς νομική βοήθεια σε γυναίκες, για να σώσει τη ζωή της. Συμπαραγωγός της ταινίας που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου είναι η Αντζελίνα Τζολί.

 

Difret

Δραμα, Ethiopia – USA, 2014, color. 99΄

Direction – Screenplay: Zeresenay Berhane Mehari Cinematography: Monika Lenczewska, Cast: Meron Getnet, Tizita Hagere, Production: Haile Addis Pictures, Truth Aid, Executive Producer: Angelina Jolie Pitt

From executive producer Angelina Jolie Pitt comes the award-winning drama DIFRET, based on the inspirational true story of a young Ethiopian girl and a tenacious lawyer embroiled in a life-or-death clash between cultural traditions and their country’s advancement of equal rights. When 14-year-old Hirut is abducted in her rural village’s tradition of kidnapping women for marriage, she fights back, accidentally killing her captor and intended husband. Local law demands a death sentence for Hirut, but Meaza, a tough and passionate lawyer from a women’s legal aid practice, steps in to fight for her. With both Hirut’s life and the future of the practice at stake the two women must make their case for self-defense against one of Ethiopia’s oldest and most deeply-rooted traditions.

 

Ζερεσενάι Μπερχάνε Μεχαρί

Bραβευμένος συγγραφέας και σκηνοθέτης με πάνω από μια δεκαετία εμπειρίας στην παραγωγή ταινιών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αιθιοπία και σπούδασε κινηματογράφο στις ΗΠΑ. Είναι πτυχιούχος του USCs School of Cinematic Arts. Ίδρυσε το Haile Addis Pictures για να παράγει την πρώτη του αφηγηματική ταινία μεγάλου μήκους, Difret. Άλλες ταινίες του είναι το Coda (2006), Africa Unite: A Celebration for Bob Marley’s 60th Birthday (2008).

Zeresenay Berhane Mehari

Born and raised in Ethiopia, Mehari moved to the U.S. to attend film school. He has a bachelor of arts degree from USC’s School of Cinematic Arts. He is an award-winning writer, director and producer with over a decade of experience making films. He founded Haile Addis Pictures to produce his first narrative feature film, Difret. Other films Coda (2006), Africa Unite: A Celebration for Bob Marley’s 60th Birthday (2008).

Δημοκρατία του Κονγκό

Η κονγκολέζικη ανεξαρτησία σηματοδοτεί τη γέννηση της εθνικής κινηματογραφίας της χώρας. Μεταξύ των πιο γνωστών κονγκολέζων σκηνοθετών ενδεικτικά αναφέρουμε: Σεμπαστιέν Καμπά – η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του La Rançon dune alliance (1974) αποτελεί και την πρώτη μεγάλου μήκους κονγκολέζικη ταινία-, Ζαν-Μισέλ Τσισουκού, Νταβίντ-Πιερ Φιλά. Ζαν-Μισέλ Τσισουκού, Νταβίντ-Πιερ Φιλά. Κατά τη δεκαετία 1980-1990, η αλλεπάλληλη διαδοχή πολιτικών καθεστώτων και οι στρατιωτικές συγκρούσεις θα οδηγήσουν στη σταδιακή υποβάθμιση των συνθηκών παραγωγής και διανομής. Ωστόσο τη δεκαετία του ‘90 ξεχωρίζει μια νέα γενιά σκηνοθετών που χρησιμοποιεί περισσότερο το βίντεο ως μέσο έκφρασης: Λεάντρ-Αλέν Μπακέ, Φερντινάντ Μπατσιμπά Μπαθ, Παρφέ Ντουντί και Καμίλ Μουγιέκε, ο τελευταίος γυρίζει σε φιλμ. Παρόλο που από το 1996 οι κινηματογραφιστές του CongoBrazzaville συμμετέχουν στο φεστιβάλ Écrans noirs στο Καμερούν, οι συνθήκες παραγωγής και διανομής έχουν ελάχιστα βελτιωθεί τα τελευταία δέκα χρόνια κυρίως λόγω της έλλειψης κινηματογραφικών αιθουσών.

Democratic Republic of Congo

The emergence of Congolese cinema comes with Congolese independence. Some well-known Congolese directors are: Sébastien Kamba –his first feature film La Rançon dune alliance/ The Price of a Union (1974) also constitutes the first Congolese feature film. During the decade 1980-1990, the succession of political regimes and military conflicts lead to a gradual degradation of conditions of production and distribution. In the ’90s, however, a new generation of directors stands out, who tend to use video rather than film as their means of expression: Léandre-Alain Baker, Ferdinand Batsimba Bath, Parfait Doudy –and Camille Mouyeke who uses film. Although the CongoBrazzaville filmmakers have been participating in the Écrans Noirs Film Festival in Cameroon since 1996, conditions of production and distribution have slightly improved over the last ten years, mainly due to the lack of cinema theatres.

Villa Matata

Κωμωδία,  Δημοκρατία του Κονγκό, 2015, εγχ. 97΄

Σκηνοθέτης: Ronnie Kabuika Σενάριο: Arsene Kamango, Ronnie Kabuika, Φωτογραφία: Ronnie Kabuika, Ηθοποιοί: Fabrice Kalonji, Romain Ndomba, Arsene Kamango

Ο Μοχάμεντ, ο Τότο και ο Αλί είναι τρία ξαδέλφια που κατοικούν στην βίλα των τσιγκούνηδων θείων τους, Μπαμπάτα και Φέζα. Τα πονηρά ξαδέλφια ψάχνουν έναν τρόπο να αποσπάσουν χρήματα από το ζευγάρι των θείων τους αλλά και από την υπόλοιπη οικογένεια. Τότε ο Τότο σκαρφίζεται την ιδέα να σκηνοθετήσουν έναν ψεύτικο θάνατο με σκοπό να κλέψουν τα λεφτά της κηδείας…

Villa Matata

Comedy, Democratic Republic of Congo, 2015 colour, 97΄

Director: Ronnie Kabuika Scenario: Arsene Kamango, Ronnie Kabuika, Cinematography: Ronnie Kabuika, Cast: Fabrice Kalonji, Romain Ndomba, Arsene Kamango

Mohamed, Toto and Ali are three cousins that live in their uncle’s villa. The couple of uncles, Bambata and Feza are very stingy. The three cousins with their wicked minds search a way to steal money from their uncles, including the entire family. Toto has the idea to invent a fake death with the purpose to steal the funeral’s money.

