Η Αλήθεια του Τζέιμς Βάντερμπιλτ (2015) | Κριτική Αλέξανδρου Αδαμόπουλου [2/5]

truth poster 01

Τελικά τι είναι η «Αλήθεια»; Αυτό που όντως συμβαίνει με γεγονότα ή αυτό που δημιουργείται από τους εκάστοτε ισχυρούς των κοινωνιών;

Η ταινία μας πηγαίνει στο 2004 όπου το θρυλικό ειδησεογραφικό κανάλι CBS παρουσιάζει, λίγο πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, την ιστορική εκπομπή του «60 λεπτά» με παρουσιαστή τον Dan Rather (ένας πολύ καλός Robert Redford) και αρχηγό της δημοσιογραφικής ομάδας την Mary Mapes (η Cate Blanchet όπως πάντα εξαιρετική, κατ’ εμέ ήδη ένας μύθος της έβδομης τέχνης). Η Mapes, που ήδη έχει κάνει την αποκάλυψη για τα βασανιστήρια στο Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ, ξεκινάει έρευνα για την στρατιωτική θητεία του Τζορτζ Μπους, για το πώς δεν υπηρέτησε στο Βιετνάμ και την παραποίηση εγγράφων αναφορικά με τη θητεία του.  διαβάστε επίσης

Η Αλήθεια (Truth) του Τζέιμς Βάντερμπιλτ (2015) || αναλυτική παρουσίαση, trailer, που παίζεται, συνοπτική κριτική, η γνώμη των κριτικών

Η εκπομπή μετά από κοπιαστική προσπάθεια για την ανεύρεση των στοιχείων είναι έτοιμη, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, το μονοπάτι του πολέμου κατά της ανεντιμότητας και της διαφθοράς είναι δύσβατο κι έχει οδυνηρές συνέπειες για αυτούς που το επιλέγουν. Λίγο μετά την παρουσίασή της στο κοινό αρχίζουν τα προβλήματα για όλους τους συντελεστές της εκπομπής αλλά και τους υπεύθυνους του καναλιού, με μηνύσεις και καταγγελίες ότι τα έγγραφα είναι πλαστά και παραποιημένα (σημαντικό ρόλο θα παίξουν εδώ το διαδίκτυο και οι bloggers ).

Δε γνώριζα πριν την υπόθεση, την έμαθα τώρα που είδα το φιλμ. Πολλή ενδιαφέρουσα όχι μόνο αναφορικά με το πολιτικό σύστημα και πώς στήνονται ακόμη και οι αμερικανικές εκλογές, αλλά κυρίως πώς λειτουργούν τα μέσα ενημέρωσης (κολοσσοί εδώ) και το πώς συμπεριφέρονται στους υπαλλήλους τους.

Η ταινία έχει έναν κακό, θα έλεγα, ρυθμό στο πρώτο της μισό και αποτυγχάνει να αποκαλύψει τα πραγματικά κίνητρα και τις ενέργειες πίσω από τις δημοσιογραφικές πρακτικές. Ο σκηνοθέτης στο ντεμπούτο του πίσω από την κάμερα, θαρρώ, δεν μας μεταφέρει τόσο δυνατά όσο θα έπρεπε ένα πολύ ωραίο θέμα, που θα μπορούσε ενδεχόμενα να είχε φτάσει και στα όσκαρ (όπως το  ιδιαιτέρα ατμοσφαιρικό»Spotlight» με ανώτερες ερμηνείες ή το «Καληνύχτα και καλή τύχη» ή το κλασσικό πλέον «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» που μας μεταφέρουν άριστα το κλίμα της εποχής τους).

Η ελευθερία του τύπου, θεμελιώδης αξία, αλλά ανύπαρκτη ουσιαστικά στην πράξη. Και αν οι κατηγορίες της Marry Mapes ήταν όντως αβάσιμες; Πως λειτουργεί τότε το σύστημα; Το ερμηνευτικό ρεσιτάλ της Blanchet μας κρατάει σε εγρήγορση ως το τέλος, η ταινία όμως χάνει σεναριακά σε κάποιες στιγμές και ερμηνευτικά αν εξαιρέσει κανείς το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Έχει πολλές μελοδραματικές σκηνές και ακροβατεί μεταξύ γυναικών στα πρόθυρα νευρικής κρίσης (Μarry Mapes) και αγιογραφίας (Dan Rather). Το πιο απογοητευτικό στοιχείο της «Αλήθειας» είναι πως παρά την πληθώρα των στοιχείων δεν κατάφερε να αποδώσει στο μέγιστο την κατάσταση που επικρατεί στα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μια καθηλωτική ιστορία αυτή καθαυτή, ειδικά αν αναλογιστούμε πως η Μappes δεν έχει ξαναδουλέψει στην τηλεόραση έκτοτε, η οποία όμως έχασε κάτι από τη δύναμη της, εξαιτίας της έλλειψης της κατάλληλης ατμόσφαιρας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s