Κινηματογραφοφιλία: τί είναι; υπάρχει σήμερα; | του Γιάννη Καραμπίτσου | Μια Σελίδα Τρέλας= Μια Σελίδα Ανυπαρξίας Κινηματογραφοφιλίας; | σήμερα θα στενοχωρήσω πολλούς

Τι ονομάζουμε, στα αλήθεια, κινηματογραφοφιλία; Σίγουρα όχι μια ακόρεστη αδηφαγία ή έστω μια λατρεία των κινηματογραφικών εικόνων, αλλά περισσότερο έναν τρόπο να βλέπει κανείς ταινίες, να στοχάζεται τις ταινίες, να μιλάει για ταινίες και να γράφει για ταινίες. Μισέλ Δημόπουλος 

Τα εκατό χρόνια του κινηματογράφου φαίνεται ότι σχηματίζουν τον κύκλο μιας ζωής: μια αναπόφευκτη γέννηση, μια συνεχής συσσώρευση μεγαλείων και με την έναρξη της προηγούμενης δεκαετίας, μια ατιμωτική, αμετάκλητη παρακμή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί πλέον κάποιος να προσβλέπει στις νέες ταινίες, τις οποίες θα κοιτάζει με θαυμασμό και δέος -αλλά το ότι τέτοιες ταινίες δεν οφείλουν μόνο να ’ναι εξαιρέσεις –αυτό συμβαίνει μ’ όλα  τα μεγάλα επιτεύγματα σε κάθε τέχνη-,  οφείλουν να ’ναι αληθινές παραβάσεις των κανόνων και των πρακτικών που ως τώρα καθορίζουν την κινηματογραφική δημιουργία στον καπιταλιστικό κόσμο και σ’ αυτόν που θέλει να γίνει καπιταλιστικός, δηλαδή παντού. Και οι ταινίες που συνήθως γίνονται -αυτές που γίνονται αποκλειστικά και μόνο για διασκέδαση-, είναι αξιοσημείωτα βλακώδεις: η συντριπτική τους πλειοψηφία αποτυγχάνει παταγωδώς να απευθυνθεί στο τμήμα του κοινού που κυνικά στοχεύει. 

………Η κινηματογραφοφιλία δεν έχει θέση στην εποχή των υπερβιομηχανικών ταινιών. Η κινηματογραφοφιλία, δεν μπορεί αποφύγει -λόγω του μεγάλου φάσματος των επιλογών της και της εκλεκτικότητάς του πάθους της- από το να προωθεί την ιδέα ότι η ταινία είναι ένα ποιητικό αντικείμενο · και δεν αποθαρρύνει όσους βρίσκονται εκτός της κινηματογραφικής βιομηχανίας –όπως ζωγράφοι και συγγραφείς- όταν αυτοί θέλουν να κάνουν ταινίες. Είναι ακριβώς αυτή η αντίληψη που έχει ηττηθεί.

Αν η κινηματογραφοφιλία έχει πεθάνει, τότε και οι ταινίες έχουν πεθάνει επίσης… δεν έχει σημασία πόσες ταινίες συνεχίζουν να γίνονται, ούτε αν αυτές είναι καλές. Αν το σινεμά πρόκειται να αναγεννηθεί αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την γέννηση μιας νέας αγάπης για τον κινηματογράφο. Σούζαν Σόντανγκ  (Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Times στο φύλλο της 25ης Φεβρουαρίου 1996. Απόδοση Δημήτρης Μπάμπας)

