Victoria (2015) Σκηνοθεσία: Σεμπάστιαν Σίπερ |Νότος VS Deutchland της Νότας Διαμαντοπούλου

Victoria_poster

Victoria, Γερμανία/ 2015/ 138’. Σκηνοθεσία: Σεμπάστιαν Σίπερ. Παίζουν: Λάια Κόστα, Φρέντερικ Λάου, Φραντς Ρογκόφσκι, Μπουράκ Γιγκίτ

Αυτό που θα διαβάσετε για την ταινία, δεν είναι κριτική. Περισσότερο επισήμανση θα το έλεγα. Εχουν γραφεί πολλά για το επίμαχο μονοπλάνο των 2 ωρών και 18 λεπτών, όσο δηλαδή διαρκεί η ταινία. Μια σαφώς δύσκολη και εμπεριστατωμένη διεκπαιρέωση. Εγώ ωστόσο δεν θα μείνω σ’ αυτό το πλάνο.

Βερολίνο σήμερα. Μια νεαρή κοπέλα από την Μαδρίτη, η Βικτώρια, σχεδόν πάντα χαμογελαστή, ομιλητική, χορεύει σε έναν υπόκωφο ρυθμό ηλεκτρονικής μουσικής, διψά για ένα ποτό και λίγη κουβέντα. Ρωτά τον μπάρμαν αν είναι Σουηδός, εισπράττει ένα ξερό όχι. Η μελαγχολία αυτής της άρνησης γράφει στο πρόσωπό της και καθώς απομακρύνεται από το μπαρ, σκοντάφτει στον Σόνε και τους φίλους του. Δεκτικοί, μισομεθυσμένοι, εγκάρδιοι. Σόνε και Βικτώρια φλερτάρουν. Η νεότητά της δεν την εμποδίζει να τους ακολουθήσει, δεν την αγγίζει ο φόβος του άγνωστου και των αγνώστων.

Ο λυρισμός της νεότητας πλημμυρίζει με αδρεναλίνη τις φλέβες της. Εξάλλου κατάγεται από τον Νότο. Μια μικρή ταλαντούχα πιανίστα που δουλεύει για λίγα χρήματα σε ένα καφέ. Μετά την αποτυχία της σε έναν διαγωνισμό πιάνου, 16 χρόνια χαμένα μαζί με την δεινότητα του αυτοσχεδιασμού πάνω στον Λιστ.

Το αταίριαστο κουιντέτο της παρέας εξελίσσεται σε κουαρτέτο στο δεύτερο μέρος της ταινίας. Εκείνη κουβαλά την ελίτ της κουλτούρας, οι γνήσιοι βερολινέζοι «σέρνονται» στο λούμπεν_ τι ειρωνεία μια γερμανική λέξη που χρησιμοποιείται διεθνώς.

Αποκλεισμένοι, χωρίς καμιά συνείδηση της περιθωριοποίησής τους, με άτακτα όνειρα και μικροκλοπές. Αυτές θα οδηγήσουν στην μεγάλη ληστεία. Σ’ αυτήν μόνον η Βικτώρια θα έχει την διαύγεια, την ηρεμία της αντιμετώπισης των καταστάσεων. Σαν ένας βουδιστής καλόγερος.

Deutchland, Deutchland uber alles? (Γερμανία, Γερμανία υπεράνω άλλων;).

Στο «Λυκόφως των Θεών» ο Νίτσε επισημαίνει: «Ο γερμανικός λαός αποβλακώθηκε ηθελημένα εδώ και χίλια χρόνια περίπου… Μίλησα για το γερμανικό πνεύμα: γίνεται όλο και πιο ακατέργαστο, πιο ρηχό…»

Σήμερα, σε μια Γερμανία που στηρίζεται ακόμα σε μετανάστες, μια Βικτώρια –όπως θα μπορούσε μια Γκλόρια, μια Φιλουμένα, μια Φιλομένα, μια Τζελσομίνα_ κατακτά την γλυκόπικρη ελπίδα, την αβίαστη ομορφιά του παγιδευμένου ανθρώπου.

ΝΟΤΟΣ – ΓΥΝΑΙΚΑ – ΑΝΑΣΑ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s