Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου (1985) του Γούντι Άλεν

THE PURPLE ROSE OF CAIRO

Η Σεσίλια μια μοναχική σερβιτόρα που τις αρέσει να βλέπει Χολιγουντιανές ταινίες, μαγεύεται από τη πιο πρόσφατη το Ρόδο του Καΐρου και μένει έκπληκτη όταν κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής της ταινίας βγαίνει από την οθόνη και βαδίζει τον διάδρομο με σκοπό να την συναντήσει. Γοητευμένη από το στιλ του η Σεσίλια θα αρχίσει να τον ερωτεύεται μέχρι την ώρα που θα γνωρίσει τον πραγματικό ηθοποιό που τον υποδύεται στην οθόνη.

Σκηνοθέτης: Γούντι Άλλεν
Σενάριο: Γούντι Άλλεν
Φωτογραφία: Γκόρντον Γουίλις
Ηθοποιοί: Μία Φάροου, Τζέφ Ντάνιελς, Ντάννυ Αϊέλο
Βραβεία: Υποψηφιότητα για Oscar πρωτότυπου σεναρίου
Τοποθεσία: Η.Π.Α. 1984
Διάρκεια: Διάρκεια 82’

Γούντι Άλεν του Θόδωρου Σούμα

120 Χρόνια Ιστορίας Κινηματογράφου σε 8 Μαθήματα | Μάρτιος 2016

Η πλοκή της ταινίας εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη το 1935. Τα δύσκολα χρόνια του οικονομικού κραχ, ο κινηματογράφος αποτελούσε για τον πολύ κόσμο μια φτηνή διέξοδο από την σκληρή καθημερινότητα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της αντικομουνιστικής υστερίας. Στον κινηματογράφο Τζούελ προβάλλεται η ταινία το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου. Ένα τυπικό κοσμοπολίτικο μελόδραμα, που θα σπρώξει την κεντρική μας ηρωίδα (Cecilia), την οποία υποδύεται εξαιρετικά η Μία Φάροου, να παρασυρθεί σε ένα κινηματογραφικό όνειρο. Η ανέχεια αλλά και η βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της (Monk), οδηγούν τη Cecilia σε 5 προβολές της ταινίας. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας από αυτές συμβαίνει κάτι μαγικό: ο κινηματογραφικός ήρωας Tom Baxter αρχίζει ένα διάλογο μαζί της μέχρι που ξεπηδά από την οθόνη στον πραγματικό κόσμο για να της εκφράσει τον έρωτα του. Ευφυέστατο τρύκ που αποτελεί τη βάση για ένα σουρεαλιστικό παραμύθι, σπουδή πάνω στα σύνορα τέχνης και πραγματικότητας αλλά και στο είναι και το φαίνεσθαι των πραγμάτων. Στη συνέχεια οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Η κινηματογραφική βιομηχανία αλλά και ο ηθοποιός (Gil Sepherd) που υποδύεται τον Tom Baxter θα κινητοποιηθούν για να τον αναγκάσουν να επιστρέψει στον φανταστικό και εξιδανικευμένο κόσμο του θεάματος. Παράλληλα και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας, που αποτελούν ανθρώπινα κατασκευάσματα, βγάζουν στην επιφάνεια τον εγωκεντρισμό τους και διαφωνούν για το τι πρέπει να γίνει, ενώ κάποιοι από αυτούς απολαμβάνουν την πρόσκαιρη απελευθέρωση από τα σεναριακά δεσμά τους. Άλλωστε όπως αναφέρεται και στην ταινία το πιο ανθρώπινο πλεονέκτημα είναι η ικανότητα να επιλέγεις. Ο σκηνοθέτης κάνει εδώ αναφορά στη σχέση δημιουργού και δημιουργήματος την οποία τονίζει και στη σκηνή της εκκλησίας. Εκεί ο Tom και η Cecilia συζητούν για τη δημιουργία του κόσμου, με τον άνθρωπο όμως εδώ να βρίσκεται στην αντίστροφη και περιοριστική θέση του δημιουργήματος και το δημιουργό θεό να σιωπά.

