«Η σφαγή των Παρισίων»-Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου: Ορχήστρα για μεγάλα…………. πράγματα | κριτική παρουσίαση του Πολυχρόνη Γριβέα

orchistra ton mikron pragmaton 04 Marilena Stafylidou

Χθες παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η σφαγή των Παρισίων», που ανέβηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών στο χώρο Δ της οδού Πειραιώς 260, από το θίασο «Η ορχήστρα των μικρών πραγμάτων», σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη.

Είναι ένα έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου που γράφτηκε το 1593 και ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στο πρωτότυπο οι ρόλοι είναι 45 αλλά στην παράσταση οι ρόλοι εναλλάσσονται από τους 10 ηθοποιούς – και αυτό είναι ένα πρώτο επίτευγμα.

«Η σφαγή των Παρισίων» ασχολείται με μια ιστορική περίοδο της Γαλλίας που είναι σύγχρονη του συγγραφέα και αρχίζει με τη Σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572 και τελειώνει με την πολιορκία των Παρισίων από τον Ερρίκο τον 3ο και τη δολοφονία του το 1589.

Επειδή δεν έχουμε διαβάσει το βιβλίο που κυκλοφορεί σε μετάφραση του Σεραφείμ Βελέντζα, από τις εκδόσεις «Άγρα», θα περιοριστούμε στις παρακάτω γραμμές να μιλήσουμε για την παράσταση και μόνο. Που πάει να πει ότι η άποψη του συγγραφέα θα μείνει έξω από την κριτική μας και συνεπώς η μορφή και το περιεχόμενο του έργου που είδαμε θα αφορά αυτό και μόνο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είδαμε λοιπόν τη φρενίτιδα και τον παραλογισμό της βίας της εξουσίας, που ενσαρκώνεται στα πρόσωπα του βασιλιά, της βασιλομήτορος, του παρακοιμώμενου ευνοούμενου του βασιλιά, Δούκα του Γκιζ και των υπόλοιπων αυλικών, που ξεκινάει με τη σφαγή των καλεσμένων προτεσταντών στο γάμο της Μαργαρίτας Βαλουά με τον Ερρίκο της Ναβάρας, που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Η νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου και τελειώνει με το θάνατο του βασιλιά της Γαλλίας και του ευνοούμενου του Δούκα του Γκυζ.

Η σκηνοθεσία με τη βοήθεια του εξαιρετικού μακιγιάζ των ηθοποιών, των κοστουμιών και των σκηνικών (η σκηνή στην οποία οι καλεσμένοι κυνηγημένοι τρέχοντας ανεβαίνουν στη σκάλα, όπου πέφτουν νεκροί είναι εκπληκτικό σκηνοθετικό εύρημα τόσο ως προς τη σύλληψη για την αναπαράσταση της σφαγής όσο και ως προς το ότι μας θύμισε μια άλλη σκάλα αυτή από το έργο του Αϊζενστάιν στο έργο «Το θωρηκτό Ποτέμκιν» – και αυτό είναι ολότελα δικός μας συνειρμός, ολικά άσχετος με τις προθέσεις του σκηνοθέτη, τις οποίες ούτως ή άλλως δεν γνωρίζουμε) τονίζει τον παραλογισμό της βίας της εξουσίας και των ανθρώπων που την ασκούν. Δηλαδή των εξουσιαστών.

Με όχημα την αδιάκοπη κίνηση των ηθοποιών, την κτηνώδη κατανάλωση των πλούσιων εδεσμάτων της γαμήλιας τράπεζας και τη σταδιακή αποκάλυψη των μηχανορραφιών αλλά και των μυστικών που πλέκονται και διαπλέκονται στα σκοτεινά διαμερίσματα του παλατιού (εξαιρετικοί και υποβλητικοί οι φωτισμοί, συντελούν – τα μάλα – στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της παράστασης ) ο σκηνοθέτης οδηγεί τους πρωταγωνιστές μέσα από ένα φαύλο κύκλο αλληλοϋπονομεύσεων στην αλληλοεξόντωση τους, για να ξανατυλιχτεί το κουβάρι της βίας που κουβαλάει η εξουσία από την αρχή, όπως θα συμβεί και στην ιστορία, που θα γραφτεί από κει και πέρα – το ξέρουμε άλλωστε, όσοι έχουμε γνώση των ιστορικών γεγονότων.

Στους εξαίρετους ηθοποιούς αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, όπως και σε όλους τους συντελεστές της παράστασης, η οποία θα θέλαμε να βρεθεί τρόπος να ξαναπαιχτεί για να την ξαναδούμε, ελπίζοντας ότι την επόμενη φορά στο κοινό που θα την παρακολουθήσει δεν θα ακούσουμε «ανόητα» χάχανα, σαν κι αυτά που ακούσαμε, σ αυτήν που παρακολουθήσαμε.

Πολυχρόνης Γριβέας

Αθήνα 20/7/2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s