a-page-of-madness

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή την προβολή με ελεύθερη είσοδο της ταινίας Μια Σελίδα Τρέλας (1926) του Κεϊνοζούκε Κινουγκάσα στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016 στις 17.30 στο πλαίσιο της παρουσίασης-ανοιχτό μάθημα του σεμιναρίου ιστορίας, θεωρίας και κριτικής κινηματογράφου «121 χρόνια του Κινηματογράφου». Παραβρέθηκαν κυρίως όσοι ενδιαφέρονταν να συμμετέχουν στο σεμινάριο και αυτοί όχι όλοι (ενδεχόμενα σκέφτηκαν ότι θα πάμε όταν ξεκινήσουν επίσημα τα μαθήματα). Εκτός από τους ενδιαφερόμενους για το σεμινάριο παρακολούθησαν την ταινία 5 θεατές παλιότεροι μαθητές και φίλοι που έχουμε γνωριστεί και συνεργαστεί σε άλλες κινηματογραφικές λέσχες. Η προβολή είχε ανακοινωθεί στις ειδικές προβολές του Αθηνοράματος (επιμέλεια: Γιάγκος Αντίοχος), από τον ραδιοφωνικό σταθμό της εκκλησίας της Ελλάδος (εκπομπή κ. Πέτρου Μινώπετρου) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό «στο κόκκινο» (εκπομπή Στέλιου Ελληνιάδη) τους οποίους και ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Η ταινία έχει παιχτεί πάρα πολύ παλιά στην Ταινιοθήκη, ίσως και σε κάποιες επαναπροβολές αργότερα και σε πολύ λίγες λέσχες τα τελευταία χρόνια. Είναι μια σπάνια, απίστευτα αριστουργηματική και υποτιμημένη ταινία. 

Να επισημάνω ότι αυτό το κείμενο είχα σκοπό να το γράψω πολύ καιρό πριν και τώρα απλά ωρίμασε μέσα μου τόσο ώστε να το κάνω πράξη. Την προβολή της ταινίας Μια Σελίδα Τρέλας που ήταν αληθινά ένα ανεπανάληπτο αριστούργημα όσο και αν αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι σήμερα φθαρμένοι είχαν πολλοί άνθρωποι λόγο να την παρακολουθήσουν και εδώ βέβαια μπαίνει το θέμα τι θα γινόταν αν έρχονταν, αν σκεφθεί κανείς ότι η αίθουσα σεμιναρίων και προβολών του σχολείου του σινεμά χωράει μόλις 30 άτομα. Ας έρθει αυτή η στιγμή για την οποία θα παλέψουμε ακόμα συστηματικότερα τον επόμενο άμεσο καιρό και θα βρούμε και τον κατάλληλο χώρο. ήδη κάτι κάνουμε και για αυτό. Σκηνοθέτες μεγαλύτεροι σε ηλικία και νεότεροι που λόγω της σπανιότητας της ταινίας (ανακαλύφθηκε το 1970) αρκετοί δεν θα την έχουν δει και σίγουρα μελετήσει. Φοιτητές κινηματογραφικών σχολών, πανεπιστημίων, μέλη κινηματογραφικών λεσχών, κριτικοί κινηματογράφου, μελετητές, θεωρητικοί, μαθητές σεμιναρίων των δήμων (και αυτού που εγώ επιμελήθηκα προφανώς), όσοι είναι ή αποκαλούνται σινεφίλ στο διαδίκτυο κλπ.

Για πολλοστή φορά δεν ήταν όμως παρόντες. Και αυτό δεν γίνεται μόνο στο σχολείο του σινεμά αλλά σε όλους τους χώρους (εξαίρεση αποτέλεσε κάποιες φορές η ταινιοθήκη της ελλάδας ειδικά τον τελευταίο καιρό όταν είχε σε λειτουργία το πρότζεκτ για τη νέα κινηματογραφοφιλία, οι προσπάθειες κάποιων λεσχών ιδιαίτερα της Ηλιούπολης και βέβαια οι προσπάθειες του υπογράφοντα το κείμενο φέτος τον Μάρτιο και Απρίλιο στο Δήμο Ζωγράφου στον οποίο ανήκουν και τα εύσημα  όπου προβλήθηκαν αναλύθηκαν και συζητήθηκαν ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου όπως η Βιριδιάνα, Ο Τρελός Πιερό, Η Κόκκινη Έρημος, Όλα είναι Δρόμος παρόντος του Παντελή Βούλγαρη κ.α.).  

