Βίκτορ Ερίθε: Με 3 ταινίες μεγάλου μήκους σε 30 χρόνια ο καλύτερος σκηνοθέτης του ισπανικού κινηματογράφου;

 

Victor Erice

Ο Erice είναι μια εντελώς ειδική περίπτωση τελειομανούς δημιουργού που επηρέασε τον Ισπανικό και τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Σε διάστημα τριάντα χρόνων έχει κάνει μόνον τρεις ταινίες μεγάλου μήκους και δύο μικρού. Ο ποσοτικά φτωχός αυτός απολογισμός αντισταθμίζεται από την ποιότητα των έργων του. Οι ταινίες «Το Πνεύμα του μελισσιού» και ο «Νότος» ασχολούνται με τα ταραγμένα τοπία της παιδικής ηλικίας, η οποία κινηματογραφείται σαν μια άγνωστη χώρα, ποιητική και τρομακτική ταυτόχρονα. Στο «Όνειρο του φωτός», με αφορμή την τέχνη της ζωγραφικής κάνει ένα πικρό σχόλιο για την αγωνία της δημιουργίας, τη φθορά των πραγμάτων και το πέρασμα του χρόνου. Ο κινηματογράφος του Víctor Erice διαβάζεται σαν ποίημα. Και αυτό γιατί χρησιμοποιεί την εικόνα για να μπει στην ιστορία. Δεν καταγράφει αλλά παράλληλα μελετάει και αναλύει τους ήρωες, τις καταστάσεις, τις στιγμές. Μόλις η εικόνα φτάσει στο μάτι του θεατή την ακινητοποιεί σχεδόν για να αποκαλύψει την ψυχική και ηθική κατάσταση των χαρακτήρων και τα αίτια που τη δημιούργησαν. Έτσι ο σκηνοθέτης, μαιτρ της ατμόσφαιρας, μας οδηγεί βήμα-βήμα μέσα από μια φαινομενικά συνηθισμένη ηθογραφία στην αναζήτηση της ταυτότητας και του προσανατολισμού του ατόμου σε έναν κόσμο μοναξιάς και αποξένωσης. Τεχνικά η ταινία είναι άψογη και αισθητικά πανέμορφη. Η χρήση των μέσων είναι λιτή, απέριττη αλλά αποτελεσματική. Οι χρόνοι και οι στιγμές, οι σιωπές και οι ήχοι αποτελούν μια σπάνιας τελειότητας σύνθεση τόσο απλής που καθηλώνει ειλικρινά και τον πιο ανίδεο άνθρωπο μπροστά στη μαγεία της.  

Το Σάββατο  26.3.2016 στις  18.00 στον κινηματογράφο Αλέκα θα προβληθεί με ελεύθερη είσοδο με εισήγηση πριν και συζήτηση μετά η αριστουργηματική ταινία του Ερίθε Ο ΝΟΤΟΣ (1983)

«… Ό,τι μου έρχεται να πω για την ταινία (Ο ΝΟΤΟΣ) πρέπει να το ντύνω, αναπόφευκτα, μ’ ένα πέπλο θαυμασμού. Τι καταπληκτική συναισθηματική ένταση σε εικόνες που ποτέ δεν γίνονται εξεζητημένες ή υπεροπτικά ‘’καλλιτεχνικές’’! Πόσο ασυνήθιστα διεισδύει μέσα από έναν παιδικό καθρέφτη σ’ αυτό το βαθύτατο μυστήριο, το τόσο ξεχασμένο από τη σύγχρονη εποχή… Τι εξαίρετοι όλοι οι χαρακτήρες, από το θαυμάσιο ζευγάρι των πρωταγωνιστών, ως το γέρο-σερβιτόρο ή την ταμία του κινηματογράφου! Φτιαγμένη με ιμπρεσιονιστικές πινελιές, αποσπασματική λόγω της προδοσίας της μοίρας, αν θέλετε, αλλά και λόγω του ύφους και της αφηγηματικής πρόθεσης, το πρώτο και τελευταίο που μου έρχεται να πω για «Το Νότο» του Βίκτορ Ερίθε, είναι αυτό που μουρμούρισα βγαίνοντας από τον κινηματογράφο όταν την πρωτοείδα: Τι παρήγορα όμορφη! Τι ωραία ταινία!»]

