2666. Ο Συγγραφέας. Ο Σκηνοθέτης. Η Παράσταση. Το φεστιβάλ Αθηνών στα καλύτερα του. | του Πολυχρόνη Γριβέα

2666

Χωρίς να ξέρουμε ούτε το συγγραφέα, ούτε το σκηνοθέτη, JulienGosselin, ούτε τους ηθοποιούς της κολλεκτίβας, που παρουσίασε το έργο «2666» του Χιλιανού συγγραφέα Ρομπέρτο Μπολάνιο, σε μια δεκάωρη παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την 30 και την 31 Ιουλίου 2016, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών 2016, πήγαμε να την παρακολουθήσουμε, έχοντας κατά νου ότι το μόνο που ξέρουμε είναι η αίθουσα που θα παιζόταν η παράσταση.

Και είδαμε την καλύτερη θεατρική παράσταση, που έχουμε δει μέχρι σήμερα, σε θεατρική σκηνή – όχι μόνο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο Μπολάνιο χρησιμοποιεί (όπως διαβάσαμε εκ των υστέρων), ως μότο στο «2666» τη φράση: Στο κέντρο μιας ερήμου ανίας/μια όαση φρίκης.

«Δεν υπάρχει πιο διαυγής διάγνωση της ασθένειας που πλήττει τον σύγχρονο άνθρωπο», σημειώνει.

Τον αποκάλεσαν μέχρι και «Μπόρχες του 21ου αιώνα». Έζησε ταραχώδη –κάποιοι την αποκαλούν αλήτικη (sic) – ζωή, στο σύντομο βίο του (πέθανε το έτος 2003 σε ηλικία 50 ετών), σε 4 χώρες (Χιλή, Μεξικό, Γαλλία, Ισπανία), έκανε διάφορα επαγγέλματα (σκουπιδιάρης, δούλεψε σε κατασκηνώσεις, δούλεψε σε εστιατόρια) και ο θάνατος του προήλθε από ασθένεια του ήπατος.

Το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «2666», δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο του, πραγματεύεται την αναζήτηση, από 4 κριτικούς λογοτεχνίας, του «χαμένου» Γερμανού συγγραφέα, με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο, Μπένο φον Αρτσιμπόλντι, ο οποίος μαθαίνουν τελικά ότι βρίσκεται στη Σάντα Τερέζα, μια πόλη στο Μεξικό, στην οποία δολοφονούνται γυναίκες (θυμίζει την πόλη Θιουδάδ Σοάρεζ, μια πόλη κοντά στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ, στην οποία διαπράττονταν δολοφονίες γυναικών).

Η λογοτεχνία, ο έρωτας, ο θάνατος, το κράτος, η πολιτική, η πραγματικότητα, η απουσία νοήματος στη ζωή και στην τέχνη είναι τα θέματα για τα οποία μιλάει ο σπουδαίος Χιλιάνος συγγραφέας και ο σπουδαίος JulienGosselin τα διαβάζει και μας τα παρουσιάζει μ ένα μοναδικά ιδιοφυή τρόπο.

Χωρισμένη σε πέντε μέρη, αντίστοιχα με τα πέντε μέρη του βιβλίου η παράσταση, αναπαριστά με τον κλασσικό θεατρικό τρόπο και συγχρόνως κινηματογραφεί ( μια κάμερα παρακολουθεί τους ηθοποιούς που παίζουν στη σκηνή) τη δράση, προβάλλοντας τα δρώμενα στην οθόνη, που βρίσκεται πάνω από τους ηθοποιούς.

Κατ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει (κυριολεκτικά πρόκειται για κατόρθωμα) να μας υποβάλλει τη δράση δύο φορές και να μας κρατάει σε εγρήγορση για τα όσα βλέπουμε και ακούμε να διαδραματίζονται πάνω στη σκηνή αλλά και όσα ακούμε να περιγράφονται από τον αφηγητή στα «Εγκλήματα», τα οποία δεν τα βλέπουμε αλλά μόνο τα ακούμε να περιγράφονται.

Αν θέλαμε να την κατατάξουμε σ ένα θεατρικό είδος θα λέγαμε ότι πρόκειται για κινηματοθεατρική παράσταση – και θέλουμε να μας επιτρέψετε το νεολογισμό.

Οι ηθοποιοί υποκριτικά άψογοι (ο τρόπος που κινούνται πάνω στη σκηνή και πως υποδύονται τους ρόλους τους, μας καθήλωσε), οι φωτισμοί, η μουσική, τα σκηνικά λειτουργούν ως ζώντα μέρη της δράσης και «παίζουν» μαζί τους ηθοποιούς, σαν να έχουν κι αυτά κάποιο ρόλο να υποδυθούν.

Ότι και να γράψουμε για το έργο που παρακολουθήσαμε θα είναι λίγο γιατί αυτή η παράσταση δεν περιγράφεται. Μόνο βιώνεται. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι σε κάποιες σκηνές νοιώσαμε ότι δεν ήταν σκηνοθετημένη. Ήταν βιωμένη και από τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη. Δέκα ώρες και μας φάνηκαν ότι δεν ήταν αρκετές. Τόσο πολύ γρήγορα που πέρασαν.

Αθήνα 1/8/2016

Πολυχρόνης Γριβέας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s