Γιώργος Τζιώτζιος (1954-2010) : Αναλυτικό αφιέρωμα στον Ιδρυτή του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ το 1989 και του κινηματογραφικού φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» το 1994.

51o ΦΚΘ – IN MEMORIAM ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΙΩΤΖΙΟΥ

Ο Χ ΜΗΤΣΗΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟΝ Γ ΤΖΙΩΤΖΙΟ ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 4 10 2010 ΣΤΗ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ

«Αν ζεις για το σινεμά, τότε θα μπορέσεις να ζήσεις και από το σινεμά» [και αυτό δεν έχει καμιά οπορτουνίστικη χροιά, έτσι;…]
«…ήξεραν ότι αυτό το πράγμα δεν είναι σκέτο εμπόριο, είναι κάτι πολύ παραπάνω»
«‘Όταν γράφεις για το σινεμά, πρέπει να ξέρεις σινεμά, αλλά πρέπει να ξέρεις και να γράφεις… δεν είναι μόνο ανάλυση ταινιών, είναι μια προσωπική περιπέτεια…».

Γιώργος Τζιώτζιος See you in Freedonia. Σκηνοθεσία Αντώνης Κιούκας

Έσβησε ο Γιώργος Τζιώτζιος

Το σινεμά θρηνεί έναν άνθρωπό του. Ίδρυσε το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ το 1989 και το κινηματογραφικό φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» το 1994.
4/10/2010

Με την ευαισθησία, την αισθητική και τη βαθιά γνώση του για την έβδομη τέχνη, συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση του ποιοτικού κινηματογράφου στη χώρα μας, τονίζει το ΥΠΠΟΤ
Με την ευαισθησία, την αισθητική και τη βαθιά γνώση του για την έβδομη τέχνη, συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση του ποιοτικού κινηματογράφου στη χώρα μας, τονίζει το ΥΠΠΟΤ
Από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του κινηματογραφικού χώρου, που συνεισέφεραν ουσιαστικά στην πρόοδό του μέσα από την ενασχόλησή του με την κριτική και την προώθηση και διανομή ταινιών, ο Γιώργος Τζιώτζιος, είχε συνδέσει το όνομά του με όλες τις πτυχές της εξελικτικής πορείας του σινεμά στην Ελλάδα.
Χάνοντας στα 56 του χρόνια τη μάχη με τον καρκίνο, «έφυγε» το βράδυ της Παρασκευής αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην επαγγελματική του οικογένεια.
Σ’ αυτόν οφείλονται η γέννηση του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ το 1989 (ήταν ο πρώτος διευθυντής του), αλλά και το μεγαλύτερο πλέον κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας, οι «Νύχτες Πρεμιέρας».
Ο ίδιος, Θεσσαλονικιός στην καταγωγή, αγάπησε τη μεγάλη οθόνη από πολύ μικρός πηγαίνοντας στα σινεμά της πόλης, για να βγάλει στη συνέχεια ως φοιτητής μαζί με άλλους κατοπινούς κριτικούς κινηματογράφου, όπως οι Αλέξης Δερμετζόγλου και Μπάμπης Ακτσόγλου, ένα έντυπο, τα «Τετράδια κινηματογράφου».
Ακολούθησε το περιοδικό «Οθόνη», το πέρασμά του στη διανομή με τη δουλειά του στην εταιρεία Προοπτική, η ίδρυση του ΣΙΝΕΜΑ και του φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» (το ‘94), η θητεία στην τηλεόραση, όπου μαζί με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη παρουσίαζαν στην ΕΤ1 την εκπομπή Cinένοχοι, η σταδιοδρομία του σε εταιρείες διανομής όπως η Odeon, η Playtime, η Word of mouth και τελευταία η Nutopia.
Με τα γραπτά του Γιώργου Τζιώτζιου γαλουχήθηκαν πολλοί κινηματογραφόφιλοι, ενώ με τις ταινίες που επέλεξε ως διανομέας βρήκαν μία θέση στις αίθουσες ευρωπαϊκές και ελληνικές παραγωγές που ανταγωνίστηκαν με επιτυχία το μονοπώλιο των αμερικανικών. Η οικογένειά του, οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον αποχαιρετούν σήμερα στις 4.00 μ.μ. στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.
Για τον θάνατο του Γιώργου Τζιώτζιου, η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού έστειλε το συλλυπητήριο μήνυμα: «Με θλίψη αποχαιρετούμε τον Γιώργο Τζιώτζιο. Με την ευαισθησία, την αισθητική και τη βαθιά γνώση του για την έβδομη τέχνη, συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση του ποιοτικού κινηματογράφου στη χώρα μας κατά την τελευταία τριακονταετία. Με την εμπειρία, τις ιδέες και το δημιουργικό του πνεύμα συνέβαλε στο νέο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο. Στους οικείους του απευθύνουμε ειλικρινή συλλυπητήρια».
http://www.ethnos.gr/

tziotzios

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

ΕΦΥΓΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ – ΠΕΝΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Μια μέρα μαύρη είναι η σημερινή για τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Γιώργος Τζιώτζιος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κριτικής θεώρησης, διανομέας και παραγωγός ταινιών έφυγε χτες το βράδυ από κοντά μας.

