Victoria (2015), του Σεμπάστιαν Σίπερ || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου

Από τις αγαπημένες ταινίες της χρονιάς η Victoria ξεχωρίζει για το 138 λεπτά διάρκεια μονοπλάνο, πολύ σημαντικό κατόρθωμα από μόνο του, που έγινε για να μπορέσει ο θεατής να βιώσει όπως περίπου και οι χαρακτήρες τη ληστεία μιας τράπεζας (μιά ώρα πριν και μια ώρα μετά) και τις συνέπειες και κατάληξη της πράξης τους. «Έτσι θα γνωρίσουμε τους χαρακτήρες, θα ακούσουμε την ιστορία τους, θα νιώσουμε την ελπίδα και την απόγνωση τους….. Αυτή η ταινία δεν αφορά μια ληστεία. Είναι μια ληστεία.» επισημαίνει σε συνέντευξή του ο σκηνοθέτης (ηθοποιός του Τρέξε Λόλα Τρέξε) .. Το μονοπλάνο συνεισφέρει στην αύξηση της έντασης και του ρεαλισμού των καταστάσεων που βιώνουν οι ήρωες και μαζί με αυτούς και ο θεατής.

victoria-001

Πέρα από αυτό που σαν στόχος επιτυγχάνεται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό η ταινία αποτελεί ένα σχόλιο για το αίσθημα ανικανοποίητου την δίψα, για συγκινήσεις αλλά και για αληθινή ζωή της νέας γενιάς (ολόκληρης της κοινωνίας), η ανάγκη για αληθινή επικοινωνία και επαφή αλλά και για αλληλεγγύη για φιλία κόντρα στη μοναξιά και τον ατομικισμό της σύγχρονης εποχής. Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι ζωντανοί, δυναμικοί, τρυφεροί, ευαίσθητοι, έχουν μπέσα, είναι καλοί, η σχέση των ανδρών χαρακτήρων με την κοπέλα όμορφη, αγνή, ελπιδοφόρα για το μέλλον, το μέλλον των ανθρώπων γενικότερα μιας και το μέλλον κάποιων χαρακτήρων τουλάχιστον δεν προδιαγράφεται και το καλύτερο. Η Βικτώρια, δουλεύει σε μια ξένη πόλη, θέλει να ξεφύγει από την ρουτίνα της καθημερινότητας, ρισκάρει χωρίς να το σκεφθεί να ενταχθεί στην παρέα των ανδρών, τους εμπιστεύεται τους προσφέρει τη φιλία της και την ψυχή της και εκείνοι το ίδιο. Θα έρθει πιο κοντά με τον Σόνε, θα ερωτευθούν, θα ζήσουν λίγες αλλά πολύ έντονες και αληθινές στιγμές ευτυχίας. Η Βικτώρια πιο πλούσια, πιο έμπειρη, πιο ώριμη, πιο σοφή θα συνεχίσει τη ζωή της και μετά από αυτό το κεφάλαιο που θα την στιγματίσει για πάντα αλλά της δίνει ώθηση για περισσότερη αληθινή ζωή. Μια ωδή στην φιλία, στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, στην αληθινή επικοινωνία και επαφή τους, στην αληθινή ζωή επιτυγχάνεται με τα κατάλληλα αισθητικά μέσα, με την κατάλληλη μορφή και ύφος της ταινίας.

 3 Μαρτίου 2016  Γιάννης Καραμπίτσος (3,5/5)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s