Για να μην παρεξηγηθούμε για τι πράγμα μιλάμε; Για την προβολή με εισήγηση, ανάλυση και συζήτηση με το κοινό ή τα μέλη μιας λέσχης ή ομάδας. Για τίποτε λιγότερο από αυτό δεν μιλάμε το 2016 με όλη αυτή την τεχνολογία και το διαδίκτυο στα πόδια μας. Με όλη αυτή την απλόχερη παροχή οπτικοακουστικών υλικών σε ποιότητα απίστευτη και άρθρων και κειμένων και βιβλίων κάτι που ποτέ δεν είχε συμβεί στο παρελθόν σε αυτά τα 121 χρόνια της ιστορίας του κινηματογράφου. Αυτή η αναγκαιότητα υπήρχε πάντα αλλά σήμερα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Σήμερα ο κινηματογράφος υπάρχει η δυνατότητα να μελετηθεί σε βάθος, να τον απολαύσει κανείς όσο ποτέ άλλοτε, να δει και να μελετήσει όλο το έργο σκηνοθετών, κινηματογραφικών ρευμάτων και ειδών. Και για αυτό χρειάζονται και οι σπουδές και οι δάσκαλοι, οι καθοδηγητές, οι συντονιστές, οι στάλκερ. 

Και αντί για αυτό η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων και αυτών που αποκαλούνται κινηματογραφόφιλοι κλείνονται στα σπίτια τους, στις οθόνες των κομπιούτερ τους και της τηλεόρασης και βγαίνουν κάποιες φορές ελάχιστες για να παν σε φεστιβάλ όπως καλή ώρα οι νύχτες πρεμιέρας όπου σίγουρα υπάρχουν ενδιαφέροντα πράγματα για να δεις αλλά πολύ λίγη σχέση έχει αυτό με αυτό που περιγράφουμε εδώ ως αληθινή κινηματογραφοφιλία. Οι άνθρωποι χρειάζονται τη λάμψη, το τουπέ, το νταβαντούρι, τις δεξιώσεις, τα πάρτι για να βγουν από το σπίτι τους να παν να δουν Λουί Μάλ την ίδια ώρα που πριν λίγο καιρό ελάχιστοι διάβασαν το άρθρο μας για τον Μαξ Οφίλς και τον Τζιώτζιο ιδρυτή του περιοδικού σινεμά και των νυχτών πρεμιέρας στο camera stylo online και πολλοί μάλιστα όταν τους ανέφερα δεν τους ήξεραν καν, ακόμα και νεαροί κριτικοί που τώρα ξεκινούσαν την καριέρα τους και που αυτό κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες μη παιδείας είναι φυσικό βέβαια. Αυτό όμως που δεν είναι φυσικό είναι να μην βλέπουν όλοι αυτοί ταινίες σαν το Μια Σελίδα Τρέλας τώρα που έχουν την δυνατότητα να τις δουν και ξαναδούν και μελετήσουν και βέβαια για να μην πει κάποιος θα τις δω κάποια στιγμή σπίτι μου, κάτι που τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει ποτέ, άλλο η μεγάλη οθόνη, άλλο να τις βλέπεις με συνκινηματογραφόφιλους, άλλο να τις σχολιάζεις, αναλύεις και συζητάς για αυτές. 