Αποτελεί χωρίς αμφιβολία έναν από αυτούς τους κρίκους που συνέδεαν μέσω του κινηματογράφου την Θεσσαλονίκη με την Αθήνα. Μέλος του ΦΟΘΚ αλλά και εκείνης της ωραίας γενιάς που έβγαζε τριάντα χρόνια πριν τα ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ και αργότερα την ΟΘΟΝΗ, περιοδικα θεωρητικής και κριτικής ανάλυσης του κινηματογράφου που κυκλοφορούσε από την Θεσσαλονίκη σε όλη την Ελλάδα
και αργότερα από τους ιδρυτές και στυλοβάτες του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, περιοδικό ποικίλης ύλης με βασικό άξονα πάντοτε τον κινηματογράφο αλλά και του Διεθνούς Φεστιβάλ της Αθήνας – ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ. Ως κριτικός κινηματογράφου πέρασε και από την τηλεόραση (απο την ΕΤ1) παρουσιάζοντας τους «CINEνοχους» μαζί με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη σε εβδομαδιαία βάση εκπομπής παρουσίασης και κριτικής ανάλυσης των νέων ταινιών που έβγαιναν στους κινηματογράφους. Αργότερα ασχολήθηκε με την προώθηση και διανομή ταινιών μέσω της εταιριών ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ – PLAYTIME – NUTOPIA. Υπήρξε ένας από τους καλύτερους γνώστες- Έλληνες στον χώρο της προώθησης και διανομής ταινιών ακόμα και στο εξωτερικό, σε μεγάλα φεστιβάλ όπως οι Κάννες ή η Βενετία. Η οικογένεια των κριτικών κινηματογράφου και του ελληνικού κινηματογράφου γενικότερα θρηνούν ένα σπουδαίο μέλος της οικογένειας τους. Η κηδεία του Γιώργου Τζιώτζιου θα γίνει την Δευτέρα 4 Οκτωβρίου.
http://rota958.blogspot.gr/

Γιώργος Τζιώτζιος (1954-2010)
Ήταν περήφανος για τα πάθη και τα χούγια του, ένας ριψοκίνδυνος επαγγελματίας που αγαπούσε πολύ ό,τι αγαπούσε…

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010
Απέναντι σε μια σημαντική απώλεια, συνειδητοποιούμε το μέγεθος του εγωισμού μας. Ένας άνθρωπος πεθαίνει κι εμείς σκεφτόμαστε με το εγώ μπροστά: γιατί να μας τύχει τέτοιο κακό, τι θα απογίνουμε εμείς, πόσο μας λείπει, τι ζήσαμε μαζί τόσα χρόνια. Δεν θα παραβώ αυτόν τον κανόνα.

Σκεφτόμουν τον Γιώργο Τζιώτζιο ακριβώς μια εβδομάδα πριν φύγει από τη ζωή. Ετοίμαζα την έκδοση που συνοδεύει την έκθεση για τα βινύλιά μου από τη μουσική του ελληνικού σινεμά, που έστησε το Μουσείο Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Καθώς έκανα τις τελευταίες διορθώσεις στα κείμενα, αναρωτιόμουν αν όφειλα να χρησιμοποιήσω παραπομπές, όπως κάνουν στα «σωστά» βιβλία. Θυμήθηκα λοιπόν ότι τα πρώτα μου άρθρα τα είχα στείλει, φαντάρος ακόμη, στο περιοδικό Σινεμά, που άνοιγε τότε, πριν από 21 χρόνια.

Ο Γιώργος Τζιώτζιος, κριτικός που είχε ξεκινήσει από την Οθόνη, πέρασε στη διανομή και αποφάσισε να λανσάρει ένα σοβαρό και προσβάσιμο περιοδικό για τον κινηματογράφο, ήταν ο διευθυντής με τον οποίο μίλησα γεμάτος τρακ και ανασφάλεια. Αφού διάβασε αυτά τα ακαδημαϊκά που του έστειλα, μου μίλησε στο τηλέφωνο και γελώντας μου είπε: Ωραία, μάθαμε λοιπόν ότι έχεις βγάλει το πανεπιστήμιο, και μπράβο σου, αλλά καιρός είναι να γράψεις σαν δημοσιογράφος.
Μα, του αντιγυρίζω, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσω άλλες πηγές και να μην τις αναφέρω όπως πρέπει. Ξαναγέλασε και μου είπε να μη με νοιάζει- «οι πηγές δεν θα διαβάσουν τι λες και ο κόσμος δεν δίνει σημασία σε αυτές, αρκεί το αποτέλεσμα να είναι καλό». Στο βιβλιαράκι της έκθεσης, φυσικά δεν χρησιμοποίησα γραμμές και αριθμούς, αφήνοντας το λόγο να ρέει, όπως μου είχε μάθει ο Τζοτζός, όπως τον αποκαλούσαμε.

Είναι επίσης ειρωνικό το ότι πληροφορήθηκα, από τον φίλο του και συνεργάτη του κάποτε, Βασίλη Κεχαγιά, τα κακά μαντάτα στη Θεσσαλονίκη, την πόλη του, το Σάββατο που μας πέρασε. Ο Γιώργος ήταν μια εκρηκτική ανωμαλία για την πόλη, μιας και τα Ολυμπιακά του αισθήματα του είχαν στοιχίσει ως και ξύλο σε αγώνες εκτός έδρας. Τα πρώτα του κομμάτια τα υπέγραφε με το ψευδώνυμο Χόρχε Μπάριος- οι Γαύροι γνωρίζουν, όπως και το inside σύνθημα, Τζοτζέ Τζοτζέ, που είναι ο Μπάρλος. Πάντα εκτός κυρίου ρεύματος, είχε αναδείξει το ανεξάρτητο σινεμά διανέμοντας από την Προοπτική ταινίες που στα χέρια άλλων θα είχαν πεταχτεί στα συρτάρια, ή θα τις βλέπαμε χρόνια αργότερα. Αυτός έφερε τον Τζάρμους και τον Καουρισμάκι, τον τράβαγαν οι offbeat αντάρτες, οι μάγκες με το μισό χαμόγελο.