(Απόσπασμα από το κείμενο του ισπανού διανοούμενου Φερνάντο Σαβατέρ, που περιλαμβάνεται στη μονογραφία «Victor Erice» που εξέδωσε το 45ο ΦΚΘ το 2004, με την ευκαιρία του αναδρομικού αφιερώματος στον ισπανό σκηνοθέτη, Ιούλιος 1983, μετάφραση Γιάννης Παπαδάκης).

erice-victor-00

Victor Erice: Ποίηση και φως

Ο Victor Erice από την Ισπανία αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση σκηνοθέτη. Γεννημένος το 1940, ο Erice σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία το 1969, γίνεται γνωστός το 1973 με το αριστουργηματικό Πνεύμα το Μελισσιού και από τότε γυρίζει μόλις μια ταινία ανά δεκαετία. Το έργο του μετράει συνολικά 5 δημιουργίες, με τελευταία το σπονδυλωτό Ten Minutes Older: the trumpet που συνυπογράφει το 2002 με σκηνοθέτες όπως ο Werner Herzog, o Jim Jarmusch, o Spike Lee και ο Wim Wenders.
Ο Μισέλ Δημόπουλος σημειώνει σχετικά: «O Βίκτορ Ερίθε, αυτός ο τελειομανής κι ακριβοθώρητος του κινηματογράφου, είναι ένας σπάνιος δημιουργός που η οικουμενικότητά του αλλά και η μοναδικότητα και το σπαρακτικό στοιχείο των ταινιών του προκαλούν πάντα την προσοχή, τον θαυμασμό και την απόλαυση…»
Γεννήθηκε στην Καράνσα της Ισπανίας, το 1940. Σκηνοθέτησε δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες της χώρας του, El espiritu de la colmena/ Το πνεύμα του μελισσιού και το El sur/ Ο νότος. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και έπειτα κινηματογράφο στο Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematograficas, απ’ όπου αποφοίτησε το 1963. Εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου και συνεργάστηκε στο σενάριο του El Proximo Otono (Το επόμενο φθινόπωρο) του Αντόνιο Εθέισα και του Oscuros Suenos de Agosto (Σκοτεινά όνειρα του Αυγούστου) του Μιγκέλ Πικάσο.
Ο παραγωγός Ελίας Κερεχέτα του έδωσε την πρώτη του ευκαιρία να σκηνοθετήσει ένα από τα τρία επεισόδια της ταινίας Οι προκλήσεις. Μετά την επιτυχία του Ο νότος, ο Ερίθε σκηνοθέτησε πολλά διαφημιστικά σποτ και συνεργάστηκε σε πολλές μεγάλου μήκους παραγωγές. Το 1992 επανεμφανίστηκε με το ντοκιμαντέρ El sol del mebrillo / Το όνειρο του φωτός.

Los_desafios-

Los desafios

Μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις όπως αυτές καθορίζονται από το παιχνίδι της εξουσίας και της κυριαρχίας. Zωές και σχέσεις που κυβερνούνται από πάθη και το παράλογο που καταστρέφει την ανθρώπινη ύπαρξη. Όταν ο άνθρωπος παίρνει στα χέρια του την εξουσία, αυτό που πραγματικά κρατάει στα χέρια του και έχει με το μέρος του είναι ο νόμος. Κι όταν δεν μπορεί να ικανοποιήσει τα πάθη του, το μόνο που του απομένει είναι η φυγή ως μοναδική διέξοδος.