Ρόνι Καμπούικα

Έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης, μοντέρ και παραγωγός για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το Villa Matata είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους.

Ronnie Kabuika

He works as filmmaker, editor and producer for cinema and television. Villa Matata is his first feature film.

Κένυα

Παρόλο που η κινηματογραφική βιομηχανία της Κένυας δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνες της Δυτικής Ευρώπης, η χώρα έχει συχνά αποτελέσει σκηνικό γυρισμάτων ήδη από τις αρχές του 1950 με την ταινία Άντρες ενάντια στον Ήλιο (1952). Εκτός από τις ταινίες μυθοπλασίας, στην Κένυα γυρίζονται και πολλά ντοκιμαντέρ, τα οποία εστιάζουν στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και τη φτώχεια στα αστικά κέντρα της χώρας. Ανοδική πορεία παρουσιάζει από το 2000 η παραγωγή σε ψηφιακό φορμά και οι συμπαραγωγές με άλλες χώρες, με αποτέλεσμα την παρουσία της χώρας σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

Κenya

Although film industry of Kenya is a very small industry in western comparison, the country has been a location for film production since the early 1950s when Men Against the Sun was filmed in 1952. Rather than feature films with fictional content, Kenya has mostly produced documentary films often relating the conditions of the people and poverty in the main cities of Kenya. Since 2000 feature films on DV technology production have increased in the country and Kenyan filmmakers started to produce their own movies, export them to international festivals and even do co-productions with other countries.

Μαστροχαλαστές

Κωμωδία Κένυα, 2015, έγχρωμο, 87΄

Σενάριο Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κωνσταντάρας, Φωτογραφία: John Wambugu, Ηθοποιοί: Gerald Langiri, Charlie Karumi, Florence Nduta, Lizz Njagah, Kalekye Mumo, Neomi Nganga, Veronica Waceke, Ruth Maingi, Milkah Ndegwa και Ojiambo Ainea, Παραγωγή: Historia Films & Native Productions

Παρά τις τελείως ανορθόδοξες μεθόδους τους, ο Τζόζεφ και ο βοηθός του ο Μόουζες θέλουν να πιστεύουν πως είναι οι καλύτεροι μάστορες στο Κίνου, ένα προάστιο του Ναϊρόμπι. Η φαντασίωσή τους, όμως, βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης, όταν εμφανίζεται μία νέα πολυεθνική τεχνική εταιρεία στην περιοχή. Για να μη χάσουν τη δουλειά τους, επινοούν ένα νέο τύπο «υπηρεσίας εξπρές», γεγονός που έχει ξεκαρδιστικές συνέπειες. Ο τίτλος προέρχεται από τις λέξεις Fundi, που στα Σουαχίλι σημαίνει μάστορας, και Mentals, που σημαίνει τρελός. Στα ελληνικά, είναι οι Μαστροχαλαστές!

FundiMentals

Comedy, Kenya, 2015, color, 87΄

Direction – Screenplay: Alex Konstantaras, Cinematography: John Wambugu, Cast: Gerald Langiri, Charlie Karumi, Florence Nduta, Lizz Njagah, Kalekye Mumo, Neomi Ng’ang’a, Veronica Waceke, Ruth Maingi, Milkah Ndegwa and Ojiambo Ainea. Executive producers: Historia Films & Native Productions

In Swahili, “fundi” means “handymen” and “mentals” means “crazy”. In English they are the Crazy handymen: Joseph and his assistant Moses like to think of themselves as the Best Fundis in Kinoo –a suburb of Nairobi, despite their unorthodox methods. But the entry of a new multinational company in town throws all this in jeopardy. To avoid going out of business, they introduce a new type of “express service” with hilarious results!

Αλέξανδρος Κωνσταντάρας

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξανδρος Κωνσταντάρας αποφοίτησε το 2006 από τη Διεθνή Σχολή Κινηματογράφου της Ουαλίας όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές στη σκηνοθεσία κινηματογράφου. Εργάστηκε ως συν-διευθυντής της Jitu Films, μίας εταιρείας παραγωγής ταινιών στην Κένυα και συνέβαλε στη διαμόρφωση της τοπικής κινηματογραφικής βιομηχανίας παράγοντας 25 ταινίες μεγάλου μήκους σε διάστημα 5 ετών. Με τη σύζυγό του ηθοποιό Λιζ Ντζάγκα, έχουν δική τους εταιρεία παραγωγής, την Historia Films, στις παραγωγές της οποίας συμπεριλαμβάνονται οι ταινίες: Η επιστροφή του Λαζάρου (2012), House of Lungula (2013), Fundi-Mentals (2015).

Alex Konstantaras

Born in Thessaloniki – Greece, Alex Konstantaras completed his studies from International Film School Wales as a film director in 2006. He worked as a co-director at Jitu Films, a Kenya film production company. Having produced 25 full-length films in 5 years, he contributed to the development of the local film industry. Now, together with his wife actor Lizz Njanga, they run their own film production company, Historia Films. Historia Films productions include: The Return of Lazarus (2012), House of Lungula (2013), Fundi-Mentals (2015).