Ήταν περήφανος για τα πάθη και τα χούγια του, ένας ριψοκίνδυνος επαγγελματίας που αγαπούσε πολύ ό,τι αγαπούσε και σιχαινόταν αυθεντικά όποιον και ότι δεν του άρεσε. Χωρίς φωνή, μου τηλεφώνησε 10 μέρες πριν, για να μου υπενθυμίσει πως ψηφίζει τον Κυνόδοντα ως επίσημη υποβολή της Ελλάδας στα Όσκαρ. «Κοίτα μην και δεν μετρήσουν την ψήφο μου», μου ψιθύρισε, και τον διαβεβαίωσα πως όλα θα πάνε καλά. Και πήγαν, αφού η επιθυμία του βρήκε ομόφωνη ανταπόκριση. Διανομέας στη Nutopia, δεν πρόλαβε να χαρεί τον θρίαμβο του Σαββατοκύριακου στις αθηναϊκές αίθουσες, το «Είμαι ο Έρωτας», που έσκισε κι έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της εταιρείας.

Αγκάλιασε νέα και διαφορετικά παιδιά όσο έτρεχε το Σινεμά, και χωρίς να το σχεδιάσει, έβγαλε μια νέα φουρνιά κριτικής, που νομίζω δεν έχει ξεπεραστεί ως σήμερα στο επίπεδο της ελευθερίας της αντιμετώπισης των ταινιών. Από την πολλή αγάπη τους, τα γραφεία διανομής μας αποκαλούσαν Μυγάκια (ξέρετε που συχνάζουν οι μύγες). Εμείς προτιμούσαμε να αυτοαποκαλούμαστε Τζοτζάκια. Ένα από εκείνα τα παλιά Τζοτζάκια σε αποχαιρετά.

Θα μου λείψουν οι πρώτες βραδιές στο εύθυμο Zanzibar και το αγαπημένο του La Piazza στις Κάννες, οι συζητήσεις γύρω από το σινεμά που τόσο διέφεραν από σεμινάρια ινστρούχτορα προς κατωτέρους, το γέλιο του, το πνεύμα και η ματιά του.
http://www.protagon.gr/

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

ΜΝΗΜΗ Γ, ΤΖΙΩΤΖΙΟΥ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ήταν μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του φετινού φεστιβάλ η εκδήλωση για τον Γιώργο Τζιώτζιο. Η αίθουσα του Π. Ζάννα γέμισε από παλιούς φίλους, συνεργάτες και ανθρώπους που παρακολουθούσαν και θαύμαζαν εξ αποστάσεως την διαδρομή του Γ. Τζιώτζιου τόσο στην κριτική όσο και στην γενικότερη θέση και άποψη που είχε για τον κινηματογράφο(περιοδικά Οθόνη και Σινεμά), στην διοργάνωση ενός φεστιβάλ κινηματογράφου (Νύχτες Πρεμιέρας) αλλά και στη διανομή ταινιών, περνώντας από πολλές εταιρίες (ΝΕΚ, Προοπτική, Rosebud, Nutopia, Odeon) αφήνοντας όμως την άποψη του και το όραμα του να διαμορφώνουν τις εξελίξεις στο χώρο. Σε κάθε περίπτωση η παρουσία του ήταν καταλυτική διαμορφώνοντας ένα καινούργιο τοπίο.

Ο Αλέξανδρος Μουμτζής στάθηκε στα πρώτα χρόνια του ιστορικού ΦΟΚΘ και του περιοδικού Οθόνη στην Θεσσαλονίκη. Ο Ζήνος Παναγιωτίδης τόνισε τoν ρόλο του στον τομέα της διανομής θυμίζοντας μάλιστα και κάποια πολύ ανθρώπινα στιγμιότυπα από την φιλική και επαγγελματική τους σχέση. Ο Χρήστος Μήτσης γύρισε το χρόνο σχεδόν 20 χρόνια πίσω όταν ξεκίνησε το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ διαμορφώνοντας μια νέα γενιά κινηματογραφόφιλων και σχεδόν το σύνολο της σημερινής κινηματογραφικής κριτικής στην Ελλάδας(νέα παιδιά όλοι που ξεκίνησαν μαζί με το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ). Οπως είπε χαριτολογώντας και ο Ζήνος Παναγιωτίδης το 80% των κριτικών κινηματογράφου είναι παιδιά του Γ. Τζιώτζιου για αυτό και αποκαλούνται αλλιώς και ως Τζιωτζάκια!

Στο βίντεο θα δείτε και την απονομή τιμητικής πλακέτας από τον Δημ. Εϊπιδη στην οικογένεια του εκλιπόντος.
https://www.youtube.com/watch?v=K8D5YIeqiWw
51o ΦΚΘ – IN MEMORIAM ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΙΩΤΖΙΟΥ
http://rota958.blogspot.gr/

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 04/10/2010 07:0

Οι καλοί πεθαίνουν νέοι
Δημήτρης Δανίκας

Με σφίξιµο στην καρδιά και έναν κόµπο στον λαιµό.

