Umberto D.-Ό,τι μου Αρνήθηκαν οι Άνθρωποι (1952) του Βιτόριο ντε Σίκα | από τις σημαντικότερες ταινίες στην Ιστορία του Κινηματογράφου

umberto-d.-affiche

Umberto D.
Από Χρήστο Μήτση Χρήστο Μήτση – 17/09/2015

Ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος ζει μόνος του με μοναδική συντροφιά το πιστό σκυλί του, συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά, κινδυνεύοντας άμεσα να βρεθεί στο δρόμο. Το νεορεαλιστικό σινεμά του Ντε Σίκα («Κλέφτης Ποδηλάτων» ) ακτινογραφεί τη μεταπολεμική Ιταλία στην πιο τρυφερή, βαθιά ανθρώπινη στιγμή του.  

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 23 4 2016 ΣΤΗΝ ΑΛΕΚΑ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ (ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ)

Μετά τον «Κλέφτη Ποδηλάτων» και το «Θαύμα στο Μιλάνο», ο Βιτόριο ντε Σίκα υπογράφει μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του, η οποία όμως παραμένει μέχρι σήμερα από τις κορυφαίες της πλούσιας φιλμογραφίας του. Ήρωάς της ο τίμιος και συνεπής συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι, ο οποίος ζει μόνος του, με μοναδική συντροφιά το πιστό σκυλί του. Η πενιχρή σύνταξή του όμως δεν αρκεί για να τα βγάλει πέρα, κινδυνεύοντας άμεσα να βρεθεί στο δρόμο.

Η οδύσσειά του περιγράφεται από τον Ντε Σίκα με ένα βαθιά ανθρώπινο (νεο )ρεαλισμό, ο οποίος, ενώ παραμένει συναισθηματικός, αποφεύγει κάθε μελοδραματική ευκολία. Με χιούμορ, τρυφερότητα και δραματική ένταση που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Τσάρλι Τσάπλιν, το «Umberto D.» αποτελεί από τη μία το συγκινητικό πορτρέτο ενός αόρατου αγωνιστή της ζωής και σθεναρού υπερασπιστή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και από την άλλη την αποκαλυπτική κοινωνική ακτινογραφία της μεταπολεμικής Ιταλίας, όπου παρελθόν και μέλλον, παλιές και νέες αξίες, βαριά Ιστορία και απλή καθημερινότητα συναντιούνται σε ένα γλυκόπικρο, αντιφατικό, μα κατά βάθος αισιόδοξο παρόν.

Α/Μ. Ιταλία. 1952. Διάρκεια: 89΄.

http://www.athinorama.gr/

Umberto00 umberto-d 01

Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι:«UMBERTO D.»

Δράμα, Ιταλία, 1952, 89′

Σκηνοθεσία: Βιτόριο Ντε Σίκα
Σενάριο: Τσεζάρε Ζαβατίνι
Πρωταγωνιστούν: Κάρλο Μπατίστι, Μαρία Πία Κασίλιο, Λίνα Τζεννάρι, Ιλεάνα Σίμοβα, Έλενα Ρέα, Μέμμο Καροτενούτο

Σύνοψη
Πρόκειται για την ιστορία ενός πρώην δημόσιου υπάλληλου του Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι στη μεταπολεμική Ιταλία ο οποίος σε όλη του ζωή υπήρξε συνεπής και αξιοπρεπής αλλά τώρα πια είναι πάμπτωχος χωρίς οικογένεια με μοναδική του παρέα το μικρό πανέξυπνο σκυλάκι του, τον Φλάικ. Λόγω χρεών η μόνη προοπτική που νιώθει πως έχει (δεδομένης και της ηλικίας του) είναι ο θάνατος μα η θέληση για ζωή βρίσκει τρόπους να θριαμβεύσει και δείχνει την δύναμη που μπορεί να διαθέτει μια μόνο ψυχή.