Veve

Δράμα, Κένυα, 2014, έγχρωμο, 94΄

Σκηνοθεσία: Simon Mukali, Σενάριο: Natasha Likimani, Φωτογραφία: Mayye Zayed & Shiv Mandavia, Ηθοποιοί: Emo Rugene, Lizz Njagah, Conrad Makeni, Lowry Odhiambo, Adam Peevers, Victor Munyua, David Wambugu,Παραγωγή: Sarika Hemi Lakhani, Tom Tykwer, Ginger Wilson (One Fine Day Films & Ginger Ink Films)

Η ταινία παρακολουθεί τις ζωές των ηρώων που προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους σε ένα κόσμο πολιτικής ίντριγκας, εκδίκησης, αγάπης, και επιθυμίας για επιτυχία έχοντας ως άξονα μια ακμάζουσα επιχείρηση παραγωγής veve, που σημαίνει σε γλώσσα αργκώ, έναν μικρό θάμνο που παράγει μια ναρκωτική ουσία. O Έιμος, φιλόδοξος πολιτικός, επεκτείνοντας την αυτοκρατορία του του veve, έρχεται αντιμέτωπος με τον ανταγωνιστή του Ουάντου. Η σύζυγός του Έστερ ανακαλύπτει την αλήθεια για τη δουλειά του και αναζητά παρηγοριά στον Κένζο, έναν νέο που ζητά να εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα του. Οι καλλιεργητές του veve προσπαθούν να οργανωθούν ώστε να πιέσουν τον Έιμος για καλύτερες τιμές στο προϊόν τους. Οι ήρωες αναζητούν ο καθένας τον σκοπό του, χωρίς να γνωρίζουν ότι οι μοίρες τους είναι δεμένες περισσότερο από όσο μπορούν να φανταστούν.

Veve

Drama, Kenya, 2014, colour, 94΄

Direction: Simon Mukali, Screenplay: Natasha Likimani, Photography: Mayye Zayed & Shiv Mandavia, Cast: Emo Rugene, Lizz Njagah, Conrad Makeni, Lowry Odhiambo, Adam Peevers, Victor Munyua, David Wambugu, Joseph Peter Mwambia, Delvin Mudigi, Executive producers: Sarika Hemi Lakhani, Tom Tykwer, Ginger Wilson (One Fine Day Films & Ginger Ink Films).

«Veve» is a slang word for what is internationally known as «khat» or «miraa», a small bush producing a narcotic substance. Veve follows the lives of multiple characters trying to find themselves in a world of political intrigue, revenge, love and longings for success complemented by the background of the thriving veve business. Amos, an ambitious politician, faces his opponent Wadu in the extension of his veve empire. His wife Esther discovers the true nature of his affairs and seeks solace in Kenzo, a conflicted young man seeking vengeance for his father’s death. Veve farmers want to form a union to force Amos to pay decent prices for their veve. All are in search of purpose not knowing that their destinies are entwined in more ways than they imagine.

Σιμόν Σευντού Μουκάλι

Συγγραφέας και σκηνοθέτης, γεννημένος στο Ναϊρόμπι. Σπούδασε αρχιτεκτονική πριν τον κερδίσει ο κόσμος των ταινιών. Έχει εργαστεί σε πολυάριθμες τηλεοπτικές παραγωγές. Το 2010, γύρισε στην Καμπάλα-Ουγκάντα, την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, «Nailas Cliff».

Το 2012 σκηνοθέτησε την Κενυάτικη σειρά «Uongozi». Το ίδιο διάστημα σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ «Let Me Be A Child», μία κοινωνική κριτική για τα παιδιά του δρόμου στο Ναϊρόμπι.

Simon Se’ydou Mukali

Writer and director born in Nairobi, Kenya, studied Architecture before deciding to get into the world of film. He has worked on numerous television productions and always wanted to tell visual stories. In 2010, Simon got to make his first fictional short film «Naila’s Cliff», shot in Kampala, Uganda. In 2012 he was a Content Director on the Kenyan reality series «Uongozi». During this time he directed the feature documentary «Let Me Be A Child», a social commentary on the state of street children in Nairobi.

Μαρόκο

Ανέκαθεν το Μαρόκο αποτελούσε το ελκυστικό σκηνικό για πολλούς διεθνείς σκηνοθέτες και παραγωγoύς με ταινίες όπως ο Οθέλλος, Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά, Ο τελευταίος πειρασμός, το Τσάι στη Σαχάρα, ο Μονομάχος να έχουν γυριστεί μεταξύ άλλων εκεί. Λαμβάνοντας υπόψη τη θετική επιρροή της κινηματογραφίας στην εθνική οικονομία (20 με 30 ταινίες κάθε χρόνο γυρίζονται στη χώρα), την απασχόληση και την επαγγελματική εκπαίδευση των μαροκινών καλλιτεχνών και του τεχνικού προσωπικού αντίστοιχα, η κυβέρνηση ενθαρρύνει τις ξένες παραγωγές. Εγχώριοι και ξένοι παράγοντες, επενδύουν σε πλήρως εξοπλισμένα στούντιο στην Καζαμπλάνκα και στην Ουαρζαζάτ ( Atlas studios, Kan Zamane studios, Cinedina studios).

Morocco

Morocco has always been an appealing site where international directors and producers like to shoot films. For many famous films are related to the Moroccan land, such as Othello, The Man Who Knew Too Much, The Last Temptation of Christ, The Sheltering Sky, Gladiator. Considering the positive impact of film shooting on national economy (20 to 30 films every year), job opportunities, vocational training of Moroccan artists and technicians, the government has taken initiatives in favour of foreign productions. In order to encourage this further several investors, both local and foreign, have built fully equipped studios in Casablanca and Ouarzazate, (Atlas studios, Kan Zamane studios, Cinedina studios).