Οπως όλοι στον κόσµο του Σινεµά. Από το Σάββατο το πρωί όταν διαδόθηκε ο θάνατος του φίλου Γιώργου Τζιώτζιου. Το πρώτο πράγµα πουµου ήρθε στον νου είναι έναµότο των παλιών καουµπόικων ταινιών. Οι καλοί πεθαίνουν νέοι. Ηταν πενήντα έξι, είχε πολύ δρόµοµπροστά του και σε κάθε περασµά του έβαζε κι ένα λιθαράκι. Παντού. Και στην κριτική και στη διανοµή. Επιλογέςµε κριτήρια ποιοτικά.

Ανήσυχος και πολλές φορές πρωτοπόρος. Από τη Θεσσαλονίκη,µε σπουδές στη Νοµική και στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Υστερα κριτικός της «Οθόνης» (της συµπρωτεύουσας) καιµετά στην Αθήνα, όπου άνθησε. Ο άνθρωπος που ίδρυσε το περιοδικό «Σινεµά» και δηµιούργησε το ετήσιο φεστιβάλ Νύχτες Πρεµιέρας. Μισά από τα σηµερινά παιδιά της κριτικής του σινεµά είναι δικά του. Τον θυµάµαι στα φεστιβάλ των Καννών να τουςµαζεύειµετά την τελευταία προβολή στις δέκα το βράδυ γύρω από ένα τραπέζι σε ένα ιταλικό εστιατόριο και καταβροχθίζοντας µακαρονάδες να κουβεντιάζουνµε τις ώρες για κάποια ταινία. Όµως ο µπαγάσας ήταν ανήσυχος και γι’ αυτό δεν βολευόταν. Εγκαταλείπει την κριτική και µπαίνει στην κινηµατογραφική διανοµή, πιστεύοντας ακράδαντα ότιµια καλή ταινία µπορεί να συνθέσει ποιότηταµε εισιτήρια. Είχε δίκιο. Και το απέδειξε. Και στη Νέα Κινηµατογραφική του Γ. Σκούρα. Και στην Προοπτική του Π. Μητρόπουλου. Και στην Οdeon του Μ. Κριεζία. Και στην Ρlaytime της Αudiovisual. Και στη Rosebud του στενού φίλου του Ζ. Παναγιωτίδη.

Και στη Νutopia, την τελευταία εταιρεία που έφτιαξε παρέαµε τον Τ. Βερέµη. Πλήθος ταινιών που υµνήθηκαν από τη διεθνή και την ελληνική κριτική ήταν από δικές του επιλογές. Αρκετέςµε ρίσκο.

Όνειρό του, όπωςµου έλεγε, να βρει κάποιον «τρελό» επιχειρηµατία για να φτιάξουν έναµικρό multiplex καλών ταινιών, το «αντίπαλον δέος» στα ποπ κορν. Α ρε Γιώργο. Κανείς,µα κανείς δεν κερδίζει τηµάχηµε τον θάνατο. Θα τα πούµε για τελευταία φορά σήµερα το απόγευµα στις 4.30 στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου. Φίλε,µια φράση απόµια ταινία που στοίχειωσε τα όνειράµας, Τhe Long Goodbye!
http://www.tanea.gr/

Ζουμπουλάκης Γιάννης
Τελευταίο αντίο στον Γιώργο Τζιώτζιο
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05/10/2010 06:45

Άνοιξη 1993. Έπειτα από πρόταση του αρχισυντάκτη του περιοδικού «Σινεμά» Χρήστου Μήτση ο διευθυντής του Γιώργος Τζιώτζιος δέχθηκε την πρότασή μου να διατηρήσω τη δύσκολη στήλη επικοινωνίας με τους αναγνώστες, απαντώντας στις απορίες τους. Η στήλη είχε τίτλο «Ρrivate Εye» και της οφείλω πολλά. Χωρίς να με ξέρει ο Γιώργος μου χάρισε την εμπιστοσύνη του και με βοήθησε να αποκτήσω μια θέση στον κινηματογραφικό χώρο. Δεν ήμουν ο μόνος άνθρωπος που ο Γιώργος είχε βοηθήσει. Όλους τούς βοηθούσε, αν θεωρούσε ότι αξίζουν και έχουν κάτι να δώσουν. Ο Γιώργος Τζιώτζιος ήταν οραματιστής. Οραματίστηκε ένα ευρείας κατανάλωσης σοβαρό περιοδικό για τον κινηματογράφο και το έφτιαξε. Οραματίστηκε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ με χαρακτήρα και έφτιαξε τις Νύχτες Πρεμιέρας. Οραματίστηκε την ποιότητα στην καλλιτεχνική κινηματογραφική διανομή και ως διανομέας δεν έπαψε ποτέ να την αναζητεί μέσα από εταιρείες όπως η Προοπτική, η Ρlaytime και προσφάτως η Νutopia, της οποίας η ταινία «Εγώ είμαι ο έρωτας», κατά τραγική ειρωνεία, σαρώνει αυτήν την εποχή στις αίθουσες. Η επάρατη νόσος τον νίκησε το περασμένο Σάββατο. Το ζεστό χαμόγελό του, το ενίοτε βιτριολικό χιούμορ του, η αγάπη του για το σινεμά και τους ανθρώπους δεν θα φύγουν ποτέ από τη μνήμη όσων τον είχαν γνωρίσει.
http://www.tovima.gr/

Επειδή αν είσαι 20-25 χρονών και κάτω, παίζει και να μην ξέρεις ποιος ακριβώς είναι ο Γιώργος Τζιώτζιος και η πορεία του, ανέβασα τη συνέντευξη που είχε δώσει στον Δημήτρη Αθανίτη για το «Μοτέρ» Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2008 . Ακριβώς από κάτω τα σημαντικότερα για μένα σημεία.

