THE THIN BLUE LINE – Η ΛΕΠΤΗ ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ (1988) του Έρολ Μόρις σήμερα Δευτέρα 24.10.2016 στις 18.30 με ελεύθερη είσοδο στο Σχολείο του Σινεμά

[Την Δευτέρα 24.10.2016, στις 18.30 θα προβληθεί με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση  στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) μία από τις πιο σημαντικές, πολυσυζητημένες, πολυβραβευμένες και επιδραστικές ταινίες ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου The Thin Blue Line (Η Λεπτή Μπλε Γραμμή) του Έρολ Μόρις (1988). 

(Τηλεφωνικές κρατήσεις λόγω περιορισμένης χωρητικότητας στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564 ή κράτηση στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com).]

the-thin-blue-line-1988

The Thin Blue Line του Έρολ Μόρις (1988) / H ιστορία του Ράνταλ Ντέιλ Άνταμς, ενός άντρα που καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση για ένα φόνο που δεν διέπραξε ποτέ, σε ένα ντοκιμαντέρ που ισοπεδώνει κάθε αστυνομικό θρίλερ που έχετε δει ποτέ, προσπαθώντας να αναζητήσει την αλήθεια μέσα από έναν κυκεώνα παρεξηγήσεων και ανθρώπινων λαθών. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ ο Άνταμς αποφυλακίστηκε, οφείλοντας την ελευθερία του στο πείσμα του Έρολ Μόρις να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Απλά συγκλονιστικό.

19.10.2013 / Μανώλης Κρανάκης

Errol Morris

Εξέχων ντοκιμαντερίστας, αλλά και αποτελεσματικότατος σκηνοθέτης διαφημιστικών (τον έχει εμπιστευτεί η Apple ), o Έρολ Μόρις είναι πολυβραβευμένος (και με Όσκαρ για το «The Fog of War» ) και πολυτιμημένος σε συγκεντρωτικές λίστες. Το «Gates of Heaven» (1978 ) για τα νεκροταφεία ζώων, το «Vernon, Florida» (1981 ) για τους εκκεντρικούς κατοίκους μιας μικρής πόλης και το «The Thin Blue Line» (1988 ) που έσωσε έναν κατάδικο από τη θανατική ποινή, είναι τα πρώτα δείγματα μιας ερευνητικής μεθοδολογίας που επιβεβαιώνει την πεποίθηση του δημιουργού τους: «Υπάρχει η αλήθεια, αλλά συχνά έχουμε ισχυρό συμφέρον να την αγνοούμε ή να την αρνούμαστε εντελώς».

ΜΠΑΜΠΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΆΚΗΣ

Errol Morris, The thin blue line (1988)

Τρομάζεις όταν βλέπεις ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ.
Σε ένα αμάξι, ένας δεκαεξάχρονος νεαρός και ένας εικοσιοχτάχρονος, πηγαίνουν το δρόμο τους όταν τους σταματάει ένα περιπολικό. Το αμάξι το έχει κλέψει ο νεαρός, φοβάται ότι θα τον πιάσουν, και βγάζοντας το πιστόλι του πυροβολεί και σκοτώνει τον αστυνομικό. Αργότερα κοκορεύεται στους φίλους του ότι αυτός τον σκότωσε. Όταν όμως συλλαμβάνουν τον εικοσιοχτάχρονο και λέει την ιστορία, δεν τον πιστεύουν, πιστεύουν τον δεκαεξάχρονο, ο οποίος υποστήριξε ότι το είπε για να καμαρώσει. Ένας δεκαεξάχρονος δεν καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά ένας εικοσιοχτάχρονος ναι. Έτσι θεωρήθηκε πιο βολικό να καταδικάσουν τον εικοσιοχτάχρονο. Μου έκανε εντύπωση που ο αστυνομικός πίεζε τον εικοσιοχτάχρονο να πιάσει το πιστόλι του φόνου, προφανώς για να έχουν τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Αυτός αρνήθηκε. Υπήρξαν και δυο ψευδομάρτυρες, που ψευδομαρτύρησαν με κάποια ανταλλάγματα.
Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα;
Θυμάμαι, πριν χρόνια, και στην Ελλάδα υπήρξε μια τέτοια περίπτωση, λεπτομέρειες δεν θυμάμαι.
Το να καταδικάζεται ένας αθώος είναι κατανοητό, η δικαιοσύνη κάνει και λάθη, όμως το να κατασκευάζουν ενόχους φαίνεται αδιανόητο.
Ή μήπως όχι;

Η ΛΕΠΤΗ ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ (1988)

To τρίτο ντοκιμαντέρ του Errol Morris (μετά τα Gates of heaven [1978] και Vernon, Florida [1981]) είναι μια συναρπαστική, αν και προβληματική, αναπαράσταση μιας έρευνας για το φόνο ενός αστυνομικού στο Ντάλας το 1976. Ο Morris, o oπoios ασχολήθηκε πολλά χρόνια με αυτή την υπόθεση ως δημοσιογράφος-ντετέκτιβ, αποκάλυψε μια σοκαριστική δικαστική πλάνη στην καταδίκη του Randall Adams – που παραλίγο να εκτελεστεί αλλά σώθηκε χάρη στην ταινία. Ο Morris είναι τόσο υπερβολικός στις συνεντεύξεις του, που τελικά αποσπά από τον David Harris, που βρισκόταν μαζί με τον Adams τη νύχτα του φόνου, μια παρ’ ολίγο ομολογία.
Αυτό το τελευταίο κατόρθωμα καθιστά τη «Λεπτή Μπλε Γραμμή» αξιόλογη και σημαντική. Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε ότι η άκρως επιλεκτική προσέγγιση του Morris αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Δεν ασχολείται καθόλου με τα κίνητρα και η αφαιρετική αναπαράσταση του εγκλήματος, με τη συνοδεία του πρώτου ίσως επιδραστικού σάουντρακ που έγραψε ο Philip Glass, προκαλεί πολλές μεταφυσικές εικασίες, οι οποίες τείνουν με προβοκατόρικο τρόπο να επισκιάσουν πολλά από τα ερωτήματα σχετικά με το φόνο.
Η ταινία δίνει ένα μάθημα για τους κινδύνους που εγκυμονεί το να επηρεάζεται κανείς από τον Werner Herzog, το αποτέλεσμα της ωστόσο είναι γοητευτικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Οι ευρύτεροι προβληματισμοί και οι πινελιές φιλμ νουάρ αποσπούν την προσοχή μας από την υπόθεση.
Τελικά προκύπτουν δύο ταινίες που αντιτίθενται μεταξύ τous. Βλέπουμε όμως και την ικανότητα του Morris στις αντιπαραθέσει και το μοντάζ, που τελικά απέδωσε τα μέγιστα στην αξιοσημείωτη ταινία του Fast, cheap & out of control (1997), όπου κατάφερε να χειριστεί την ενότητα και την ασυνέχεια ανάμεσα σε τέσσερα φαινομενικά άσχετους μεταξύ tous ομιλητές, καθώς και στη σημαντική τηλεοπτική σειρά του First person (2000).

πηγή: 1001 Ταινίες που πρέπει να δείτε, εκδόσεις Κοχλίας

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2016-2017

«121 Χρόνια Κινηματογράφου» σε 12 μαθήματα- Σεμινάριο Ιστορίας, Θεωρίας και Κριτικής Κινηματογράφου|| Έναρξη Οκτώβρης 2016

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2016-2017

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s