Zaynab, το ρόδο του Αγκμάτ

Ιστορικό δράμα, Μαροκο, έγχρωμο, 2014, 89΄

Σκηνοθεσία: Farida Bourquia, Σενάριο: Mohamed Moncef El Kadiri, Φωτογραφία : Ιvan Oms Blanco, Mουσική :Ivan Oms Blanco, Ηθοποιοί :Fatym Layachi, Mohamed Majd, Amina Rachid, Abdesslam Bouhssini, Ben Aissa El Jirari, Mohamed Khouyi, Farid Regragui, Jamila Charik, Παραγωγή: Bourquia Production

Μια μεγαλειώδης εποποιία της ιστορίας του Μαρόκο, το οποίο εξελίσσεται σε μια τεράστια αυτοκρατορία κατά την βασιλεία του Εμίρη Almoravid, Youssef Bnou Tachfine, όταν αυτός ακολουθεί τις συμβουλές τη συζύγου του, της θρυλικής Zaynab Ennafzaouia. Ο Εμίρης ήταν ο τέταρτος σύζυγος αυτής της ιδιοφυούς γυναίκας, και ο άντρας όχι μόνο της καρδιάς της άλλα και των φιλοδοξιών της.

Zaynab, the rose of Aghmat

Historical drama, Moroccan, colour, 89΄

Director: Farida Bourquia, Screenplay : Mohamed Moncef El Kadiri, Cinematography :Ivan Oms Blanco, Music :Ivan Oms Blanco, Cast :Fatym Layachi, Mohamed Majd, Amina Rachid, Abdesslam Bouhssini, Ben Aissa El Jirari, Mohamed Khouyi, Farid Regragui, Jamila Charik, Production: Bourquia Production

A grand epic of the history of Morocco, which, according to the advice of Zaynab Ennafzaouia, legendary genious woman, becomes a huge empire during the reign of Emir Almoravid, Youssef Bnou Tachfine, her fourth husband and the man of her heart and her ambitions.

Φαριντά Μπουρκία

Γεννήθηκε το 1948 στην Καζαμπλάνκα. Θα σπουδάσει στο Κρατικό Ινστιτούτο Δραματικών Τεχνών της Μόσχα από το 1968 μέχρι το 1973. Επιστρέφοντας στο Μαρόκο, διδάσκει δραματική τέχνη στο Ωδείο της Καζαμπλάνκα και εργάζεται στον Τηλεοπτικό Σταθμό του Μαρόκο (RTM). Τις δεκαετίες του 80 και 90, σκηνοθετεί προγράμματα για παιδιά, ντοκυμαντέρ με κοινωνικό – πολιτιστικό χαρακτήρα, τηλεοπτικές ταινίες και σειρές και το 1982 σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους, Τα Αποκαΐδια / Al-jamra.
Με το Δύο Γυναίκες στο Δρόμο (το 2007) η Farida Bourquia επιστρέφει στον κινηματογράφο, με ένα θέμα ιδιαίτερα γυναικείο. Αυτό το τελευταίο εγχείρημα βασίζεται σε ένα ταξίδι που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες.


Farida Bourquia

Born in 1948 in Casablanca. She studied at the Lounatcharsky Institute in Moscow, the State Institute of Dramatic Arts from 1968 to 1973 and she obtained the title of Magister in Arts and Theatrical Direction in 1973. Upon her return in Morocco, she teaches drama at the Casablanca Conservatory and spends her civil service at the Moroccan Television Broadcasting (RTM). In the 80’s and 90’s, she directs several children’s programs, documentaries of socio-cultural character, tv films and soap operas and then directs, in 1982, her first feature fiction film Embers / Al-jamra. With Two Women on the Road, (2007) Farida Bourquia reconnects with the cinema, with a specifically female subject. This latest enterprise builds on a long journey of over three decades.

Rock the Casbah

Δράμα, Μαρόκο, 2013, έγχρωμο, 100΄

ΣκηνοθεσίαΣενάριο: Laïla Marrakchi, Φωτογραφία: Pierric Gantelmi DIlle, Μοντάζ: Jennifer Augé, Ηθοποιοί: Morjana Alaoui, Nadine Labaki, Lubna Azabal, Hiam Abbass, Adel Bencherif, Fatima Harrandi, Omar Cherif Παραγωγή: Agora Films, Estrella Production et Pathé Distribution

Ταγγέρη. Μια οικογένεια συγκεντρώνεται κατά τη διάρκεια τριών ημερών στο πατρικό σπίτι μετά το θάνατο του πατέρα, για να ξαναζήσει τις αναμνήσεις και να μοιραστεί την απώλειά του, σύμφωνα με την παράδοση. Είναι καλοκαίρι, πρέπει να αφήσουν τις παραλίες και τα μαγιό για να φορέσουν κελεμπίες, να συγκεντρωθούν όλοι μαζί και να δώσουν στο σπίτι πένθιμη εμφάνιση… Όλα θα ανατραπούν με την άφιξη της Σοφία, της μικρότερης κόρης. Αντίθετα με τις επιθυμίες του πατέρα της, έφτιαξε τη ζωή της στην Αμερική, μακριά από τους δικούς της. Η επιστροφή της για την κηδεία του πατέρα της θα γίνει το μέσο για να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της… Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Τορόντο.

Rock the Casbah

Drama, Morocco, 2013, colour, 100’

Director: Laïla Marrakchi, Screenplay: Laïla Marrakchi, Photography: Pierric Gantelmi D’Ille

Editing: Jennifer Augé, Cast: Morjana Alaoui, Nadine Labaki, Lubna Azabal, Hiam Abbass, Adel Bencherif, Fatima Harrandi, Omar Cherif Production: Agora Films, Estrella Production et Pathé Distribution

Tangier. A family gathers in the course of three days in the family home after the death of the father, to relive the memories and share his loss, as is tradition. It is summer, they must leave the beaches and put on djellabas instead of swim suits, get everyone together and give the house a funerary look… The agitation is at its highest especially as this man has left behind only women. Everything is going to change with the arrival of Sofia, the youngest daugher. Against her father’s wishes, she made her life in America, away from home. Her return for her father’s funeral will be the means to settle her accounts…The film participated at the Toronto International Film Festival.