Παρ’ όλο που είναι σχεδόν ισάξιο του «Κλέφτη ποδηλάτων» και άλλων σπουδαίων δημιουργιών του ιταλικού νεορεαλισμού, το «Ουμπέρτο Ντ.» μόλις πρόσφατα απήλαυσε ευρεία αποδοχή. Ο Βιτόριο Ντε Σίκα απεικονίζει σε αυτό τη συγκινητική ιστορία ενός ηλικιωμένου άντρα που ζει μόνος με τον σκύλο του και δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με μια πενιχρή σύνταξη. Οταν η σπιτονοικοκυρά του ετοιμάζεται να του κάνει έξωση, ο φιλήσυχος γεράκος και το πιστό κατοικίδιό του θα βρεθούν στην αφετηρία ενός πραγματικού αγώνα για επιβίωση. Χωρίς να εκβιάζει συναισθηματικά, το «Ουμπέρτο Ντ.» γίνεται ένα ειλικρινές μάθημα ζωής, υπογραμμίζοντας ότι, σε εξαιρετικά αντίξοες εποχές, τα σημαντικότερα πράγματα που οφείλει να διαφυλάξει κανείς είναι η αξιοπρέπεια και η ανθρωπιά του.
-Λουκάς Κατσίκας, Ελευθεροτυπία

umberto-d 02

Στο «Umberto D.», ο Ντε Σίκα δεν έχει πρωταρχικό στόχο το σχόλιο γύρω από την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής στη μεταπολεμική Ιταλία – όπως μαρτυρά η εκπληκτική εναρκτήρια σεκάνς της διαδήλωσης των συνταξιούχων.

Χρησιμοποιεί το «ανώνυμο» πρόσωπο του ερασιτέχνη Κάρλο Μπατίστι, στο ρόλο ενός ανθρώπου που δυσκολεύεται να επιβιώσει μέσω της πενιχρής του σύνταξης, για να παρουσιάσει μια περισσότερο συναισθηματική εκδοχή του ιταλικού νεορεαλισμού.

Το πιο παραστατικό δείγμα της κινηματογραφικής του γλυπτικής, είναι οι ρωγμές στο πρόσωπο του 70χρονου πρωταγωνιστή του, που αγωνίζεται να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του σε μια πόλη όπου την ανθρώπινη καλοσύνη φαίνεται να έχουν καταπιεί οι δυνάμεις του εκσυγχρονισμού. Στο φιλμ του Ντε Σίκα, όπως και σε εκείνα του Τσάπλιν, ο κόσμος παρουσιάζεται σαν ένα μέρος που κατοικείται από θύτες και θύματα. Όταν οι άνθρωποι δεν είναι κακόβουλοι (όπως η ανάλγητη σπιτονοικοκυρά του Ουμπέρτο), απλά αδιαφορούν για τον πόνο των άλλων.

Oι πράξεις του ήρωα κατορθώνουν μονάχα να τραυματίσουν την εμπιστοσύνη ανάμεσα στον ίδιο και το σκύλο του, είναι όμως ο τελευταίος εκείνος που θα «δείξει» τον αληθινό δρόμο στο αφεντικό του: η τελική σκηνή αφήνει την αίσθηση μιας ανολοκλήρωτης θλίψης.

Μια σκηνή που θυμίζει την αντίστοιχη απ’ τους «Μοντέρνους Καιρούς» του Σαρλώ. Αφιερωμένο στον πατέρα του, το φιλμ του Ντε Σίκα αποτελεί ένα κομψό αριστούργημα, που μπορεί μεν να συνθέτει ένα σπαρακτικό πορτρέτο του γήρατος και της μοναξιάς, κερδίζει όμως ταυτόχρονα μια θέση ανάμεσα στις ταινίες που συνιστούν αληθινό … «Θρίαμβο της Ζωής», δίπλα στο «Ικίρου» του Κουροσάβα και στο «Μια Υπέροχη Ζωή» του Κάπρα!

filmcracker.blogspot.gr

umberto post big

Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι – Umberto D (1952)
Ένα πραγματικό αριστούργημα του Vittorio De Sica, που συγκαταλέγεται στις λίστες των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών. Μία συγκλονιστική ταινία, που ακόμα και σήμερα φαντάζει επίκαιρη.

ΒΙΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
(1901, Ιταλία – 1974, Γαλλία)
Ο Βιττόριο ντε Σίκα, ο οποίος γεννήθηκε λίγο έξω από τη Ρώμη στις 7 Ιουλίου του 1901, εισχώρησε από μικρός στον χώρο του θεάματος και η άνοδός του ήλθε σύντομα. Κατ’ αρχήν ως ηθοποιός – τον θυμόμαστε χαρακτηριστικά στην «Άγνωστη Κυρία» (Madame De – 1953) του Μάξ Οφίλς – και μάλιστα σταρ της προπολεμικής περιόδου, άρχισε να ασχολείται με τη σκηνοθεσία το 1940 συμμετέχοντας στη δημιουργία τεσσάρων κωμωδιών. Από την πρώτη κιόλας προσωπική ταινία του, «Τα Παιδιά μας Βλέπουν», ένα πικρό σχόλιο επάνω στον τρόπο ζωής μιας μικροαστικής οικογένειας, φάνηκε το ρεαλιστικό ύφος που αργότερα θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του δημιουργού.

Ο ιταλικός νεορεαλισμός γεννήθηκε μέσα στο χάος και στα απομεινάρια του πολέμου. Η ιταλική κοινωνία μετά τον πόλεμο ψυχορραγούσε αλλά δε λύγισε στην προσπάθειά της να σταθεί και πάλι όρθια. Σκηνοθέτες όπως ο Ντε Σίκα, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Τζιουζέπε ντε Σάντις, αλλά και πριν από αυτούς ο Λουκίνο Βισκόντι, εισχώρησαν με τον φακό τους σε φυσικούς, φτωχικούς χώρους και με ερασιτέχνες ηθοποιούς, ως επί το πλείστον, έδωσαν νόημα και ουσία, στην «ασημαντότητα της καθημερινότητας».

Απλά γεγονότα, όπως η προσπάθεια ενός οικογενειάρχη να ξαναβρεί το κλεμμένο εργαλείο για τη δουλειά του, ένα ποδήλατο, απέκτησαν μέσω του νεορεαλισμού οικουμενικό χαρακτήρα, που αποτυπώθηκε μοναδικά στην κινηματογραφική οθόνη. Όταν επήλθε το τέλος του νεορεαλισμού, ο κινηματογράφος του Ντε Σίκα διαφοροποιήθηκε και έγινε ίσως περισσότερο προσιτός στο πλατύ κοινό.

Ο Ιταλός δημιουργός υπέγραψε μεταξύ άλλων, δράματα αλλά και κωμωδίες με δημοφιλείς σταρ, σαν την «Ατιμασμένη» που χάρισε στη Σοφία Λόρεν το Όσκαρ πρώτης γυναικείας ερμηνείας και το «Χθες, Σήμερα, Αύριο» («Oggi, ieri, domani») του 1963, το οποίο τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Παραγωγής. Ένα βραβείο το οποίο κέρδισαν τρεις ακόμη ταινίες του Ντε Σίκα: το «Sciuscia», ο «Κλέφτης των Ποδηλάτων» και βέβαια, ο «Κήπος των Φίντσι Κοντίνι».

Ο Βιττόριο ντε Σίκα έχει χαρακτηριστεί ως ο «πατέρας του νεορεαλισμού» ενώ παράλληλα «κατηγορήθηκε» για θεματική ρηχότητα και συναισθηματική «ευκολία» στην προβληματική και στην προσέγγιση των θεμάτων του. Όμως αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Ντε Σίκα σκηνοθέτησε μεταξύ άλλων τέσσερα κινηματογραφικά αριστουργήματα στη σειρά – «Ο Κλέφτης των Ποδηλάτων», «Sciuscia», «Θαύμα στο Μιλάνο», «Ουμπέρτο Ντ.» – μέσω των οποίων μάθαμε για τη μεταπολεμική Ιταλία περισσότερα από όσα μας έδωσε στο σύνολό του ολόκληρος ο υπόλοιπος ιταλικός κινηματογράφος της συγκεκριμένης περιόδου…