Ικανός να γοητεύσει με τις αρχές και τα υπέροχα σκηνοθετημένα φιλιά του αλλά ανίκανος να αντεπεξέλθει σε βασικές καθημερινές συμπεριφορές, ο Tom θα βιώσει μια σειρά από περιπέτειες και εμπειρίες, οι οποίες θα αποκαλύψουν τη μαγεία αλλά και τις ψευδαισθήσεις της κινηματογραφικής τέχνης. Η σκηνή της συζήτησης με τις πόρνες στον οίκο ανοχής αλλά και εκείνη του εστιατορίου είναι χαρακτηριστικές για τα παραπάνω. Ο Γούντι με τη μεταφορά από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο αλλά και σεναριακών ευρημάτων όπως την ανακάλυψη από τον Tom ότι στην πραγματική ζωή η ερωτική πράξη δεν παραλείπεται για λόγους «ηθικής τάξεως» όπως στις κινηματογραφικές εικόνες, τονίζει την αξία της ζωής αλλά περιβάλει και τον φανταστικό ήρωα του με στοργή και συμπάθεια. Η Cecilia από την άλλη εγκαταλείπει το σύζυγο της για να γνωρίσει το όνειρο και η ακολουθία των γεγονότων θα τη φέρει μέσα σε αυτό δηλαδή μέσα στο κινηματογραφικό πανί. Εκεί θα διαπιστώσει ότι πρόκειται απλώς για ένα παιχνίδι θεάματος και σκιών, καταδικασμένων να βιώνουν την ίδια αέναη επανάληψη στο χρόνο, εξαρτημένες από τη δέσμη φωτός της κινηματογραφικής μηχανής.

Τελικά η Cecilia θα αντιμετωπίσει το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα στον Tom Baxter και τον πραγματικό Gil Sepherd. Η αυτονόητη επιλογή της πραγματικότητας θα αναδείξει το μέγεθος της απάτης των ανθρώπων της βιομηχανίας του Χόλυγουντ, παρόλο το ανθρωπιστικό πλάνο του σκεφτικού Gil, στο αεροπλάνο που τον μεταφέρει μακριά της. Η ηρωίδα μας μόνη και άνεργη πλέον, βυθίζεται στις χορευτικές φιγούρες του ζεύγους των Φρέντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς, και το πρόσωπο της αποκτά μια περίεργη και βασανιστικά χαρωπή όψη.

Δημητρίου Κων/νος (μέλος Κ.Ο.Π.Ι.)

http://users.uoi.gr/

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ζουμπουλάκης Γιάννης

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ «Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου»

Ένας πανέμορφος «γάμος» φαντασίας- πραγματικότητας καταλήγει στην ομορφότερη ίσως επιστολή αγάπης προς το ίδιο το σινεμά.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/11/2010

Ο κόσμος του κινηματογράφου ενώνεται με τον πραγματικό στο «Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» όπου πρωταγωνιστούν η Μία Φάροου και ο Τζεφ Μπρίτζες

Ο μόνος τρόπος ώστε η Σεσίλια (Μία Φάροου) να ξεφύγει από τη θλιβερή ζωή της είναι ο κινηματογράφος. Η Σεσίλια είναι ένα από τα εκατομμύρια θύματα του μεγάλου οικονομικού κραχ που έπληξε τις ΗΠΑ τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Ακόμη χειρότερα, είναι παντρεμένη με έναν αγροίκο μπεκρή (Ντάνι Αϊέλο), ο οποίος όχι μόνο είναι άνεργος και τζογαδόρος, αλλά της μιλάει άσχημα, παίρνει τα λεφτά της και τη χτυπάει. Η αγαπημένη ταινία λέγεται «Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» και είναι ένα εξωτικό ρομάντζο της σειράς. Ολα θα αλλάξουν στη ζωή της Σεσίλια, όταν κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής της ταινίας (Τζεφ Ντάνιελς) «δραπετεύει» από την οθόνη και γίνεται άνθρωπος. Η αγάπη της Σεσίλια τού έδωσε σάρκα και οστά, και με αυτήν ως συνοδό θα μυηθεί στα θαύματα ενός άγνωστου για αυτόν πραγματικού κόσμου. Μόνο που το όνειρο δεν μπορεί να νικήσει την πραγματικότητα. Η απόδραση του ήρωα μπερδεύει την εξέλιξη της κινηματογραφικής ιστορίας, πονοκεφαλιάζει τους παραγωγούς της, αφήνει εκκρεμείς τους υπόλοιπους ηθοποιούς και προκαλεί ανακατωσούρα στον ευαίσθητο συναισθηματικό κόσμο της Σεσίλια.

