“Alias Maria” του Χοσέ Λουίς Ρουχέλες (2015, 91’) || Κριτική Αδάμ Αδαμόπουλου

Καθώς η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη με εμφυλίους πολέμους, αντίστοιχα πλούσια είναι και η κινηματογραφική παραγωγή ταινιών σχετικών με το θέμα αυτό και, αναπόφευκτα, πολλοί οι τρόποι προσέγγισης ενός τέτοιου θέματος. Η σεναριακή πρωτοτυπία της ταινίας του Ρουχέλες δε έγκειται στο θέμα με το οποίο καταπιάνεται.

alias-maria

Πρόκειται για τον εμφύλιο πόλεμο στην Κολομβία που μαίνεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Μια κατάσταση που μεταξύ άλλων ενέπνευσε τον κάτοχο βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Μαρσία Μαρκές να γράψει το «Οιδίπους Δήμαρχος» που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1996 από το σκηνοθέτη Χόρχε Αλ Τριάνα, όπου η τραγωδία σου Σοφοκλή «Οιδίπους τύραννος» προσαρμόζεται στην ζοφερή πραγματικότητα του κολομβιανού εμφυλίου. Η πρωτοτυπία του Ρουχέλες αφορά στο σεναριακό εύρημα της ταινίας του, αλλά και στον τρόπο που αυτό υπηρετείται σκηνοθετικά. Η ταινία παρουσιάζει τη διαδρομή της δεκατριάχρονης Μαρίας, μιας νεαρής αντάρτισσας ενταγμένης στις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC) που με άλλους τρεις συμπολεμιστές της αναλαμβάνει να μεταφέρει υπό αυστηρή μυστικότητα το νεογέννητο μωρό του διοικητή της μονάδας στην οποία υπηρετεί. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, καθώς πέρα από τους διαρκείς κινδύνους και τις απρόσμενες παγίδες που πρέπει να υπερκεράσει μια τέτοια αποστολή, η Μαρία έχει να διαφυλάξει και το δικό της μυστικό: το ότι και η ίδια είναι έγκυος, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά στις αντάρτισσες.
Ο Ρουχέλες επιλέγει τη λιτή και σφικτή κινηματογράφηση, τις σκληρές εικόνες καταστροφής, αποσύνθεσης και αυτοπαγίδευσης μιας κοινωνίας που πολεμά τον εαυτό της για περισσότερα από 50 χρόνια. Το νεογέννητο μωρό του διοικητή που πρέπει να μεταφερθεί μυστικά σε μια πιο ασφαλή περιοχή αποτελεί μια αλληγορία της ίδιας της κολομβιανής κοινωνίας, των συνεχών κινδύνων που αντιμετωπίζει, του μέλλοντος που κυοφορεί ολοένα και μεγαλύτερες δυσκολίες. Η ταινία περιστρέφεται , σχεδόν μονοδιάστατα, γύρω από την πρωταγωνίστρια, το βλέμμα της οποίας καταγράφει τον πόνο, τη δυστυχία, τα συσσωρευμένα δεινά του εμφυλίου και κομίζει, έστω και κρυφά, το ελπιδοφόρο στοιχείο του καλύτερου αύριο, ενός μέλλοντος που θα ξεπεράσει τα προβλήματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντας, που θα καταφέρει να φτάσει στο ξέφωτο, διασχίζοντας την πυκνή και επικίνδυνη κολομβιανή ζούγκλα.
Η ταινία συμμετείχε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» στο Φεστιβάλ των Καννών.

6/4/2016 Αδάμ Αδαμόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s