the-spirit-of-the-beehive

El espiritu de la colmena

Ένας εσωστρεφής και απόμακρος επιστήμονας μετακομίζει στην ησυχία της επαρχίας της Καστίλης με τη γυναίκα του και τις δύο ανήλικες κόρες του και αφιερώνει το χρόνο του στη μελέτη των μελισσών. Η γυναίκα του μαραζώνει, με μοναδική παρηγοριά την ανάμνηση ενός «ανύπαρκτου» εραστή, και τα παιδιά απομένουν μόνα να παρακολουθούν ταινίες στον επαρχιακό κινηματογράφο.
Aλληγορία της απομόνωσης και αναζήτησης ταυτότητας στο δύσκολο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της Ισπανίας του Φράνκο. Οι ήρωες ανασαίνουν μέσα σ’ ένα μελαγχολικό σπίτι που μοιάζει με κυψέλη και που τέμνεται από λωρίδες φωτός. Έξω, το φάντασμα του φρανκισμού και το φάσμα του κινηματογράφου ενώνονται σε μια αγωνιώδη αναζήτηση της ενηλικίωσης, πραγματικής και πνευματικής.
Ο Monte Hellman στο περιοδικό Positif σημειώνει: «Ίσως και να είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη. Ο Νέστορ Αλμέντρος με παρότρυνε να την δω γνωρίζοντας πως έψαχνα για έναν Ισπανό διευθυντή φωτογραφίας. Μου σύστησε τον Λουίς Κουαντράδο, πίστευε πως η δουλειά του ήταν η καλύτερη που είχε δει ποτέ. Ήξερε πως ο Κουαντράδο είχε γυρίσει την ταινία σχεδόν τυφλός ζητώντας από τον βοηθό του να περιγράψει τι σκηνές, ύστερα καθοδηγώντας τον με τα φώτα. Ο Αλμέντρος αγνοούσε πως ήδη ο Κουαντράδο είχε πεθάνει από όγκο στο κεφάλι. Η ταινία δεν με κουράζει ποτέ, κάθε προβολή κάτι προσθέτει, τα μυστικά της αποκαλύπτονται αργά. Ένα έργο απόκρυφο και μυστηριακό, για τα μεγαλύτερα μυστήρια, τη γέννηση και τον θάνατο. Μια ταινία για τον ίδιο τον κινηματογράφο και τη δύναμή του να αφυπνίζει τα βιώματα και τους φόβους μας, εισβάλλοντας στα όνειρά μας. «Το πνεύμα του μελισσιού» αποτελεί καθ’ αυτό το έργο ενός μεγάλου δημιουργού.»
Ενώ ο Jose Enrique Monterde αναφέρει: «Πολλά χρόνια πριν, μέσα από το κινηματογραφικό τίποτα, σαν παράξενο και απρόσμενο κινηματογραφικό όραμα, εμφανίστηκε από το σκοτάδι μια ταινία της οποίας το φως ακόμα καίει. Αν κάποτε χρειαστεί να γίνει ένας απολογισμός μαρτυριών που να θυμίζουν το ξεχασμένο χτες (λίγα μυθιστορήματα, λίγοι στίχοι, μερικοί πίνακες, κάποιες ταινίες), αν μια μέρα η μνήμη θα έχει χαθεί κι όχι μόνο αυτή που αφορά σε γεγονότα, χρονολογίες, πρόσωπα, αλλά αυτή των συναισθημάτων, των βλεμμάτων, της σιωπής, τότε θα μας είναι αρκετό να δούμε το «Πνεύμα του Μελισσιού» και η χαμένη εμπειρία θα ξαναζωντανέψει. Αυτό θα συμβεί όχι γιατί το φιλμ παρέχει πληροφορίες αλλά γιατί μπορεί και υπερβαίνει τον χρόνο. Γιατί είναι ικανό να μας μιλά με την γλώσσα τού πάντα. Γιατί δεν εξηγεί αλλά δείχνει τη ζωή.»

el_sur_06

El sur

Στην Γκαβιότα, ένα σπίτι που βρίσκεται στα προάστια μιας πόλης στο βορρά της Ισπανίας, ζουν ο Αγκουστίν: ο γιατρός και μάγος-ραβδοσκόπος, η γυναίκα του Χούλια, και η μικρή τους κόρη, Εστρέγια. Η ζωή τους κυλάει μουντή και μυστηριώδης, ιδωμένη κυρίως μέσα από τα μάτια της μικρής Εστρέγια και της σχέσης της με τον πατέρα της. Το όνειρο είναι η φυγή στο νότο.

Η ταινία ακολουθεί τα μονοπάτια της μνήμης των ηρώων της και κυρίως της Εστρέγια, η οποία, με παιδική αφέλεια, ανακαλύπτει τα μεγάλα μυστικά της ζωής. Εδώ, η απλότητα της αφήγησης του Ερίθε εμπλουτίζεται από μια σειρά υπέροχων κάδρων υψηλής εικαστικής ποιότητας, λουσμένα σε ένα εξαίσιο φως.