Με αφετηρία αυτό το υπέροχο σουρεαλιστικό εύρημα, ο Γούντι Άλεν αρχίζει ένα ασταμάτητο πηγαινέλα από το φανταστικό στο πραγματικό και συνθέτει μια γλυκιά αντίφαση: δοξάζει τη μαγεία του κινηματογράφου αλλά ταυτοχρόνως δείχνει προβληματισμένος για την επικίνδυνη γοητεία της. Είναι λυρικός και ποιητικός όσο σε καμία άλλη ταινία του, μα και πικρόχολος, ενώ αμφισβητεί το αντικείμενο της λατρείας του, τον κινηματογράφο. Άλλοτε αστείο, άλλοτε σοβαρό, άλλοτε θλιμμένο, άλλοτε παιχνιδιάρικο, το «Πορφυρό Ρόδο» «παίζει» ανάμεσα στο έγχρωμο και στο μαυρόασπρο, στην απαισιοδοξία και στην αισιοδοξία. Εν τέλει θυμίζει ερωτική επιστολή προς το ίδιο το μέσον του κινηματογράφου.

«Η γυναίκα πρέπει να επιλέξει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας» είπε ο Άλεν για το «Πορφυρό Ρόδο». «Και φυσικά κανένας δεν μπορεί να επιλέξει τη φαντασία, γιατί αυτό οδηγεί στην παράνοια. Οπότε επιλέγει την πραγματικότητα. Και όταν επιλέγεις την πραγματικότητα,πληγώνεσαι».

ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ
Καλύτερου σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη (Γούντι Αλεν)

http://www.tovima.gr/

THE PURPLE ROSE OF CAIRO 02

«Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» (The Purple Rose of Cairo, 1985)

Υποβλήθηκε από PressPop Team στις Δευ, 02/08/2016 – 16:27.

Tου Κώστα Νταλιάνη

Αυτή η θαυμάσια, νοσταλγική κωμωδία αποφεύγει τη γνωστή φόρμουλα του Γούντι Άλλεν, με τους νευρωτικούς Νεοϋορκέζους, που έχουν προβλήματα με τις σχέσεις τους. Τόσο οι νευρωτικοί του μονόλογοι, όσο και ο ίδιος ο Άλλεν απουσιάζουν. Οι θαυμαστές του σεναριογράφου-σκηνοθέτη δεν πρέπει, ωστόσο, να ανησυχούν, γιατί οι ξεκαρδιστικές ατάκες και οι περίεργοι χαρακτήρες είναι κι εδώ παρόντες. «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» μιλά για την αγάπη, τη μεγαλύτερη, ίσως, αγάπη του Άλλεν, αυτή για τον κινηματογράφο και αποτελεί φόρο τιμής στις μαγικές δυνάμεις της μεγάλης οθόνης.

Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία της Σεσίλιας (Μία Φάροου), μιας φτωχής σερβιτόρας, η οποία, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης (το 1935), περνάει τον περισσότερο χρόνο της βλέποντας ταινίες. Γνωρίζουμε ότι οι Αμερικάνοι στα χρόνια του οικονομικού Κραχ χρειάζονταν την αισιοδοξία του κινηματογράφου. «Ξεχνάω τις λύπες μου», εξομολογείται η νεαρή γυναίκα, την οποία τρομοκρατεί στο σπίτι ο άξεστος και άνεργος σύζυγός της (Ντάνι Αγιέλο). Μόνο βλέποντας γενναίους κι αήττητους ήρωες στην οθόνη μπορεί να αντεπεξέλθει στης εφιαλτική της καθημερινότητα. Η Μία Φάροου (στην τέταρτη συνεργασία της με τον Άλλεν, από τις δεκατρείς συνολικά), την ερμηνεύει σαν μια γλυκιά, απονήρευτη και διστακτική κοπέλα.