[Για τα φοιτητικά χρόνια [εμείς να δούμε τι κάνουμε!]

  • Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο, είσαι πια κινηματογραφόφιλος.
  • Έχω γνωριστεί με τον Δερμετζόγλου, τον Ακτσόγλου και τους άλλους, έχουμε κάνει τον θρυλικό ΦΟΚΘ, και κάθε Σαββατοκύριακο κάνουμε προβολές με χίλια άτομα στο αμφιθέατρο της φυσικομαθηματικής. Βγάζουμε κι ένα έντυπο, στον πολύγραφο, τα ≪Τετράδια Κινηματογράφου≫, όπου και τα πρώτα μας γραπτά.
  • Λίγο αργότερα, βγάζετε κι ένα περιοδικό, την «Οθόνη». Τα σινεμά εξακολουθούσαν να παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο;
  • Όχι μόνο, αλλά ήταν και τα πιο χαρακτηριστικά σημεία για τη γεωγραφία της πόλης. Τα ραντεβού όλα τα δίναμε σε σχέση με κάποιο κινηματογράφο, κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα. Όταν μου λέει κάποιος: ≪Μένω εκεί≫, αυτόματα λέω: ≪Κοντά στον παλιό “Έσπερο”; Απέναντι από τα “Διονύσια”;≫. Όμως ήταν μια εποχή τότε που η Θεσσαλονίκη ήταν πραγματικά μια κινηματογραφική πόλη.
    Να σκεφτείς ότι έκανε το 1/3 των εισιτηρίων της Αθήνας, όταν σήμερα κάνει το 1/8 ή το 1/10. Και το Πανεπιστήμιο, την εποχή που ήμουν φοιτητής, ήταν βασικός τροφοδότης της κινηματογραφοφιλικής συνείδησης της πόλης.

Για το ΣΙΝΕΜΑ:

  • Μετά τα έξι χρόνια στην «Προοπτική», το μικρόβιο σε έτρωγε πάλι.
  • Το περιοδικό. Λέω μια μέρα στον τυπογράφο που στεγαζόταν κάτω απ’ τα γραφεία μας, στην Κωλέττη: ≪Θέλω να βγάλω ένα περιοδικό για κινηματογράφο≫. ≪Δεν ανεβαίνεις≫ μου λέει, ≪καλύτερα στον 6ο να πηδήξεις;≫
  • Και τελικά ίδρυσες το «Σινεμά», το πιο μακρόβιο κινηματογραφικό περιοδικό στην Ελλάδα, με πάνω από 200 τεύχη και σχεδόν 20 χρόνια παρουσία.
  • Τα γραφεία ήταν στο πατάρι του ≪Στούντιο≫ και, με ένα τεύχος-οδηγό, μαζεύτηκαν πολλά νέα παιδιά που ήθελαν να συνεργαστούν: Κουτσογιαννόπουλος, Εκσιέλ, Ζουμπουλάκης, Κρασσακόπουλος, Τριανταφυλλίδης, Σωτηροπούλου. Βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Όπως δεν ήταν εύκολα κι όταν φέρναμε με την ≪Προοπτική≫ στο ≪Στούντιο≫ νέους, άγνωστους τότε σκηνοθέτες: Τζάρμους, Φρίαρς, Αλμοδόβαρ. Δεχόμουν συχνά άγριες κριτικές. Σήμερα, βέβαια, όλοι αυτοί είναι σεβαστοί. Για μένα, η πρώτη ταινία είναι αποφασιστική. Εκεί φαίνονται σχεδόν όλα: και ο σκηνοθέτης και ο διανομέας και ο κριτικός…

Για τις Νύχτες Πρεμιέρας:

  • Κάποιο μικρόβιο, πάντως, σ’ έτρωγε συνέχεια. Από πετυχημένος διανομέας, γίνεσαι εκδότης, και στη συνέχεια δημιουργείς και φεστιβάλ: τις Νύχτες Πρεμιέρας!
  • Πίστευα ότι μπορεί να γίνει ένα φεστιβάλ στην Αθήνα. Το σλόγκαν μου ήταν: ≪Αυτό που θα κάνουμε, δεν θα είναι θεσμός. Θα είναι εθισμός!≫.

Για τη διανομή:

Σκέφτομαι ότι η καλή ταινία έχει όλο και λιγότερο χώρο στη διανομή. Τα μεμονωμένα σινεμά κλείνουν, τα πολυσινεμά παίζουν μόνο το mainstream. Και απορώ πώς δεν σκέφτεται κάποιος ότι ένα εναλλακτικό πολυσινεμά, ένα artplex ας το πούμε, θα ήταν μια σοβαρή πρόταση και επιχειρηματικά. Ένας πολυκινηματογράφος 10 αιθουσών που θα παίζει τις 20 καλύτερες ταινίες που βγήκαν τους τελευταίους τρεις μήνες, κι όπου θα πηγαίνεις χωρίς να σκέφτεσαι τι παίζει, αλλά ξέροντας ότι εκεί θα βρεις τις καλύτερες ταινίες. Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω.

Για το σινεμά

  • Τελικά Γιώργο, τι είναι για σένα ο κινηματογράφος;
  • Ο κινηματογράφος ήταν πάντα για μένα η επαφή με τον κόσμο. Αγαπώ τον κινηματογράφο. Είναι ό,τι πιο ωραίο υπάρχει. Τα έχει όλα. Κυρίως, δύο μεγάλα χαρίσματα: το πλάνο και το εκτός πεδίου, που συχνά τροφοδοτεί περισσότερο τη φαντασία. Γι’ αυτό και δεν αγάπησα ποτέ πραγματικά το θέατρο.]