Αδιαφιλονίκητα, ο Ντε Σίκα υπήρξε ένας αφοσιωμένος μαχητής του κινηματογράφου, εκείνος που έδωσε στο ιταλικό σινεμά αίγλη και του χάρισε διεθνή αναγνώριση στην πιο δύσκολη εποχή του. Άνθρωπος των παθών όμως ο Ντε Σίκα, υπήρξε και ο ίδιος θύμα του τζόγου, που εν τέλει τον κατέστρεψε. Πέθανε καταχρεωμένος στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου του 1974, αφήνοντας ωστόσο σε όλους μας μία μοναδική και ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά.
tvxs.gr

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1974 The Small Miracle (TV Movie)
Father Damico
1974 Αίμα για τον Δράκουλα
Il Marchese Di Fiore
1973 Viaggia, ragazza, viaggia, hai la musica nelle vene
1971 Cose di Cosa Nostra
Don Michele
1969 12 + 1
Carlo Di Seta – The Commadatore
1969 If It’s Tuesday, This Must Be Belgium
Shoemaker
1968/I The Shoes of the Fisherman
1967 Gli altri, gli altri… e noi
1967 Un italiano in America
Giuseppe’s Father
1966 Io, io, io…. e gli altri

1961 I due marescialli
Maresciallo Vittorio Cottone (as De Sica)
1961 Gli attendenti
Colonnello Filippo Bitossi
1961 Le meraviglie di Aladino
Genie
1961 Il giudizio universale
Defense lawyer
1961 Vive Henri IV… vive l’amour!
L’ambassadeur d’Espagne (as Vittorio de Sica)
1961 L’onorata società
1960 Un amore a Roma
Director
1960 Il vigile
Il sindaco
1960 The Millionairess
Joe (as Vittorio de Sica)
1960 Le pillole di Ercole
Piero Cuocolo
1960 Le tre eccetera del colonnello
Colonel Belalcazar
1960 Austerlitz
Pope Pius VII
1960 The Angel Wore Red
Gen. Clave
1960 Vita col padre e con la madre (TV Mini-Series)

1959 Il mondo dei miracoli
Director Pietro Giordani
1959 Vacanze d’inverno
Maurice
1959 Policarpo, ufficiale di scrittura
Prestigiatore
1959 Uomini e nobiluomini
Marchese Nicola
1959 Il nemico di mia moglie
Ottavio Terenzi, padre di Marco
1959 La prima notte
Alfredo
1958 Pan, amor y Andalucía
Maresciallo Carotenuto
1958 La ragazza di piazza San Pietro
Armando Conforti
1958 Ballerina e Buon Dio
Engineer Occhipinti
1957 A Farewell to Arms
Major Alessandro Rinaldi
1956 Noi siamo le colonne
Alfredo Celimontani
1956 Montecarlo
Count Dino della Fiaba
1956 Tempo di villeggiatura
Aristide Rossi
1956 Mio figlio Nerone
Seneca
Don Teofilo – governatore
1955 Gli ultimi cinque minuti
Carlo Reani
1955 Il segno di Venere
Alessio Spano
1954 Peccato che sia una canaglia
Vittorio Stroppiani
1954 L’oro di Napoli
Count Prospero B. (segment «I giocatori») (uncredited)
1954 Pane, amore e gelosia
Maresciallo Carotenuto
1954 Allegro squadrone
Il generale
1954 Vergine moderna
Antonio Valli
1954 Secrets d’alcôve
Roberto (segment «Divorce, Le»)
1954 Tempi nostri – Zibaldone n. 2
Il conte Ferdinando (segment «Don Corradino»)
1954 Gran varietà
Veneziani – il fine dicitore (segment «Il censore»)
1949 Il mondo vuole così
Paolo Morelli
1949 Sperduti nel buio
Nunzio
1948 Cuore
Professor Perboni
1945 Nessuno torna indietro
Maurizio
1943 I nostri sogni
Leo
1943 Non sono superstizioso… ma!
Il barone Roberto
1942 La guardia del corpo
Riccardo, L’investigatore privato
1942 Un garibaldino al convento
Nino Bixio (uncredited)
1942 Se io fossi onesto
Pietro Kovach
1940 Rose scarlatte
Alberto Verani
1940 Pazza di gioia
Il conte Corrado Valli
1940 Manon Lescaut
Renato Des Grieux
1939 Finisce sempre così
Alberto Miller
1939 I grandi magazzini
Bruno Zacchi
1939 Castelli in aria
Riccardo Pietramola
1938 Il trionfo dell’amore
Vincenzo
1938 La mazurca di papà
Stefano San Mauro / Il figlio di San Mauro
1938 Napoli d’altri tempi
Mario Esposito
1936 Non ti conosco più
Il dottore Alberto Spinelli
1936 Amo te sola
Prof. Giovanni Agano
1935 Darò un milione
Gold
1933 Das Lied der Sonne
Dr. Giuseppe Paladino
1933 Lisetta
Fritz Peters
1933 Passa l’amore
1933/II Paprika
1932 Due cuori felici
Mister Brown
1932 Gli uomini, che mascalzoni…
Bruno
1932 La vecchia signora
Il fine dicitore
1928 La compagnia dei matti
Prof. Rosolillo
1927 La bellezza del mondo
1917 Il processo Clémenceau
Pierre Clémenceau bambino