Πρόσφατα μιλώντας με μια μαθήτριά μου στο Δήμο Ζωγράφου άκουσα το επιχείρημα μα τώρα οι μαθητές είναι σε διακοπές λες και η αγάπη σε ένα αντικείμενο σε μια γυναίκα π.χ. μπορεί να είναι σε διακοπές τον Ιούλιο και τον Αύγουστο για να ξαναεπανέλεθει αν επανέλθει τον Σεπτέμβριο. Να τελειώσει αυτή η διαστρέβλωση και η αυτοδιακαιολόγηση των ατόμων σχετικά με την ενασχόληση με τα αντικείμενα. Η αγάπη του κινηματογράφου (όπως και κάθε αγάπη άλλωστε) η αγνή η άδολη η αληθινή είναι με πάθος με μεράκι για πάντα και τις στιγμές που κοιμόμαστε ακόμα. Δεν έχει παύσεις δεν έχει διαλείμματα δεν έχει διακοπές. Δεν εξαρτάται αν είμαστε στην κρίση, αν είμαστε άνεργοι, αν είμαστε άρρωστοι ή και ετοιμοθάνατοι ακόμα. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. Και θέλει κόπο και θέλει γνώση και θέλει αυταπάρνηση και διάθεση να μεταδώσεις αυτό τον πόθο, αυτή την αγάπη, αυτό το πάθος στους άλλους ανθρώπους. είναι ένας έρωτας με πολλούς μαζί.  αυτή είναι η κινηματογραφοφιλία.  Λυπάμαι αν στενοχώρησα κάποιους, αλλά πιστέψτε με είναι απαραίτητο.  Η τεχνολογία, το διαδίκτυο, η μη παιδεία μας οδήγησαν στην υπερπληροφόρηση που ισούται με μη πληροφόρηση ουσιαστικά. Ο νοσηρός εγωισμός μας οδήγησε στην ναρκισσιστική επίδειξή μας στις σελίδες του fb , να προβάλλουμε τα προφίλ μας και τις σέλφι μας.  Μια εμμονή να εκφραζόμαστε ΕΜΕΙΣ και μόνο ΕΜΕΙΣ και συνήθως όχι πρωτότυπα με κείμενα βίντεο φωτό ρητά περίεργες αστείες ειδήσεις και αναρτήσεις κλπ. δανεισμένα από άλλους και σελίδες στο διαδίκτυο που ειδικεύονται σε τέτοιες ειδήσεις προς αναζήτηση του like.   Και δεν ασχολούμαστε αληθινά και σε βάθος με το προφίλ του δίπλα με τον πόνο (πέθαναν άνθρωποι φίλοι μας στο fb και μάλιστα επώνυμοι όπως ο Θάνος Ανεστόπουλος και ο Νίκος Τριανταφυλλίδης που σημαίνει τους ήξεραν περισσότεροι από εμάς και όμως εμείς πιστοί στην ανάδειξη του περιβόητου προφίλ μας δεν εκφράσαμε την συμπάθειά μας για τον αγώνα τους δεν προωθήσαμε τις αναρτήσεις τους πολλοί από μας δεν γνώριζαν καν τη μάχη που έδιναν με τον καρκίνο, για τους λιγότερο επώνυμους δεν συζητάμε σαν να μην υπάρχουν)  δεν ασχολούμαστε με τον πόθο με το πάθος με το όραμα του δίπλα, με την πράξη του δίπλα.

Και έτσι ντροπιαστικά για μια κοινότητα που υστερεί σε γνώση πηγαίνουμε 10 άτομα στο μια Σελίδα Τρέλας και δεν θέλουμε «να μας την λένε» κιόλας. Και αγαπητοί φίλοι τι κέρδισε έως τώρα η κοινωνία, η ανθρωπότητα με αυτούς που «δεν την λένε». Πείτε μου ειλικρινά τι κέρδισε; Δείτε που οδηγήθηκε και που οδηγείται. όλα τα πράγματα που αξίζουν χρειάζονται τους φαν τους ειδικά τις δύσκολες εποχές που ζούμε. Ο υπέροχος Πέρσης φαλαφελάς της Τσαμαδού Αμίν που τελευταία έχει μπόλικο και αθέμιτο ανταγωνισμό, οι Στεργιάκηδες με την επιμονή τους και συνέχεια και συνέπειά τους, και το camera stylo και το σχολείο του σινεμά και ο Καραμπίτσος με την συνεχή καθημερινή δράση του στον κινηματογράφο και τα ατέλειωτα βίντεό του παγκόσμιες ανιδιοτελείς πολιτιστικές αποκλειστικότητες, έχουν ανάγκη τους φαν τους για να μπορούν, να παίρνουν δυνάμεις και να υπάρχουν και να μπορούν να δώσουν την σκυτάλη στην επόμενη γενιά. Πρέπει να υπάρχει η σκυτάλη όμως όχι όπως τότε που έπεσε στη λάσπη όταν ο Κόπολα έκανε τον Αταίριαστο και ο Τσιμίνο την Πύλη της Δύσης που στην πλήρη της έκδοση πρώτη φορά θα δούμε φέτος στις Νύχτες Πρεμιέρας.  Ραντεβού λοιπόν έστω λίγοι παραπάνω ώστε να φτάσουμε τους 30 σήμερα στον φίλο μας τον Σνόουντεν που κάτι προσπαθεί να κάνει για μας όλους. Δεν είναι μόνο ένα στοίχημα και ένα τεστ κινηματογραφοφιλίας, αλλά ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αγωνιστικότητας.