Λάιλα Μαρακσί

Γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα το 1975. Μετά από ένα DEA στις Κινηματογραφικές και Τηλεοπτικές Σπουδές του Πανεπιστημίου III του Παρισιού, εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία μικρού μήκους το 2000 (Ο Χαμένος ορίζοντας) και κατόπιν σκηνοθετεί δύο ντοκυμαντέρ, (Οι γυναίκες στο βασίλειο του Μαρόκο και Πίσω από τις πόρτες του χαμάμ, 2001) και μια μικρού μήκους (Διακόσια ντίρχαμ) που συμμετέχει στο Διεθνές γαλλόφωνο φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ναμούρ το 2002. Η πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους, Μαρόκο, παράγεται το 2004 και παρουσιάζεται στον τομέα Ένα κάποιο βλέμμα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2005.

Laïla Marrakchi 

Moroccan director, born in Casablanca 1975. She holds a DEA in Cinema and TV Studies of Paris University III. She assists in directing various films and directs her first short duration film in 2000 with Lost Horizon and then she directs two documentaries, (Women in the Moroccan Kingdom and Behind the Hammam Doors in 2001) before her short film presented at the International French Language Film Festival in Namur in 2002 : Two Hundred dirhams. Her first feature film, Morocco,(2004) featured in the section A certain look at the Cannes Festival in 2005.

Νιγηρία

Οι απαρχές του κινηματογράφου στη Νιγηρία χρονολογούνται το 1903, όταν η πρώτη ταινία προβάλλεται στο Λάγκος κι αργότερα το 1921 στο Ιμπαντάν και το 1924 στο Ιτζεμπουόντε. Η παραγωγή ταινιών στη Νιγηρία ξεκινά το 1962 με τις ταινίες Bound for Lagos (1962) και Culture in Transition (1963). Τη δεκαετία του ‘90 αναπτύσσεται η παραγωγή βιντεοταινιών και σηματοδοτείται η γέννηση του Nollywood που σήμερα έχει γίνει διάσημο πέρα από τις ακτές της Αφρικής. Η κινηματογραφική βιομηχανία της Νιγηρίας έχει γεννήσει στις μέρες μας καταξιωμένους σκηνοθέτες.

Nigeria

The Nigerian film industry dates back to 1903 when the first film was shown in Lagos from where it spread to Ibadan and Ijebuode in 1921 and 1924 respectively. Professional film-making began with Bound for Lagos in 1962 and Culture in Transition in 1963. The birth of Nollywood whose popularity extends beyond African shores marked the 1990s Today, the Nigerian film industry has produced film makers of outstanding excellence.

Μια θέση στα αστέρια

Θρίλερ, Νιγηρία, 2014, έγχρωμη, 108′

Σκηνοθεσία: Steve Gukas, Σενάριο: Ita HozaifeJ.K. Amadou, Ηθοποιοί: Gideon Okeke, Segun Arinze, Matilda Obaseki, Yemi Blaq, Femi Branch, Dejumo Lewis, Παραγωγή: Steve Gukas, Nsa Obayuwana

Καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ, εμπνευσμένο από την θητεία της αείμνηστης καθηγήτριας Dora Akunyili, διευθύντριας της Υπηρεσίας Έλεγχου Φαρμάκων και Τροφίμων της Νιγηρίας. Η ταινία εκτυλίσσεται στο Λάγος το 2006 και αφηγείται την ιστορία του Κιμ Ντακίμ (Gideon Okeke), ενός νεαρού δικηγόρου που έχει στα χέρια του πληροφορίες για την κυκλοφορία παραποιημένων φαρμάκων και που έχει τη δυνατότητα να κερδίσει εκατομμύρια δολάρια αν κρατήσει αυτή την πληροφορία μυστική. Από την πλευρά του, ο βαρόνος των ναρκωτικών Ντιόκπα Οκόνκουο (Segun Arinze), δεν θα διστάσει να σκοτώσει για να προστατεύσει το παράνομο εμπόριο που του αποφέρει τεράστια κέρδη. Ο Κιμ θα υποχρεωθεί να τον εκπροσωπήσει νομικά ενώ ταυτόχρονα θα μάχεται εναντίον της συνείδησής του και όλων όσων έμαθε να πρεσβεύει ως ηθικά όλη του τη ζωή.

A Place in the Stars

Thriller, Nigeria, 2014, color, 108′

Direction: Steve Gukas, Screenplay: Ita Hozaife – J.K. Amadou, Cast: Gideon Okeke, Segun Arinze, Matilda Obaseki, Yemi Blaq, Femi Branch, Dejumo Lewis, Production: Steve Gukas, Nsa Obayuwana

Inspired by the tenure of Late Professor Dora Akunyili as the Director General of the National Agency for Food and Drug Administration and Control, the film is set in 2006 and narrates the story of Kim Dakim (Gideon Okeke), a young lawyer who has information about the trafficking of counterfeit drugs and stands to make millions of dollars if he doesn’t pass on the information. However, the drug baron, Diokpa Okonkwo (Segun Arinze) is ready to kill in order protect his thriving illegal trade and Kim has him to contend with, while battling with his conscience and everything he has been raised to believe is right.

Στήβ Γκούκας

Νιγηριανός σκηνοθέτης και παραγωγός, έχει εργαστεί στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη διαφήμιση. Το A Place in the Stars είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους.

Steve Gukas

Nigerian director and producer, he works in cinema industry and television. A Place in the Stars is his first feature film.