Δεν είναι μόνο η δουλειά του στη διανομή (τα τελευταία χρόνια με Playtime, Rosebud και Nutopia), είναι κυρίως οτι ήταν από τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν σινεφιλικά με τα γραπτά και τις ιδέες τους, που μας έδειξαν πόσο όμορφο είναι να είσαι cinένοχος. Από τους 2-3 ανθρώπους που ξεκίνησαν αυτά που μας δίνουν χαρά ακόμα και σήμερα, το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ (το ’89) και τις Νύχτες Πρεμιέρας (το ’95). Διάολε, τις προ ολίγων ημερών φωτογραφίες και video από το φεστιβάλ ετοιμαζόμουν να ανεβάσω τώρα! Και προχθές με το post του Καπράνου για τις πολιτικές ταινίες και την αναφορά στο «Il Divo» ήρθε στη σκέψη μου, εκεί στην πρεμιέρα στο «Τριανόν» ήταν που γνωριστήκαμε, που είπαμε (μόλις) δυο κουβέντες. Τί κρίμα, τί απώλεια…
http://aueb-film-club.blogspot.gr/

Nanni Moretti
36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Nanni Moretti, Charles Tesson, Gili Jean A., Serge Toubiana, Thierry Jousse, Nicolas Saada, Θωμάς Λιναράς, Γιώργος Μπράμος, Γιώργος Τζιώτζιος, Franco Borni, Mirco Garrone, Laura Morante, Sandro Petraglia, Fabio Traversa, Mino Argentieri, Alberto Moravia, Sylvie Trosa, Roberto Silvestra, Goffredo Parise, Jean – Paul Fargier, Lino Micciche, Jean – François Pigoullié, Stefano Lusardi, Alain Philippon, Γιώτα Ιωαννίδου, Tullio Kezich, Piero Spila, Serge Daney, Δημήτρης Μπάμπας, Vincenzo Cerami, Franco La Polla, Αλέξανδρος Μουμτζής, Alberto Arbasino, Σωτήρης Ζήκος, Thierry Clech

επιμέλεια: Θωμάς Λιναράς, Αχιλλέας Κυριακίδης
μετάφραση: Γιώτα Ιωαννίδου, Έφη Καλλιφατίδη, Ελλάς Παπαοικονόμου, Μυρτώ Ρηγοπούλου, Σώτη Τριανταφύλλου
Εκδόσεις Καστανιώτη
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
1995
149 σελ.
ISBN 960-03-1431-4, ISBN-13 978-960-03-1431-1, [Εξαντλημένο]
Τιμή € 26,50

Κινηματογράφος – Σκηνοθέτες και παραγωγοί [DDC: 791.430 233 092]
Κατάλογος του αφιερώματος στο έργο του Nanni Moretti που οργανώθηκε απο το 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-12 Νεομβρίου 1995), το συντονισμό της οποίας είχε ο Θρασύβουλος Γιάτσος.

«Ο Nanni Moretti μπορεί και πρέπει να θεωρηθεί ως ο διάδοχος ή, μάλλον, ο γνησιότερος συνεχιστής μιας κραταιάς παράδοσης που έχουν κληροδοτήσει σκηνοθέτες όπως ο Rossellini, ο Visconti, ο Antonioni κ.ά. και που οδήγησε τον ιταλικό κινηματογράφο στη μεγάλη του άνθηση (από το τέλος του Πολέμου μέχρι της δεκαετίας του ’70).

Η πρωτότυπη κινηματογραφική του γλώσσα, η πολιτική του ευαισθησία και η στρατευμένη τέχνη του, η αδιαλλαξία του στις εμπορικές τάσεις που κυριάρχησαν στον κινηματογράφο, κυρίως τις δύο τελευταίες δεκαετίες, τον επέβαλαν στην εκτίμηση του κοινού και της κριτικής.
http://www.biblionet.gr/

INDUSTRY 03 ΟΚΤ 2011 / Flix Team
Εχει περάσει ένας χρόνος κι ο Γιώργος Τζιώτζιος λείπει, απλώς, περισσότερο. Αντί άλλης αναφοράς, σκεφτήκαμε να βάλουμε εδώ ένα δικό του κείμενο, για μια πολύ αγαπημένη του ταινία. Ετσι δε χρειάζεται να μιλήσουμε εμείς για την αγάπη του για το σινεμά, την εξυπνάδα και το χιούμορ του, το κάνουν τα δικά του λόγια.

Να διαβαστεί νύχτα

Τι να πω σ’ αυτούς που μου λένε «είσαι πολύ εγκεφαλικός, δεν είσαι καλός θεατής» (όπως εκείνοι, εννοούν); Να τους απαντήσω ότι κλαίω εύκολα; Ομως αυτοί δε μιλάνε για συγκινήσεις, μιλάνε για το «φυσιολογικό» θαυμασμό μπροστά σ’ ένα θέαμα που ξεπερνάει το φυσιολογικό. Εγώ, πάντως, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί θα έπρεπε να με συγκινεί το «μεγάλο θέαμα» περισσότερο από μια μικρή, προσωπική ταινία. Αυτό που μένει είναι ότι «μπαίνω» σ’ όλες τις ταινίες που μου δείχνουν την είσοδο και, όταν μπω, το μόνο θέαμα που μ’ αγγίζει είναι αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό τους. Από κείνη τη στιγμή, όλα είναι θέαμα.