Υ.Γ. 1. Γιατί αλήθεια τα μέσα της αριστεράς στην οποία και ανήκω και το αποδεικνύω έμπρακτα κάθε μέρα με τη δράση μου, εκτός κατεστημένου και χωρίς καμιά επιδότηση ή βοήθεια, δεν προβάλλουν όσο πρέπει τουλάχιστον αυτές τις προσπάθειες; το κείμενο του Μάκη Μωραΐτη για το Μια Σελίδα Τρέλας που ανεβάσαμε πρόσφατα είναι και το μοναδικό ελληνικό κριτικό κείμενο που υπάρχει στο διαδίκτυο για την ταινία. Αυτό λέει πολλά. Ούτε βέβαια τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μέσα προβάλλουν την προσπάθεια αυτή (ευτυχώς όμως αρκετά και μεγάλης επισκεψιμότητας μέσα το πράττουν και τα ευχαριστούμε και πάλι), αλλά αυτό έχει την εξήγησή του γιατί δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα, ούτε στο κατεστημένο. Τα αριστερά όμως μέσα γιατί δεν πρόβαλλαν την προβολή σήμερα ανάλυση και συζήτηση του citizenfour; τι χρειάζονται για να το κάνουν; την ένταξή μας στις δυνάμεις τους; 

2. Εδώ στο Camera Stylo και στο Σχολείο του Σινεμά  πήραμε μια απόφαση. Να ιδρύσουμε μια ομάδα για την μελέτη και προώθηση της ιστορίας και θεωρίας του κινηματογράφου, με την οργάνωση ελεύθερων προβολών σε διάφορους χώρους μια φορά στις 15 ημέρες με ανάλυση συζήτηση προλόγισμα. θα καλέσουμε όλους όσους αγαπούν τον κινηματογράφο και τους κριτικούς κυρίως τους νέους να βλέπουμε μαζί τις ταινίες να τις συζητάμε να τις αναλύουμε να γράφουμε για αυτές. μελετώντας άρθρα κείμενα βιβλία άλλες ταινίες ρεύματα είδη δημιουργούς. να μορφωθούμε αληθινά και βαθιά για να μπορέσουμε να συμβάλλουμε στη μόρφωση και των συνανθρώπων μας.

3. σίγουρα θα έχουμε ξεχάσει να αναφέρουμε τις προσπάθειες κάποιων λεσχών και κάποιων δον Κιχώτιδων του σινεμά γιατί δεν είμαστε οι μόνοι προφανώς αλλά στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι να κάνει μια αναλυτική απαρίθμηση των εναλλακτικών προσπαθειών διάδοσης του κινηματογράφου.