Νότιος Αφρική

Η πρώτη κινηματογραφική μηχανή προβολής έφτασε στη Νότιο Αφρική το 1896. Μέχρι την κυβέρνηση του απαρτχάιντ το 1948, οι ταινίες στη γλώσσα των Αφρικάανς ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς κι αποτέλεσαν εργαλείο εθνικιστικής προπαγάνδας. Ως απάντηση στην αυξανόμενη τάση εναντίον του απαρτχάιντ θεσπίζεται το 1974 ένα σύστημα επιδότησης για λευκούς κινηματογραφιστές που απευθύνονταν σε κοινό μαύρων, συμβάλλοντας στην προώθηση μιας κινηματογραφικής γραφής περισσότερο στερεοτυπικής παρά δημιουργικής. Το νέο κύμα αντι-απαρχάιντ ταινιών που ξεκινά τη δεκαετία του ’80 από ανεξάρτητους κινηματογραφιστές. Μετά το 1994, η ίδρυση του Υπουργείου Τεχνών, Πολιτισμού, Επιστημών και Τεχνολογίας (DACTS), η Στρατηγική Κινηματογραφική Ανάπτυξη και το Εθνικό Ίδρυμα Ταινιών και Βίντεο (NFVF), προώθησαν την ανάδειξη νέων φωνών που αναγνωρίζονται διεθνώς. Αυτή η νέα γενιά κινηματογραφιστών παρουσιάζουν νέα οράματα και ευκαιρίες στον τομέα του κινηματογράφου, σε ένα μεταβαλλόμενο κοινό της νέας Νότιας Αφρικής.

South Africa

In 1896, the cinema projector arrived in South Africa. By the time the apartheid government came into power in 1948, Afrikaans language films had gained popularity and were proving to be the perfect tool for nationalist propaganda. In 1974 a subsidy scheme was awarded to films targeted at the black audience made by the white counterparts, partly in response to increasing anti-apartheid sentiments and was seen as an incentive for white film makers. Unfortunately it resulted in a more stereotypical rather than a more creative cinematic form.

A new wave of anti-apartheid films made by independent filmmakers rose in the 1980’s. After 1994 the creation of the Department of Arts, Culture Science and Technology (DACST), the Film Development Strategy and the National Film and Video Foundation (NFVF) fostered the emergence of new, diverse voices internationally acclaimed and awarded. This new generation of filmmakers is forging altered visions and opportunities in the film industry, in a changing South Africa and its transforming audiences.

Yesterday

Δράμα, Νότια Αφρική, 2004, εγχρωμο, 96′

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Darrell Roodt, Μουσική: Madala Κunene, Ηθοποιοί: Leleti Κhumalo, Lihle Mvelase, Harriet Lenabe, Kenneth Khambula Παραγωγή: Anant Singh, Helena Spring

Σε ένα χωριό των Ζουλού, η Yesterday είναι μία χαρούμενη μητέρα μ’ ένα φιλοπερίεργο 5χρονο παιδί, τη Beauty. H Yesterday έχει ένα επίμονο βήχα, και μετά από πολλές προσπάθειες να δει το γιατρό σε ένα περιφερειακό ιατρείο, μαθαίνει ότι είναι φορέας του ιού HIV. Πηγαίνει αμέσως στο Γιοχάνεσμπουργκ, όπου μένει και εργάζεται ο σύζυγός της ως ανθρακωρύχος. Πρέπει όμως να έρθει και αντιμέτωπη με τις συνέπειες της ασθένειας της. Το μοναδικό κίνητρό της είναι να δει τη Beauty να εγγράφεται στο σχολείο το επόμενο φθινόπωρο.

Yesterday

Drama, South Africa, 2004, colour, 96΄

Director-Screenplay: Darrell Roodt, Music: Madala Kunene, Cast: Leleti Khumalo, Lihle Mvelase, Harrie Lenabe, Kenneth Khambula Production: Anant Singh, Helena Spring

In a Zulu village, Yesterday is a cheerful mother with an inquisitive five-year-old child, Beauty. Yesterday has a persistent cough, and after several attempts to see the doctor at a regional clinic, she learns that she is HIV positive. She goes immediately to Johannesburg, where her husband is a miner. Then she must deal with consequences. Her singular motivation is to see that Beauty enrolls in school the next fall.

Ντάρελ Ροντ

Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Γεννήθηκε το 1963. σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Witwatersrand της Νότιας Αφρικής και έγινε διεθνώς γνωστός με την ταινία του A Place of Weeping (1986) – μια κατάφορη καταδίκη του απαρτχάιντ. Κέρδισε επίσης την αναγνώριση για τη ταινία Stick (1988). Η ταινία του Sarafina! προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1992. Το 2012 η ταινία Little One επιλέχθηκε ως υποψήφια από τη Νότιο Αφρική για την Καλύτερη Ξενόγλωσση ταινία για Οσκαρ, αλλά δεν έφτασε στους τελικούς. Αντιθέτως, η ταινία του Yesterday (2004) ήταν υποψήφια για το Όσκαρ στην ίδια κατηγορία.

Darrel Roodt

Born in 1963, Darrel Roodt is a film director and producer, educated at the University of Witeatersrand, South Africa. H made an international name for himself with his debut feature A place of Weeping (1986), a passionate condemnation of apartheid. He gained further acclaim for The Stick (1988). His film Sarafina! was screened out of competition at the 1992 Cannes Film Festival. In 2012 film Little One was selected at the 85th Academy Awards, but it didi not make the final shortlist. Whereas, his film Yesterday (2004) was nominated for the Academy Award for Best Foreign Film.

Η Λέσχη Bang Bang

Βιογραφικό Δράμα, Καναδάς-Νότια Αφρική, 2010, έγχρωμο, 106 ‘

ΣκηνοθεσίαΣενάριο: Steven Silver, Συγγραφείς: Greg Marinovich, João Silva, Φωτογραφία: Miroslaw Baszak, Ηθοποιοί: Ryan Phillippe, Malin Akerman, Taylor Kitsch, Frank Rautenbach, Neels Van Jaarsveld, Patrick Lyster, Russel Savadier

Η Λέσχη Bang Bang είναι μία αληθινή ιστορία που αφηγείται την αξιοθαύμαστη και μερικές φορές οδυνηρή ιστορία τεσσάρων ανδρών που όχι μόνο συνδέονται με φιλία αλλά που έζησαν μαζί ακραίες καταστάσεις όταν προσπάθησαν να συλλάβουν με το φακό τους εικόνες από τη Νότια Αφρική λίγες ημέρες πριν από την πτώση του απαρτχάιντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της έντονα πολιτικής περιόδου, ανέδειξαν τη καλύτερη δουλειά τους, αλλά με βαρύ τίμημα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

The Bang Bang Club

Biographical Drama, Canadian-South African, 2010, colour, 106΄  

Director/ Screenplay: Steven Silver, Cinematography: Miroslaw Baszak, Writers: Greg Marinovich, João Silva, Cast: Ryan Phillippe, Malin Akerman, Taylor Kitsch, Frank Rautenbach, Neels Van Jaarsveld, Patrick Lyster, Russel Savadier

The Bang Bang Club is the real life story that tells the remarkable and sometimes harrowing story of the four men – bonded by friendship and the extremes they went to in order to capture their pictures in the days prior to the downfall of the apartheid in South Africa. This intense political period brought out their best work but cost them a heavy price. The film premiered at the Toronto International Film Festival.