Αλλωστε, το σινεμά δεν είναι μια τεχνική έκθεσης εικόνων, είναι μια τέχνη του να δείχνεις. Και το να δείξεις, απαιτεί μια κίνηση, μια χειρονομία που υποχρεώνει κάποιους άλλους να δουν, να κοιτάξουν. Χωρίς αυτήν την κίνηση, δεν υπάρχει σινεμά, υπάρχει απλά εικονογράφηση. Αν, λοιπόν, κάτι κάνει μια ταινία να «υπάρχει», δεν είναι ότι συνάντησε το μεγάλο κοινό, είναι ότι δε θα γινόταν ποτέ αν δεν είχε έναν τουλάχιστον παραλήπτη. Αυτό που γεννάει μια ταινία είναι η ανάγκη του διαλόγου, ενός διαλόγου που μπορεί να φτάσει σ’ ένα μάξιμουμ από παραλήπτες ταυτόχρονα. Οι ταινίες είναι σαν μπουκάλες στη θάλασσα: δε θα ήταν εκεί, αν δεν υπήρχε κάποιος ή κάποιοι στους οποίους απευθύνονται. Μπορείτε να τις δείτε και σαν παρτίδα τένις: κάθε φορά που κάποιος σερβίρει, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουμε το μπαλάκι, και αν μπορούμε, να το στείλουμε πίσω (η κινηματογραφοφιλία είναι φυσική άσκηση κι ο ιδανικός σινεφίλ είναι ένα είδος Τζίμι Κόνορς).

Θέλετε κι άλλο; Οι ταινίες που έχουν κάτι να πουν για το «θέαμα της ζωής», είναι σαν τις καρτ-ποστάλ. Μπορούν να τις διαβάσουν και οι ταχυδρόμοι και οι κουτσομπόληδες της πολυκατοικίας, μόνο οι παραλήπτες όμως μπορούν ν’ αποκωδικοποιήσουν το μήνυμά τους, να νιώσουν τι σημαίνουν πραγματικά. Ορίστε μια ωραία μεταφορά για το σινεμά: όλα είναι ορατά απ’ όλους, μόνο που αυτοί που το «επιθυμούν», βλέπουν «άλλα πράγματα».

Συμπέρασμα 1ον: Οταν ξεκινάς από κάτι προσωπικό, έχεις περισσότερες πιθανότητες να επικοινωνήσεις με κάποιους, ενώ όταν κυνηγάς διαρκώς το «μεγάλο κοινό», κινδυνεύεις να βλέπεις μόνο τον… κώλο του (με το συμπάθειο). Συμπέρασμα 2ον: Η κινηματογραφοφιλία είναι μια «ευλογημένη τρέλα», της οποίας το βασικό σύμπτωμα είναι πως αυτός ο κόσμος είναι ήδη ένας «άλλος κόσμος». Γιατί, ξέρετε, υπάρχουν θεατές που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της αίθουσας απέναντι στην ταινία (είναι αυτοί που πήγαν να «αδειάσουν» ένα δίωρο) και θεατές που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της ταινίας απέναντι στην αίθουσα (αυτοί που πήγαν να «γεμίσουν» το ρεζερβουάρ).

Ο θεατής έχει δύο επιλογές: μια ακίνητη (αιχμάλωτος της πολυθρόνας του: ορατότητα περιορισμένη) και μια κινούμενη (αιχμάλωτος των εικόνων: ορατότητα ελεύθερη). Η πρώτη υποτάσσεται στα συλλογικά συμφέροντα του κοινού, η δεύτερη τον παρασύρει σε μια κούρσα πίσω απ’ τη σκιά του. Στην πρώτη περίπτωση, η ταινία παρελαύνει μπροστά του, στη δεύτερη παρελαύνει ο ίδιος μέσα στην ταινία. Στην πρώτη βγαίνει απ’ το σινεμά «πιασμένος», στη δεύτερη εξουθενωμένος αλλά ευτυχής (η φυσική άσκηση που σας έλεγα). Ο αληθινός σινεφίλ δε μιλάει ποτέ στη διάρκεια μιας ταινίας (άλλωστε, βρίσκεται «αλλού»), είναι πάντα έτοιμος ν’ αφηγηθεί αυτό που είδε και να το συγκρίνει μ’ αυτό που είδαν οι άλλοι και μπορεί να δει μια ταινία ολομόναχος σε μια άδεια αίθουσα. Παράλληλος ταξιδιώτης, ποτέ με γκρουπ, μακριά από τον τουρισμό. Το μεγάλο του όνειρο είναι ν’ αγνοεί τα πάντα για μια ταινία και, ξαφνικά, να πέφτει επάνω της (καλύτερα: να πέφτει επάνω του), όπως σκοντάφτουμε , μοιραία, μπροστά στους μεγάλους έρωτες.

Εζησα αυτό το όνειρο πριν από ένα μήνα και μπορώ να σας το περιγράψω. Στην αρχή, μοιάζει με εφιάλτη. Ξυπνάς βρίζοντας στις εφτά, πίνεις στα γρήγορα έναν καφέ (θα’πρεπε να είχε προηγηθεί ένα ποτήρι νερό, αλλά αυτό το μαθαίνεις λίγο αργότερα) και τρέχεις να δεις μια ταινία με την τσίμπλα στο μάτι. Μετά από δύο ώρες, ενώ θα’ πρεπε να χασμουριέσαι ακόμα, είσαι καινούριος άνθρωπος. Βγαίνεις απ’την αίθουσα ανάλαφρος, λυτρωμένος, όπως μετά από τις ιδεώδεις διακοπές. Τα μάτια σου έχουν καθαρίσει, όχι μόνο απ’ το ξενύχτι της προηγούμενης, αλλά απ’ όλες τις άχρηστες εικόνες που έχεις δει τους τελευταίους μήνες.