El_sol_del_membrillo

El sol del mebrillo

Ο ζωγράφος Αντόνιο Λόπες ξεκινά στις 30 Σεπτεμβρίου του 1990 να ζωγραφίζει έναν πίνακα στην αυλή του σπιτιού του: μια μικρή κυδωνιά φορτωμένη με κατακίτρινους, χρυσούς καρπούς… Ο Βίκτορ Ερίθε αποφασίζει να κινηματογραφήσει τη διαδικασία της πραγματοποίησης του πίνακα. Ο κόσμος γύρω από το χώρο που ο ζωγράφος δημιουργεί το έργο του κυλάει μέσα σε μια τετριμμένη καθημερινότητα.
Με τα χρώματα και τις γραμμές δημιουργείται ένας ολόκληρος κόσμος λουσμένος σ’ ένα φως το οποίο εναγωνίως ο ζωγράφος αναζητά και αποτυπώσει πάνω στον καμβά. Αυτό το αιώνιο παιχνίδι της τέχνης είναι μια διαδικασία που μοιάζει με την ίδια τη ζωή και την εξέλιξή της, ή τον ίδιο το θάνατο.

(πηγή δελτίο τύπου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

http://www.cinephilia.gr/

Victor Erice 01

Βίκτωρ Ερίθε, ένας ονειροδρόμος

Η αναδρομή στο έργο του Victor Erice Aras είναι μια πάρα πολύ εύκολη υπόθεση, αφού έχει κάνει μόλις τρεις ταινίες μεγάλου μήκους με απόσταση μια δεκαετία της μιας από την άλλη. Η παραγωγικότητά του συγκρίνεται με αυτήν του Καρλ Ντράγιερ ή του Τέρενς Μάλικ, σε ποσότητα και σε ποιότητα. Οι ομοιότητες όμως συνεχίζονται σε σχέση με τους τρεις αυτούς ανένταχτους οραματιστές δημιουργούς. Οι λυρικές συνθέσεις του φωτός κατακλύζουν τις εικόνες τους και εξερευνούν τον περιβάλλοντα χώρο των ηρώων. Ο χώρος αυτός καθαυτός τους απομονώνει, τους αποστειρώνει. Ανοιχτοί σε ιδέες αλλά αυστηροί σε αρχές.
Η μοναξιά τους δεν είναι η μόνη τους αξία. Οι αισθήσεις εξεγείρονται, σκιρτούν. Ο θάνατος είναι μια πύλη μετάβασης. Η φωνή του αφηγητή επιβάλλεται σε πρώτο χρόνο αλλά ποτέ ες αεί. Οι χαρακτήρες είναι συνυφασμένοι σε χρόνους ιστορικούς, σε τόπους, σε στιγμές. Οι γυναικείες φιγούρες αναζητούν ταυτότητά σκίζοντας το ντεκόρ ενός ‘ανδροκρατούμενου’ τοπίου, όπως μια γέννηση με καισαρική τομή, όπως ένας έφηβος που βιάζεται να βρει τη φωνή του και ν’ αρθρώσει σημαίνοντα λόγο. Οι ήχοι λειτουργούν επιδραστικά στα τεκταινόμενα – η κάμερα φαίνεται πως αντιδρά ενστικτωδώς στις προκλήσεις τους.
Ενώ όμως στον Mallick βαραίνει μια φιλοσοφική απορία και στον Dreyer μια ηθική και πνευματική ανησυχία, οι ταινίες του Ερίθε φαντάζουν κάπως ατάκτως ερριμμένες, σαν ονειροπολήματα. Είναι φανερό ότι προέρχονται από ενδελεχείς παρατηρήσεις του καθημερινού, της λεπτομέρειας που διαφεύγει και προσπερνάει τον καθένα από εμάς, εκείνων των ανύποπτων στιγμών που ενίοτε μπορεί και να μας έχουν καθορίσει ασυνείδητα. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι, στη διάρκεια των δύο μηνών που κράτησαν τα γυρίσματα του «Ονείρου του φωτός», ο σκηνοθέτης επέμενε να τραβάει πλάνα σε καθημερινή βάση υποκαθιστώντας την κινηματογραφική μηχανή με βιντεοκάμερα όποτε και όταν έμενε από φιλμ και χρήματα. Αυτό δείχνει πόσο σημαντική είναι γι’ αυτόν η παρακολούθηση μιας αδιόρατης εξέλιξης.