Στήβεν Σίλβερ

Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. Αποφοίτησε με πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand στο Γιοχάνεσμπουργκ, Νότιας Αφρικής. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα στη Νότιο Αφρική και αργότερα στον Καναδά ως συγγραφέας και συν-παραγωγός ενός μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, το Gerrie & Louise, το 1997 για την Canadian Broadcasting Corporation (CBC), που του χάρισε και ένα Διεθνές βραβείο Emmy. Έχει επίσης σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ για το PBS, το History Channel και το Discovery Channel. Σκηνοθέτησε επίσης το Diameter of the Bomb και το θρυλικό The Last Man, για το οποίο κέρδισε μια σειρά από διεθνή βραβεία

Steven Silver

Film writer, director and producer. He graduated with a law degree from the University of Witwatersrand in Johannesburg, South Africa. He started his film career in South Africa and later on in Canada writing and co-producing a feature-length 1997 Canadian Broadcasting Corporation (CBC) documentary Gerrie & Louise that earned him an International Emmy award. He also directed documentaries for PBS, the History Channel and Discovery Channel, as well as Diameter of the Bomb and the critically acclaimed The Last Just Man, for which he won a number of international awards.

Σουδάν

Η Κινηματογραφική Ομάδα του Σουδάν ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 στα πλαίσια του Γραφείου Διεθνών Σχέσεων υπό την Αγγλο-Αιγυπτιακή διοίκηση. Αυτή η ομάδα παρήγαγε ντοκιμαντέρ τα οποία προβάλλονταν όχι μόνο σε κινηματογράφους αλλά και σε πολλές αγροτικές περιοχές με τη βοήθεια της Ομάδας Κινητού Κινηματογράφου που ιδρύθηκε το 1946, με πλήθος οχημάτων που διέτρεχαν όλη τη χώρα οργανώνοντας προβολές. Σημαντικός σκηνοθέτης εκείνης της εποχής ήταν ο Kamal Mohamed Ibrahim, με τις ταινίες του Wasted Childhood και The Afflicted. Μετά την Ανεξαρτησία, το 1956, η Κινηματογραφική Ομάδα ανήκε πλέον στο Υπουργείο Επικοινωνίας και Εργασίας υπό τη διεύθυνση του Σουδανέζου Al Kheir Hashim. Το 1958 γυρίζεται η πρώτη σινεμασκοπ ταινία, A Day to Remember. Στη δεκαετία του 1960 η Ομάδα θα ανανεωθεί με καλύτερο τεχνικό εξοπλισμό και προσωπικό εκπαιδευμένο τόσο στο Χαρτούμ όσο και στις ΗΠΑ, αυξάνοντας την κινηματογραφική παραγωγή.

Sudan

Sudan Film Unit was established at the end of the forties within the Public Relation Office under the Anglo-Egyptian Rule. The Unit produced documentaries on different subjects and this production was presented in public cinemas as well as in many rural areas by means of the Mobile Cinema Unit, which was established in 1946 and by the sixties had a huge number of equipped vehicles that roamed many parts of the country. A filmmaker that stands out during this era was Kamal Mohamed Ibrahim with his two filmsWasted Childhood” “The Afflicted”. After the Independence in 1956 the Unit became part of the Ministry of Information and Labour and a Sudanese Al Kheir Hashim was appointed as its director. “A Day to Remember” was the first film shot in cinemascope in 1958. In the sixties the Unit greatly enhanced its capabilities by acquiring more film equipments and training more technicians and filmmakers in all aspects of the film industry in Khartoum and the United States.

Η ευλογία του Σεΐκ

Δράμα, Σουδάν, έγχρωμη, 1998, 113΄

Σκηνοθεσία: Gadalla Gubara, Σενάριο: Gadalla Gubara, Mekki Senada, Mustafa Ibrahim Mohammad, Φωτογραφία: Tawfik Osman Faquir Ηθοποιοί: Mekki Senada, Nahid Hassan, Awadh Siddig, Mohammad Sharif Ali, Mohammad Khairi Ahmad Παραγωγή: General Establishment for Cinema Labs

Η ταινία καταγγέλλει το φαινόμενο του τσαρλατανισμού και των πρακτικών μαγείας, ένα παλιό φαινόμενο που επιβιώνει σε ορισμένες Σουδανέζικες κοινότητες και που οφείλεται τόσο στην θρησκευτική άγνοια όσο και στην ευπιστία. Αν και πολλές φορές αντίστοιχα περιστατικά γίνονται αντικείμενο σάτιρας και διακωμώδησης, η ταινία αυτή υπογραμμίζει τις τραγικές συνέπειες του φαινομένου με στόχο την προειδοποίηση και πληροφόρηση των θεατών ώστε να αποφεύγουν αυτές τις πρακτικές.

Barakat Al-Sheikh! (Sheikh’s Blessing)

Drama, Sudan, color, 1998, 113΄

Direction: Gadalla Gubara, Screenplay: Gadalla Gubara, Mekki Senada, Mustafa Ibrahim Mohammad, Cinematography: Tawfik Osman Faquir Cast: Mekki Senada, Nahid Hassan, Awadh Siddig, Mohammad Sharif Ali, Mohammad Khairi Ahmad, Production: General Establishment for Cinema Labs

The film denounces the popular practice of witchcraft and the phenomenon of charlatanism which survive in some old Sudanese communities, due to religious ignorance. Based on the novel Barakat Al-Sheikh!, the film aims to emphasize such tragic results in order to warn people so as to avoid such beliefs that may lead them to the danger of faith contradiction.