-Μα τι είδες επιτέλους, άνθρωπέ μου;

-Μια ταινία ευφορική, που αρπάζει τη ζωή όπως έρχεται, στον αέρα και σου τη χαρίζει απλόχερα, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι πασχίζουν να δώσουν λίγη ζωή σε άψυχες κατασκευές. Μια ταινία που δείχνει στον καθένα ότι το σινεμά είνα απλό, εφικτό, εύκολο, όταν υλικό του είναι η πυκνότητα της ύπαρξης. Μια ταινία ελεύθερη, γενναιόδωρη, αστεία, συγκινητική, αφοπλιστική, που αντλεί την ενέργειά της απ’την καρδιά της εικόνας κι όχι απ’τη λατρεία του κάδρου, μια ταινία όπου όλα είναι ζωή και σινεμά ταυτόχρονα κι όπου τα σημαντικά πράγματα μπαίνουν στο κέντρο για να τα δούμε καλύτερα.

-Μπορούμε να μάθουμε κι εμείς περί τίνος πρόκειται;

-Α, ναι, με συγχωρείτε, παρασύρθηκα. Το «πρόσωπο» ονομάζεται Νάνι Μορέτι και η ταινία Caro Diario.

-Ναι, αλλά δε μας είπες τίποτα γι’ αυτήν.

-Εχετε δίκιο, κράτησα μόνο τα επίθετα και άφησα τα ουσιαστικά για το χειμώνα, όταν, με το καλό, θα προβληθεί. Βλέπετε, το δισέλιδο τελειώνει, κοντεύει να ξημερώσει Δευτέρα, αρχίζω να ξαναβλέπω το όνειρο και λέω να πάω για… Νάνι. Καληνύχτα σας και μην ξεχνάτε: Ενα ποτήρι νερό κάθε πρωί. Στο κάτω-κάτω, δεν έχετε τίποτα να χάσετε. Γιώργος Τζιώτζιος

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα editorial του Γιώργου Τζιώτζιου στο Περιοδικό Σινεμά του Ιουλίου ’94. Ο Γιώργος Τζιώτζιος ήταν ο ιδρυτής του Περιοδικού Σινεμά, των Νυχτών Πρεμιέρας, διανομέας (Προοπτική, Odeon, Playtime, Word of Mouth, Nutopia) και πεισματικός σινεφίλ.
http://flix.gr/

Ο Γιώργος Τζιώτζιος μάς λείπει

INDUSTRY 17 ΜΑΡ 2014 / Λήδα Γαλανού
Μην κοιτάτε που δε γράφουμε συχνά – τι νόημα θα είχε; Είναι απλώς που τον σκεφτόμαστε κάθε μέρα και με κάθε αφορμή, όπως τώρα που το «See You in Freedonia» κυκλοφόρησε ελεύθερα στο web.

To 2011, ένα χρόνο αφότου έφυγε ο Γιώργος Τζιώτζιος, το «See You in Freedonia», το σαραντάλεπτο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Κιούκας, προβλήθηκε για τους φίλους του και για το κοινό στις Νύχτες Πρεμιέρας, το Φεστιβάλ άλλωστε που έφτιαξε ο ίδιος ο Γιώργος. Ο Τζιώτζιος ήταν για μας, τους του Flix, φίλος, μέντορας, συμβουλάτορας και ολίγον μπαμπάς. Ηταν ο άνθρωπος που μάς έμαθε, ήδη από τα χρόνια του Περιοδικού Σινεμά, όχι πώς ν’ αγαπάμε το σινεμά, γιατί αυτό προϋπήρχε, αλλά πώς να ζούμε μέσα σ’ αυτό και να προσπαθούμε να το ανυψώνουμε, ανταποδίδοντάς του, του σινεμά, τη χάρη που μας κάνει τόσα χρόνια. Πέρα όμως από την προσωπική αγάπη, ο Γιώργος Τζιώτζιος ήταν ένας από τους λίγους, πολύ λίγους και πολύ σπάνιους ανθρώπους που δούλεψε, με δυναμισμό, έμπνευση και γνώση, ώστε η ελληνική κινηματογραφική αγορά να λειτουργεί καλύτερα και το κοινό να μπορεί να γνωρίσει και ν’ αγαπήσει (και) το καλλιτεχνικό και το νέο ελληνικό σινεμά. Γι’ αυτό, μπορεί ο Τζιώτζιος να λείπει σε μας, αλλά στο σινεμά της χώρας μας σήμερα και στις ταινίες που φοβισμένες δίνουν κάθε βδομάδα ραντεβού με τους θεατές, λείπει τουλάχιστον εξίσου. Ο Αντώνης Κιούκας ανέβασε πριν λίγες μέρες το ντοκιμαντέρ του ελεύθερα στο YouTube – αν ψάχνατε κι εσείς μια μικρή αφορμή να βουτήξετε για λίγο στον απολαυστικό κόσμο του Γιώργου Τζιώτζιου, τη βρήκατε παρακάτω. See you in freedonia…
http://flix.gr/
Γιώργος Τζιώτζιος See you in Freedonia. Σκηνοθεσία Αντώνης Κιούκας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s