http://oikologein.blogspot.gr/

umberto-d 03

Ένα αριστούργημα του ιταλικού νεορεαλισμού από τον σκηνοθέτη του «Κλέφτη Ποδηλάτων».

Ίσως η πιο πλούσια και διεισδυτική από τις ταινίες του νεορεαλισμού στην Ιταλία. Μία συγκινητική ιστορία για τον χρόνο, την φτώχια και την απλή ζωή στη μεταπολεμική Ρώμη που είναι συγχρόνως λαμπερή και θλιβερή. Η ταινία περιγράφει την ιστορία ενός ηλικιωμένου άντρα που ζει μόνος με τον σκύλο του και δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με μια πενιχρή σύνταξη. Όταν η σπιτονοικοκυρά του ετοιμάζεται να του κάνει έξωση, ο φιλήσυχος γεράκος και το πιστό κατοικίδιό του θα βρεθούν στην αφετηρία ενός πραγματικού αγώνα για επιβίωση.
Ο Βιτόριο ντε Σίκα, με το «Umberto D.» και με μια σειρά από αριστουργήματά του («Ο κλέφτης των ποδηλάτων», «Sciuscia», «Θαύμα στο Μιλάνο»), μας μαθαίνει για την μεταπολεμική Ιταλία όσα δεν μας έδωσε στο σύνολό του όλος ο υπόλοιπος ιταλικός κινηματογράφος. Αδιαφιλονίκητα, ο Ντε Σίκα υπήρξε ένας αφοσιωμένος μαχητής του κινηματογράφου, εκείνος που έδωσε στο ιταλικό σινεμά αίγλη και του χάρισε διεθνή αναγνώριση στην πιο δύσκολη εποχή του.
Πρόκειται για την ιστορία ενός πρώην δημόσιου υπάλληλου του Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι στη μεταπολεμική Ιταλία ο οποίος σε όλη του ζωή υπήρξε συνεπής και αξιοπρεπής αλλά τώρα πια είναι πάμπτωχος χωρίς οικογένεια με μοναδική του παρέα το μικρό πανέξυπνο σκυλάκι του, τον Φλάικ. Λόγω χρεών η μόνη προοπτική που νιώθει πως έχει (δεδομένης και της ηλικίας του) είναι ο θάνατος μα η θέληση για ζωή βρίσκει τρόπους να θριαμβεύσει και δείχνει την δύναμη που μπορεί να διαθέτει μια μόνο ψυχή.

http://tospirto.net/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s