1991 El sol del membrillo (fra)

El sol del membrillo

Οι προκλήσεις σημάδεψαν ευθύς εξαρχής το έργο του. Αυτόν τον τίτλο είχε εξάλλου και η πρώτη του μυθοπλαστική απόπειρα, η σπονδυλωτή ταινία «Los desafios» [1969], της οποίας σκηνοθέτησε την τρίτη ιστορία. Οι άλλες δυο ιστορίες, οι άλλοι δυο συνάδελφοι, οι Jose Luis Egea και Claudio Guerin, φαίνεται πως χάθηκαν στο δρόμο.
Προκλήσεις αντιμετώπισε και «Το πνεύμα του μελισσιού» [El espiritu de la colmena, 1973], ένα πρώιμο αριστούργημα στο οποίο όλοι οι κατοπινοί ισπανοί δημιουργοί αναφέρονται ευλαβικά. Οι Spirit of the Beehive του οφείλουν το όνομά τους. Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο διευθυντής φωτογραφίας Luis Cuadrado έχανε προοδευτικά την όρασή του. Σταδιακά λοιπόν έπρεπε να αποχτά την αίσθηση του φωτός διαμέσου της απωλείας του. Ο Ερίθε θέλοντας να δέσει σκηνές με διαφορετικές φωτεινότητες, αναδεικνύεται σε μάστορα του dissolve. Χρησιμοποιεί τα κινηματογραφικά φοντί απλά για να υποδηλώσει μικρές χρονικές μετάβασεις, απαλλάσσοντάς τα από το ειδικό βάρος που τους είχαν προσδώσει κάποτε ο Μουρνάου, ο Στέρνμπεργκ ή ο Σιόστρομ.
Γυρισμένη στα τέλη της φραγκικής δυναστείας, «Το πνεύμα» διαδραματίζεται στην καστιλιάνικη ύπαιθρο του 1940 [τη χρονιά γέννησης του Ερίθε] λίγο μετά τη λήξη του εμφυλίου [εξού και το όνομά του Βίκτωρ που θα πει Νικήτας, δηλαδή νικητής]. Πρωταγωνιστούν ο απορροφημένος και απομονωμένος επιστήμων Φερναντό [Fernando Fernan Gomez], οι κόρες του Άνα και Ιζαμπέλ [Ana Torrent & Isabel Telleria] και ο καλτ μαυρόασπρος «Frankenstein» [1931] του James Whale. «Με λένε Άνα, με λένε Άνα», ψιθυρίζει η μικρούλα Άνα Τόρεντ στην υποτιθέμενη σκιά του φανταστικού τέρατος. Τα ονόματα Φερδινάρδος, Άννα και Ισαβέλλα δεν είναι τυχαία, είναι βασιλικά. Τα παιχνίδια με την αλληγορία και την λογοκρισία της δικτατορίας είναι έντονα εκείνο τον καιρό.

el_sur_07

Ο «Νότος» (El sur, 1983) είναι ακόμη πιο λυρικός και πιο επιδραστικός και στηρίχτηκε στο βιβλίο της Adelaida Garcia Morales το οποίο τον συνάρπασε. Ο Βίκτωρ χρειάστηκε να γυρίσει αμέτρητα διαφημιστικά σποτ για να μαζέψει το μπάτζετ της ταινίας αλλά και πάλι δεν κατάφερε να γυρίσει παρά μόνον τα δύο τρίτα του βιβλίου. Διαθέτει έξοχη φωτογραφία εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, εσωτερική δύναμη που καθηλώνει, συναρπαστικές εναλλαγές με το παρελθόν, σπάνια ευαισθησία και προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα σε όσους τουλάχιστον γνωρίζουν έστω και ελάχιστα τους ισπανούς. Ο Ομέρο Αντονούτι είναι υποδειγματικός στο ρόλο του χωρίς να επισκιάζει ούτε στιγμή την απολαυστική ερμηνεία της ‘κορούλας’ του, της πιτσιρίκας Sonsoles Aranguren.
Η απόλυτη πρόκληση ήταν όμως άπιαστη σαν «Το όνειρο του φωτός» [El sol del membrillo, 1992]. Η σύλληψή της μοιάζει ένα θαύμα της έβδομης τέχνης και τεχνικής. Ο μάλλον συνηθισμένος ζωγράφος Antonio Lopez Garcia θέλει να ζωγραφίσει την κυδωνιά στην αυλή του. Να πιάσει τα παιχνίδια του φωτός, να απαθανατίσει την ωριμότητα του δένδρου, την εξέλιξή του, την πτώση των καρπών, το θάνατό του και την αρχή ενός νέου κύκλου ζωής. Ο Ερίθε δράττεται των συλλογισμών του καλλιτέχνη και της αργής, σχεδόν βασανιστικής διαδικασίας στην δημιουργία ενός πίνακα, μιας περιπέτειας που μπορεί να μείνει ατελέσφορη και να μην ολοκληρωθεί ποτέ, και επιχειρεί να διαλογιστεί πάνω στο νόημα και στην ουσία της τέχνης, ενώ παράλληλα εξερευνά τα όρια της δικής του αισθητικής.
Η απόπειρα για την μεταφορά της νουβέλας «El embrujo de Shanghai» [The Shanghai Gesture, 1999] σκόνταψε. Ο παραγωγός Andres Vicente Gomez δεν άντεξε τον προϋπολογισμό των 6 εκατομμυρίων δολαρίων. Τελευταία [ως τα τώρα] πρόκληση το «Alumbramiento» [Lifeline] από το σπονδυλωτό «Ten minutes older: The trumpet» [2002]. Αντί σχολίου και αντί επιλόγου θα ήθελα να κλείσω διαβάζοντας και μεταφράζοντας τη «Γραμμή της ζωής»:

-el-espritu-de-la-colmena

Espiritu de la colmena Είναι νύχτα. Το κλάμα ενός νεογέννητου σκίζει τη σιγαλιά της υπαίθρου μια ζεστή καλοκαιρινή εσπέρα. Μετά τη φούρια της γέννας, μητέρα και βρέφος κοιμούνται βαθιά. Ξάφνου μια μικρή κόκκινη κηλίδα εμφανίζεται στην πάνα του μωρού. Κανείς δεν το προσέχει. Οι χωρικοί είναι απασχολημένοι, τα παιδιά παίζουν αμέριμνα και η φύση ακολουθεί το αέναο ρεύμα της ζωής.
Ένα μοναχικό αγόρι στη σοφίτα ζωγραφίζει ένα ρολόι στον αριστερό του καρπό. Μόλις το τελειώνει το βάζει στ’ αυτί του για ν’ ακούσει τον χτύπο του κόσμου όλου. Ο παντεπόπτης Χρόνος επιχειρεί να μανουβράρει τη ζωή… αλλά αυτή σταλάζει σιγά σιγά. Το αίμα βάφει τα ρουχαλάκια του μωρού σαν ένα ημιτελές τριαντάφυλλο. Το παιδί στη σοφίτα σβήνει το ρολόι απ’ το χέρι του.
Ακούγεται ένα νανούρισμα – όχι τώρα γιε μου, όχι τώρα… Ο απόηχος της ιστορίας τυπωμένος στις σελίδες μιας άχρηστης εφημερίδας ξεθωριάζει και χάνεται. Καθώς το σκοτάδι πυκνώνει, προλαβαίνουμε να δούμε την ημερομηνία, Παρασκευή 28 Ιουνίου 1940.

Εργογραφία

En la terraza (Στην βεράντα, 1961) ντοκιμαντέρ;
Paginas de un diario perdido (Σελίδες ενός ξεχασμένου ημερολογίου, 1962) ντοκιμαντέρ;
Los dias perdidos (Μέρες λησμονημένες, 1963) σενάριο, ντοκιμαντέρ;
Entre vias (1966) ντοκιμαντέρ;
Oscuros suenos eroticos de Agosto (Παράξενα αυγουστιάτικα ονείρατα, 1967) σενάριο
El proximo otono, (1967) σενάριο και βοηθός σκηνοθέτη
Los desafios (Οι προκλήσεις, 1969) τρίτη ιστορία (35′)
El espiritu de la colmena (Το πνεύμα του μελισσιού, 1973, 97′)
El sur (Ο νότος, 1982, 94′)
El sol del membrillo (Το όνειρο του φωτός, 1992, 139′) ντοκιμαντέρ;
Huellas de un espiritu (Στα ίχνη ενός πνεύματος, 1998, 48′) ντοκιμαντέρ του Carlos Rodriguez
Ten minutes older: The trumpet (10 λεπτά γηραιότερος: η τρομπέτα, 2002) ιστορία «Lifeline» (Η γραμμή της ζωής, 10′)
Φως και ηχώ
Διαμέσου του φωτός
Το πνεύμα του νικητή
Το πνεύμα του Frankenstein
10 λεπτά με μια τρομπέτα
To 45o Φεστιβάλ τιμά τον Ερίθε
ΥΓ1: Ο Ερίθε γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1940 στην Καράντζα της Βισκάγια, στη χώρα των Βάσκων.
ΥΓ2: Είναι κολλημένος με την εποχή του εμφυλίου, με τις σχέσεις πατέρα και κόρης, με τα πνεύματα, τους τόνους και τα σημεία στίξης του φωτός.

15/11/2004
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Κλέφτης εικόνων

http://www.mic.gr/

El sur 1983 01

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s