Καθώς η Σεσίλια παρακολουθεί, για 5η φορά, μια ταινία με τον τίτλο «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου», ο γοητευτικός ήρωας (Τζεφ Ντάνιελς) βγαίνει από την οθόνη, για να την γνωρίσει, ενώ οι υπόλοιποι θεατές διαμαρτύρονται και ζητούν τα λεφτά τους πίσω.

Η ζωή, βέβαια, δεν είναι ποτέ τόσο απλή και ονειρική, όπως στις ταινίες κι έτσι η τολμηρή πρωτοβουλία του ήρωα έχει ανησυχητικές συνέπειες. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας περιφέρονται άσκοπα στην μεγάλη οθόνη, οργισμένοι κι αμήχανοι. Το Χολυγουντιανό στούντιο είναι έντρομο στην σκέψη ότι οι χαρακτήρες των ταινιών του θα μπορούσαν, ξαφνικά, να αναπτύξουν δική τους βούληση. Τα πράγματα είναι απλά μόνο στις ζωές του ήρωα και της Σεσίλιας, που πείθουν τους εαυτούς τους ότι μπορούν, απλώς, να χαθούν στο ηλιοβασίλεμα και να ζήσουν το αίσιο τέλος τους.

Προκειμένου να αποφύγουν το οικονομικό φιάσκο, οι χολυγουντιανοί παραγωγοί στέλνουν τον ηθοποιό, που υποδύεται τον ήρωα της ταινίας, να αποπλανήσει την Σεσίλια. Παρόλο που ο φανταστικός χαρακτήρας είναι ευγενικός και ρομαντικός, ο ηθοποιός, που τον ενσαρκώνει, είναι κυνικός και αλαζόνας. Παίζοντας και τους δύο ρόλους, ο Ντάνιελς θίγει με ειρωνικό τρόπο τις διαφορές μεταξύ του ιδανικού και του πραγματικού άντρα. Γοητευμένη και από τους δύο, η Σεσίλια υφίσταται μια εκπληκτική μεταμόρφωση, από Σταχτοπούτα σε όμορφη πριγκίπισσα, η οποία, χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία της Φάροου, γίνεται πιστευτή.

Μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας βασίζονται στο ότι ο ήρωας δεν γνωρίζει τίποτα από την πραγματική ζωή και οι εμπειρίες του περιορίζονται σε αυτές, που του έχουν δοθεί από το σενάριο της ταινίας. Για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, επειδή οδηγεί και στην ταινία, αλλά δεν μπορεί να το ξεκινήσει, γιατί στην ταινία ποτέ δεν χρειάστηκε να το κάνει. Είναι άψογος στο φλερτ, ξέρει πως να γλυκομιλά σε μια κοπέλα και να της κρατά το χέρι, αλλά, όταν πλησιάζει η κρίσιμη στιγμή, επειδή στην ταινία έχουμε fade-out, ο ήρωας δεν έχει ιδέα τι να κάνει.

«Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» είναι ένας διαλογισμός πάνω στην αυταπάτη, στην αντίθεση φαντασίας και πραγματικότητας. Ο Άλλεν έχει επανειλημμένα πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία από όσες έχει κάνει, επειδή μόνο εδώ κατάφερε να έρθει τόσο κοντά στην πρωταρχική έμπνευση του.

Το τέλος της ταινίας δεν είναι αισιόδοξο. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη του ο Άλλεν δήλωσε πως το νόημα της ταινίας συνοψίζεται στο ότι «η ζωή είναι εν τέλει απογοητευτική».

Η αξέχαστη ατάκα της Σεσίλια: «Γνώρισα έναν υπέροχο άνδρα. Είναι φανταστικός, αλλά τι πειράζει; Δεν μπορείς να έχεις τα πάντα» θυμίζει την διάσημη τελευταία ατάκα του «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (1959): «Κανείς δεν είναι τέλειος» κι ενισχύει την πίστη μας στις μαγικές δυνάμεις του κινηματογράφου.

http://www.presspop.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s