bazin

Όταν έχεις παρακολουθήσει μια ταινία μόνο στην τηλεόραση, τότε δεν την έχεις δει στα αλήθεια. Δεν είναι μόνο το ζήτημα των διαστάσεων της εικόνας: της διαφοράς δηλαδή ανάμεσα σε μια  εικόνα -μεγαλύτερη από σένα- στην αίθουσα και στην μικρή εικόνα στο κουτί, στο σπίτι. Όταν να παρακολουθείς σ’ ένα εσωτερικό χώρο μία ταινία, τότε είσαι απόλυτα ασεβής προς αυτήν. Τώρα που η ταινία δεν έχει ένα σταθερό μέγεθος, οι οικιακές οθόνες μπορούν να ’ναι τόσο μεγάλες όσο οι τοίχοι ενός καθημερινού δωματίου ή της κρεβατοκάμαρας. Όμως εξακολουθείς να βρίσκεσαι σ’ ένα καθημερινό δωμάτιο ή σε μια κρεβατοκάμαρα. Για να σε απαγάγουν οι εικόνες πρέπει να ’σαι σε μια κινηματογραφική αίθουσα, να κάθεσαι στο σκοτάδι ανάμεσα σε ανώνυμους ξένους.

Κανένα πάνδημο πένθος δεν πρόκειται να αναβιώσει τις χαμένες τελετουργίες –ερωτικές, στοχαστικές- της σκοτεινής αίθουσας. Η έκπτωση του κινηματογράφου σε βίαιες εικόνες και η ανήθικη χειραγώγηση εικόνων (όλο και πιο γρήγορο μοντάζ) για να εκβιάσουν την προσοχή του θεατή, έχουν δημιουργήσει ένα χωρίς ουσία, ελαφρύ σινεμά που δεν απαιτεί καμία προσοχή. Οι εικόνες τώρα εμφανίζονται σε κάθε μέγεθος και προβάλλονται σε ένα πλήθος επιφανειών: στην οθόνη μιας αίθουσας, στους τοίχους μιας disco, σε μεγάλες οθόνες που κρέμονται πάνω από τα γήπεδα. Η πλήρης, η ολοκληρωτική, η πανταχού παρουσία των κινούμενων εικόνων έχει υπονομεύσει τις σταθερές που κάποτε οι άνθρωποι είχαν για το κινηματογράφο- τέχνη και για το κινηματογράφο- λαϊκή διασκέδαση.

Σούζαν Σόντανγκ  (Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Times στο φύλλο της 25ης Φεβρουαρίου 1996. Απόδοση Δημήτρης Μπάμπας).

Citizenfour: Το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ για τον Έντγκαρ Σνόουντεν την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016, 18.15 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο στο πλαίσιο της παρουσίασης – ανοιχτού μαθήματος των σεμιναρίων Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου και Ιστορίας-Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ
Παρουσιάσεις- Ανοιχτά Μαθήματα των Σεμιναρίων “121 Χρόνια Κινηματογράφου σε 12 Μαθήματα”, “Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου” και “Ιστορίας-Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ” το Σαββατοκύριακο 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2016

 

Advertisements

2 Comments

  1. Αγαπητέ Γιάννη,
    Αυτό το σημείο με συγκίνησε. Να σαι καλά.

    *Η αγάπη του κινηματογράφου (όπως και κάθε αγάπη άλλωστε) η αγνή η άδολη η
    αληθινή είναι με πάθος με μεράκι για πάντα και τις στιγμές που κοιμόμαστε
    ακόμα. Δεν έχει παύσεις δεν έχει διαλείμματα δεν έχει διακοπές. Δεν
    εξαρτάται αν είμαστε στην κρίση, αν είμαστε άνεργοι, αν είμαστε άρρωστοι ή
    και ετοιμοθάνατοι ακόμα. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. Και θέλει κόπο και θέλει
    γνώση και θέλει αυταπάρνηση και διάθεση να μεταδώσεις αυτό τον πόθο, αυτή
    την αγάπη, αυτό το πάθος στους άλλους ανθρώπους. είναι ένας έρωτας με
    πολλούς μαζί. Αυτή είναι η κινηματογραφοφιλία.*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s