Γκαντάλα Γκουμπάρα

Γεννήθηκε το 1920 στο Χαρτούμ και πέθανε το 2008. Σκηνοθέτης και συγγραφέας, γνωστός για τις ταινίες Tajouj (1977), BarakatAlSheikh (1998) και Οι Άθλιοι (2007).

Gadalla Gubara

Gadalla Gubara was born in 1920 in Khartoum, Sudan. He was a director and writer, known for Barakat AlSheikh (1998), Tajouj (1977) and Les misérables (2007). He died in August 2008 in Khartoum. 

Τυνησία

H παρουσία του κινηματογράφου στην Τυνησία χρονολογείται ήδη από το 1896, όταν οι αδελφοί Lumière ξεκίνησαν τις πρώτες προβολές κινούμενης εικόνας στους δρόμους της Τύνιδας. Η θεματολογία του Τυνησιακού κινηματογράφου αντλεί από κοινωνικά ζητήματα, ενώ πολλές ταινίες γνωρίζουν διεθνή καταξίωση. Το Παναφρικανικό και Παναραβικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, «Ημέρες Κινηματογράφου της Καρχηδόνας» (JCC) εξακολουθεί και σήμερα να είναι πολύ δημοφιλές. Η μέση ετήσια παραγωγή ταινιών στη χώρα είναι τρεις ταινίες μεγάλου μήκους και έξι μικρού μήκους.

Tunisia

The cinema of Tunisia has been present since 1896, when the Lumière brothers began showing animated films in the streets of Tunis. Tunisian films deal with all matters Tunisian society faces. Some of these films have international success. The Pan-African and Pan-Arab film festival, the Carthage Film Days (JCC) is still very popular. The annual average Tunisian film production is three feature films and six short films per year, which is far from its original purpose to produce five feature films and ten short films per year.

El Ziara (Μαύρο φεγγάρι)

Mυθοπλασία, Τυνησία , 2014, 106’

Σκηνοθέτης: Nawfel SahebEttaba, Σενάριο: Nawfel SahebEttaba, Tarek Ben Chaabene, Ηθοποιοί: Lotfi Dziri, Slah Mosbah, Nadia Ouali, Ghazi Zaghbani, Slah Mesadak, Manel Abdelkoui, Παραγωγή: Stratus Films

Ο Γιουσέφ είναι οδηγός ταξί και ζει μοναχικά. Όταν ήταν πέντε χρονών, έπαθε μεγάλο σοκ από ένα οικογενειακό δράμα που τον άφησε ορφανό και αμνησιακό. Όμως, η ανακάλυψη ενός παλαιού σπιτιού στη Μεδίνα και η τυχαία συνάντηση με μια μυστήρια και γοητευτική κοπέλα μπροστά στο σπίτι αυτό ανοίγει μια ρωγμή στο ξεχασμένο παρελθόν του και αναστατώνει τη ζωή του. Ο Γιουσέφ ξεκινάει τότε την αναζήτηση για να ανακαλύψει μια αναπάντεχη σχέση ανάμεσα στην κοπέλα και στο στοιχειωμένο σπίτι με το δράμα της παιδικής του ηλικίας…

El Ziara (Black Moon)

Fiction, Tunisia, 2014, 106΄

Director: Nawfel Saheb-Ettaba, Screenplay: Nawfel Saheb-Ettaba and Tarek Ben Chaabene

Casting: Lotfi Dziri, Slah Mosbah, Nadia Ouali Ghazi Zaghbani, Slah Mesadak, Manel Abdelkoui, Production: Stratus Films

Youssef is a taxi driver and lives alone. At five, he was deeply shocked by a family drama that made him an orphan, and amnesia. The discovery of an old house in the Medina and the fortuity with a mysterious and attractive young girl in front of this house opened a breach on his forgotten past and upset life. Youssef embarks on a search with an uncertain outcome. But what will be the most upsetting for him is to discover an unsuspected link that binds the mysterious girl and the haunted house in his childhood drama.

Ναουφέλ Σαχέμπ Εττάμπα

Γεννήθηκε τo 1959 στην Τύνιδα. Σπούδασε Οπτική Επικοινωνία και Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Κεμπέκ. Συνεργάζεται ως βοηθός σε αρκετές ταινίες μεγάλου μήκους στο Καναδά, όπου σκηνοθετεί επίσης επτά ταινίες μυθοπλασίας μικρού μήκους. Από το 1993 στην Τυνησία, σκηνοθετεί διαφημίστηκα σποτ και αρκετά ντοκιμαντέρ από παραγγελιές. Γράφει επίσης σενάρια και σκηνοθετεί ένα προσωπικό ντοκιμαντέρ για μια θρησκευτική Τυνησιακή τελετουργία, Stambali (1999). Συνιδρυτής το 1995 της εταιρίας παραγωγής Stratus Films. Διδάσκει Επικοινωνία και Οπτικοακουστικά Μέσα.

Nawfel Saheb Ettaba

Born on 1959 in Tunis. He graduated on 1991 from the University of Quebec on studied visual communication and cinema. He worked as an assistant on several feature films in Canada, where he also carried seven short films. On 1993 he returned to Tunisia, he directed commercial and several documentaries ordered. He also wrote several screenplays and makes a personal documentary about a Tunisian religious rite, Stambali (1999). Co-founder on 1995 of the Stratus Films Production Company.

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136

(Μετρό Κεραμεικός) 104 35 Αθήνα

Τ. (210) 36 09 695, 36 12 046

F. (210) 3628468

contact@tainiothiki.gr

www.tainiothiki.gr

  http://www.facebook.com/tainiothiki.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s